บทที่ 6 อุบัติเหตุ

เสียงเพลงดังสนั่นท่ามกลางแสงสีในผับ ธันเมธดื่มเหล้าไม่หยุด ฉลองกำไรไตรมาสแรกของบริษัทรับเหมาก่อสร้างที่ตัวเองเป็นหุ้นส่วน เพื่อนๆ ต่างพากันเติมเหล้าไม่หยุด ขณะที่แนวโน้มลูกค้าในผับแห่งนี้ก็มีมากขึ้น ทำกำไรมหาศาล เขากำลังวางแผนเปิดผับอีกแห่งที่ชานเมือง

“มึงเก่งจริงๆ ว่ะไอ้ธาม มาๆ ชนๆๆๆ” ทีปกรชมเพื่อน ยกแก้วเหล้าชูขึ้นสูงแล้วชวนทุกคนมาชนแก้ว

“ไม่หรอก งานสำเร็จได้เพราะพวกเราช่วยกัน มึงเองก็หาลูกค้าเก่ง” ธันเมธไม่ยอมรับคำชมคนเดียว เขาพูดถึงข้อดีของเพื่อนๆ ที่เป็นหุ้นส่วนทำธุรกิจร่วมกัน

“ไม่ต้องถ่อมตัวไอ้ธาม ใครจะไปคิดวะว่ามึงจะบริหารงานเก่งแบบนี้ เดือนหน้าจะเปิดผับอีกแห่ง เราต้องพากันรุ่ง” ทีปกรหันไปคุยกับเพื่อนคนอื่นๆ ในกลุ่มเขามีเพื่อน 5 คน แต่ละคนมีความถนัดต่างกัน นิสัยต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ก็ทำธุรกิจและอยู่ด้วยกันได้

“ดีอยู่แล้ว มีหัวเรืออย่างไอ้ธาม ยังไงเราก็สบาย” ปณัยตบบ่าเพื่อนดังป้าบๆ ธันเมธยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม จากนั้นบทสนทนาก็เปลี่ยนเป็นเรื่องการวางแผนงานต่างๆ ทั้งเมาทั้งคุยงานจนกระทั่งดึกดื่น คืนนี้ธันเมธขี่มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์มา พอดื่มกินเสร็จเรียบร้อยเขาก็เดินไปขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์คันเก่งของเขา

“ไอ้ธาม ขี่รถกลับบ้านดีๆ” ราชินทร์บอกเพื่อน สภาพตัวเขากับคนอื่นๆ ก็เมามากไม่ต่างกัน

“โอเค พวกมึงก็กลับกันดีๆ ล่ะ” เขาบอกกับทุกคนก่อนจะสตาร์ตรถขับออกไป

ระหว่างทาง ธันเมธขับด้วยความเร็วไม่มากนัก จนกระทั่งถึงทางโค้ง สายตาของเขาพร่าเลือน ขับแหกโค้งไปชนกับเสาไฟโครมใหญ่ ร่างของเขากระเด็นไปกระแทกเสาไฟก่อนจะตกลงมาที่พื้น ความเจ็บที่ท่อนขาด้านขวาและข้อมือซ้ายทำให้เขาได้สติ สร่างเมาทันที ทั้งเจ็บทั้งปวดมากจนต้องส่งเสียงร้องโอดโอยออกมา

“กรี๊ด! รถชน รถชนเสาไฟฟ้า” เสียงคนที่อยู่ละแวกนั้นดังขึ้น รถที่ขับตามหลังมาจอดกลางทาง หลายๆ คนต่างวิ่งกรูกันเข้ามาดูเขา

“ตายไหม ชนแรงมากเลยนะ”

“ยังดีที่ใส่หมวกกันน็อก เรียกกู้ภัยเร็ว!”

ชาวบ้านต่างวิ่งเข้ามามุงดู รีบช่วยถอดหมวกกันน็อกของเขาออก เขานอนบิดไปบิดมาด้วยความเจ็บปวด จนกระทั่งได้ยินเสียงรถกู้ภัยดังขึ้น

“เจ็บตรงไหนบ้างครับ”

“ขา... เจ็บขา...” เขาบอกเสียงเบา

“นอนเฉยๆ อย่าเพิ่งขยับเยอะ”

จากนั้นร่างของเขาก็ถูกนำขึ้นรถกู้ภัย พาไปส่งโรงพยาบาล ระหว่างทางสิ่งที่เขาคิดถึงอย่างเดียวคือเด็กสาวที่อยู่บ้าน เขาจะบอกเรื่องนี้กับเธอยังไงดี...

//////////

กานต์สินีมาอยู่บ้านของธันเมธได้เกือบเดือนแล้ว แต่ละวันเธอจะทำอาหารเช้า ชงกาแฟเผื่อเขาเสมอ ส่วนตอนเย็นเธอจะทำกับข้าวไว้ให้เขา ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาจะกลับบ้านดึกเสมอ ไม่ทำงานดึกก็ปาร์ตีจนดึก วันไหนเมามาก็จะนอนโซฟา ช่วงที่เธอทำการบ้านเสร็จดึกแล้วลงมาดื่มน้ำหรือดื่มนม มักจะเห็นเขานอนเมาอยู่แบบนั้น อดไม่ได้ที่จะปลุกแล้วคอยพยุงพาเขาขึ้นห้อง เตือนเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง บอกหลายครั้งแล้วว่าถ้าเมาไม่ให้ขับรถกลับบ้าน แต่เขาก็ดื้อเสียเหลือเกิน

คืนนี้ก็เช่นเดียวกัน เธอนั่งมองนาฬิกา ตอนนี้ตี 2 แล้วแต่เขายังไม่กลับบ้านอีก ตอนนี้เธอทำการบ้านจนเสร็จหมดแล้ว นั่งอ่านหนังสือทบทวนบทเรียน กำลังจะเข้านอน แต่ก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้ เดินลงมาที่ห้องรับแขก ยังไม่เห็นเขากลับบ้านเลย ไม่รู้ทำไม วันนี้เธอร้อนใจแบบแปลกๆ นั่งได้พักเดียวเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีค่ะ คุณเฟย์ใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ จากที่ไหนคะ”

“ดิฉันโทรมาจากโรงพยาบาลนะคะ ตอนนี้คุณธันเมธประสบอุบัติเหตุค่ะ”

“อะไรนะคะ!” เธอร้องอุทาน มือไม้สั่นไปหมด ความทรงจำวันที่พ่อกับแม่เกิดอุบัติเหตุย้อนกลับมาอีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นรุนแรงมากขึ้น มือที่สั่นอยู่แล้วเย็นเฉียบ เหงื่อออกไปทั่วกาย

“คุณธันเมธประสบอุบัติเหตุ รถมอเตอร์ไซค์ชนกับเสาไฟฟ้า ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล คุณธันเมธฝากให้ดิฉันโทรมาบอก...”

“หนูจะรีบไปเดี่ยวนี้ค่ะ” เธอกดวางสายแล้วรีบวิ่งขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที ตอนนี้ดึกมากแล้ว เธอต้องเรียกรถผ่านแอปพลิเคชัน รอรถไม่นานเท่าไหร่ รถก็มารับเธอที่หน้าบ้าน

//////////

“ไอ้ธาม! เป็นยังไงบ้างวะ!” ทีปกรวิ่งเข้ามาหาก่อนเป็นคนแรก ธันเมธนอนอยู่บนเตียงในห้องฉุกเฉิน สีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“เจ็บสิวะถามได้”

“กูบอกมึงแล้วว่าให้ขับรถดีๆ ทำไมไปขับแหกโค้งได้” ราชินทร์ถามหน้าเครียด ตอนนี้เพื่อนทุกคนมาที่โรงพยาบาลกันหมดแล้ว สร่างเมาทันทีที่รู้ว่าเพื่อนขับรถชนเสาไฟฟ้า

“เมานั่นแหละ ตาลาย” ธันเมธรับสารภาพตรงๆ

“ทีหลังกูขอสั่งไม่ให้มึงเมาแล้วขับอีกต่อไป!” ทีฆทัศน์ชี้นิ้วออกคำสั่งอย่างเผด็จการ ธันเมธหน้านิ่ว คราวนี้เขาผิดจริงๆ นั่นแหละ จะเถียงก็เถียงไม่ได้

“เออๆ รู้แล้ว พวกมึงก็เหมือนกัน ทีหลังถ้าเราจะกินกันก็ห้ามขับรถ”

“ตั้งเป็นกฎของกลุ่มเลย ไม่งั้นก็ไม่ต้องกิน” ปณิธานพูดขึ้นมาบ้าง อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้ธันเมธขาขวาหัก ส่วนข้อมือซ้ายซ้น หมอกำลังเตรียมเข้าเฝือกให้ พวกเขาถือวิสาสะเข้ามาก่อน

“พี่ธาม!”

ระหว่างที่พวกเขากำลังคุยอยู่นั้น เสียงหญิงสาวดังขึ้นมาแต่ไกล กานต์สินีวิ่งเข้ามาที่เตียง ร้องไห้น้ำหูน้ำตาเปียกแฉะไปหมด พอมาถึงเธอก็โผเข้ากอดเขาแน่น ธันเมธชะงัก ทำตัวไม่ถูก เธอกอดเขาแล้วร้องไห้โฮ ขณะที่เพื่อนทุกคนอึ้ง งงเป็นไก่ตาแตกกันหมด

“ฮือ... เฟย์บอกพี่ธามแล้วใช่ไหมว่าถ้ากินเหล้าอย่าขับรถ แต่พี่ก็ไม่ฟัง” เธอกอดเขาแน่น ร้องไปบ่นไป

“พี่...”

“เฮ้ยๆ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครวะ” ทีปกรหันไปถามเพื่อน

“กูก็ไม่รู้” ปณัยตอบ เอามือลูบปลายคางอย่างครุ่นคิด

“อย่าบอกนะว่าไอ้ธามมันแอบมีเมียแล้วไม่บอกพวกเรา” ราชินทร์ตั้งข้อสังเกต

“เออ... กูเห็นมันชอบแอบไปคุยโทรศัพท์ ทำตัวลับๆ ล่อๆ มันแอบซุกเมียไว้ที่บ้านเหรอวะ” ทีฆทัศน์เปรย

“แต่น้องคนนี้ดูเด็กมากเลยนะ...” ปณิธานไล่สายตามองหญิงสาว เธอสวมกางเกงยีนส์ เสื้อยืดธรรมดา ตอนนี้เธอกอดธันเมธแน่น แน่นจนเขาหน้าเบี้ยวเพราะโดนแผล

“เฟย์ พี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ปล่อยก่อน...” เขาพยายามดันเธอออก ยิ่งเห็นสายตาเพื่อนที่มองมาด้วยความสงสัยยิ่งทำให้เขาอาย

“ฮือ... เฟย์ไม่พร้อมจะเสียใครไปอีกแล้ว ทีหลังพี่อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ”

“พี่สัญญา พี่จะไม่เมาแล้วขับอีกแล้ว แต่ตอนนี้พี่หายใจไม่ออก” ธันเมธลูบแผ่นหลังเล็กที่สะอึกสะอื้นของเธอ ปณิธานเดินเข้าไป ค่อยๆ แกะมือเธอออกจากตัวเขา

“ไม่ต้องห่วง ธามแค่ขาหักกับข้อมือซ้น ใส่หมวกกันน็อก ศีรษะไม่ได้รับการกระทบกระเทือน” ปณิธานดึงตัวหญิงสาวขึ้นมาจากอ้อมอกของธันเมธ กานต์สินีปาดน้ำตาออกจากใบหน้า หันไปหาปณิธาน ชั่ววูบที่ปณิธานนิ่งอึ้งเมื่อเห็นใบหน้าหญิงสาวอย่างชัดเจน เธอเป็นเด็กสาวที่มีใบหน้าสวย มีเสน่ห์มาก เขามองเธออย่างอึ้งๆ มองจ้องจนธันเมธต้องกระแอมออกมาเสียงดัง

“อะแฮ่ม!”

“อะ... น้องชื่อเฟย์ใช่ไหม”

“ค่ะ”

“ไม่ต้องกังวล ธามไม่ได้เป็นอะไรมาก”

“ใช่ๆ ไอ้ธามมันตายยาก ไม่ต้องห่วงหรอก อ้อ... เฟย์เป็นอะไรกับธามเหรอ” ทีปกรอยากรู้จัด ถามไปตรงๆ

“มึงจะอยากรู้อะไรตอนนี้” ธันเมธถอนหายใจ

“ขอโทษนะคะ รบกวนญาติผู้ป่วยออกไปด้านนอกก่อนค่ะ คุณหมอจะใส่เฝือก” พยาบาลเดินมาบอก ทำให้เพื่อนของธันเมธและกานต์สินีต้องออกไปรอด้านหน้าห้องฉุกเฉิน กานต์สินีเดินวนไปวนมาหน้าห้องจนคนมองเริ่มเวียนหัว

“น้องเฟย์มานั่งพักก่อนดีกว่า ไม่ต้องห่วงไอ้ธามมันหรอก มันอยู่ในมือหมอแล้ว” ราชินทร์พูดขึ้น เธอพยักหน้าน้อยๆ แล้วไปนั่ง ปณิธานเดินไปซื้อน้ำหวานมาให้ เธอรับมาอย่างเกรงใจ