บทที่ 5 แอบซ่อนสาวไว้ในบ้าน

“ขอบใจมากนะ อยู่ดีๆ ล่ะ ถ้ามีอะไรก็โทรหาได้ตลอด”

“ค่ะ”

เขาวางสาย หันมาอีกทีก็เห็นเพื่อนตัวดีพากันนั่งจ้องเขาแล้วมองด้วยสายตาแปลกๆ ธันเมธรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงตัวเองทันที

“ฮั่นแน่! บอกมานะว่าคุยกับใคร คุยกับสาวเหรอ” ทีปกรถามพลางชี้นิ้วมาที่เขา

“มึงไม่ต้องมาลุกลี้ลุกลน มีความลับอะไรหรือเปล่า” ปณัย... เพื่อนอีกคนในกลุ่มถามบ้าง เขามีเพื่อนอยู่ 5 คน ตอนนี้ทุกคนพร้อมใจกันจ้องมองมาที่เขาอย่างคาดคั้น

“เปล่า!”

“ถ้าเปล่าแล้วทำไมต้องทำลับๆ ล่อๆ แบบนี้ด้วย บอกมาว่ามึงพาสาวไปนอนกกที่บ้านใช่ไหม สาวคนนั้นเป็นใคร สวยไหม”

“สาวที่ไหน ไม่มี๊!”

“พวกกูได้ยินมึงคุยโทรศัพท์ น้ำคำดูเป็นห่วงเป็นใยพิกล มีแฟนแล้วปิดบังเพื่อนเหรอ ทำไมไม่พามาให้รู้จักบ้าง” ปณิธานเป็นฝ่ายถามอีก คราวนี้เขาไม่ขอทน ลุกขึ้นพรวดทันที

“ไม่มีแฟน ไม่มีสาวอะไรทั้งนั้นแหละ ไปกินเหล้าดีกว่า!” เขาลุกขึ้นเดินลงไปชั้นล่างโดยไม่รอเพื่อน

“อ้าวเฮ้ย! ตัดบทจบแบบนี้เลยเหรอ กลับมาก่อน!”

“มันลงไปกินเหล้าแล้ว เราไปกันเถอะ ถ้ามันจะพูดเดี๋ยวมันก็พูดเอง กูว่ามันคงจะเพิ่งเริ่มจีบสาวแน่ๆ” ทีปกรบอกเพื่อน ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ขณะที่ธันเมธ ลงมาได้ก็ตรงไปที่บาร์ สั่งเครื่องดื่มยกขึ้นกรอกใส่ปากทีเดียวรวด เพื่อนเดินมาตบบ่าเขาแล้วชวนกันไปนั่งที่โต๊ะ VVIP คอยมองลูกค้าเข้าร้านอย่างสบายใจ ยิ่งมีสาวๆ มาอยู่โต๊ะข้างๆ ยิ่งทำให้หัวใจหนุ่มๆ กระชุ่มกระชวย

ธันเมธมองสาวๆ ที่เต้นพลางส่งสายตายั่วยวนมาที่เขาอย่างเสียดาย ถ้าไม่ติดว่าที่บ้านมีเด็กอยู่คนหนึ่งเขาก็อยากจะสอยเธอกลับด้วย แต่จะให้ไปทำกันที่โรงแรมก็ขี้เกียจ ถ้ากลับบ้านดึกมาก พรุ่งนี้ก็จะตื่นไปทำงานไม่ไหว ดื่มกันจนผับเกือบปิดเขาก็ขอตัวกลับก่อน

เมื่อกลับถึงบ้าน เขาเดินโซซัดโซเซจนไปถึงโซฟา ทิ้งตัวลงนอนโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น หัวแตะโซฟาได้ก็หลับทันที เวลาผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง ฟ้าเกือบจะสาง กานต์สินีลงมาจากห้องนอนตัวเองเพื่อเตรียมทำอาหารเช้า มาถึงห้องรับแขกเธอก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นเขานอนอยู่บนโซฟา เดินเข้าไปใกล้ได้กลิ่นเหล้าเหม็นคลุ้งไปหมด

“พี่ธาม มานอนอะไรตรงนี้คะ ทำไมไม่ขึ้นไปนอนบนห้อง” เธอสะกิดเขาแล้วปลุกให้ลุกขึ้น ธามขมวดคิ้วขึ้น ยกมือขึ้นกุมขมับเพราะความมึน

“พี่ธาม”

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือใบหน้าหญิงสาวที่มองมาด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้หัวเขาพร่าเบลอไปหมด ยิ่งมีมือเล็กๆ นุ่มๆ มาเขย่าที่ตัว ยิ่งทำให้ใจสั่นแปลกๆ เขาจับมือเล็กของเธอไว้แน่น กานต์สินีชะงัก เธอไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนจับมือมาก่อน พอเขาจับมือเธอเข้าก็เหมือนถูกของร้อน รีบชักมือออกทันที

“พี่ธาม ไหวไหมคะ”

“อื้ม...” เขาครางเบาๆ ในลำคอแล้วหลับตาลงไปอีก อาการนี้คงจะเมามาก เธอลุกขึ้นไปที่ห้องครัว เอาน้ำใส่กะละมัง หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาหนึ่งผืน ยกมาที่ห้องรับแขกแล้วค่อยๆ เช็ดหน้าให้เขา

“ทำอะไร” ธันเมธถามทั้งๆ ที่ยังหลับตาอยู่

“เช็ดหน้าสักหน่อยนะคะจะได้ดีขึ้น”

“พี่ไม่ได้เป็นอะไร” เขาจับมือเล็กของเธอไว้แน่นแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาที่มองเธอนั้นเปลี่ยนไปจากเดิม กานต์สินีใจสั่นระรัว

“อะ... เอ่อ... ถ้าไม่เป็นอะไรเฟย์ขอตัวก่อน พี่ธามขึ้นไปนอนบนห้องดีไหมคะ จะได้ไม่ปวดหลัง”

“ขี้เกียจ นอนตรงนี้แหละ ถ้า 7 โมงแล้วปลุกพี่ด้วย พี่จะไปอาบน้ำ”

“ค่ะ”

ธันเมธหลับต่อ กานต์สินียกกะละมังออกไป เธอเข้าครัวเตรียมอาหารเช้าให้เขา เมื่อคืนเขาเมามา ดังนั้นตอนเช้าควรจะเป็นอาหารร้อนๆ แก้แฮง เมื่อทำอาหารเสร็จเรียบร้อยเธอก็ขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัว ลงมาอีกครั้งยังพอมีเวลาเหลือก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านทบทวนพร้อมกับกินมื้อเช้าไปด้วย เธอไม่สามารถรอกินพร้อมเขาได้ เพราะต้องรีบไปโรงเรียนแต่เช้า พอถึง 7 โมงเธอก็ลุกขึ้นไปปลุกชายหนุ่มที่นอนบนโซฟา

“พี่ธามคะ 7 โมงแล้วค่ะ” เธอเรียกเขาก่อน

“พี่ธาม ตื่นได้แล้วค่ะ” เรียกซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิม แต่เขาก็ยังไม่ตื่น

“พี่ธาม ตื่นไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ” คราวนี้เธอต้องใช้มือเขย่าตัวเขา แต่สงสัยจะเบาไป เขาก็ยังไม่ตื่นอยู่ดี

“พี่ธาม ตื่นค่ะ” รอบนี้เขย่าแรงกว่าเดิม ธามลืมตาขึ้นก่อนจะยกมือกุมหัวตัวเอง

“อื้อ...”

“7 โมงเช้าแล้วค่ะ”

“โอเค” เขาลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก พอตื่นขึ้นมาก็ได้กลิ่นอาหารลอยมาเตะจมูก เขามองไปที่โต๊ะอาหาร เห็นชามวางอยู่ ข้างๆ มีหนังสือเรียนกางอยู่บนโต๊ะจึงเดินไปดู นี่เธอกินไปด้วยอ่านหนังสือไปด้วยเหรอเนี่ย เหมือนเขาตอนเรียนไม่มีผิด

“เช้านี้เฟย์ทำข้าวต้มกุ้ง พี่ธามไปอาบน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวเฟย์จะตักเตรียมไว้ให้ กาแฟให้เฟย์ชงใส่แก้วเก็บความเย็นไว้เหมือนเดิมไหมคะ”

“อืม เหมือนเดิมเลย”

“เฟย์ทำเสร็จแล้วไปโรงเรียนเลยนะคะ”

“โอเค”

เขาเดินขึ้นไปอาบน้ำที่ห้องตัวเอง ใช้เวลานานพอสมควรก่อนจะลงมาอีกครั้ง เดินตรงมาที่โต๊ะกินข้าว เปิดฝาชามเห็นข้าวต้มส่งกลิ่นหอมชวนกิน กำลังร้อนๆ อยู่ เขารีบนั่งลงแล้วกิน ข้าวต้มร้อนๆ ช่วยแก้อาการเมาค้างได้ดีนัก เขากินจนหมดเกลี้ยงชาม จะว่าไปเด็กคนนี้ก็ทำอาหารเก่งเหมือนกัน

//////////

คืนนั้นธันเมธกลับดึกเหมือนเดิม กลับมาด้วยสภาพเมาแอ๋เพราะเป็นวันเกิดเพื่อน ดื่มกินจนเมาเละเทะกันไปหมด พอเข้าบ้านได้ก็ตรงไปนอนที่โซฟาเหมือนเดิมไม่มีผิด กานต์สินีลงมาจากห้องนอนตัวเองเพราะหิวน้ำ เธอยังไม่ได้นอน เนื่องจากต้องเร่งทำการบ้านที่ค้างไว้ เธอหยุดเรียนกว่า 1 สัปดาห์ มีการบ้านเยอะมาก พอลงมาก็เห็นธันเมธนอนบนโซฟาอีกแล้ว

“พี่ธาม” เธอเดินตรงไปหาเขา ธันเมธลืมตาขึ้นมองหญิงสาว เธอสวมชุดนอนเป็นเชิ้ตสีขาวยาวมาจนถึงหัวเข่า ผมยาวๆ ของเธอถูกปล่อยสยาย ครู่หนึ่งที่เขารู้สึกสวยมากกว่าปกติ ใบหน้าของเธอขาวใส แม้ไม่มีเครื่องสำอางแต่ก็ดูสวย

“พี่ธาม เมากลับมาอีกแล้ว เมาแบบนี้ขับรถกลับมาได้ยังไงคะ” เธอเริ่มใช้น้ำเสียงที่ดุขึ้น หน้าตาจริงจังมากขึ้น ธันเมธรู้สึกดีไม่น้อยที่มีคนเป็นห่วงแบบนี้

“พี่ธาม ลุกขึ้นไปนอนบนห้องตัวเองดีกว่าค่ะ” เธอค่อยๆ พยุง เขาลุกขึ้นอย่างโดยดี พอยืนปุ๊บก็เซปั๊บ เธอรีบเข้ามาประคองทันที

“ไม่ต้อง พี่เดินเองได้”

“ให้เฟย์ช่วยดีกว่าค่ะ พี่ธามเมามากขนาดนี้ไม่ควรขับรถกลับมาเองนะคะ อันตรายมากเลยนะรู้ไหม”

“พี่รู้” เขาตอบสั้นๆ เปิดประตูห้องได้ก็เดินเซไปนอนบนเตียง กานต์สินีเดินไปจัดท่านอนเขาให้ดีๆ แต่จู่ๆ เขาก็จับแขนเธอไว้แน่น ปรือนัยน์ตามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

“ออกไปได้แล้ว พี่จะนอน” เขาไล่ กานต์สินีแกะมือเขาออกแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้

“รู้แล้วค่ะ พรุ่งนี้ให้เฟย์ปลุกตอน 7 โมงเช้าเหมือนเดิมไหมคะ”

“อือ...”

“โอเคค่ะ เฟย์ไปนอนแล้วนะคะ” เธอพูดแล้วก็ปิดไฟ เดินออกจากห้องไป ธันเมธนอนยิ้มอยู่บนเตียง ก่อนที่สติจะค่อยๆ หลุดลอยไป เข้าสู่ห้วงนิทรารมย์แม้จะมึนหัวมากก็ตาม