บทที่ 7

สิงหราชเดินไปยังรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ในโรงจอดรถ เป็นรถที่ใช้สำหรับเดินทางไปไร่ชา ชายหนุ่มเปิดประตูฝั่งคนขับก่อนเข้าไปนั่ง ฝ่ายวราลียืนมองไม่กล้าขึ้นรถ เขาสตาร์ทเครื่องยนต์ มองแม่คนตัวเล็กที่ยืนเซ่ออยู่ไม่มีท่าทีจะขึ้นรถก็ตะคอก

“นี่! จะไปไหม ยืนบื้ออยู่ทำไม ได้เวลาทำงานแล้ว!”

วราลีได้ยินก็ใบหน้างอง้ำ เกลียดน้ำเสียงกระโชกโฮกฮากของเขาเสียจริง หญิงสาวเดินไปเปิดประตูอีกฝั่งแล้วขึ้นไปนั่ง ขณะที่กำลังจะปิดประตู รถก็กระชากตัวออกไป ด้วยความตกใจก็เผลอหวีดร้อง

“ว๊าย!”

“หุบปาก! จะกรีดร้องขึ้นมาทำไม แค่นี้ยังตกใจแล้วจะทำงานที่ไร่รอดหรือ ฮึ!”

วราลียกมือปิดปากตัวเองทันที มองสิงหราชที่ตะคอกเธอโดยที่สายตาไม่ละจากถนนเลยสักนิด ในใจก็ร้องคร่ำครวญ

ทำไมต้องส่งเธอกลับมาเจอผู้ชายคนนี้อีกนะ ผ่านมาสิบกว่าปี เขาเปลี่ยนไปมากเลยจริง ๆ ตอนนี้ทั้งดุร้าย ปากจัด ทำเหมือนจ้องจะกินหัวเธอตลอดเวลา!

วราลีมองออกนอกรถเห็นไร่ชากว้างสุดลูกหูลูกตาก็รู้สึกตื่นเต้น ถึงแม้จะเคยมาเมื่อตอนยังเด็ก แต่เพราะตอนนั้นเธอไม่ได้สนใจวิวสวย ๆ ในไร่ชาเท่าไร พอมาอีกครั้งตอนโตกลับให้ความรู้สึกอีกแบบ การได้ชื่นชมธรรมชาติทำให้เธอรู้สึกดีและมีพลัง จิตใจก็สดชื่นแจ่มใส

ไร่ชานายสิงห์ ปลูกบนพื้นที่พันกว่าไร่ เป็นการปลูกไร่ชาบนสันเขา ลดหลั่นกันเป็นคั่นบันได เป็นระเบียบและสวยงาม แถมอากาศดีไม่ร้อน มีลมโชยตลอด ถือว่าไร่ชานายสิงห์ เป็นหนึ่งในสถานที่เที่ยวของจังหวัดเชียงรายเลยก็ว่าได้ ดูจากรถของนักท่องเที่ยวที่พากันมาเยี่ยมชม ถ่ายรูปวิวสวย ๆ ไม่ขาดสาย กิจการคงจะดีไม่น้อย

สิงหราชขับรถไปตามทางผ่านคนงานในไร่ที่กำลังเก็บชาอย่างขะมักเขม้น จนสุดท้ายรถก็เลี้ยวเข้าไปในพื้นที่ทีเรียกว่าออฟฟิศของไร่ ชายหนุ่มดับเครื่องยนต์ก่อนก้าวลงจากรถและเดินมุ่งหน้าไปห้องทำงาน ทิ้งลูกจ้างใหม่ที่ยังคงนั่งอยู่ในรถด้วยใบหน้าตะลึง

วราลีอ้าปากเหวอ เมื่อเจ้านายหนุ่มเดินจากไปไม่เหลียวหลัง รู้สึกว่าการทำงานครั้งนี้ไม่ง่ายเลยจริง ๆ เมื่อเจอเจ้านายที่ชอบทำหน้าดุร้าย นิสัยเกรี้ยวกราด อารมณ์ขึ้น ๆ ลงๆ แบบนี้ หญิงสาวก้าวขาลงจากรถ ก่อนเดินเข้าออฟฟิศ เพียงเปิดประตูเข้าไปก็พบกับผู้ชายคนหนึ่ง รูปร่างสมส่วนสวมสูทสีดำดูภูมิฐาน ชายหนุ่มมีใบหน้าคมสันผิวสีแทนตัดกับฟันขาวสะอาดที่ฉีกยิ้มเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา

“สวัสดีครับ”

“สะ...สวัสดีค่ะ” วราลีตอบกลับเมื่ออีกฝ่ายทักทายเธอก่อนแล้วชายหนุ่มตรงหน้าก็แนะนำตัวกับเธอ

“ผมชื่อพายัพ เป็นผู้ช่วยของพ่อเลี้ยงสิงห์ คุณคงเป็น...เลขาคนใหม่ที่จะมาทำงานกับพ่อเลี้ยงใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่ะ ฉันชื่อวราลี...เรียกว่าลีก็ได้ค่ะ” วราลีบอกชื่อสั้น ๆ ของตัวเองกับอีกฝ่าย เพราะปกติชื่อหนูลี เป็นชื่อเรียกของคนในครอบครัวและคนที่รู้จักเธอตั้งแต่เด็ก

มีเพียงพ่อเลี้ยงสิงห์ หรือเจ้านายคนใหม่ ที่จำเธอไม่ได้และไม่ระแคะระคายว่า เธอ วราลี หรือ หนูลี เป็นคนเดียวกับเด็กอ้วนกลมที่เคยตามตื๊อเขาเมื่อตอนเด็ก วราลีมั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายจำเธอไม่ได้ ถึงแม้มารดาเขาจะเรียกเธออย่างสนิทสนมเขาก็ยังนึกไม่ออก...หรือเพราะเขาไม่เคยสนใจ

ความทรงจำของเขาคงไม่มีหนูลีคนนี้อยู่เลยกระมัง

“ครับคุณลี ผมจะพาคุณลีไปดูโต๊ะทำงานและบอกงานคร่าว ๆ นะครับ” พายัพยิ้มขณะมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้า วราลี เลขาคนใหม่ของเจ้านาย เป็นหญิงสาวรูปร่างมาตรฐานของหญิงไทย ตัวเล็ก ๆ ใบหน้ารูปไข่ จมูกเล็กปลายเชิด ดวงตากลมโตแวววาวดูมีเสน่ห์และสดใสตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ

ขายหนุ่มพาหญิงสาวมายังโต๊ะทำงานหน้าห้องหนึ่ง ป้ายหน้าห้องระบุว่าเป็นห้องของสิงหราช หลังจากพูดคุย สอนงานคร่าว ๆ ที่ต้องทำเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปจนถึงเที่ยงวัน

“คุณลีหิวหรือยังครับ นี่ก็เที่ยงวันแล้ว ที่ไร่ของเรามีโรงอาหารขนาดใหญ่สำหรับลูกจ้างในไร่ รวมไปถึงเจ้านายด้วย ถ้ายังไง ไปกับผมเลยไหมครับ”

ขณะที่วราลีกำลังจะตอบรับ ประตูหน้าห้องพลันเปิดออก สิงหราชเดินออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ชายหนุ่มหยุดเดินก่อนเหลียวมองพนักงานชายหญิงของตน

“อ้าว พ่อเลี้ยงจะไปกินข้าวใช่ไหมครับ ตอนนี้ผมสอนงานคุณลีเสร็จแล้วก็กำลังจะพาคุณลีไปกินข้าวเหมือนกัน”

“จะไปกินก็ไปกินสิ” สิงหราชตอบเสียงเรียบ “ส่วนเธอ ฉันยังมีงานที่ต้องให้ทำ ทำเสร็จค่อยไปพักกินข้าว”

“แต่พ่อเลี้ยง นี่มันเที่ยง...” พายัพกำลังเอ่ยท้วง ชายหนุ่มรู้ว่าเจ้านายดูจะไม่ค่อยชอบใจลูกจ้างใหม่ เพราะได้ยินว่า วราลี เป็นเด็กฝากเข้าทำงานของมารดา และตอนนี้ดูเหมือนเจ้านายกำลังหาเรื่องแกล้งลูกจ้างสาว สุภาพบุรุษอย่างเขาเห็นแล้วอดขัดขึ้นมาไม่ได้

“ตกลงยายนี่เป็นลูกจ้างฉัน หรือลูกจ้างแก ฉันสั่งให้ทำอะไรทำไมแกต้องมาขัด...อยากตกงาน?” สิงหราชทำเสียงเข้มใส่

พายัพยิ้มแห้ง ก่อนหันมาส่งสายตาเห็นใจให้วราลี สุดท้ายก็เอ่ยปากขอตัว

“คุณลี...ผมไปก่อนนะครับ แล้วเจอกัน”