สิงหราชติดบ่วง

วราลีกำลังตกงาน

เพราะพิษเศรษฐกิจตกต่ำทำให้บริษัทที่หญิงสาวทำงานอยู่ต้องคัดพนักงานออกเป็นจำนวนมาก และเธอก็เป็นหนึ่งในพนักงานกลุ่มนั้น หญิงสาวได้รับจดหมายเลิกจ้างพร้อมเงินชดเชยไม่กี่เดือน ต้องเสียเวลามาเริ่มนับหนึ่งใหม่ หางานทำใหม่ เธอเป็นเพียงพนักงานบัญชีธรรมดา เรียบจบออกมาก็ได้งานจากบริษัทที่เคยฝึกงาน แต่พอทำได้ไม่นานก็ดันถูกเลิกจ้างเพราะบริษัทต้องการควบคุมค่าใช้จ่าย ท่ามกลางเศรษฐกิจตกต่ำแบบนี้ มีพนักงานหลายร้อยคนที่ถูกเลิกจ้างเช่นกัน บางคนคร่ำครวญ บางคนรวมตัวกันประท้วงบริษัท ส่วนวราลีเพียงเก็บข้าวของออกจากบริษัทเงียบๆ แล้วกลับบ้านไปค้นหางานตามอินเทอร์เน็ต เธออยากหางานใหม่ให้เร็วที่สุด เพราะภาระผ่อนบ้านที่เพิ่งซื้อไม่ถึงปีกำลังรออยู่

หญิงสาวนั่งแท็กซี่มาจนถึงปากทางเข้าหมู่บ้านจัดสรรที่ตัวเองอาศัยอยู่ จ่ายเงินให้กับแท็กซี่ด้วยแววตาละห้อย เมื่อแบงก์ร้อยที่น้อยนิดในกระเป๋าปลิวไปอีกสองใบก่อนขนข้าวของลงจากรถแล้วเดินเข้าไปด้านใน บ้านสองชั้นขนาดสองห้องนอนสองห้องน้ำ มีห้องนั่งเล่น วราลีเพิ่งผ่อนไปได้ไม่ถึงครึ่งปี หากทำงานปกติก็คงจะผ่อนต่อไปได้ไม่มีปัญหาอะไร แต่ตอนนี้เธอตกงาน ถึงแม้จะมีเงินชดเชย แต่ถ้ายังหางานทำไม่ได้ภายในเดือนสองเดือนนี้ต้องแย่แน่ๆ

หญิงสาววางข้าวของที่เก็บจากบริษัทวางไว้มุมหนึ่งของห้องเสร็จ ก็ขึ้นไปอาบน้ำชั้นบน หลังจากอาบน้ำจนรู้สึกสดชื่นแล้วก็เดินมาเปิดโน้ตบุ๊คบนโต๊ะทำงาน หย่อนก้นลงนั่ง สายตากวาดมองหน้าจอ ไล่หางานที่ตรงกับสายงาน พอเห็นว่าบริษัทไหนที่ประกาศรับพนักงานอยู่ก็ส่งเรซูเม่ไป เธอใช้เวลาไปกับหน้าจอหลายชั่วโมง พอเงยหน้าขึ้นจากจอ ท้องฟ้าก็มืดมิด เห็นว่าควรพักสายตาได้แล้วจึงลุกจากที่นั่งแล้วเดินไปหาอะไรกินในห้องครัว โทรศัพท์มือถือแผดเสียงดังลั่นอยู่ข้างโน๊ตบุ๊ค วราลีเดินกลับออกมาจากในครัวทั้งที่ปากยังคาบขนมปังแผ่นหนึ่ง พอมองชื่อปรากฏบนหน้าจอก็รีบดึงขนมปังออกจากปาก แล้วกดรับ

“ว่าไงคะแม่”

“แม่เห็นบริษัทที่เราทำงานด้วยออกข่าวในทีวี ปลดพนักงานหลายร้อยคน...” เสียงมารดาฟังดูเป็นห่วง นี่คงคิดว่าเธอได้รับผลกระทบด้วยสินะ ถึงได้รีบโทรมาน้ำเสียงร้อนรน

“ใช่ค่ะ...แล้วหนูลีก็เป็นหนึ่งในนั้น” หญิงสาวต่อท้ายประโยค มารดาเธอคิดไม่ผิดหรอก เธอโดนผลกระทบด้วย ถูกปลดไปพร้อมกับพนักงานอีกหลายร้อยคนนั้น

“ตายจริง! แล้วหนูลีจะทำยังไง กลับบ้านเราไหมลูกระหว่างที่ยังหางานทำไม่ได้”

“ยังก่อนค่ะแม่ หนูลีเพิ่งกลับจากบริษัทมา ตอนนี้ก็นั่งหาบริษัทที่เปิดรับสมัครงานในอินเตอร์เน็ตอยู่ มีส่งเรซูเม่ไปสองสามที่ รอเขาตอบกลับก่อน ยังไงถ้าไม่ได้จริงๆ ค่อยว่ากัน”

“อืม ลองยื่นใบสมัครไปก่อน แต่ถ้ายังไม่ได้งานจริงๆ กลับบ้านเรา มาช่วยแม่ดูแลร้านก็ได้นะลูกนะ”

“ค่ะแม่” หญิงสาวคุยกับมารดาอีกสองสามประโยคก่อนวางสาย ก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกมือขึ้นคลึงขมับตัวเองเบาๆ วราลีเป็นลูกคนเดียว บิดาเสียชีวิตไปตั้งแต่เธออายุได้ไม่กี่ขวบ มารดาที่เคยเป็นแม่บ้านพอขาดเสาหลักของครอบครัว จากที่เป็นแม่บ้านธรรมดา ก็ต้องหาลู่ทางทำมาหากิน โชคดีที่มีฝีมือทำกับข้าว สุดท้ายก็กลายเป็นแม่ค้าขายข้าวแกง รสมือมารดาถูกปากลูกค้า หลายคนบอกปากต่อปาก ทำให้มีลูกค้าประจำมากมาย รายได้ก็มากขึ้นตาม ไม่กี่ปีนี้เลยพอมีเงินทุนซื้อตึกขนาดสองคูหาเพื่อเปิดร้านอาหาร

ความจริงฐานะทางบ้านวราลีก็ไม่ขัดสน ตลอดหลายปีที่ผ่านมากิจการร้านอาหารของครอบครัวก็เป็นไปด้วยดี เพียงแต่หญิงสาวอยากจะลองใช้ชีวิตเป็นพนักงานเงินเดือน อารมณ์คนรุ่นใหม่ อยากอยู่เมืองกรุงเพราะมันดูเจริญ และคิดว่าการได้มาทำงานที่กรุงเทพ จะหาเงินได้มากกว่าอยู่บ้านนอก พอมารดารู้ว่าเธอจะอยู่ทำงานที่กรุงเทพก็บอกจะซื้อคอนโด หรือบ้านที่กรุงเทพให้ แต่วราลีปฏิเสธ ตั้งมั่นว่าจะซื้อเอง ผ่อนเอง แล้วเป็นยังไง ผ่อนได้ไม่นานงานก็เข้าเธอเสียแล้ว

หลายวันต่อมา

หญิงสาวได้จดหมายตอบกลับจาก HR บริษัทหนึ่งที่เธอยื่นใบสมัครไป วันนี้จึงตื่นเช้าเตรียมตัวไปสัมภาษณ์งานด้วยเดรสสีครีมแล้วสวมสูทสีดำทับ เธอใส่รองเท้ารัดส้นสีดำ รวบผมไว้กลางหลัง แต่งหน้าอ่อนๆ เมื่อสำรวจตนเองหน้ากระจกคิดว่าเรียบร้อยดีก็เริ่มเดินทางออกจากบ้าน หญิงสาวโบกมือเรียกแท็กซี่ก่อนบอกจุดหมายปลายทางกับคนขับ ระหว่างทางนึกทบทวนการตอบคำถามคร่าวๆ ไม่นานรถก็จอดเลียบข้างทาง เธอจ่ายค่าแท็กซี่ก่อนลงจากรถ ด้านหน้าเป็นบริษัทที่จะเข้าไปสัมภาษณ์งาน วราลีกระชับกระเป๋าตัวเองไว้แนบอกแล้วเริ่มเดินบนทางฟุตบาท อีกไม่กี่ก้าวก็จะเดินเข้าไปในบริษัท เธอหยุดเดินแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

วันนี้ท้องฟ้าปลอดโปร่งเพราะฝนเพิ่งตกแล้วหยุดไปสักพัก ระหว่างทางสายฝนยังโปรยปราย แต่พอวราลีมาถึงหน้าบริษัทฝนก็หยุดตก นับเป็นนิมิตหมายอันดีจริงๆ

บรื้น!

เสียงรถแล่นผ่านหญิงสาวไป ทว่า ล้อที่กำลังวิ่งผ่านเหยียบแอ่งน้ำข้างถนน ด้วยความเร็วคงที่ น้ำจึงสาดกระจายกระเด็นใส่วราลีเต็ม ๆ

“ว้าย!” เธอยกมือขึ้นบังอัตโนมัติ ริมฝีปากเปล่งเสียงอุทานทันที ความรู้สึกเปียกชื้น ร่างกายเปียกปอนไปกว่าครึ่ง มองรถกระบะต้นเหตุที่ตอนนี้แล่นไปไกลด้วยอาการนิ่งอึ้ง หญิงสาวมองป้ายทะเบียนรถไม่ทัน แต่สายตาเหลือบไปเห็นตรงท้ายรถมีสติกเกอร์ตัวเบ่อเริ้มที่อ่านทันว่า ไร่ชานายสิงห์

เดรสสีครีมที่สวมใส่มาตอนนี้เปื้อนน้ำสกปรกเป็นด่างดวง ถึงแม้จะมีสูทสวมทับแต่ก็ไม่พ้น ผมที่รวบมัดไว้ด้านหลังเปียกน้ำจนหยดติ๋งๆ สภาพโดยรวมเรียกว่าดูไม่ได้ ทั้งอึ้ง ตะลึง โกรธ สุดท้ายก็ได้แต่ตัวยืนสั่นเป็นเจ้าเข้า รู้สึกโมโหจับใจ แต่เอาผิดใครก็ไม่ได้เพราะรถเจ้ากรรมขับหายไปไกลลิบแล้ว พอก้มดูนาฬิกาข้อมือ อีกสิบนาทีจะได้เวลาสอบสัมภาษณ์ เลื่อนสายตาลงมองสารรูปตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองฟ้า

ดูท่าเธอคงพลาดงานอีกแล้วสินะ...