EP.06 สวยแบบนี้ น่าเป็นเจ้าของ

 ยามที่ดวงตานางสิงห์กวาดมองไปโดยรอบ หัวใจของเขากลับสั่นสะท้านหวั่นไหวเสียจนเผลอเดินเข้าไปใกล้เวทีเมื่อไรก็ไม่รู้ตัว รู้ตัวอีกทีเมื่อปรายสายตานั้นคล้ายจะชำเลืองมองมาทางเขา แต่ก็เพียงเท่านั้น ไม่ได้มีแววความพึงพอใจปรากฏอยู่ในสีหน้า นอกเสียจากเรือนร่างงดงามในมาดนางพญาจะเดินนวยนาดอวดโฉมความงามของเครื่องเพชรที่เธอกำลังสวมใส่

ฝ่ามือขวาวางทาบอยู่ใต้บ่าซ้ายเหนือทรวงอกอวบอิ่มลูบไล้ขยับปลายนิ้วไปมา ราวกับจะบอกว่าอัญมณีสีเขียวสดใสที่ถูกบรรจงสรรสร้างให้คล้ายกับศีรษะของราชสีห์กำลังถูกเพชรเม็ดใหญ่เล็กมากมายล้อมอยู่ คือสิ่งที่คู่ควรที่สุดแล้วที่จะได้ประดับอยู่บนนิ้วมือสวยๆ ก่อนฝ่ามือจะลูบไล้ผ่านไปที่ข้อศอกและวาดไปที่บั้นเอวในกิริยาท้าวสะเอว แอ่นอกและเชิดใบหน้าขึ้น เพื่อให้แขกผู้มีเกียรติทุกคนได้มองเห็นสิ่งสวยงามและคู่ควรมากกว่านั้น

เมื่อสร้อยคอประดับด้วยเพชรมากมายนับร้อยๆ เม็ด ล้อมรอบ ‘เพอริดอท’ ที่บรรจงสรรสร้างเจียระไนเป็นรูปศีรษะสิงโตขนาดใหญ่ในลักษณะอ้าปากคำราม โดยแผงคอนั้นประกอบไปด้วยเพชรน้ำดีกระจายอยู่โดยรอบก่อนจะลดหลั่นออกมาเป็นช่วงตัวล้อมรอบลำคอระหง ก่อนจะวกมาด้านหน้าและสิ้นสุดที่ปลายหางสิงโตคือเพชรรูปหัวใจที่มีน้ำหนักมากกว่า 10 กะรัต ความสวยงามที่คู่ควรสำหรับหญิงสาวสะกดทุกสายตาให้มองก่อนที่ช่างภาพจะรัวกดชัตเตอร์โดยเร็วราวกับกำลังพบเจอสิ่งที่สูงค่าที่สุดแล้ว

“สวยมั้ยคะ”

“สวยมาก... มากที่สุด” เสียงทุ้มตอบราวละเมอ เมื่อเขาเป็นอีกหนึ่งที่ไม่สามารถละสายตาจากเธอได้เลย จนแม้เรือนร่างสูงโปร่งนั้นเยื้องย่างมาดนางพญากลับเข้าสู่ด้านหลังหมู่เมฆ และเยื้องกายออกมาอีกครั้งพร้อมกับเจ้าของร้านเพชรชื่อดัง ซึ่งก็คือแม่ของเขานั่นเอง สายตาของเขาก็ยังคงมีเพียงเธอเป็นเจ้าของเท่านั้น

“สวยแบบนี้... น่าเป็นเจ้าของนะคะ”

“อืม... ต้องได้ เฮ้ย! น้องมุ่ย! มาตั้งแต่เมื่อไร”

สีหราชถึงกับสะดุ้งเมื่อสาวสวยเปรี้ยวจี๊ดในเกาะอกสั้นสีดำวาวยืนอยู่ข้างกาย เสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อใบหน้าสวยศัลยกรรมฉีกยิ้มมากขึ้นเหมือนจะรู้ลึกไปถึงก้นบึ้งหัวใจของเขาเสียด้วย

“ก็นานพอที่จะเห็นคุณเลฟอ้าปากค้างน่ะแหละค่ะ แหม... เสียดายนะคะที่โรงแรมห้าดาวไม่มีแมลงวัน ไม่งั้นคงได้ไปวางไข่กันบ้างล่ะ” เสียงหวานไม่ต่างจากหญิงสาวเอ่ยบอก ใบหน้ารู้ทันมองตรงไปบนเวที

“หึหึ... ของสวยใครๆ ก็มองไม่ใช่เหรอ”

สีหราชยักไหล่ รอยยิ้มเก๋ปรากฏที่มุมปาก เขาถือว่าการพึงพอใจในสิ่งที่สวยงามไม่ใช่เรื่องควรปกปิด โดยเฉพาะเมื่อมุ่ยจะเป็นแหล่งข้อมูลชั้นดีสำหรับเขา

“ถูกค่ะ แต่ที่ผิดก็คือ ของสวยไม่มองหนุ่มหล่อ น่าแปลกนะคะ” เสียงใส่จริตเอ่ยเย้า บอกเป็นนัยว่านี่ไม่ใช่ของง่ายที่เขาเคยเจอ

“จะจริงเร้อ! ถ้าบังเอิญ... หล่อและก็รวยมากๆ ด้วยล่ะ” เสียงทุ้มเย่อหยิ่งแสดงพาวเวอร์ที่ตัวเองมี ทั้งที่ไม่เคยสักครั้งที่คิดจะแสดงออกสิ่งนี้กับใคร แต่เวลานี้ความต้องการแรงกล้าในร่างกายมันกลับร่ำร้องให้เขาพูดอย่างนั้นออกไป

“ก็ไม่แน่หรอกค่ะ ถ้าบังเอิ้ญบังเอิญที่ของสวยๆ นั้น จะสวยและก็รวยมากๆ พอกัน อิอิ... ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณท่านรอนาน”

เสียงมุ่ยที่เร่งเร้าไม่อาจทำให้เขาคลาดสายตาจากเธอได้จริงๆ ยิ่งได้รู้ว่าเธอไม่ใช่ของง่ายที่เขาจะเลือกซื้อมากินได้ง่าย สิ่งร่ำร้องภายในยิ่งเพิ่มมากขึ้น ความแข็งขืนในร่างกายคล้ายกำลังประท้วงอยากออกมาชมโลกภายนอก จนสีหราชต้องพยายามสะกดใจกำราบเจ้าสิงห์ตัวโตให้อยู่นิ่งเฉย

ไม่เคยต้องการใครอย่างแรงกล้าขนาดนี้ แค่เพียงเธอปรายสายตามา แม้จะไม่ใช่ที่เขาเพียงคนเดียวแต่เขาก็มั่นใจว่าเธอเห็นเขาอย่างแน่นอนที่สุด หรือจะเป็นปกติของผู้ชายที่เจอแต่ของง่ายมาตลอดชีวิตเมื่อมาเจอของยากและคู่ควรขนาดนี้ เขาก็สั่นเป็นเจ้าเข้าทีเดียว เสียงเดียวที่ร่ำร้องอยู่ในหัวใจและร่างกายที่ตื่นตัวไม่ดูเวล่ำเวลาก็คือ

‘ต้องเอาให้ได้ แม้ต้องแลกมาด้วย จี้ ปล้น ข่ม ขย่ม หรือต้องโยกกันบ้างบางส่วนเขาก็จะทำ เพราะเขาพบแล้ว เธอที่คู่ควร’

.

.

“ว่าไงจ๊ะ คุณลูกชายสุดหล่อ ได้ข่าวว่าปิ๊งนางแบบของแม่เหรอ”

สีหราชยิ้มเลิกคิ้วมองเลขาสุดสวยที่คงเอาเรื่องของเขาจาระไนให้แม่ฟังทั้งหมด และเขาก็หวังว่าครั้งนี้แม่จะช่วยได้

“ไม่ดีเหรอครับ ก็ไหนแม่บอกว่าอยากให้ผมมีเมีย เธอคงไม่ใช่แค่นางแบบที่แม่จ้างมาหรอกนะ” เขาถามดวงตาคมเข้มจ้องมองแม่ที่ยังคงความสวยไม่ต่างจากหญิงสาวอายุสักแค่ 40 ต้นๆ แม้ว่าแม่จะเลยวัยนั้นมานานแล้วก็ตาม

“ก็ใช่! แม่น่ะอยากให้แกมีเมียเป็นตัวเป็นตนไม่ใช่ล่องไปลอยมา มั่วไม่เลิกแบบนี้ ถ้าขืนแกติดโรคขึ้นมาฉันก็คงจะหมดทายาทสืบสกุลน่ะสิ ไม่น่ามีลูกคนเดียวเล้ย! นี่ถ้านังมุ่ยมันไม่ไปเฉาะมาแล้วนะ ฉันก็จะรับมันเป็นลูกให้สืบสกุลอีกคน นี่อาไร้! จูดี่ก็ไม่มี มดลูกก็ไม่เกิด ฉันน่ะเพลีย พึ่งพาอะไรไม่ได้เล้ย!”