Share

บทที่2

Author: พัฟฟ์นมสด
ฟ้ามืดสนิทแล้ว กู้หวยจึงค่อยลงมาเคาะประตูห้องฉัน

เขาถือกล่องสตรอว์เบอร์รีกล่องหนึ่งไว้ ทำอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เรื่องถ่ายรูปไม่ต้องเอาไปใส่ใจเลยนะ พี่ได้พี่สมัครสอบเข้าเรียนของโรงเรียนหมิงเต๋อให้หนูกับหยิงหยิงแล้วนะ ถ้าสอบผ่าน พวกหนูสองคนก็จะได้เรียนโรงเรียนเดียวกัน"

ฉันกำบัตรเข้าสอบไว้แน่น โดยไม่พูดอะไรสักคำ

เปลวไฟเล็กๆ ในใจที่เพิ่งดับไปนั้น กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่รักดี

ในวันสอบ กู้หยิงสวมชุดนักเรียนที่สั่งตัดพิเศษ สะพายกระเป๋านักเรียนใบใหม่ ในกระเป๋าดินสอมีปากกานำโชคที่กู้หวยส่งให้เสียบอยู่ และบนปลอกปากกาก็ยังมีตุ๊กตากระต่ายตัวเล็กๆ แขวนเอาไว้ด้วย

ฉันยังคงสวมเสื้อกันหนาวตัวเก่าที่ได้มาจากสถานสงเคราะห์ ปลายแขนเสื้อเริ่มเปื่อยยุ่ยแล้ว

เมื่อเข้าไปในห้องสอบฉันก็พึ่งตระหนักได้ว่า ไม่มีใครเตรียมปากกาให้ฉัน

คุณครูหลินที่คุมสอบรื้อหาอยู่ตั้งนาน ก่อนจะหยิบดินสอสั้นๆที่หักเป็นท่อนหนึ่งออกมา “ทนใช้ไปก่อนนะ”

ตรงระเบียงทางเดิน คุณป้ากู้กำลังดึงตัวอาจารย์หัวหน้าฝ่ายรับสมัครนักเรียนไว้พลางเอ่ยกำชับว่า “เรื่องห้องเรียนกิฟต์เต็ดกับเรื่องส่งลงแข่งโอลิมปิกวิชาการของหยิงหยิงต้องจัดเตรียมไว้ให้พร้อมเลยนะคะ อนาคตเธอต้องใช้โควตาเส้นทางรับตรงผ่านสิทธิพิเศษเข้ามหาวิทยาลัยน่ะค่ะ”

"แล้วเด็กอีกคนล่ะ?"

คุณลุงกู้ยิ้มและพูดว่า "เด็กที่ออกมาจากสถานสงเคราะห์ พื้นฐานไม่ดี เรียนอย่างส่งเดชไปก็ได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองทรัพยากร"

ฉันกำหัวดินสอแท่งไว้ แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

ข้อสอบภาษาอังกฤษส่วนใหญ่ฉันก็อ่านไม่ออก จึงต้องเดามั่วๆ ไป

คณิตศาสตร์และภาษาจีน ฉันกลับเขียนได้อย่างรวดเร็ว

โจทย์ข้อเขียนข้อสุดท้ายที่เป็นคะแนนเสริมสำหรับห้องกิฟต์เต็ด พอฉันกวาดสายตามองปราดเดียวก็นึกออกทันทีว่ามันคือโจทย์จากในหนังสือโอลิมปิกคณิตศาสตร์เล่มเก่าที่ฉันเคยเก็บมาจากกองขยะในสถานสงเคราะห์กำพร้า

ฉันซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เปิดไฟฉาย และอ่านดูไปไม่น้อยกว่าสิบครั้ง

หลังจากผลคะแนนประกาศออกมา คุณครูหลินก็ถือกระดาษคำตอบของฉันพลางจ้องมองอยู่เนิ่นนาน

“คณิตศาสตร์คะแนนเต็ม ภาษาจีนหักไปสองคะแนน ส่วนโจทย์ข้อพิเศษก็ถูกทั้งหมด คะแนนรวมยังสูงกว่ากู้หยิงตั้งเยอะแน่ะ”

เธอย่อตัวนั่งลงแล้วมองมาที่ฉัน “ลูกเอ๋ย หนูไม่ได้โง่หรอก แค่ไม่มีใครสั่งสอนฟูมฟักจนทำให้ตามคนอื่นไม่ทันต่างหาก ถ้าพูดถึงความสามารถในการเรียนรู้ล่ะก็ เธอเก่งกว่าเด็กส่วนใหญ่ในรุ่นนี้เสียอีกนะ”

และเก่งกว่ากู้หยิง

จมูกของฉันพลันแสบตื้อขึ้นมา

ตอนที่อยู่สถานสงเคราะห์กำพร้า พี่หวังที่เป็นคนดูแลเคยมาเจอตอนที่ฉันกำลังอ่านหนังสือเรียนด้วยตัวเอง เธอฉีกสมุดแบบฝึกหัดของฉันจนขาดเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าเด็กทั้งสถานสงเคราะห์ “เด็กไม่มีพ่อมีแม่ยังอยากจะเรียกหนังสือ? ฝันไปเถอะ!”

คืนนั้นฉันถูกขังลืมไว้ในห้องเก็บของ และต้องทนหิวโซไปจนถึงค่อนคืน

สิบปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนบอกกับฉันว่า:ฉันไม่ได้เรียนไม่ดี แค่ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครสอนฉันเลยต่างหาก

ทว่าห้องกิฟต์เต็ด เหลือแค่โควตาอันเดียวแล้วเท่านั้น

บนรถระหว่างทางกลับบ้าน กู้หยิงเอาแต่ก้มหน้าจิ้มนิ้วตัวเองพลางเอ่ยขึ้นว่า "ถ้าหยวนหยวนได้เข้าเรียนที่หมิงเต๋อด้วย แล้วถ้าเพื่อนๆ ร่วมชั้นถามขึ้นมา......ทุกคนจะรู้กันไหมคะว่า หนูไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อกับแม่?"

คุณป้ากู้รีบดึงเธอเข้าอ้อมกอดทันที "เด็กโง่เอ๋ย โควต้าก็ต้องเป็นของหนูอยู่แล้ว"

คุณลุงกู้ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น "ตกลงตามนี้แหละ"

ฉันหันมองกู้หวย เขาเคยเห็นคะแนนของฉันแล้วแท้ๆ

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลูบผมฉันเบาๆ "หยวนหยวน หนูไม่มีครูก็ยังสอบได้ขนาดนี้ ไปโรงเรียนทั่วไปก็ไม่ทำให้ความสามารถถูกฝังกลบหรอก"

เขายัดโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าให้ฉัน "คืนนี้พี่จะติวให้หนูเอง โจทย์ที่ทำไม่เป็นส่งมาให้พี่ก่อน"

คืนนั้น ฉันกอดหนังสือเรียนนั่งรออยู่ในห้องแคบๆ จนถึงสี่ทุ่ม แต่หน้าจอโทรศัพท์กลับไม่สว่างขึ้นเลยสักครั้ง

พอฉันเดินขึ้นมาเติมน้ำที่ชั้นบน ก็เห็นว่าประตูห้องของกู้หยิงแง้มอยู่ แสงไฟสีเหลืองนวลอันอบอุ่นลอดออกมาจากช่องว่างของประตู

กู้หวยนั่งอยู่ตรงข้างโต๊ะหนังสือของเธอ อธิบายข้อที่ผิดให้เธอฟังทีละข้ออย่างมีความอดทนยิ่งนัก "วิธีคิดตรงจุดนี้ถูกต้องแล้ว หยิงหยิงฉลาดมากเลย"

ฉันถือแก้วน้ำไว้ ยืนอยู่ตรงหน้าบันไดเป็นเวลานาน

เมื่อกลับเข้ามาในห้องเล็กๆ นั้น ฉันก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากช่องด้านในของกระเป๋านักเรียน

มันคือสิ่งที่คุณครูหลินแอบยัดใส่มือฉันตอนส่งกระดาษคำตอบ:เอกสารแนะนำการรับสมัครนักเรียนของโรงเรียนประจำการกุศลแห่งหนึ่งในต่างมณฑล ซึ่งได้รับการยกเว้นค่าเล่าเรียนทั้งหมด

“ถ้ามีความจำเป็นก็สมัครอันนี้ซะนะ เดี๋ยวครูจะเขียนจดหมายแนะนำตัวให้หนูเอง”

ฉันหยิบดินสอหักสั้นๆ ท่อนนั้นขึ้นมา บรรจงเขียนชื่อตัวเองลงบนใบสมัครทีละเส้นทีละตัว

ตรงช่องข้อมูลผู้ติดต่อ ฉันชะงักมือไปเนิ่นนาน สุดท้ายก็กรอกชื่อคุณครูหลินลงไป

โรงเรียนของตระกูลกู้นั้น ไม่มีที่ตำแหน่งของฉัน

งั้นฉันก็จะไปเรียนในโรงเรียนที่ไม่ต้องได้รับการอนุมัติจากตระกูลกู้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่22

    ในวันที่ประกาศผลการแข่งขัน ฉันได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งของระดับประเทศที่ข้างล่างแท่นรับรางวัล แม่เซิ่นชูโทรศัพท์ขึ้นมา มือสั่นระริกจนจับโฟกัสกล้องไม่ได้ด้วยซ้ำพิธีกรถามด้วยรอยยิ้มว่า "อยากจะขอบคุณใครที่สุดคะ?"ฉันหันมองเธอ“เมื่อห้าปีก่อน มีคนเคยบอกหนูว่า หนูไม่ใช่ว่าเรียนไม่เก่ง เพียงแต่ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครสอนหนูเลย”"ต่อมา ก็มีคนอีกคนบอกหนูว่า บาดเจ็บแล้วไม่จำเป็นต้องทน ป่วยแล้วเรียกแม่ได้""หนูอยากขอบคุณทุกคนที่ไม่ได้ผลักหนูกลับไป ก่อนที่หนูจะกล้าเดินไปข้างหน้าในที่สุดค่ะ"เสียงปรบมือดังสนั่นแม่เซิ่นร้องไห้จนเครื่องสำอางเลอะไปหมดหลังจากลงจากเวที เธอก็เช็ดน้ำตาพลางยืนยันที่จะไปถ่ายรูปที่สตูดิโอ"วันนี้ต้องถ่ายรูปครอบครัวให้ได้"ในสตูดิโอถ่ายภาพ ช่างภาพให้ฉันยืนอยู่ตรงกลางฉันจึงหลบไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณแม่เซิ่นกลับกอดฉันไว้"ทั้งเจ้าของวันเกิดและแชมป์ก็ต้องยืนอยู่ตรงกลาง""วันนี้ไม่ใช่วันเกิดของหนูสักหน่อย""งั้นก็ถือว่าวันนี้เป็นวันครบรอบของครอบครัวเราแล้วกัน"ก่อนที่จะกดชัตเตอร์ ฉันก็พลันนึกถึงภาพถ่ายครอบครัวตอนที่ฉันอายุสิบขวบนั้นขึ้นมาได้ฉันยกเก้าอี้ม

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่21

    ห้าปีต่อมา ฉันกลับมาที่หมิงเต๋อเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับประเทศ ด้วยผลการเรียนอันดับหนึ่งของมณฑลครูผู้ควบคุมทีมยื่นบัตรผู้เข้าแข่งขันให้ฉัน พลางยิ้มแล้วพูดว่า "โควตาห้องเรียนพิเศษที่พวกเขาไม่ได้ให้หนูในตอนนั้น ตอนนี้ดูแล้วก็ไม่เห็นจะสำคัญอะไรมาก" ฉันก้มลงมองชื่อบนบัตรเซิ่นหยวนหลังจากฝากเลี้ยงดูมาสองปี แม่เซิ่นก็รับเลี้ยงฉันอย่างเป็นทางการตอนเธอถามฉันว่าจะเปลี่ยนแซ่ไหม ก็ให้ฉันเป็นคนตัดสินใจเองฉันคิดทบทวนอยู่นาน สุดท้ายก็เขียนชื่อนี้ลงในใบสมัครไม่ใช่เพื่อลบเลือนอดีตแต่เพราะอยากให้ทุกคนที่เห็นมันได้รู้ว่า ในที่สุดฉันก็มีแม่แล้วอาคารเรียนที่หมิงเต๋อไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงไปเยอะมากขณะที่เดินผ่านห้องสอบในปีนั้น ฉันก็รู้สึกเหมือนเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ใส่เสื้อกันหนาวตัวเก่านั้นอีกครั้ง กำดินสอแท่งสั้นๆ ไว้ และพยายามทำข้อสอบโบนัสข้อสุดท้ายให้เสร็จอย่างสุดกำลังตอนนั้นเธอไม่รู้ว่า แท้จริงแล้วตัวเองฉลาดมากและไม่รู้ว่าวันหนึ่ง เธอจะเดินกลับมาใหม่อีกครั้งด้วยตนเองการแข่งขันใช้เวลาไปสามชั่วโมงตอนส่งข้อสอบ แม่เซิ่นกับคุณครูหลินต่างก็รอไว้ที่ด้านนอกแม่เซิ่นวิ

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่20

    วันที่ป้าหวังถูกนำตัวไปสอบสวน คุณครูโจวโทรมาหาฉันโดยเฉพาะเธอบอกว่า ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการปกปิดอาการบาดเจ็บในตอนนั้นทุกคนจะต้องถูกลงโทษ และสถานสงเคราะห์ก็จะถูกปรับปรุงปฏิรูปใหม่เช่นกันเด็กหลายคนที่เคยถูกป้าหวังตี ต่างก็ยอมออกมาเป็นพยานในที่สุดมีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุมากกว่าฉันสองปี ร้องไห้ในโทรศัพท์ไปนานมาก“ฉันคิดมาตลอดว่า คงไม่มีใครยอมเชื่อพวกเรา”ฉันถือโทรศัพท์ไว้ แล้วกระซิบบอกเธอเบาๆ ว่า "ตอนนี้มีคนเชื่อแล้ว"แม่เซิ่นถามฉันมว่าจะไปผลการจัดการในท้ายที่สุดไหมฉันส่ายหัว"หนูไม่อยากเจอเธอ"ฉันเคยจินตนาการมาหลายครั้งเมื่อฉันโตขึ้น ฉันจะไปยืนตรงหน้าของป้าหวัง และถามเธอว่าทำไมถึงตีฉัน ทำไมถึงฉีกสมุดแบบฝึกหัดของฉันทิ้งแต่ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการคำตอบของเธออีกแล้วผู้กระทำผิดจะได้รับการลงโทษ ไม่จำเป็นต้องให้เหยื่อไปยืนดูด้วยตาตัวเองต่อมาผู้อำนวยการบอกกับฉันว่า ตระกูลกู้ก็ต้องร่วมรับผิดชอบในส่วนที่เกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน เนื่องจากเข้าไปแทรกแซงเรื่องการอุปถัมภ์เลี้ยงดูและปกปิดอาการบาดเจ็บ และกดดันทางสถานสงเคราะห์บริษัทของคุณลุงกู้สูญเสียโครงการสำคัญไปหลายโครงการคุณป้า

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่19

    ตอนที่การสอบสวนดำเนินการไปถึงช่วงที่สำคัญที่สุดนั้น คุณลุงกู้ก็ยังอยากโยนความผิดทั้งหมดไปให้สถานสงเคราะห์อยู่ทนายความได้เตรียมข้อโต้แย้งไว้ชุดหนึ่งตระกูลกู้แค่บริจาคเงินเป็นประจำเท่านั้น ไม่เคยมีส่วนร่วมในการบริหารจัดการประจำวัน ขัดขวางการรับเลี้ยง ก็เพราะทางครอบครัวมีแผนจะรับเด็กกลับ ส่วนเรื่องบาดเจ็บ พวกเขาคิดว่าเป็นเพียงแค่แผลธรรมดาตราบใดที่บันทึกการสื่อสารภายในของปีนั้นหายไป ตระกูลกู้ก็สามารถปลดเปลื้องความรับผิดชอบส่วนใหญ่ได้คุณลุงกู้มาหากู้หวย"อีเมลอีกชุดสุดท้ายอยู่ในมือแก""ลบพวกมันทิ้ง เรื่องนี้ก็จบแค่นี้ซะ"กู้หวยนั่งอยู่ริมหน้าต่าง โดยมีสิ่งของสามอย่างวางอยู่ตรงหน้าบันทึกร่องรอยการถูกทำร้ายของฉัน ใบสมัครขอรับเลี้ยงเด็กที่คุณหมอเซิ่นยื่นขอครั้งแรก และรูปถ่ายที่ถูกตัดจนเสียใบนั้น"แล้วยังไงต่อ?"เขาถามคุณลุงกู้ขมวดคิ้ว “อะไรแล้วไงต่อ?”"หลังจากลบไปแล้ว พวกท่านจะไปรับหยวนหยวนเหรอ?""แน่นอนอยู่แล้ว เมื่อสถานการณ์สงบลง เราจะหาทางเอาสิทธิในการคุ้มครองดูแลคืนมา"กู้หวยหัวเราะ“พ่อก็ยังคิดว่า เธอเป็นของของตระกูลกู้อยู่ดี”อยากทิ้งก็ทิ้ง อยากเอาก็เอาต่อให้ตอนนี

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่18

    กู้หยิงหาฉันเจอก่อนจะแข่งคณิตเธอไม่ได้สวมชุดสวยๆ และไม่ได้สะพายกระเป๋าที่กู้หวยส่งให้เธอยืนอยู่นอกประตูโรงเรียน ใบหน้าซีดเผือด เหมือนไม่ได้นอนดีๆ มานานแล้วคุณครูถามฉันว่าอยากพบเธอไหมฉันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เลือกที่จะเดินออกไปทันทีที่กู้หยิงเห็นฉันน้ำตาก็ไหลลงมาทันที“บริษัทของพ่อมีปัญหา แม่ก็ร้องไห้ทุกวัน พี่ชายก็ไม่กลับบ้าน”“หยวนหยวน เธอช่วยบอกกับคนอื่นหน่อยได้ไหมว่า เรื่องพวกนั้นมันไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลกู้?”เธอรีบพูดเสริมว่า "ไม่ได้ให้เธอโกหก เธอแค่บอกว่า พ่อกับแม่ได้บริจาคเงินจำนวนมากให้กับสถานสงเคราะห์ และเคยคิดที่จะรับเธอกลับบ้าน""ขอแค่เธอพูดคำหนึ่ง ทุกคนก็จะเลิกด่าพวกเขา"ฉันมองดูเธอ"บันทึกพวกนั้นเป็นของปลอมเหรอ?"เธอกัดริมฝีปาก"ไม่ใช่""ป้าหวังตีฉัน พวกเขารู้ไหม?"เธอก้มหน้าลง"รู้""แล้วฉันจะพูดดีแทนพวกเขายังไง?"กู้หยิงยิ่งร้องไห้หนักไปอีก"แต่ฉันก็จนปัญญาแล้วจริงๆ"“ตั้งแต่เด็กฉันก็รู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ทุกวันฉันก็กลัวเธอจะกลับมา กลัวว่าพ่อกับแม่จะไม่เอาฉัน”“ฉันป่วย งอแง ก็แค่อยากให้พวกเขารักฉันมากขึ้นอีกหน่อย”“ฉันไม่ได้ให้พวกเขาทิ้งเ

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่17

    หลังจากที่กู้หวยส่งมอบหลักฐานแล้ว เรื่องราวเก่าเกี่ยวกับสถานสงเคราะห์ก็ถูกนำมาตรวจสอบใหม่อย่างรวดเร็วบันทึกร่องรอยการถูกทำร้าย บัญชีเงินบริจาค และบันทึกเสียงของป้าหวังจากปีนั้น ได้รับการตรวจสอบทีละรายการตลอดหลายปีมานี้ ตระกูลกู้ทำบุญและทำการกุศลในนามของ “การดูแลเอาใจใส่เด็กกำพร้าและเด็กที่ตกทุกข์ได้ยาก” หลังจากข่าวแพร่กระจาย ป้ายรับบริจาคจากตระกูลกู้ที่แขวนอยู่ตรงทางเข้าสถานสงเคราะห์นั้น ก็ถูกรื้อออกในชั่วข้ามคืนองค์กรพันธมิตรหลายแห่งได้หยุดโครงการไว้ชั่วคราวโทรศัพท์ของคุณลุงกู้มีสายโทรเข้าเป็นจำนวนมากเขาเดินไปเดินมาในห้องทำงาน พลางยืนหยัดว่าเป็นสถานสงเคราะห์ที่บริหารจัดการไม่ดีเอง ตระกูลกู้เป็นเพียงผู้บริจาค จึงไม่ควรต้องรับผิดชอบใดๆ"โยนความผิดให้ผู้ดูแลคนนั้น"เขาบอกกับทนายความ“อย่างมากตระกูลกู้ก็แค่ดูแลได้ไม่ทั่วถึงเท่านั้น ห้ามยอมรับว่ารู้เรื่องการบาดเจ็บเหล่านั้น”กู้หวยวางบันทึกการโทรไว้บนโต๊ะตอนที่ฉันอายุแปดขวบ ฉันมีไข้สูงและหมดสติไป ทางโรงพยาบาลได้ติดต่อตระกูลกู้ไปเจ็ดครั้งหนึ่งในสายโทรศัพท์นั้น คุณป้ากู้รับสายไปหกนาทีสิบสามวินาทีบันทึกการทำงานของผู้ช่วยร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status