Share

บทที่3

Author: พัฟฟ์นมสด
แต่การสมัครเรียนยังขาดแฟ้มบันทึกประวัติการเติบโตอีกหนึ่งชุด ล็อกไว้ในห้องเก็บเอกสารของสถานสงเคราะห์กำพร้า

ฉันกำลังกังวลว่าจะกลับไปเอายังไงดี คุณป้ากู้ก็พูดขึ้นมาที่โต๊ะอาหารว่า "วันเสาร์นี้เราไปบริจาคที่สถานสงเคราะห์กำพร้ากัน นักข่าวก็จะไปที่นั่นด้วย หยวนหยวนก็ไปด้วย โดยบอกว่าเด็กที่เราอุปถัมภ์กลับไปเยี่ยมดู จะได้ทำให้ตระกูลเราทำอะไรก็ดูมีต้นมีปลาย"

วันนั้น มีการขึงป้ายผ้าสีแดงผืนใหญ่ไว้ตรงประตูทางเข้าสถานสงเคราะห์กำพร้า

กู้หยิงสวมชุดเดรสผ้าทูลสีขาว แจกกระเป๋านักเรียนใหม่ให้กับเด็กๆ ทุกคน กล้องต่างหันไปรุมจับภาพเธอพลางกดชัตเตอร์รัวๆ

“คุณหนูน้อยแห่งตระกูลกู้ ช่างเป็นนางฟ้าตัวน้อยผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาจริงๆ!”

คุณลุงกู้ คุณป้ากู้ขนาบข้างซ้ายขวาคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอ ส่วนกู้หวยก็คอยกางร่มกันแดดให้เธออยู่ข้างๆ

กระเป๋านักเรียนแบบที่มีตัวการ์ตูนประดับนั้น ตอนเด็กๆ ฉันเคยยืนชะเง้อคอมองผ่านกำแพงสถานสงเคราะห์ด้วยความอิจฉาตาร้อนมานับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับไม่เคยได้รับเลยสักใบเดียว

ไม่มีใครสังเกตเห็นฉัน

ฉันเดินไปที่สนามหลังบ้านคนเดียว และเดินเข้าไปในหอพักเก่าที่เคยอาศัยอยู่เป็นเวลาสิบปี

เตียงเหล็กยังอยู่ และคำว่า "กลับบ้าน" ที่ฉันใช้เล็บขูดเอาไว้บนหัวเตียง ก็ยังอยู่

ในห้องเก็บเอกสาร อาจารย์โจวที่เกษียณอายุไปแล้วกำลังจัดระเบียบเอกสารอยู่ เธอเคยสอนฉันอ่านออกเขียนได้

เมื่อเห็นฉัน เธอก็ตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

เธอหยิบเอกสารประวัติของฉันออกมา แต่ทว่านิ้วมือกลับหยุดค้างอยู่ที่สองหน้าในนั้น ไม่ยอมขยับอยู่นาน

“หยวนหยวน มีบางเรื่องที่เธอควรรับรู้ได้แล้ว”

“ตอนที่เธออายุหกขวบ มีสามีภรรยาคู่หนึ่งที่เป็นครูอยากจะรับเลี้ยงเธอ ขั้นตอนดำเนินการไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ตอนที่เธออายุแปดขวบ มีคุณหมอผู้หญิงคนหนึ่งที่สงสารแผลที่มือของเธอ จึงได้ยื่นเรื่องขอรับเลี้ยงดูเธอในระยะยาว”

“ทั้งสองครั้ง ต่างก็ถูกตระกูลกู้ห้ามเอาไว้”

ซองเอกสารร่วงหลุดจากมือของฉัน กระดาษปลิวละลิ่วกระจายเต็มพื้น

“คุณกู้กลัวว่าถ้ามีการเคลื่อนย้ายทะเบียนบ้าน เรื่องในตอนนั้นจะปิดบังเอาไว้ไม่อยู่ ส่วนคุณนายกู้ก็พูดทุกครั้งว่า อีกหน่อยญาติของเด็กก็จะมารับ......”

ฉันย่อตัวลงไปเก็บ แต่มือกลับสั่นมากจนเก็บขึ้นมาไม่ได้

ในค่ำคืนตั้งมากมายเหล่านั้น ฉันซุกตัวร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่ม และถามตัวเองว่าทำไมถึงไม่มีใครต้องการฉันเลย

ที่แท้ก็มีคนต้องการฉันเหมือนกัน

เป็นตระกูลกู้แท้ๆ ที่ไม่ยอมเลี้ยงดูฉัน แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ยอมให้คนอื่นมารับฉันไป

“หยวนหยวน?”

กู้หวยตามมาจนเจอ เขาเห็นใบสมัครขอรับเลี้ยงดูที่ตกอยู่บนพื้นก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บมันขึ้นมาแล้วจ้องมองอยู่เนิ่นนาน

“หมอผู้หญิงคนนี้......พี่จำได้”

เขาหลบสายตาฉัน "พี่เป็นคนขอให้พ่อกับแม่ห้ามเอาไว้เอง บ้านของเธออยู่ต่างถิ่น ถ้าหนูไปกับเธอ พี่ก็คงไปดูหนูทุกเดือนไม่ได้อีกแล้ว"

ฉันแทบจะคิดว่าตัวเองฟังผิด

บนใบสมัครใบนั้นเขียนไว้ว่า: สามารถจัดหาห้องส่วนตัวให้ได้ สามารถส่งเด็กเข้าเรียนได้ และสามารถรักษาแผลที่มือให้ได้

แต่เพราะเขาอยากมาดูฉันเดือนละครั้ง

ฉันเลยต้องทนถูกทำร้ายร่างกายอีกสองปี อยู่ที่นี่

น้ำตาไหลลงบนกระดาษ แต่กู้หวยกลับร้อนรนขึ้นมาก่อน:

“หยวนหยวน พี่มาอยู่เป็นเพื่อนหนูทุกเดือน เอาของอร่อยมาให้หนู จัดวันเกิดให้หนู หนูจะปฏิเสธทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่เคยทำเพื่อหนู เพียงเพราะกระดาษแผ่นเดียวไม่ได้นะ!”

เขากลับเป็นฝ่ายทำเป็นน้อยใจขึ้นมาเสียก่อน

เสียงเรียกที่ใสร่าเริงของกู้หยิงดังมาจากในสวนว่า "พี่คะ นักข่าวจะถ่ายรูปหมู่แล้วนะ!"

กู้หวยยัดใบสมัครกลับมาใส่มือฉัน "รอพี่ที่นี่ก่อนนะ"

เขาหันหลังแล้วเดินไปหากู้หยิง

ฉันไม่ได้รอเขา

กอดซองเอกสารไว้แนบออ เคาะประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการ

ตอนที่ตระกูลกู้มารับฉันไป ทำเรื่องไว้แค่การอุปการะชั่วคราวเท่านั้น

ในช่องผู้ปกครองตามกฎหมาย จึงยังคงเป็นชื่อของผู้อำนวยการที่ลงนามอยู่

ผู้อำนวยการเซ็นชื่อเสร็จ ก็เงยหน้าขึ้นแล้วถามฉันว่า “เข้าเรียนที่ต่างถิ่น ต้องแจ้งให้ตระกูลกู้ทราบไหม?”

ฉันส่ายหัว

"ไม่ต้องค่ะ"

"ครั้งนี้ อย่าบอกพวกเขาอีกเลยว่าหนูจะไปที่ไหน"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่22

    ในวันที่ประกาศผลการแข่งขัน ฉันได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งของระดับประเทศที่ข้างล่างแท่นรับรางวัล แม่เซิ่นชูโทรศัพท์ขึ้นมา มือสั่นระริกจนจับโฟกัสกล้องไม่ได้ด้วยซ้ำพิธีกรถามด้วยรอยยิ้มว่า "อยากจะขอบคุณใครที่สุดคะ?"ฉันหันมองเธอ“เมื่อห้าปีก่อน มีคนเคยบอกหนูว่า หนูไม่ใช่ว่าเรียนไม่เก่ง เพียงแต่ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครสอนหนูเลย”"ต่อมา ก็มีคนอีกคนบอกหนูว่า บาดเจ็บแล้วไม่จำเป็นต้องทน ป่วยแล้วเรียกแม่ได้""หนูอยากขอบคุณทุกคนที่ไม่ได้ผลักหนูกลับไป ก่อนที่หนูจะกล้าเดินไปข้างหน้าในที่สุดค่ะ"เสียงปรบมือดังสนั่นแม่เซิ่นร้องไห้จนเครื่องสำอางเลอะไปหมดหลังจากลงจากเวที เธอก็เช็ดน้ำตาพลางยืนยันที่จะไปถ่ายรูปที่สตูดิโอ"วันนี้ต้องถ่ายรูปครอบครัวให้ได้"ในสตูดิโอถ่ายภาพ ช่างภาพให้ฉันยืนอยู่ตรงกลางฉันจึงหลบไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณแม่เซิ่นกลับกอดฉันไว้"ทั้งเจ้าของวันเกิดและแชมป์ก็ต้องยืนอยู่ตรงกลาง""วันนี้ไม่ใช่วันเกิดของหนูสักหน่อย""งั้นก็ถือว่าวันนี้เป็นวันครบรอบของครอบครัวเราแล้วกัน"ก่อนที่จะกดชัตเตอร์ ฉันก็พลันนึกถึงภาพถ่ายครอบครัวตอนที่ฉันอายุสิบขวบนั้นขึ้นมาได้ฉันยกเก้าอี้ม

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่21

    ห้าปีต่อมา ฉันกลับมาที่หมิงเต๋อเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับประเทศ ด้วยผลการเรียนอันดับหนึ่งของมณฑลครูผู้ควบคุมทีมยื่นบัตรผู้เข้าแข่งขันให้ฉัน พลางยิ้มแล้วพูดว่า "โควตาห้องเรียนพิเศษที่พวกเขาไม่ได้ให้หนูในตอนนั้น ตอนนี้ดูแล้วก็ไม่เห็นจะสำคัญอะไรมาก" ฉันก้มลงมองชื่อบนบัตรเซิ่นหยวนหลังจากฝากเลี้ยงดูมาสองปี แม่เซิ่นก็รับเลี้ยงฉันอย่างเป็นทางการตอนเธอถามฉันว่าจะเปลี่ยนแซ่ไหม ก็ให้ฉันเป็นคนตัดสินใจเองฉันคิดทบทวนอยู่นาน สุดท้ายก็เขียนชื่อนี้ลงในใบสมัครไม่ใช่เพื่อลบเลือนอดีตแต่เพราะอยากให้ทุกคนที่เห็นมันได้รู้ว่า ในที่สุดฉันก็มีแม่แล้วอาคารเรียนที่หมิงเต๋อไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงไปเยอะมากขณะที่เดินผ่านห้องสอบในปีนั้น ฉันก็รู้สึกเหมือนเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ใส่เสื้อกันหนาวตัวเก่านั้นอีกครั้ง กำดินสอแท่งสั้นๆ ไว้ และพยายามทำข้อสอบโบนัสข้อสุดท้ายให้เสร็จอย่างสุดกำลังตอนนั้นเธอไม่รู้ว่า แท้จริงแล้วตัวเองฉลาดมากและไม่รู้ว่าวันหนึ่ง เธอจะเดินกลับมาใหม่อีกครั้งด้วยตนเองการแข่งขันใช้เวลาไปสามชั่วโมงตอนส่งข้อสอบ แม่เซิ่นกับคุณครูหลินต่างก็รอไว้ที่ด้านนอกแม่เซิ่นวิ

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่20

    วันที่ป้าหวังถูกนำตัวไปสอบสวน คุณครูโจวโทรมาหาฉันโดยเฉพาะเธอบอกว่า ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการปกปิดอาการบาดเจ็บในตอนนั้นทุกคนจะต้องถูกลงโทษ และสถานสงเคราะห์ก็จะถูกปรับปรุงปฏิรูปใหม่เช่นกันเด็กหลายคนที่เคยถูกป้าหวังตี ต่างก็ยอมออกมาเป็นพยานในที่สุดมีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุมากกว่าฉันสองปี ร้องไห้ในโทรศัพท์ไปนานมาก“ฉันคิดมาตลอดว่า คงไม่มีใครยอมเชื่อพวกเรา”ฉันถือโทรศัพท์ไว้ แล้วกระซิบบอกเธอเบาๆ ว่า "ตอนนี้มีคนเชื่อแล้ว"แม่เซิ่นถามฉันมว่าจะไปผลการจัดการในท้ายที่สุดไหมฉันส่ายหัว"หนูไม่อยากเจอเธอ"ฉันเคยจินตนาการมาหลายครั้งเมื่อฉันโตขึ้น ฉันจะไปยืนตรงหน้าของป้าหวัง และถามเธอว่าทำไมถึงตีฉัน ทำไมถึงฉีกสมุดแบบฝึกหัดของฉันทิ้งแต่ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการคำตอบของเธออีกแล้วผู้กระทำผิดจะได้รับการลงโทษ ไม่จำเป็นต้องให้เหยื่อไปยืนดูด้วยตาตัวเองต่อมาผู้อำนวยการบอกกับฉันว่า ตระกูลกู้ก็ต้องร่วมรับผิดชอบในส่วนที่เกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน เนื่องจากเข้าไปแทรกแซงเรื่องการอุปถัมภ์เลี้ยงดูและปกปิดอาการบาดเจ็บ และกดดันทางสถานสงเคราะห์บริษัทของคุณลุงกู้สูญเสียโครงการสำคัญไปหลายโครงการคุณป้า

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่19

    ตอนที่การสอบสวนดำเนินการไปถึงช่วงที่สำคัญที่สุดนั้น คุณลุงกู้ก็ยังอยากโยนความผิดทั้งหมดไปให้สถานสงเคราะห์อยู่ทนายความได้เตรียมข้อโต้แย้งไว้ชุดหนึ่งตระกูลกู้แค่บริจาคเงินเป็นประจำเท่านั้น ไม่เคยมีส่วนร่วมในการบริหารจัดการประจำวัน ขัดขวางการรับเลี้ยง ก็เพราะทางครอบครัวมีแผนจะรับเด็กกลับ ส่วนเรื่องบาดเจ็บ พวกเขาคิดว่าเป็นเพียงแค่แผลธรรมดาตราบใดที่บันทึกการสื่อสารภายในของปีนั้นหายไป ตระกูลกู้ก็สามารถปลดเปลื้องความรับผิดชอบส่วนใหญ่ได้คุณลุงกู้มาหากู้หวย"อีเมลอีกชุดสุดท้ายอยู่ในมือแก""ลบพวกมันทิ้ง เรื่องนี้ก็จบแค่นี้ซะ"กู้หวยนั่งอยู่ริมหน้าต่าง โดยมีสิ่งของสามอย่างวางอยู่ตรงหน้าบันทึกร่องรอยการถูกทำร้ายของฉัน ใบสมัครขอรับเลี้ยงเด็กที่คุณหมอเซิ่นยื่นขอครั้งแรก และรูปถ่ายที่ถูกตัดจนเสียใบนั้น"แล้วยังไงต่อ?"เขาถามคุณลุงกู้ขมวดคิ้ว “อะไรแล้วไงต่อ?”"หลังจากลบไปแล้ว พวกท่านจะไปรับหยวนหยวนเหรอ?""แน่นอนอยู่แล้ว เมื่อสถานการณ์สงบลง เราจะหาทางเอาสิทธิในการคุ้มครองดูแลคืนมา"กู้หวยหัวเราะ“พ่อก็ยังคิดว่า เธอเป็นของของตระกูลกู้อยู่ดี”อยากทิ้งก็ทิ้ง อยากเอาก็เอาต่อให้ตอนนี

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่18

    กู้หยิงหาฉันเจอก่อนจะแข่งคณิตเธอไม่ได้สวมชุดสวยๆ และไม่ได้สะพายกระเป๋าที่กู้หวยส่งให้เธอยืนอยู่นอกประตูโรงเรียน ใบหน้าซีดเผือด เหมือนไม่ได้นอนดีๆ มานานแล้วคุณครูถามฉันว่าอยากพบเธอไหมฉันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เลือกที่จะเดินออกไปทันทีที่กู้หยิงเห็นฉันน้ำตาก็ไหลลงมาทันที“บริษัทของพ่อมีปัญหา แม่ก็ร้องไห้ทุกวัน พี่ชายก็ไม่กลับบ้าน”“หยวนหยวน เธอช่วยบอกกับคนอื่นหน่อยได้ไหมว่า เรื่องพวกนั้นมันไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลกู้?”เธอรีบพูดเสริมว่า "ไม่ได้ให้เธอโกหก เธอแค่บอกว่า พ่อกับแม่ได้บริจาคเงินจำนวนมากให้กับสถานสงเคราะห์ และเคยคิดที่จะรับเธอกลับบ้าน""ขอแค่เธอพูดคำหนึ่ง ทุกคนก็จะเลิกด่าพวกเขา"ฉันมองดูเธอ"บันทึกพวกนั้นเป็นของปลอมเหรอ?"เธอกัดริมฝีปาก"ไม่ใช่""ป้าหวังตีฉัน พวกเขารู้ไหม?"เธอก้มหน้าลง"รู้""แล้วฉันจะพูดดีแทนพวกเขายังไง?"กู้หยิงยิ่งร้องไห้หนักไปอีก"แต่ฉันก็จนปัญญาแล้วจริงๆ"“ตั้งแต่เด็กฉันก็รู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ทุกวันฉันก็กลัวเธอจะกลับมา กลัวว่าพ่อกับแม่จะไม่เอาฉัน”“ฉันป่วย งอแง ก็แค่อยากให้พวกเขารักฉันมากขึ้นอีกหน่อย”“ฉันไม่ได้ให้พวกเขาทิ้งเ

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่17

    หลังจากที่กู้หวยส่งมอบหลักฐานแล้ว เรื่องราวเก่าเกี่ยวกับสถานสงเคราะห์ก็ถูกนำมาตรวจสอบใหม่อย่างรวดเร็วบันทึกร่องรอยการถูกทำร้าย บัญชีเงินบริจาค และบันทึกเสียงของป้าหวังจากปีนั้น ได้รับการตรวจสอบทีละรายการตลอดหลายปีมานี้ ตระกูลกู้ทำบุญและทำการกุศลในนามของ “การดูแลเอาใจใส่เด็กกำพร้าและเด็กที่ตกทุกข์ได้ยาก” หลังจากข่าวแพร่กระจาย ป้ายรับบริจาคจากตระกูลกู้ที่แขวนอยู่ตรงทางเข้าสถานสงเคราะห์นั้น ก็ถูกรื้อออกในชั่วข้ามคืนองค์กรพันธมิตรหลายแห่งได้หยุดโครงการไว้ชั่วคราวโทรศัพท์ของคุณลุงกู้มีสายโทรเข้าเป็นจำนวนมากเขาเดินไปเดินมาในห้องทำงาน พลางยืนหยัดว่าเป็นสถานสงเคราะห์ที่บริหารจัดการไม่ดีเอง ตระกูลกู้เป็นเพียงผู้บริจาค จึงไม่ควรต้องรับผิดชอบใดๆ"โยนความผิดให้ผู้ดูแลคนนั้น"เขาบอกกับทนายความ“อย่างมากตระกูลกู้ก็แค่ดูแลได้ไม่ทั่วถึงเท่านั้น ห้ามยอมรับว่ารู้เรื่องการบาดเจ็บเหล่านั้น”กู้หวยวางบันทึกการโทรไว้บนโต๊ะตอนที่ฉันอายุแปดขวบ ฉันมีไข้สูงและหมดสติไป ทางโรงพยาบาลได้ติดต่อตระกูลกู้ไปเจ็ดครั้งหนึ่งในสายโทรศัพท์นั้น คุณป้ากู้รับสายไปหกนาทีสิบสามวินาทีบันทึกการทำงานของผู้ช่วยร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status