Share

บทที่5

Author: พัฟฟ์นมสด
เมื่อแสงอรุณรุ่งขึ้น ฉันสะพายกระเป๋าใบเก่าลงไปที่ชั้นล่าง แต่ในห้องนั่งเล่นกลับเปิดไฟสว่างไสวอยู่แล้ว

วันนี้เป็นครั้งแรกที่กู้หยิงได้เข้าร่วมการแข่งขันเปียโนอย่างเป็นทางการ

ช่างทำผมเข้าๆ ออกๆ คุณป้ากู้กำลังถักเปียผมให้เธอด้วยตัวเอง

เมื่อเห็นฉันสะพายกระเป๋าไว้ เธอก็ถามขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจว่า "เช้าขนาดนี้ เธอจะไปไหน?"

ฉันกำใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนที่ซ่อนอยู่ใต้สุดของกระเป๋านักเรียนไว้แน่น

“คุณครูหลินช่วยสมัครคอร์สเรียนแบบปิดของโรงเรียนการกุศลให้หนูค่ะ วันนี้แปดโมงต้องไปรวมตัว และต้องไปพักอยู่ที่นั่นสองสามวัน"

ฉันไม่ได้บอกเธอว่า มันไม่ใช่แค่ไม่กี่วัน

ผู้อำนวยการดำเนินการเรื่องย้ายโรงเรียนให้ฉันเรียบร้อยแล้ว

ป้ากู้ไม่ได้ซักไซ้รายละเอียดอะไรเลยแม้แต่น้อย เอาแต่หันหน้าเข้าหากระจกเพื่อช่วยกู้หยิงจัดกิ๊บติดผมให้ตรง

"ไปพักที่ด้านนอกสักสองสามวันก็ดี จะได้ไม่ต้องอยู่บ้านแล้วคิดไร้สาระไปวันๆ"

คุณลุงกู้นั่งอยู่ที่ข้างโต๊ะอาหาร พลิกดูหนังสือพิมพ์โดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง

“ออกไปข้างนอกก็อย่าปากโป้ง อย่าไปเล่าไปทั่วว่าตัวเองมีความเกี่ยวพันอะไรกับตระกูลกู้ จะได้ไม่สร้างปัญหาให้ที่บ้าน”

คุณป้ากู้กวักมือเรียกคนใช้มา "คอร์สเรียนแบบปิด ก็ต้องเอาเสื้อผ้าไปสักสองสามตัวสิ หากระเป๋าเดินทางที่หยิงหยิงไม่ใช้ออกมา ให้หยวนหยวนใส่ของ"

กระเป๋าเดินทางเป็นสีชมพู และสีที่มุมกล่องก็ลอกออก

คนรับใช้สอนฉันปลดล็อก และบอกตัวเลขมาหรือชุดหนึ่ง

ฉันจำได้

มันคือวันเกิดของกู้หยิง

วันนั้นที่ฉันถูกผลักออกจากรูปถ่ายครอบครัวในวันเกิดของเธอ

ฉันก้มหน้าและยัดเสื้อผ้าสองสามตัวเข้าไปข้างใน โดยใส่ใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนและเอกสารการย้ายโรงเรียนอยู่ด้านล่างสุด โดยไม่พูดอะไรสักคำ

กู้หวยลงมาจากชั้นบน เห็นกระเป๋าเดินทางข้างขาฉัน ก็ขมวดคิ้วในทันที

"เธอจะไปวันนี้ให้ได้เลยเหรอ?"

ฉันเงยหน้ามองเขา

"คุณครูแจ้งว่าให้ไปรวมตัวกันวันนี้"

“หยวนหยวน ช่วงนี้หนูยังต้องงอแงอีกนานแค่ไหนกัน?”

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความหงุดหงิด

"วันนี้เป็นครั้งแรกที่หยิงหยิงเข้าร่วมการแข่งขัน และหนูกลับเลือกที่จะลากกระเป๋าเดินทางแล้วไปในวันนี้ อยากให้ใครไม่สบายใจกันแน่?"

ฉันอ้าปาก แต่กลับไม่ได้อธิบายอะไร

ที่แท้ในสายตาของเขานั้น ฉันไม่เอารูปถ่าย สมัครเรียน ดำเนินเรื่องโดยเลี่ยงตระกูลกู้ ล้วนเป็นงอแงเอาแต่ใจทั้งนั้น

กู้หวยนวดขมับ ราวกับว่าถูกฉันทำให้เหนื่อยล้ายิ่งนัก

"หนูก็แค่ออกไปพักไม่กี่วันเองไม่ใช่เหรอ?จำเป็นต้องทำเหมือนจะหนีออกจากบ้านด้วยเหรอ?"

“หยวนหยวน อย่าใช้วิธีแบบนี้บังคับให้พี่เลือกได้ไหม”

ฉันมองเขา แล้วถามเบาๆ ว่า "แล้วพี่ไปส่งหนูหน่อยได้ไหมคะ?"

นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่ฉันจะให้เขา

กู้หวยกลับแสดงสีหน้ามืดครึ้ม

"ทำไมหนูถึงไม่จบไม่สิ้นสักที?"

และขณะนั้นเอง กู้หยิงก็เดินลงบันไดมาในชุดการแสดงสีขาว กระโปรงพองเหมือนก้อนเมฆ

เธอกัดริมฝีปาก และฝืนยิ้มอย่างรู้ความ

“พี่ไปส่งหยวนหยวนเถอะ เธออาจจะกำลังโกรธหนูอยู่ เลยตั้งใจเลือกที่จะไปวันนี้”

"หนู......หนูคนเดียวก็ไปแข่งได้"

ยังพูดไม่จบ หน้าของเธอก็ซีดเผือด นิ้วก็กำชายกระโปรงไว้อย่างแน่น

กู้หวยหยุดเดินในทันที

เขาย่อตัวลงไปถูมือให้เธอ พลางปลอบโยนเธอซ้ำๆ ว่า "อย่ากลัวนะ มีพี่อยู่"

นาฬิกาบนผนังตีเดินมาถึงเจ็ดโมงยี่สิบ

ฉันลากกระเป๋าเดินทาง แล้วก็ไม่รอช้าอีกต่อไป

กู้หวยได้ยินเคลื่อนไหว ก็หันมามองฉัน แล้วยื่นกุญแจรถให้คนขับโดยตรง

"ส่งเธอไปจุดรวมพล"

น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย

“หยวนหยวน หนูแค่ออกไปพักด้านนอกไม่กี่วัน ให้คนขับรถไปส่งก็เหมือนกัน อย่าทำประชดเพื่อจะให้ทุกคนต้องไปเอาใจแต่หนู”

พูดจบ เขาก็ลดเสียงลงและปลอบโยนกู้หยิง "นี่เป็นครั้งแรกที่หนูขึ้นเวที พี่จะไม่ทิ้งหนูหรอก"

ฉันพยักหน้า เปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่งเอง

คนขับรถส่งฉันลงที่ลานฝั่งตะวันออก และทันทีที่เอากระเป๋าเดินทางลงเสร็จก็รีบกลับรถทันที

"ผมยังต้องไปรับคุณท่านกับคุณนายไปดูการแข่งขัน"

บริเวณลานฝั่งตะวันออกเต็มไปด้วยผู้ปกครองที่มาส่งลูกๆ

คุณแม่บางคนกำลังนั่งยองๆ ผูกเชือกรองเท้าให้ลูก และคุณพ่อบางคนก็กำลังยัดเงินใส่กระเป๋าเสื้อของลูกๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มีแค่ฉันที่ลากกระเป๋าเดินทางสีชมพูไว้แล้วไปลงทะเบียน

ครูผู้ควบคุมทีมมองไปข้างหลังฉัน

"คนในบ้านล่ะ? จะรออีกสักสองสามนาทีไหม?"

ฉันส่ายหัว

"พวกเขาไม่มาแล้วค่ะ"

ฉันขึ้นรถ และนั่งที่แถวหลังสุด

เวลาเจ็ดนาฬิกาห้าสิบเก้านาที ฉันอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง

เวลาแปดโมงตรงเป๊ะ ประตูรถก็ปิดลงด้วยเสียงดัง "ปัง"

กู้หวยไม่ได้ปรากฏตัว

โทรศัพท์สั่นไปสองครั้ง

【ถึงแล้วก็บอกพี่ด้วยนะว่าสบายดี และอย่างอแงอีกนะ】

【หยวนหยวนเป็นเด็กดีสุดแล้ว ตัวคนเดียวก็ทำได้ ใช่ไหม?】

เขาคิดว่าฉันแค่กำลังงอแง

และคิดว่าอีกไม่กี่วัน ฉันก็จะกลับไปที่ตระกูลกู้อย่างเชื่อฟัง

ฉันกดปุ่มปิดเครื่อง และมองดูหน้าจอค่อยๆ ดับลง

ขณะที่รถบัสแล่นขึ้นไปบนทางด่วน ในอีกฝั่งของเมืองนั้น กู้หยิงกำลังยกกระโปรงขึ้นแล้วเดินขึ้นไปบนเวที

คุณลุงกู้ คุณป้ากู้นั่งอยู่ตรงแถวหน้าสุด

กู้หวยยกโทรศัพท์ขึ้น โดยหันกล้องไปถ่ายเธออย่างมั่นคง

พวกเขาต่างก็รู้ว่าวันนี้ฉันขึ้นรถคันนี้ไป

แต่กลับไม่มีใครรู้เลยว่า ครั้งนี้ฉันจะไม่กลับไปอีก

รถบัสแล่นออกจากเมืองไป

นอกหน้าต่าง ภาพถนนค่อยๆ ถอยไกลไปเรื่อยๆ

ฉันค่อยๆ หลับตาลง

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แสงไฟของตระกูลกู้ ไม่เกี่ยวข้องกับฉันอีกต่อไป

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่22

    ในวันที่ประกาศผลการแข่งขัน ฉันได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งของระดับประเทศที่ข้างล่างแท่นรับรางวัล แม่เซิ่นชูโทรศัพท์ขึ้นมา มือสั่นระริกจนจับโฟกัสกล้องไม่ได้ด้วยซ้ำพิธีกรถามด้วยรอยยิ้มว่า "อยากจะขอบคุณใครที่สุดคะ?"ฉันหันมองเธอ“เมื่อห้าปีก่อน มีคนเคยบอกหนูว่า หนูไม่ใช่ว่าเรียนไม่เก่ง เพียงแต่ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครสอนหนูเลย”"ต่อมา ก็มีคนอีกคนบอกหนูว่า บาดเจ็บแล้วไม่จำเป็นต้องทน ป่วยแล้วเรียกแม่ได้""หนูอยากขอบคุณทุกคนที่ไม่ได้ผลักหนูกลับไป ก่อนที่หนูจะกล้าเดินไปข้างหน้าในที่สุดค่ะ"เสียงปรบมือดังสนั่นแม่เซิ่นร้องไห้จนเครื่องสำอางเลอะไปหมดหลังจากลงจากเวที เธอก็เช็ดน้ำตาพลางยืนยันที่จะไปถ่ายรูปที่สตูดิโอ"วันนี้ต้องถ่ายรูปครอบครัวให้ได้"ในสตูดิโอถ่ายภาพ ช่างภาพให้ฉันยืนอยู่ตรงกลางฉันจึงหลบไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณแม่เซิ่นกลับกอดฉันไว้"ทั้งเจ้าของวันเกิดและแชมป์ก็ต้องยืนอยู่ตรงกลาง""วันนี้ไม่ใช่วันเกิดของหนูสักหน่อย""งั้นก็ถือว่าวันนี้เป็นวันครบรอบของครอบครัวเราแล้วกัน"ก่อนที่จะกดชัตเตอร์ ฉันก็พลันนึกถึงภาพถ่ายครอบครัวตอนที่ฉันอายุสิบขวบนั้นขึ้นมาได้ฉันยกเก้าอี้ม

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่21

    ห้าปีต่อมา ฉันกลับมาที่หมิงเต๋อเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับประเทศ ด้วยผลการเรียนอันดับหนึ่งของมณฑลครูผู้ควบคุมทีมยื่นบัตรผู้เข้าแข่งขันให้ฉัน พลางยิ้มแล้วพูดว่า "โควตาห้องเรียนพิเศษที่พวกเขาไม่ได้ให้หนูในตอนนั้น ตอนนี้ดูแล้วก็ไม่เห็นจะสำคัญอะไรมาก" ฉันก้มลงมองชื่อบนบัตรเซิ่นหยวนหลังจากฝากเลี้ยงดูมาสองปี แม่เซิ่นก็รับเลี้ยงฉันอย่างเป็นทางการตอนเธอถามฉันว่าจะเปลี่ยนแซ่ไหม ก็ให้ฉันเป็นคนตัดสินใจเองฉันคิดทบทวนอยู่นาน สุดท้ายก็เขียนชื่อนี้ลงในใบสมัครไม่ใช่เพื่อลบเลือนอดีตแต่เพราะอยากให้ทุกคนที่เห็นมันได้รู้ว่า ในที่สุดฉันก็มีแม่แล้วอาคารเรียนที่หมิงเต๋อไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงไปเยอะมากขณะที่เดินผ่านห้องสอบในปีนั้น ฉันก็รู้สึกเหมือนเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ใส่เสื้อกันหนาวตัวเก่านั้นอีกครั้ง กำดินสอแท่งสั้นๆ ไว้ และพยายามทำข้อสอบโบนัสข้อสุดท้ายให้เสร็จอย่างสุดกำลังตอนนั้นเธอไม่รู้ว่า แท้จริงแล้วตัวเองฉลาดมากและไม่รู้ว่าวันหนึ่ง เธอจะเดินกลับมาใหม่อีกครั้งด้วยตนเองการแข่งขันใช้เวลาไปสามชั่วโมงตอนส่งข้อสอบ แม่เซิ่นกับคุณครูหลินต่างก็รอไว้ที่ด้านนอกแม่เซิ่นวิ

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่20

    วันที่ป้าหวังถูกนำตัวไปสอบสวน คุณครูโจวโทรมาหาฉันโดยเฉพาะเธอบอกว่า ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการปกปิดอาการบาดเจ็บในตอนนั้นทุกคนจะต้องถูกลงโทษ และสถานสงเคราะห์ก็จะถูกปรับปรุงปฏิรูปใหม่เช่นกันเด็กหลายคนที่เคยถูกป้าหวังตี ต่างก็ยอมออกมาเป็นพยานในที่สุดมีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุมากกว่าฉันสองปี ร้องไห้ในโทรศัพท์ไปนานมาก“ฉันคิดมาตลอดว่า คงไม่มีใครยอมเชื่อพวกเรา”ฉันถือโทรศัพท์ไว้ แล้วกระซิบบอกเธอเบาๆ ว่า "ตอนนี้มีคนเชื่อแล้ว"แม่เซิ่นถามฉันมว่าจะไปผลการจัดการในท้ายที่สุดไหมฉันส่ายหัว"หนูไม่อยากเจอเธอ"ฉันเคยจินตนาการมาหลายครั้งเมื่อฉันโตขึ้น ฉันจะไปยืนตรงหน้าของป้าหวัง และถามเธอว่าทำไมถึงตีฉัน ทำไมถึงฉีกสมุดแบบฝึกหัดของฉันทิ้งแต่ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการคำตอบของเธออีกแล้วผู้กระทำผิดจะได้รับการลงโทษ ไม่จำเป็นต้องให้เหยื่อไปยืนดูด้วยตาตัวเองต่อมาผู้อำนวยการบอกกับฉันว่า ตระกูลกู้ก็ต้องร่วมรับผิดชอบในส่วนที่เกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน เนื่องจากเข้าไปแทรกแซงเรื่องการอุปถัมภ์เลี้ยงดูและปกปิดอาการบาดเจ็บ และกดดันทางสถานสงเคราะห์บริษัทของคุณลุงกู้สูญเสียโครงการสำคัญไปหลายโครงการคุณป้า

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่19

    ตอนที่การสอบสวนดำเนินการไปถึงช่วงที่สำคัญที่สุดนั้น คุณลุงกู้ก็ยังอยากโยนความผิดทั้งหมดไปให้สถานสงเคราะห์อยู่ทนายความได้เตรียมข้อโต้แย้งไว้ชุดหนึ่งตระกูลกู้แค่บริจาคเงินเป็นประจำเท่านั้น ไม่เคยมีส่วนร่วมในการบริหารจัดการประจำวัน ขัดขวางการรับเลี้ยง ก็เพราะทางครอบครัวมีแผนจะรับเด็กกลับ ส่วนเรื่องบาดเจ็บ พวกเขาคิดว่าเป็นเพียงแค่แผลธรรมดาตราบใดที่บันทึกการสื่อสารภายในของปีนั้นหายไป ตระกูลกู้ก็สามารถปลดเปลื้องความรับผิดชอบส่วนใหญ่ได้คุณลุงกู้มาหากู้หวย"อีเมลอีกชุดสุดท้ายอยู่ในมือแก""ลบพวกมันทิ้ง เรื่องนี้ก็จบแค่นี้ซะ"กู้หวยนั่งอยู่ริมหน้าต่าง โดยมีสิ่งของสามอย่างวางอยู่ตรงหน้าบันทึกร่องรอยการถูกทำร้ายของฉัน ใบสมัครขอรับเลี้ยงเด็กที่คุณหมอเซิ่นยื่นขอครั้งแรก และรูปถ่ายที่ถูกตัดจนเสียใบนั้น"แล้วยังไงต่อ?"เขาถามคุณลุงกู้ขมวดคิ้ว “อะไรแล้วไงต่อ?”"หลังจากลบไปแล้ว พวกท่านจะไปรับหยวนหยวนเหรอ?""แน่นอนอยู่แล้ว เมื่อสถานการณ์สงบลง เราจะหาทางเอาสิทธิในการคุ้มครองดูแลคืนมา"กู้หวยหัวเราะ“พ่อก็ยังคิดว่า เธอเป็นของของตระกูลกู้อยู่ดี”อยากทิ้งก็ทิ้ง อยากเอาก็เอาต่อให้ตอนนี

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่18

    กู้หยิงหาฉันเจอก่อนจะแข่งคณิตเธอไม่ได้สวมชุดสวยๆ และไม่ได้สะพายกระเป๋าที่กู้หวยส่งให้เธอยืนอยู่นอกประตูโรงเรียน ใบหน้าซีดเผือด เหมือนไม่ได้นอนดีๆ มานานแล้วคุณครูถามฉันว่าอยากพบเธอไหมฉันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เลือกที่จะเดินออกไปทันทีที่กู้หยิงเห็นฉันน้ำตาก็ไหลลงมาทันที“บริษัทของพ่อมีปัญหา แม่ก็ร้องไห้ทุกวัน พี่ชายก็ไม่กลับบ้าน”“หยวนหยวน เธอช่วยบอกกับคนอื่นหน่อยได้ไหมว่า เรื่องพวกนั้นมันไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลกู้?”เธอรีบพูดเสริมว่า "ไม่ได้ให้เธอโกหก เธอแค่บอกว่า พ่อกับแม่ได้บริจาคเงินจำนวนมากให้กับสถานสงเคราะห์ และเคยคิดที่จะรับเธอกลับบ้าน""ขอแค่เธอพูดคำหนึ่ง ทุกคนก็จะเลิกด่าพวกเขา"ฉันมองดูเธอ"บันทึกพวกนั้นเป็นของปลอมเหรอ?"เธอกัดริมฝีปาก"ไม่ใช่""ป้าหวังตีฉัน พวกเขารู้ไหม?"เธอก้มหน้าลง"รู้""แล้วฉันจะพูดดีแทนพวกเขายังไง?"กู้หยิงยิ่งร้องไห้หนักไปอีก"แต่ฉันก็จนปัญญาแล้วจริงๆ"“ตั้งแต่เด็กฉันก็รู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ทุกวันฉันก็กลัวเธอจะกลับมา กลัวว่าพ่อกับแม่จะไม่เอาฉัน”“ฉันป่วย งอแง ก็แค่อยากให้พวกเขารักฉันมากขึ้นอีกหน่อย”“ฉันไม่ได้ให้พวกเขาทิ้งเ

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่17

    หลังจากที่กู้หวยส่งมอบหลักฐานแล้ว เรื่องราวเก่าเกี่ยวกับสถานสงเคราะห์ก็ถูกนำมาตรวจสอบใหม่อย่างรวดเร็วบันทึกร่องรอยการถูกทำร้าย บัญชีเงินบริจาค และบันทึกเสียงของป้าหวังจากปีนั้น ได้รับการตรวจสอบทีละรายการตลอดหลายปีมานี้ ตระกูลกู้ทำบุญและทำการกุศลในนามของ “การดูแลเอาใจใส่เด็กกำพร้าและเด็กที่ตกทุกข์ได้ยาก” หลังจากข่าวแพร่กระจาย ป้ายรับบริจาคจากตระกูลกู้ที่แขวนอยู่ตรงทางเข้าสถานสงเคราะห์นั้น ก็ถูกรื้อออกในชั่วข้ามคืนองค์กรพันธมิตรหลายแห่งได้หยุดโครงการไว้ชั่วคราวโทรศัพท์ของคุณลุงกู้มีสายโทรเข้าเป็นจำนวนมากเขาเดินไปเดินมาในห้องทำงาน พลางยืนหยัดว่าเป็นสถานสงเคราะห์ที่บริหารจัดการไม่ดีเอง ตระกูลกู้เป็นเพียงผู้บริจาค จึงไม่ควรต้องรับผิดชอบใดๆ"โยนความผิดให้ผู้ดูแลคนนั้น"เขาบอกกับทนายความ“อย่างมากตระกูลกู้ก็แค่ดูแลได้ไม่ทั่วถึงเท่านั้น ห้ามยอมรับว่ารู้เรื่องการบาดเจ็บเหล่านั้น”กู้หวยวางบันทึกการโทรไว้บนโต๊ะตอนที่ฉันอายุแปดขวบ ฉันมีไข้สูงและหมดสติไป ทางโรงพยาบาลได้ติดต่อตระกูลกู้ไปเจ็ดครั้งหนึ่งในสายโทรศัพท์นั้น คุณป้ากู้รับสายไปหกนาทีสิบสามวินาทีบันทึกการทำงานของผู้ช่วยร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status