Share

บทที่4

Author: พัฟฟ์นมสด
ขณะที่ฉันกำลังจะออกไป ผู้อำนวยการก็เรียกฉันไว้ "ยังขาดประวัติการรักษาพยาบาลฉบับเก่ากับหนังสือรับรองการย้ายทะเบียนบ้าน วันที่ตระกูลกู้มารับเธอ เอาไปด้วยเลย"

เมื่อกลับมาถึงตระกูลกู้ ฉันใช้โอกาสที่คุณป้ากู้พากู้หยิงไปเรียนเปียโน แล้วแอบเข้าไปเรียนหนังสือ

แฟ้มเอกสารโดนกดทับเอาไว้ที่ใต้สุดของลิ้นชัก

ด้านล่างหนังสือรับรองทะเบียนบ้าน ยังมีบันทึกรายงานอาการบาดเจ็บที่เหลืองเก่าคร่ำครึอยู่อีกใบหนึ่ง

【อายุแปดขวบ กระดูกข้อมือขวาแตกร้าว ไข้ขึ้นสูงจนหมดสติไปสองวัน สงสัยว่าถูกผู้ดูแลทำร้ายร่างกาย ได้โทรแจ้งคุณนายกู้แล้ว】

ฉันจ้องมองตัวอักษรไม่กี่ตัวสุดท้ายนั้น ในหูมีเสียงวิ้งดังอื้ออึงไปหมด

ฤดูหนาวปีนั้น ป้าหวังไม่พอใจที่ฉันแอบดูหนังสือ จึงเอาไม้ราวตากผ้าฟาดมือฉัน ทีละครั้ง ทีละครั้ง จนกระทั่งมีเสียง ‘กร๊อบ’ เบา ๆ ดังมาจากข้างในกระดูก

ฉันไข้สูงจนสะลึมสะลือ ในปากเอาแต่เรียกแม่

ที่แท้ตอนนั้น แม่ของฉันได้รับสายที่โทรไปแจ้งอยู่

“เธอรื้อของของฉันทำไมกัน?”

ป้ากู้ยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าซีดลงในชั่วขณะ แต่ก็กลับมาอ่อนโยนลงอย่างรวดเร็ว

ฉันชูกระดาษแผ่นนั้นขึ้น เสียงแหบพร่าจนไม่เหมือนเสียงตัวเอง "คุณป้ารู้ว่านานแล้วสินะ?"

เธอถอนหายใจ เดินเข้ามาลูบหัวฉัน ราวกับกำลังปลอบลูกแมวตัวหนึ่งที่กำลังงอแงอยู่

“ทางสถานสงเคราะห์กำพร้าโทรมาจริง แต่ช่วงนั้นหยิงหยิงเอาแต่ฝันร้ายอยู่ทุกวัน บอกว่ามีคนจะมาแย่งเธอ จากฉันไปไม่ได้เลยแม้แต่นาทีเดียว”

“ฉันให้ผู้ช่วยส่งเงินไป และเปลี่ยนคนดูแล ฉันพยายามแล้ว”

“ตอนนั้นเธอปรับตัวเข้ากับสถานสงเคราะห์ได้แล้ว แต่หยิงหยิงจากแม่ไปไม่ได้จริงๆ นะ”

เธอพูดได้อ่อนโยนยิ่งนัก ราวกับว่าเป็นความผิดของกระดูกฉัน ที่ไม่ควรแตกในเวลานั้น

คุณลุงกู้ถูกเสียงดึงดูดมา เหลือบมองกระดาษแผ่นนั้น

"นี่ก็ยังเขียนได้อยู่ไม่ใช่เหรอ?ก็แสดงว่าไม่ได้สาหัสอะไรมาก"

เขาหยิบการ์ดธนาคารใบหนึ่งออกมาโยนลงบนโต๊ะ “เงินนี่มากพอให้เธอเรียนจนจบมหาวิทยาลัย เงื่อนไขก็คือ ห้ามนำกระดาษแผ่นนี้ออกไปจากประตูบานนี้เด็ดขาด และยิ่งห้ามออกไปพูดมั่ว ทำลายชื่อเสียงของตระกูลกู้”

ฉันไม่ได้ยื่นมือไปเอา

สีหน้าของเขามืดครึ้มลงทันที "ทำไม รังเกียจว่าเงินน้อยไปเหรอ? เพิ่งกลับมาก็เอาบาดแผลเก่ามาต่อรองกับคนในบ้าน? สถานสงเคราะห์สอนเธอมาแบบนี้เหรอ?"

กลางคืนกู้หวยกลับมา เห็นตาที่แดงและบวมของฉัน จึงรีบฉันไปโรงพยาบาลทันที

เมื่อผลเอ็กซ์เรย์ออกมา คุณหมอก็ขมวดคิ้ว "กระดูกที่แตกร้าวไม่ได้ถูกจัดให้เข้าที่ มันเลยสมานกันไปทั้งที่ยังผิดรูป ต่อไปถ้าวันไหนฟ้ามืดครึ้มหรือฝนตก มันจะเจ็บแปลบขึ้นมาตลอด"

ใบหน้าของกู้หวยถอดสีในทันที “หยวนหยวน พี่จะต้องทวงความยุติธรรมคืนให้หนูให้ได้ ใครก็หนีไม่พ้นทั้งนั้น!”

นาทีนั้น ฉันก็เกือบเชื่อเขาอีกครั้ง

แต่ทันทีที่เข้าไปในบ้าน ก็เห็นกู้หยิงนั่งยองๆ อยู่ในห้องนั่งเล่น ร้องไห้และยัดเสื้อผ้าเข้ากระเป๋าเดินทาง

บันทึกรายงานอาการบาดเจ็บฉบับที่ถูกฉันลืมไว้ในห้องหนังสือ กางแผ่อยู่ข้างเท้าของเธอ

“เป็นหนูที่แย่งบ้านของหยวนหยวนไป......หนูเป็นคนทำให้เธอต้องโดนตี......หนูไป หนูจะไปเดี๋ยวนี้เลย......”

กู้หวยทิ้งแผ่นเอกซเรย์ของฉัน วิ่งเข้าไปดึงเธอเข้ามากอด “พูดเรื่องไร้สาระอะไร ที่นี่คือบ้านของหนู!”

เขาปลอบโยนเธอนานถึงหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ

หลังจากที่กู้หยิงหลับไปแล้ว เขาก็เดินลงมา นวดขมับแล้วพูดว่า "หยวนหยวน ต่อไปอย่าพูดถึงสถานสงเคราะห์กำต่อหน้าหยิงหยิงอีกเลย เธอทนรับไม่ไหว"

ฉันกำข้อมือที่เริ่มส่งอาการเจ็บแปลบเอาไว้แน่น "แล้วตอนหนูเจ็บ ควรบอกกับใคร?"

เขามองดูฉัน ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

“หยวนหยวน หยุดงอแงได้แล้ว วันนี้พี่เหนื่อยมากจริงๆ”

ช่วงดึกสงัดกลางดึก จู่ๆ โทรศัพท์เครื่องเก่าก็สว่างขึ้นมา

เป็นข้อความจากคุณครูหลิน 【หยวนหยวน เธอถูกรับเลือกเข้าเรียนด้วยคะแนนอันดับหนึ่งเลยนะ! พรุ่งนี้เช้าแปดโมง เจอกันที่ลานกว้างฝั่งตะวันออกเพื่อขึ้นรถออกเดินทาง!】

ฉันยัดประวัติการรักษาและหนังสือรับรองทะเบียนบ้านลงในกระเป๋าเรียนใบเก่า แล้วนำการ์ดธนาคารใบนั้นกลับไปวางคืนไว้ที่ห้องหนังสือตามเดิม

พรุ่งนี้เช้า ในที่สุดฉันก็จะได้ออกไปจากที่นี่แล้วสักที

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่22

    ในวันที่ประกาศผลการแข่งขัน ฉันได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งของระดับประเทศที่ข้างล่างแท่นรับรางวัล แม่เซิ่นชูโทรศัพท์ขึ้นมา มือสั่นระริกจนจับโฟกัสกล้องไม่ได้ด้วยซ้ำพิธีกรถามด้วยรอยยิ้มว่า "อยากจะขอบคุณใครที่สุดคะ?"ฉันหันมองเธอ“เมื่อห้าปีก่อน มีคนเคยบอกหนูว่า หนูไม่ใช่ว่าเรียนไม่เก่ง เพียงแต่ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครสอนหนูเลย”"ต่อมา ก็มีคนอีกคนบอกหนูว่า บาดเจ็บแล้วไม่จำเป็นต้องทน ป่วยแล้วเรียกแม่ได้""หนูอยากขอบคุณทุกคนที่ไม่ได้ผลักหนูกลับไป ก่อนที่หนูจะกล้าเดินไปข้างหน้าในที่สุดค่ะ"เสียงปรบมือดังสนั่นแม่เซิ่นร้องไห้จนเครื่องสำอางเลอะไปหมดหลังจากลงจากเวที เธอก็เช็ดน้ำตาพลางยืนยันที่จะไปถ่ายรูปที่สตูดิโอ"วันนี้ต้องถ่ายรูปครอบครัวให้ได้"ในสตูดิโอถ่ายภาพ ช่างภาพให้ฉันยืนอยู่ตรงกลางฉันจึงหลบไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณแม่เซิ่นกลับกอดฉันไว้"ทั้งเจ้าของวันเกิดและแชมป์ก็ต้องยืนอยู่ตรงกลาง""วันนี้ไม่ใช่วันเกิดของหนูสักหน่อย""งั้นก็ถือว่าวันนี้เป็นวันครบรอบของครอบครัวเราแล้วกัน"ก่อนที่จะกดชัตเตอร์ ฉันก็พลันนึกถึงภาพถ่ายครอบครัวตอนที่ฉันอายุสิบขวบนั้นขึ้นมาได้ฉันยกเก้าอี้ม

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่21

    ห้าปีต่อมา ฉันกลับมาที่หมิงเต๋อเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับประเทศ ด้วยผลการเรียนอันดับหนึ่งของมณฑลครูผู้ควบคุมทีมยื่นบัตรผู้เข้าแข่งขันให้ฉัน พลางยิ้มแล้วพูดว่า "โควตาห้องเรียนพิเศษที่พวกเขาไม่ได้ให้หนูในตอนนั้น ตอนนี้ดูแล้วก็ไม่เห็นจะสำคัญอะไรมาก" ฉันก้มลงมองชื่อบนบัตรเซิ่นหยวนหลังจากฝากเลี้ยงดูมาสองปี แม่เซิ่นก็รับเลี้ยงฉันอย่างเป็นทางการตอนเธอถามฉันว่าจะเปลี่ยนแซ่ไหม ก็ให้ฉันเป็นคนตัดสินใจเองฉันคิดทบทวนอยู่นาน สุดท้ายก็เขียนชื่อนี้ลงในใบสมัครไม่ใช่เพื่อลบเลือนอดีตแต่เพราะอยากให้ทุกคนที่เห็นมันได้รู้ว่า ในที่สุดฉันก็มีแม่แล้วอาคารเรียนที่หมิงเต๋อไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงไปเยอะมากขณะที่เดินผ่านห้องสอบในปีนั้น ฉันก็รู้สึกเหมือนเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ใส่เสื้อกันหนาวตัวเก่านั้นอีกครั้ง กำดินสอแท่งสั้นๆ ไว้ และพยายามทำข้อสอบโบนัสข้อสุดท้ายให้เสร็จอย่างสุดกำลังตอนนั้นเธอไม่รู้ว่า แท้จริงแล้วตัวเองฉลาดมากและไม่รู้ว่าวันหนึ่ง เธอจะเดินกลับมาใหม่อีกครั้งด้วยตนเองการแข่งขันใช้เวลาไปสามชั่วโมงตอนส่งข้อสอบ แม่เซิ่นกับคุณครูหลินต่างก็รอไว้ที่ด้านนอกแม่เซิ่นวิ

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่20

    วันที่ป้าหวังถูกนำตัวไปสอบสวน คุณครูโจวโทรมาหาฉันโดยเฉพาะเธอบอกว่า ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการปกปิดอาการบาดเจ็บในตอนนั้นทุกคนจะต้องถูกลงโทษ และสถานสงเคราะห์ก็จะถูกปรับปรุงปฏิรูปใหม่เช่นกันเด็กหลายคนที่เคยถูกป้าหวังตี ต่างก็ยอมออกมาเป็นพยานในที่สุดมีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุมากกว่าฉันสองปี ร้องไห้ในโทรศัพท์ไปนานมาก“ฉันคิดมาตลอดว่า คงไม่มีใครยอมเชื่อพวกเรา”ฉันถือโทรศัพท์ไว้ แล้วกระซิบบอกเธอเบาๆ ว่า "ตอนนี้มีคนเชื่อแล้ว"แม่เซิ่นถามฉันมว่าจะไปผลการจัดการในท้ายที่สุดไหมฉันส่ายหัว"หนูไม่อยากเจอเธอ"ฉันเคยจินตนาการมาหลายครั้งเมื่อฉันโตขึ้น ฉันจะไปยืนตรงหน้าของป้าหวัง และถามเธอว่าทำไมถึงตีฉัน ทำไมถึงฉีกสมุดแบบฝึกหัดของฉันทิ้งแต่ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการคำตอบของเธออีกแล้วผู้กระทำผิดจะได้รับการลงโทษ ไม่จำเป็นต้องให้เหยื่อไปยืนดูด้วยตาตัวเองต่อมาผู้อำนวยการบอกกับฉันว่า ตระกูลกู้ก็ต้องร่วมรับผิดชอบในส่วนที่เกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน เนื่องจากเข้าไปแทรกแซงเรื่องการอุปถัมภ์เลี้ยงดูและปกปิดอาการบาดเจ็บ และกดดันทางสถานสงเคราะห์บริษัทของคุณลุงกู้สูญเสียโครงการสำคัญไปหลายโครงการคุณป้า

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่19

    ตอนที่การสอบสวนดำเนินการไปถึงช่วงที่สำคัญที่สุดนั้น คุณลุงกู้ก็ยังอยากโยนความผิดทั้งหมดไปให้สถานสงเคราะห์อยู่ทนายความได้เตรียมข้อโต้แย้งไว้ชุดหนึ่งตระกูลกู้แค่บริจาคเงินเป็นประจำเท่านั้น ไม่เคยมีส่วนร่วมในการบริหารจัดการประจำวัน ขัดขวางการรับเลี้ยง ก็เพราะทางครอบครัวมีแผนจะรับเด็กกลับ ส่วนเรื่องบาดเจ็บ พวกเขาคิดว่าเป็นเพียงแค่แผลธรรมดาตราบใดที่บันทึกการสื่อสารภายในของปีนั้นหายไป ตระกูลกู้ก็สามารถปลดเปลื้องความรับผิดชอบส่วนใหญ่ได้คุณลุงกู้มาหากู้หวย"อีเมลอีกชุดสุดท้ายอยู่ในมือแก""ลบพวกมันทิ้ง เรื่องนี้ก็จบแค่นี้ซะ"กู้หวยนั่งอยู่ริมหน้าต่าง โดยมีสิ่งของสามอย่างวางอยู่ตรงหน้าบันทึกร่องรอยการถูกทำร้ายของฉัน ใบสมัครขอรับเลี้ยงเด็กที่คุณหมอเซิ่นยื่นขอครั้งแรก และรูปถ่ายที่ถูกตัดจนเสียใบนั้น"แล้วยังไงต่อ?"เขาถามคุณลุงกู้ขมวดคิ้ว “อะไรแล้วไงต่อ?”"หลังจากลบไปแล้ว พวกท่านจะไปรับหยวนหยวนเหรอ?""แน่นอนอยู่แล้ว เมื่อสถานการณ์สงบลง เราจะหาทางเอาสิทธิในการคุ้มครองดูแลคืนมา"กู้หวยหัวเราะ“พ่อก็ยังคิดว่า เธอเป็นของของตระกูลกู้อยู่ดี”อยากทิ้งก็ทิ้ง อยากเอาก็เอาต่อให้ตอนนี

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่18

    กู้หยิงหาฉันเจอก่อนจะแข่งคณิตเธอไม่ได้สวมชุดสวยๆ และไม่ได้สะพายกระเป๋าที่กู้หวยส่งให้เธอยืนอยู่นอกประตูโรงเรียน ใบหน้าซีดเผือด เหมือนไม่ได้นอนดีๆ มานานแล้วคุณครูถามฉันว่าอยากพบเธอไหมฉันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เลือกที่จะเดินออกไปทันทีที่กู้หยิงเห็นฉันน้ำตาก็ไหลลงมาทันที“บริษัทของพ่อมีปัญหา แม่ก็ร้องไห้ทุกวัน พี่ชายก็ไม่กลับบ้าน”“หยวนหยวน เธอช่วยบอกกับคนอื่นหน่อยได้ไหมว่า เรื่องพวกนั้นมันไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลกู้?”เธอรีบพูดเสริมว่า "ไม่ได้ให้เธอโกหก เธอแค่บอกว่า พ่อกับแม่ได้บริจาคเงินจำนวนมากให้กับสถานสงเคราะห์ และเคยคิดที่จะรับเธอกลับบ้าน""ขอแค่เธอพูดคำหนึ่ง ทุกคนก็จะเลิกด่าพวกเขา"ฉันมองดูเธอ"บันทึกพวกนั้นเป็นของปลอมเหรอ?"เธอกัดริมฝีปาก"ไม่ใช่""ป้าหวังตีฉัน พวกเขารู้ไหม?"เธอก้มหน้าลง"รู้""แล้วฉันจะพูดดีแทนพวกเขายังไง?"กู้หยิงยิ่งร้องไห้หนักไปอีก"แต่ฉันก็จนปัญญาแล้วจริงๆ"“ตั้งแต่เด็กฉันก็รู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ทุกวันฉันก็กลัวเธอจะกลับมา กลัวว่าพ่อกับแม่จะไม่เอาฉัน”“ฉันป่วย งอแง ก็แค่อยากให้พวกเขารักฉันมากขึ้นอีกหน่อย”“ฉันไม่ได้ให้พวกเขาทิ้งเ

  • สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน   บทที่17

    หลังจากที่กู้หวยส่งมอบหลักฐานแล้ว เรื่องราวเก่าเกี่ยวกับสถานสงเคราะห์ก็ถูกนำมาตรวจสอบใหม่อย่างรวดเร็วบันทึกร่องรอยการถูกทำร้าย บัญชีเงินบริจาค และบันทึกเสียงของป้าหวังจากปีนั้น ได้รับการตรวจสอบทีละรายการตลอดหลายปีมานี้ ตระกูลกู้ทำบุญและทำการกุศลในนามของ “การดูแลเอาใจใส่เด็กกำพร้าและเด็กที่ตกทุกข์ได้ยาก” หลังจากข่าวแพร่กระจาย ป้ายรับบริจาคจากตระกูลกู้ที่แขวนอยู่ตรงทางเข้าสถานสงเคราะห์นั้น ก็ถูกรื้อออกในชั่วข้ามคืนองค์กรพันธมิตรหลายแห่งได้หยุดโครงการไว้ชั่วคราวโทรศัพท์ของคุณลุงกู้มีสายโทรเข้าเป็นจำนวนมากเขาเดินไปเดินมาในห้องทำงาน พลางยืนหยัดว่าเป็นสถานสงเคราะห์ที่บริหารจัดการไม่ดีเอง ตระกูลกู้เป็นเพียงผู้บริจาค จึงไม่ควรต้องรับผิดชอบใดๆ"โยนความผิดให้ผู้ดูแลคนนั้น"เขาบอกกับทนายความ“อย่างมากตระกูลกู้ก็แค่ดูแลได้ไม่ทั่วถึงเท่านั้น ห้ามยอมรับว่ารู้เรื่องการบาดเจ็บเหล่านั้น”กู้หวยวางบันทึกการโทรไว้บนโต๊ะตอนที่ฉันอายุแปดขวบ ฉันมีไข้สูงและหมดสติไป ทางโรงพยาบาลได้ติดต่อตระกูลกู้ไปเจ็ดครั้งหนึ่งในสายโทรศัพท์นั้น คุณป้ากู้รับสายไปหกนาทีสิบสามวินาทีบันทึกการทำงานของผู้ช่วยร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status