บทที่ 1

“พวกแกบอกว่าแค่อยากสั่งสอนให้เธอตกใจกลัวงั้นเหรอ?”

ฉันจ้องหน้ามัตเตโอตรงๆ

เขาขมวดคิ้ว ทำหน้าราวกับว่าฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายไร้เหตุผล

“แม่ครับ เอเลน่าได้รับการประคบประหงมมาทั้งชีวิต ให้เจอเรื่องลำบากซะบ้างมันจะดีกับตัวเธอเอง” เขาเหลือบมองเข้าไปในห้องน้ำ “พวกเราก็ยืนอยู่ตรงหน้าห้องน้ำแท้ๆ ไม่มีทางปล่อยให้เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นหรอกครับ”

ฉันมองตามสายตาของเขา

เอเลน่านอนขดตัวคุดคู้อยู่กับพื้นกระเบื้องอันเย็นเฉียบ ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรงจนฟันกระทบกัน เสื้อนักเรียนข้างหนึ่งถูกฉีกขาดจนวิ่น และรอยฟกช้ำดำเขียวเริ่มปรากฏชัดขึ้นทั่วหัวไหล่ของเธอ

เธอใช้สองมือกำเศษคอเสื้อที่เหลืออยู่เอาไว้แน่น พยายามปกปิดร่างกายตัวเองอย่างสิ้นหวัง

นี่น่ะหรือคือสิ่งที่พวกเขามองว่า ‘ไม่มีอะไรร้ายแรง’

ฉันเคยใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่ผู้ชายพกปืนซ่อนไว้ใต้เสื้อสูทสั่งตัด โลกที่การสบประมาทเพียงคำเดียวอาจต้องจ่ายคืนด้วยสิ่งที่มีค่ามากกว่าเงินตรา

ทว่าแม้แต่ในโลกพรรค์นั้น ก็ไม่เคยมีหมาหน้าไหนกล้าแตะต้องลูกสาวของฉันแม้แต่ปลายก้อย

ฉันก้าวเข้าไปหามัตเตโอ

“แล้วเมื่อไหร่มันถึงจะเรียกว่าร้ายแรงล่ะ? ต้องรอให้พวกนั้นฉีกเสื้อผ้าที่เหลือของเธอออกจนหมด หรือต้องรอให้มีใครถ่ายคลิปประจานลงเน็ตก่อนหรือไง?”

สีหน้าของมัตเตโอเปลี่ยนไปทันที

ทว่าก่อนที่เขาจะได้ตอบ ดันเต้ก็ก้าวเข้ามาขวางระหว่างเราสองคนไว้

เขาขยับแว่นตากรอบทองให้เข้าที่ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและสุขุมเช่นเดียวกับเวลาใช้ในห้องประชุมคณะกรรมการ น้ำเสียงที่มักจะทำให้ผู้คนหลงเชื่อว่าเขาคือคนที่มีเหตุผลที่สุดในห้อง

“แม่ครับ แม่ยังไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด”

“แต่ฉันรู้ว่าภาพที่ฉันเห็นอยู่ตรงหน้านี้คืออะไร”

“แต่แม่ไม่รู้ว่าต้นเหตุมันเกิดจากอะไร”

ดันเต้เหลือบมองหญิงสาวที่แอบอยู่ด้านหลังเขา

“ซาบริน่าเผลอทำกาแฟหกใส่รองเท้าของเอเลน่าโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เอเลน่ากลับฉีกหน้าเธอต่อหน้าทุกคน แถมยังพูดจาดูถูกว่าคนอย่างเธอไม่มีปัญญาหาเงินมาชดใช้หรอก”

ซาบริน่ากำชายเสื้อแจ็กเกตด้านหลังของดันเต้แน่น

ดวงตาของเธอคลอไปด้วยหยาดน้ำตา และน้ำเสียงที่เอ่ยออกมาก็แผ่วเบาจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ

“คุณนายลีดส์คะ หนูเสนอว่าจะเอารองเท้าไปส่งซักให้ แต่เอเลน่ากลับบอกว่าคนระดับหนู... ไม่มีค่าพอแม้แต่จะแตะต้องมันด้วยซ้ำค่ะ”

เอเลน่าเงยหน้าขึ้นมาทันควัน

“หนูไม่เคยพูดแบบนั้น!”

ซาบริน่ากัดริมฝีปากตัวเอง

“หนูรู้ค่ะว่าเอเลน่าไม่ชอบหนู หนูไม่ควรเอ่ยปากขอยืมชุดที่เธอตั้งใจจะใส่ไปงานกาล่าการกุศลเลยจริงๆ หนูแค่คิดว่า—”

“เธอไม่ได้ขอฉัน!”

เสียงของเอเลน่าแหบพร่า แต่เธอก็กัดฟันเค้นเสียงพูดออกมาทีละคำ

“เธอบอกกับทุกคนว่าพี่ดันเต้สัญญายกชุดของฉันให้เธอแล้วต่างหาก! พอฉันบอกว่ามันไม่จริง เธอก็เจตนาเทกาแฟราดรองเท้าของฉัน!”

สีหน้าของซาบริน่าชะงักแข็งค้างไปชั่วครู่

“หนูไม่ได้—”

“พอได้แล้ว”

ลูก้าก้าวออกมายืนบังหน้าเธอไว้ทันที

เขาถอดเสื้อแจ็กเกตออก บรรจงคลุมลงบนไหล่ของซาบริน่าอย่างทะนุถนอม ทั้งที่เสื้อผ้าของเธออยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ดี ในขณะที่ลูกสาวแท้ๆ ของฉันกลับต้องนั่งกึ่งเปลือยอยู่บนพื้น

“ตอนที่ซาบริน่าวิ่งมาร้องไห้กับพวกเรา เธอไม่ได้พูดแบบนี้นี่”

ลูก้าหันมามองฉัน แววตาเต็มไปด้วยการกล่าวโทษ

“แม่ครับ เอเลน่าทำให้เธอรู้สึกไร้ค่าเพียงเพราะชุดไร้สาระตัวเดียว เธอคิดว่าการที่ตัวเองเกิดมาในตระกูลนี้แล้ว คนอื่นจะต้องยอมก้มหัวให้เธอไปหมดหรือไง”

“พวกแกก็เลยปล่อยให้ยัยเด็กพวกนั้นลากน้องสาวตัวเองเข้ามาในห้องน้ำงั้นเหรอ?”

“พวกเราแค่บอกให้พวกนั้นมาคุยกับเอเลน่าดีๆ” มัตเตโอเอ่ย “สถานการณ์มันแค่บานปลายไปหน่อยก็แค่นั้น”

“แต่พวกแกได้ยินเสียงน้องร้องขอความช่วยเหลือ”

ห้องน้ำทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบงัน

พวกเขาได้ยิน

ในขณะที่เอเลน่าร้องไห้ อ้อนวอนขอให้เด็กผู้หญิงพวกนั้นหยุดมือ พี่ชายทั้งสี่คนของเธอกลับยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องน้ำ

แค่คนใดคนหนึ่งในพวกเขาก้าวเข้ามา เรื่องเลวร้ายนี้ก็จบลงได้แล้ว

แต่กลับไม่มีใครทำเลยสักคนเดียว

นิโก้กำลังยืนพิงอ่างล้างมือ หมุนไฟแช็กสีเงินไปมาในมือ ท่าทางของเขาดูไม่แยแสกับสิ่งที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย

“เอเลน่าจำเป็นต้องได้รับบทเรียนซะบ้าง”

เขาปิดฝาไฟแช็กเสียงดัง ‘คลิก’

“เธอจะมาทึกทักเอาเองว่าทุกอย่างต้องเป็นของเธอ เพียงเพราะเกิดมาในตระกูลนี้ไม่ได้หรอกครับ”

ฉันจ้องมองเขาด้วยสายตานิ่งขึง

นิโก้อายุได้แค่เก้าขวบตอนที่ฉันไปพบเขา ข้อมือของเขาหัก และมีเงินติดกระเป๋าอยู่แค่สองดอลลาร์ หลังจากที่ฉันพาเขากลับมาบ้าน เป็นเวลาหลายเดือนที่เขาต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก กรีดร้องเพราะฝันร้ายซ้ำๆ

ในตอนนั้น เอเลน่าตัวน้อยจะคอยกอดหมอนเดินเข้าไปในห้องของเขา และนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงจนกระทั่งถึงเช้า

แต่ตอนนี้ เขากลับพูดถึงเธอราวกับเธอเป็นเพียงคนแปลกหน้า

“พวกแกคิดจะสั่งสอนอะไรเธอกันแน่?” ฉันถาม

ดันเต้เป็นคนตอบ

“สอนให้เธอรู้จักแบ่งปัน”

สายตาของเขาจับจ้องไปที่เอเลน่า โดยไร้ซึ่งความสงสารหรือเห็นใจแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว

“เธอมีทุกอย่างมากเกินความจำเป็นอยู่แล้ว ซาบริน่าแค่ขอยืมชุดตัวเดียว มันมีเหตุผลบ้าบออะไรที่เอเลน่าจะต้องปฏิเสธ?”

“มันคือชุดของหนู...” เอเลน่าเอ่ยเสียงแผ่ว

ดันเต้ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงของเธอ

“ซาบริน่าต้องดิ้นรนแทบตายกว่าจะได้อะไรมาแต่ละอย่าง แต่เอเลน่าเกิดมาพร้อมกับความได้เปรียบทุกอย่าง ถ้าพวกเราไม่ดัดนิสัยเธอตอนนี้ เธอจะกลายเป็นเหมือนที่ทุกคนตราหน้าเอาไว้ไม่มีผิด... ทายาทผู้เย่อหยิ่ง เห็นแก่ตัว และคิดว่าคนทั้งโลกต้องคอยประเคนทุกสิ่งให้เธอ”

ตลอดสิบเจ็ดปี ฉันเฝ้าปรนเปรอให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เด็กชายสี่คนนี้ต้องการ

ฉันดึงพวกเขาออกมาจากสถานสงเคราะห์ สถานพักพิงชั่วคราว และศาลเยาวชน ทุ่มเงินส่งเสียให้ได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด และคอยดูแลให้พวกเขาได้รับการบำบัดรักษาจิตใจยาวนานนับปี

พอพวกเขาเติบโตขึ้น ฉันก็พาเข้ามาทำงานในลีดส์กรุ๊ป

ดันเต้คุมฝ่ายปฏิบัติการองค์กร ลูก้าดูแลงานประชาสัมพันธ์และพันธมิตรภายนอก มัตเตโอกุมอำนาจด้านการเงิน ส่วนนิโก้บริหารการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์และฝ่ายความมั่นคง

สื่อสายธุรกิจต่างพากันขนานนามพวกเขาว่า ‘สี่พี่น้องตระกูลลีดส์’

ผู้คนต่างสรรเสริญพูดถึงพวกเขา ราวกับพวกเขาถือกำเนิดขึ้นมาพร้อมกับอำนาจล้นมือตั้งแต่เกิด

บางที... นั่นอาจเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงที่สุดในชีวิตของฉัน

ฉันให้พวกมันมากเกินไป จนพวกมันลืมกมลสันดานเดิมไปแล้วว่า สิ่งของพวกนี้ ไม่เคยมีชิ้นไหนที่เป็นของพวกมันมาตั้งแต่แรกเลย

ฉันเดินผ่านหน้าร่างของดันเต้ แล้วทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าเคียงข้างเอเลน่า

ฉันถอดเสื้อโค้ตของตัวเองออก นำมาคลุมทับชุดนักเรียนที่ขาดรุ่งริ่งและเรือนร่างที่เต็มไปด้วยรอยช้ำของเธอไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะดึงร่างของเธอเข้ามากอดไว้แนบอก

“ทุกอย่างจบลงแล้วลูก... แม่จะพาหนูกลับบ้าน”

เอเลน่าซบหน้าลงกับไหล่ของฉัน สองมือของเธอกำชายชุดกระโปรงของฉันไว้แน่น

“หนูไม่ได้ทำอย่างที่พวกเขาพูดจริงๆ นะคะแม่...”

“แม่รู้ลูก แม่รู้”

ดันเต้พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดอยู่ข้างหลังฉัน

“แม่ครับ การให้ท้ายเธออย่างไม่ลืมหูลืมตาแบบนี้ มันมีแต่จะทำให้เรื่องแย่ลงไปอีก”

ฉันไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

“ดันเต้ หุบปาก”

แต่เขาก็ยังคงพล่ามต่อไป

“ถ้าแม่ยังหาข้ออ้างเข้าข้างเธออีก เธอจะไม่มีวันเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง เอเลน่าต้องลุกขึ้นมา แล้วขอโทษซาบริน่าเดี๋ยวนี้”

เอเลน่าตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนฉัน

ดันเต้ก้าวเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมมือจะมากระชากแขนของเธอ

“ลุกขึ้นมา เอเลน่า ขอโทษซะ แล้วเรื่องนี้จะได้จบๆ กันไป”

ฉันลุกขึ้นยืน แล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของเขาอย่างแรง

เสียงฝ่ามือก้องสะท้อนไปทั่วห้องน้ำอย่างเด่นชัด

ศีรษะของดันเต้สะบัดไปตามแรงตบ แว่นตากรอบทองร่วงหล่นกระเด็นไถลไปใต้เคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า

ชายหนุ่มทั้งสี่คนนิ่งงันไปในทันที

ลูก้าคือคนที่ได้สติเป็นคนแรก

“แม่ทำอะไรลงไปน่ะ!?”

เขาก้าวพรวดเข้ามาหาฉัน แต่มัตเตโอคว้าแขนของเขาไว้ได้ทัน

ดันเต้ค่อยๆ หันใบหน้ากลับมา

รอยนิ้วมือสีแดงฉานค่อยๆ ผุดขึ้นบนแก้มของเขา หน้ากากแห่งความสุขุมเยือกเย็นที่เขาสวมใส่มาตลอดบัดนี้แตกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นโทสะที่ซ่อนอยู่ข้างใต้

“ถ้าการตบหน้าผมมันทำให้แม่สบายใจขึ้น ก็เอาเถอะครับ”

เขาจ้องมองฉันอีกครั้ง

“แต่มันไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าเอเลน่าเป็นฝ่ายผิด”

“พวกแกยังคิดว่าเรื่องนี้มันเป็นแค่เรื่องรองเท้าอยู่อีกงั้นเหรอ?”

“มันเป็นเรื่องของสันดานที่เธอกำลังกลายเป็นต่างหากครับ”

“ไม่ใช่”

ฉันสบตากับเขานิ่ง

“แต่มันเป็นเรื่องของสันดานชั่วที่พวกแกกำลังเป็นอยู่ต่างหาก”

ซาบริน่าขยับตัวไปหลบหลังลูก้า

“ลูก้าคะ... คุณแม่น่ากลัวจังเลยค่ะ”

เขารีบขยับตัวเข้าบดบังเธอไว้ด้วยร่างกายของเขาทันที

ฉันมองดูท่าทางที่เขาคอยปกป้องซาบริน่า แล้วหันกลับมามองลูกสาวของฉัน... เด็กที่พี่ชายบุญธรรมทั้งสี่คนทอดทิ้งเอาไว้ในห้องน้ำแห่งนี้ ปล่อยให้คนอื่นมารุมฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเธอ

ความแตกต่างที่เห็นตรงหน้านี้มันน่าขยะแขยงสิ้นดี

นิโก้ส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ

“วันนี้แม่ทำพวกเราผิดหวังจริงๆ เลยนะ”

“พวกเราแค่พยายามดัดนิสัยไม่ให้เอเลน่ากลายเป็นเด็กเหลือขอจอมระระราน และดูเหมือนว่าจะมีแค่พวกผมสี่คนในบ้านหลังนี้เท่านั้นที่กล้าปฏิเสธเธอ”

“วันนี้เอเลน่าพูดคำว่า ‘ไม่’ ไปตั้งหลายครั้งแล้วต่างหาก”

ฉันประคองลูกสาวให้ลุกขึ้นยืน โดยโอบแขนข้างหนึ่งรอบเอวเธอไว้อย่างมั่นคง

“เธอพูดว่า ‘ไม่’ ตอนที่ซาบริน่าจะมาแย่งชุดของเธอไป และเธอพูดว่า ‘ไม่’ ตอนที่ยัยพวกนั้นลากเธอเข้ามาในห้องน้ำนี้”

ฉันกวาดสายตามองหน้าพวกมันทีละคน

“แต่ไอ้คนที่ไม่รู้จักเคารพคำว่า ‘ไม่’ ของคนอื่น... มันคือพวกแกต่างหาก”

ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใดออกมาสักคำเดียว

“ถ้าพวกแกคิดว่าเงินของตระกูลลีดส์มันทำให้เอเลน่าเย่อหยิ่งจองหองล่ะก็... นับจากนี้ไป พวกแกทุกคนก็อย่าหวังว่าจะได้แตะต้องเงินนี้อีกแม้แต่ดอลลาร์เดียว”

มัตเตโอกอดอก มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นด้วยความเหยียดหยาม

“นี่แม่ขู่ว่าจะตัดบัตรเครดิตพวกเราเหรอครับ?”

“ฉันไม่ได้ขู่ แต่ฉันมาแจ้งให้ทราบ”

“พวกเราบริหารสี่แผนกที่สำคัญที่สุดของลีดส์กรุ๊ปอยู่นะครับ แม่คิดจริงๆ เหรอว่าการระงับบัตรแค่ไม่กี่ใบมันจะทำให้พวกเรากลัวได้น่ะ?”

ลูก้าส่งเสียงหัวเราะเยาะตามออกมาเช่นกัน

“ถ้าพวกเราทุกคนก้าวเท้าเดินออกไป ใครจะเป็นคนดูแลโครงการพัฒนาที่บรูคลิน? ใครจะเป็นคนคอยคุมพวกบอร์ดบริหารให้อยู่หมัด?แม่เหรอครับ?”

ฉันมองดูเขาอย่างเงียบงัน

เขาหลงเชื่อจริงๆ ว่าตลอดสิบเจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันเอาแต่นอนเสวยสุขสบายใจเฉิบอยู่ที่คฤหาสน์เวสต์เชสเตอร์ โดยมีพวกเขาสี่คนคอยลงแรงสร้างลีดส์กรุ๊ปขึ้นมารายล้อมรอบตัวฉัน

เขาไม่เคยรู้เลยสักนิดว่า มีคนอีกมากเท่าไหร่ที่ยังคงเฝ้ารอคอยรับคำสั่งเพียงคำสั่งเดียวจาก ‘แคทเธอรีน โมเรตติ’ หรือแม้แต่ความจริงที่ว่า ลีดส์กรุ๊ปเป็นเพียงเศษเสี้ยวของอาณาจักรที่ฉันยอมเปิดเผยให้คนภายนอกได้เห็นเท่านั้น

ดันเต้ก้มลงไปเก็บแว่นตาของตัวเองขึ้นมา

เลนส์ข้างหนึ่งร้าวไปแล้ว ทว่าเขาก็ยังคงสวมมันกลับเข้าไป

“พวกเราทำงานให้ตระกูลนี้มาหลายปี และพวกเราคือเหตุผลที่ทำให้ลีดส์กรุ๊ปก้าวมาอยู่ตรงจุดนี้ได้ในทุกวันนี้”

น้ำเสียงของเขาเริ่มกลับมาเยือกเย็นดังเดิม

“แม่จะยอมให้ครอบครัวนี้แตกแยก เพียงเพราะเอเลน่าไม่ยอมแบ่งปันชุดตัวเดียวเนี่ยนะ?”

“พวกแกเลิกปกป้องครอบครัวนี้ ตั้งแต่วินาทีที่พวกแกไปยืนหน้าสลอนอยู่นอกประตูบานนั้น แล้วยืนฟังเสียงน้องร้องขอความช่วยเหลือโดยไม่ทำห่าอะไรแล้วต่างหาก”

ฉันประคองเอเลน่ามุ่งหน้าไปยังทางออก

ตอนที่เดินผ่านหน้าซาบริน่า ฉันชะงักฝีเท้าลง

เธอรีบหลุบสายตาลงต่ำทันที แต่มันก็ช้าเกินกว่าจะซ่อนแววความสะใจที่พาดผ่านดวงตาคู่นั้นพ้นสายตาฉันไปได้

หล่อนคิดว่าตัวเองชนะแล้วงั้นสิ

ก็ดี

ไว้ฉันค่อยกลับมาสะสางกับมันทีหลัง

ตอนนี้ ลูกสาวของฉันต้องการฉันที่สุด

ฉันหยุดยืนอยู่ข้างกายดันเต้

“ก่อนเช้าวันพรุ่งนี้ บัตรเครดิตส่วนตัว ยานพาหนะ และสิทธิ์ในการเข้าถึงอสังหาริมทรัพย์ทุกแห่งภายใต้นามสกุลลีดส์ของพวกแกทุกคน จะถูกระงับทั้งหมด”

นิโก้พ่นหัวเราะเย้ยหยัน

“เดี๋ยวไม่เกินสามวัน แม่ก็ต้องยกเลิกคำสั่งนี้อยู่ดี”

“งั้นเหรอ?”

“บริษัทยืนหยัดอยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีพวกเรา”

พวกมันทั้งสี่คนหลงเชื่ออย่างสนิทใจเช่นนั้น

พวกมันสำคัญตัวเองผิด คิดว่าอำนาจที่ฉัน ‘ให้ยืม’ มา คืออำนาจที่ตัวเอง ‘หามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรง’

ฉันหันไปจ้องหน้าดันเต้เป็นครั้งสุดท้าย

“พวกแกอยากให้เอเลน่าเข้าใจนักใช่ไหม ว่าการถูกเลี้ยงดูมาภายใต้นามสกุลลีดส์ ไม่ได้แปลว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องเป็นของเธอ”

เขาไม่เอ่ยตอบอะไร

“นับตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกแกทั้งสี่คน... ก็เตรียมตัวรับบทเรียนเดียวกันนี้ไว้ได้เลย”

จากนั้น ฉันจึงพาลูกสาวของฉันกลับบ้าน