ตอนที่ 5

อีกด้าน

ณ ร้านอาหารดังในจังหวัดเชียงราย

            ชายหนุ่มหน้าตาดีนัดมารวมตัวกันในห้องวีไอพีของร้านอาหาร หลังจากที่พวกเขาประชุมเรื่องการร่วมลงทุนเปิดธุรกิจใหม่กันเรียบร้อยแล้ว ก็พากันมาที่ร้านอาหารร้านประจำของพวกเขาที่มาเชียงรายทีไรต้องไม่พลาดร้านนี้กันอย่างแน่นอน เพราะร้านนี้เป็นร้านดังอาหารพื้นเมืองอร่อยและที่สำคัญมีเด็กดริงก์สวยระดับท็อปของจังหวัดเชียงรายรวมตัวกันอยู่มากมายอีกด้วย แต่วันนี้พวกเขาต้องการความเป็นส่วนตัวจึงไม่ได้เรียกสาว ๆ มาบริการ  

“ไงไอ้พ่อเลี้ยง นึกว่าต้องไปเยี่ยมในคุกซะแล้ว” ธีร์ เจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์เอ่ยแซวชายหนุ่มที่กำลังละเลียดดมกลิ่นไวน์ในแก้วอยู่

“คุกไม่ต้อนรับคนเลวอย่างมันหรอก” พอร์ช เจ้าของโรงแรมและรีสอร์ตที่ใหญ่ที่สุดในชลบุรีเอ่ยซ้ำเติมเพื่อนอีกคน

“คดีปิดไปแล้ว พวกมึงเลิกพูดถึงเถอะ” ชายหนุ่มที่ถูกกล่าวถึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงรำคาญที่เพื่อนของเขายังพูดถึงเรื่องนั้นไม่หยุด

“หึ...” ติณ เจ้าของไร่องุ่นและเหมืองแร่ทองคำที่จังหวัดเลย หัวเราะในลำคอตามสไตล์คนพูดน้อย แล้วเงยหน้าจากแก้วสีอำพันมามองเพื่อนที่พอถูกถามถึงคดีนี้ทีไรมักมีอาการหงุดหงิดเสมอ

“มึงไม่ต้องมองกูแบบนั้นไอ้ติณ แดกเหล้าไปเลย” ภาคินเอ่ยด้วยความรำคาญกับสายตาจ้องจับผิดของเพื่อนตัวเองเป็นอย่างมาก

“มึงหยุดหัวร้อนเลยไอ้คิน ตกลงมึงจะสร้างโรงบ่มไวน์ตรงไหน” ธีร์รีบเปลี่ยนเรื่องทันที ขี้เกียจฟังพวกมันเถียงกัน

“ก็ไปสร้างที่ที่ดินไอ้สัดติณนู่น มันมีที่ติดกับบ้านมันเหลืออยู่นี่” ภาคินเอ่ยบอกกับเพื่อน ๆ

“ก็ดีนะ ไหน ๆ ก็ซื้อองุ่นจากไร่มันแล้วก็บ่มแม่งที่นั่นเลย งั้นมึงก็บริหารล่ะกันไอ้ติณ เดี๋ยวพวกกูรอรับปันผลอย่างเดียว” พอร์ชเอ่ยแซวเพื่อนที่นั่งหน้านิ่ง

“ไอ้เวร ถ้าเจ๊งขึ้นมาใครโวยวายกูจะยิงทิ้งให้หมด” คนที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงรำคาญ

            โรงบ่มไวน์เป็นธุรกิจที่พวกเขาจะร่วมลงทุนทำด้วยกัน ซึ่งมีไอเดียมาจากภาคินที่เป็นคนชอบดื่มไวน์มากจึงริเริ่มจะทำธุรกิจนี้แล้วมาปรึกษากับกลุ่มเพื่อน แล้วบรรดาเพื่อน ๆ ก็สนใจที่จะร่วมลงทุนด้วย แต่หวยไปออกที่ติณณภพต้องเป็นหัวเรือใหญ่เพราะเขามีไร่องุ่นและมีพื้นที่ว่างเพียงพอที่จะทำโรงบ่มไวน์ขึ้นมา ติณณภพเองก็สนใจธุรกิจนี้จึงรับหน้าที่ดูแลกิจการนี้โดยมีภาคินช่วยบริหารด้วยอีกแรงหนึ่ง

            หลังจากนั้นพวกเขาก็คุยถามสารทุกข์สุกดิบตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานไปจนดึก แล้วแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนที่โรงแรมโดยไม่ได้ไปพักที่ไร่ชาของภาคินเพราะพรุ่งนี้เพื่อน ๆ ของเขาอีก 3 คนต้องรีบเดินทางแยกย้ายกันกลับไปทำงานของตนกันแต่เช้ามืด

            สี่หนุ่มเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่มัธยมปลาย จนมาเข้ามหาวิทยาลัยก็ยังเรียนคณะเดียวกันอีกพวกเขาสนิทกันมากไม่ว่าจะกิน นอน เที่ยว หรือมีเรื่องอะไรก็ไม่เคยทิ้งกัน ถึงจะด่ากันแค่ไหนก็ไม่เคยโกรธกัน เพราะมิตรภาพของพวกเขา 4 คนขับเคลื่อนด้วยการด่ากัน...  

1 สัปดาห์ผ่านไป

ณ ร้านอาหารดังในจังหวัดเชียงราย

          วันนี้พ่อเลี้ยงภาคินมีนัดเลี้ยงรับรองลูกค้ารายใหญ่จึงทำการจองห้องวีไอพีในร้านอาหารไว้ เขาเรียกเด็กดริงก์ในร้านอาหารมาบริการแขก ส่วนตัวเขานั้นขอนั่งชิล ๆ ดีกว่าไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย

“เด็กที่นี่น่ารักเอาใจเก่งจริง ๆ พ่อเลี้ยง ช่างรู้ใจผมจริง ๆ ผมคงต้องทำธุรกิจกับพ่อเลี้ยงยาว ๆ แล้ว” วิชัยนักธุรกิจวัยกลางคนคู่ค้ารายใหญ่ของเขาเอ่ยขึ้นด้วยความชอบใจกับการต้อนรับที่เด็กหนุ่มคราวลูกมักจะรู้ใจเขาเสมอ

“ยินดีครับคุณวิชัย ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมบอกผมได้นะครับ เดี๋ยวผมจัดการให้” ชายหนุ่มรู้ใจคู่ค้าของเขาทุกคนเพราะก่อนจะทำธุรกิจร่วมกันเขาจะสืบประวัติมาอย่างดี เพราะไม่อยากให้มีปัญหาตามหลัง

            ระหว่างที่เขากำลังพูดคุยกับคู่ค้าอยู่นั้น ประตูห้องวีไอพีก็เปิดออกพร้อมกับร่างบางในชุดเดรสรัดรูปคล้องคอสีดำ ความยาวแค่พอปิดของสงวนไว้ได้ เดินถือถาดเข้ามาเสิร์ฟไวน์ขวดใหม่ สายตาหวานเยิ้มทอดมองไปทางพ่อเลี้ยงภาคิน แล้วเดินเข้ามาใกล้กับที่เขานั่ง จากนั้นก็ก้มลงกระซิบใกล้ ๆ ใบหูของเขา

“เป็นบริการพิเศษของทางร้านเพื่อดูแลลูกค้าคนพิเศษค่ะ คืนนี้ให้ฟ้าได้ดูแลพ่อเลี้ยงนะคะ” น้ำเสียงหวานหูเอ่ยกระซิบเบา ๆ จนทำให้คนฟังตกอยู่ในภวังค์

            เขาจำหญิงสาวคนนี้ได้เป็นอย่างดี คราแรกที่เห็นตรงประตูก็ไม่แน่ใจ แต่พอเธอเดินเข้ามาใกล้มันทำให้เขามั่นใจว่าเธอคือคนเดียวกันกับผู้หญิงที่เดินตัดหน้ารถของเขาเมื่อสัปดาห์ก่อน ไม่คิดว่าจะได้เจออีก ต้องยอมรับว่าเขาถูกใจเธอมาก ๆ คืนนี้ว่าจะเหมาดื่มทั้งคืน

“ไงพ่อเลี้ยง ถ้าไม่เอาคนนี้ผมเอาเองนะ” เสียงแหบของชายสูงวัยเรียกสติของหนุ่มรุ่นลูกให้ตื่นจากภวังค์ ภาคินหันไปมองหญิงสาวแล้วยกยิ้มมุมปาก