ตอนที่ 4

เมื่อหญิงสาวกลับมาถึงบ้านเธอก็ทำการเปิดซองเอกสารที่ธนัทให้มาโดยข้อมูลทั้งหมดเป็นข้อมูลส่วนตัวคร่าว ๆ ของผู้ชายทั้ง 2 คนรวมทั้งภาพถ่ายของทั้ง 2 คนในช่วงสองเดือนที่ผ่านมาด้วย เธอจึงนั่งอ่านข้อมูลที่น่าสนใจไปพลาง ๆ ระหว่างรอพี่เมี่ยงมา

คนแรกคือ พ่อเลี้ยงภาคิน อายุ 28 ปี เจ้าของไร่ชาที่บุกเบิกการทำไร่มาด้วยตัวเองตามแบบฉบับการเกษตรแบบคนรุ่นใหม่ โดยไร่ชาจะมีการเปิดให้นักท่องเที่ยวทำการจองเพื่อเข้าชมการเก็บชาปีละครั้งโดยมีระยะเวลาการเปิดไร่แค่สองสัปดาห์ต่อปี

คนที่สอง ทินกร อายุ 27 ปี ลูกชายคนเดียวของพ่อเลี้ยงฉัตรชัย เจ้าของไร่ชาเพียงตะวัน ซึ่งที่ไร่มีทั้งปลูกชาและแบ่งเนื้อที่เพื่อเพาะพันธุ์ไม้ประดับยืนต้นไว้จำหน่ายด้วย

“ไม้ประดับเหรอ น่าสนใจแฮะ” เธอพึมพำกับตัวเองพลางหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู ซึ่งเป็นรูปถ่ายที่พ่อเลี้ยงภาคินนั่งคุยกับนายตำรวจยศใหญ่ในร้านอาหาร เธอสังเกตจากการแต่งกายของนายตำรวจซึ่งยศน่าจะใหญ่ไม่เบาเลยทีเดียว และก็มีภาพของทินกรกับผู้ชายสูงวัยซึ่งน่าจะเป็นพ่อเลี้ยงฉัตรชัย เธอสังเกตจากใบหน้าที่ละม้ายคล้ายกันของชายต่างวัยทั้งคู่ในรูปภาพกำลังเดินเข้าร้านอาหารไปกับนักการเมืองที่ค่อนข้างมีอิทธิพลเป็นอย่างมากในจังหวัดเชียงราย

            พราวฟ้านั่งมองรูปเหล่านั้นด้วยความแปลกใจผู้ชายที่หน้าตาดีและรวยขนาดนี้แต่ทำไมพวกเขาถึงยังโสด หรือพวกเขาซุกเมียเก็บกันธนัทเลยสืบหาข้อมูลตรงนี้ไม่ได้ ประวัติพวกเขาดูใสสะอาดทั้งคู่เธอจะต้องเริ่มสืบจากใครสักคนก่อน ใครที่เธอน่าจะเข้าถึงง่ายที่สุด

กริ่ง กริ่ง

            ขณะที่พราวฟ้ากำลังนั่งวิเคราะห์รูปภาพตรงหน้า เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น เธอจึงรีบเก็บรูปภาพและเอกสารใส่แฟ้มแล้วเอาไปไว้ในห้องนอน จากนั้นเธอก็รีบไปเปิดประตูให้กับพี่เมี่ยงทันที

“สวัสดีค่ะพี่เมี่ยง มาเร็วจัง มาค่ะเข้ามาในบ้านก่อน” หญิงสาวพนมมือไหว้สาวรุ่นพี่และรีบเชื้อเชิญแขกให้เข้ามาในบ้าน

“สวัสดีค่ะน้องพราว พี่ฝากเด็กที่ไว้ใจได้ปิดร้านให้ค่ะ อยากรีบมาหาน้องพราว” เมี่ยงรับไหว้น้องสาวของเจ้านายแล้วจึงเดินตามหญิงสาวเข้าไปในบ้าน

“น้องพราวอยากเจอพี่มีอะไรหรือเปล่าคะ” พอนั่งลงที่โซฟารับแขกเมี่ยงก็ถามเข้าประเด็นทันที

“พี่เมี่ยงรู้จักแฟนพี่แพรไหมคะ” พราวฟ้าเอ่ยถามในสิ่งที่เธอสงสัยทันที

“ไม่มีใครเคยเห็นแฟนคุณแพรเลยค่ะ พี่ลองถามเด็ก ๆ ในคาเฟ่แล้ว เหมือนเขาจะเพิ่งคบกันก่อนคุณแพรเสียได้ไม่นานค่ะ ในงานศพก็มีแค่คนของพ่อเลี้ยงภาคินมาจัดการให้ เพราะอุบัติเหตุเกิดขึ้นที่ที่ดินของพ่อเลี้ยงค่ะ น้องพราวสงสัยอะไรหรือเปล่าคะ”

“พราวสงสัยแฟนพี่แพรค่ะ” เธอยังไม่กล้าเล่าเรื่องทั้งหมดให้กับพี่เมี่ยงฟัง อยากจะเก็บไว้เป็นความลับก่อน

“น้องพราวจะทำอะไรต้องปรึกษากันก่อนนะคะ มันอันตรายมาก หนึ่งคนหัวหายสองคนเพื่อนตายนะคะ พี่พร้อมจะเสี่ยงไปกับน้องพราวค่ะ” เมี่ยงเอื้อมมือไปกุมมือสาวรุ่นน้องเพราะสัมผัสได้จากแววตาที่เคียดแค้นว่าเธอจะต้องคิดทำอะไรที่มันเสี่ยงมากแน่ ๆ

“ถ้าคนที่น่าสงสัยว่าจะเป็นแฟนคุณแพรนอกจากพ่อเลี้ยงภาคินแล้วก็ยังมีอีกคนหนึ่งค่ะ”

“ใครคะพี่เมี่ยง”

“คุณทินกร ลูกชายเจ้าของไร่ชาเพียงตะวันค่ะ แต่ผู้ชายคนนี้อันตรายมาก เขาคือเสือผู้หญิงที่น่ากลัวมากค่ะ”

“พราวอยากเข้าไปสืบเอง ควรเข้าไปสืบจากใครก่อนดีคะพี่เมี่ยง”

“มันอันตรายทั้งคู่เลยนะคะน้องพราว พลาดคือตายอย่างเดียวเลยนะคะ” เมี่ยงตกใจกับความคิดของสาวรุ่นน้อง จะขัดก็คงไม่ฟังกันแน่

“พราวเอาตัวรอดได้ค่ะ” พราวฟ้าเอ่ยด้วยแววตาที่มุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว

“พี่ว่าน้องพราวเข้าทางพ่อเลี้ยงภาคินน่าจะปลอดภัยกว่านะคะ รายนี้ไม่เคยมีประวัติเสียหายเรื่องผู้หญิง ที่สำคัญเขาเป็นสุภาพบุรุษมากสาว ๆ ในเชียงรายอยากเป็นแม่เลี้ยงของไร่ชาภาคินทั้งนั้น” เมี่ยงเอ่ยบอกด้วยใบหน้าเพ้อฝัน แต่คนฟังกลับไม่คิดแบบนั้น

“เขาอาจจะสร้างภาพก็ได้ค่ะ ใครจะไปรู้เบื้องหน้าเป็นคนดี แต่เบื้องหลังอาจเป็นฆาตกร”

“น้องพราวอย่าเพิ่งคิดร้ายขนาดนั้นนะคะ เรายังไม่แน่ใจว่าใครคือคนผิดกันแน่ อย่าเพิ่งด่วนตัดสินอะไรทั้งนั้น ใจเย็น ๆ เชื่อพี่นะคะน้องพราว” เมี่ยงรักและเอ็นดูพราวฟ้าเป็นอย่างมาก เธอสัญญากับตัวเองว่าจะดูแลน้องสาวผู้มีพระคุณให้ดีที่สุด เพื่อตอบแทนแพรไหมที่มีน้ำใจกับมาตลอด

“ค่ะพี่เมี่ยง พราวอาจจะเครียดเกินไปต่อไปจะมีสติให้มากที่สุดนะคะ” หญิงสาวส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้สาวรุ่นพี่เธอรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมากที่อย่างน้อยก็ทำให้เธอไม่ได้รู้สึกอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้

            ทั้งคู่ช่วยกันคิดหาวิธีที่จะเข้าใกล้พ่อเลี้ยงภาคินให้ได้มากที่สุด โดยวันนี้ก็ได้ข้อสรุปที่ว่าเมี่ยงจะขอไปสืบจากเพื่อนที่ทำงานในร้านอาหารในเมืองที่พ่อเลี้ยงชอบไปสังสรรค์ก่อนแล้วค่อยมาวางแผนกันอีกที