Masuk“นั่งก่อนสิ” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับมองไปตรงที่ว่างข้างกายเขา หญิงสาวก็หย่อนสะโพกนั่งชิดกับเขาอย่างรู้งาน
“พ่อเลี้ยงเติมไวน์เลยไหมคะ เดี๋ยวฟ้าเติมให้” น้ำเสียงหวานหูกับกลิ่นกายที่หอมหวานทำชายหนุ่มรู้สึกหลงใหลเป็นอย่างมาก
มือหนาอ้อมมาโอบกระชับเอวบางแล้วลูบไล้บริเวณสะโพกของร่างบางจนเธอนั่งตัวแข็งทื่อ ไหนพี่เมี่ยงบอกว่าเขาสุภาพบุรุษไง อยากจะลากพี่เมี่ยงมาถอนคำพูดตรงนี้จริง ๆ มือไวชะมัดเลยไอ้พ่อเลี้ยงหัวงู พราวฟ้าได้แต่ก่นด่าเขาในใจ
“เพิ่งเข้ามาทำงานเหรอ ไม่เคยเห็นเลย” ชายหนุ่มกระซิบถามใกล้ใบหูคนตัวเล็กจนเธอขนลุกซู่ไปหมดทั้งตัว
“คะ...ค่ะ เพิ่งมาทำวันนี้วันแรกเลยค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เธอเกร็งไปหมดทั้งตัวแล้ว
“ดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ” เสียงกระซิบปนออกคำสั่งทำให้พราวฟ้าไม่กล้าขัดใจเขา
หญิงสาวได้แต่ท่องไว้ในใจอดทนไว้พราวฟ้า ทำตามแผน ๆ เธอข่มอารมณ์หงุดหงิดที่ถูกเขาลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลัง ข่มใจเอาไว้ไม่จับเขาทุ่มลงพื้น เพื่อไม่ให้แผนแตกก็ต้องยอมเปลืองตัว
“ฟ้าดื่มไม่เป็นค่ะ กลัวจะเมาแล้วดูแลพ่อเลี้ยงได้ไม่ดีพอ เสียชื่อร้านแย่เลยค่ะ” หญิงสาวเอ่ยพร้อมก้มหน้าเล็กน้อยทำทีเขินอาย
“จิบ ๆ เป็นเพื่อนฉันก็พอ คืนนี้อยู่กับฉันทั้งคืนนะ”
“ฟ้าไม่ได้รับงานต่อนะคะ รับแค่นั่งดริงก์อย่างเดียว” อยากตัดมือปลาหมึกนี่โยนให้จระเข้กินจริง ๆ ในใจของพราวฟ้าตอนนี้อยากจะลุกขึ้นแล้วจับเขาทุ่มลงพื้นมาก ถึงเธอจะตัวเล็กแต่แรงของเธอสู้ผู้ชายตัวโต ๆ แบบนี้ได้สบาย
“ก็นั่งดริงก์เป็นเพื่อนฉันทั้งคืนเลยไง ฉันเหมาดื่มเธอคืนนี้ทั้งคืน” น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยบอกหญิงสาวที่เขาถูกใจเป็นอย่างมาก ปกติเวลามากับลูกค้าเขาไม่เคยเรียกเด็กดริงก์มานั่งด้วยแต่กับเธอคนนี้เป็นข้อยกเว้นกรณีพิเศษ
ครั้งแรกที่เจอตอนเธอเดินตัดหน้ารถตรงชานเมืองใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางแต่งเติมดูเป็นธรรมชาติสวยหวานน่าหลงใหลอยู่แล้ว พอมาวันนี้หญิงสาวแต่งเติมเครื่องสำอางลงไปยิ่งดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ถ้าเธอไม่ใช่ผู้หญิงกลางคืนเขาคงจะเดินหน้าจีบดูสักครั้ง เขาไม่ได้ดูถูกอาชีพกลางคืน แต่หญิงสาวพวกนี้มักมีคนเลี้ยงดูอยู่แล้ว เขาจึงขอเป็นครั้งคราวดีกว่า แต่น่าแปลกที่ผู้หญิงคนนี้กลับปฏิเสธการไปต่อกับเขา มันดูท้าทายดี หรือเธอต้องการจะเพิ่มค่าตัวกันนะ จะยังไงก็ช่างเขาสนใจเธอ ถ้าดีลกันได้ลงตัวคืนนี้เขาต้องได้ไปต่อกับสาวสวยตรงหน้านี้แน่นอน
“อื้อ...บาดคอจังเลยค่ะ” หญิงสาวทำทีจิบไวน์ในแก้วแล้วหลับตาปี๋ เธอทำทีเป็นดื่มไม่เป็น แต่จริง ๆ แล้วพราวฟ้าคือตัวตึงในรุ่นเลยแหละ เรื่องแอลกอฮอล์ไว้ใจพราวฟ้าได้
ตอนที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ พราวฟ้าก็รับงานพิเศษเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านเหล้าใกล้มหาวิทยาลัยเพราะเธออยากแบ่งเบาภาระของพี่สาว เธอจึงต้องหัดดื่มให้เป็นเพื่อป้องกันไม่ให้ลูกค้ามามอมเหล้าได้ เรียกว่าสังคมมันหล่อหลอมให้เธอต้องแข็งแกร่ง
“ค่อย ๆ จิบสิ เดี๋ยวเมานะคนสวย”
ชายหนุ่มมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเอ็นดู แล้วก้มลงหอมที่ไหล่มน เธอทำทีเป็นดันใบหน้าชายหนุ่มเบา ๆ แล้วเลื่อนมือลงมาลูบไล้แผงอกกำยำ
“แบ่งมาให้ผมบ้างสิครับพ่อเลี้ยง” ชายรุ่นพ่อเอ่ยแซวด้วยความอิจฉาตาร้อนพ่อเลี้ยงหนุ่มที่คืนนี้เหมือนเขาจะได้ของดีไปครอบครอง
“ขอโทษนะครับคุณวิชัย คืนนี้เธอต้องอยู่กับผมทั้งคืน” คำพูดของพ่อเลี้ยงหนุ่มเรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากคู่ค้ารุ่นพ่อได้เป็นอย่างดี
“ตรงดีพ่อเลี้ยง ถูกใจก็ต้องได้ครอบครอง ผมชอบคนแบบพ่อเลี้ยงจริง ๆ” จากนั้นชายสูงวัยก็หันไปสนใจสาวข้างกายทันที
หญิงสาวที่รู้สึกหงุดหงิดกับคำพูดกำกวมของพ่อเลี้ยงบ้ากามนี่ ได้แต่ข่มอารมณ์และแอบกำหมัดแน่น อดทนไว้พราวฟ้าถ้าแผนสำเร็จเธอจะได้เข้าไปในไร่ชาภาคิน
23.00 น.
“ดื่มต่อสิครับคนสวย” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบข้างใบหู
“ฟ้าไม่ไหวแล้วค่ะ ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” หญิงสาวทำทีลุกขึ้นแล้วจะเซล้มชายหนุ่มจึงรีบลุกขึ้นมาประคองไว้
“ให้ฉันพาไปนะ”
“ฟ้าอยากกลับบ้านแล้ว มึนหัวไปหมด พาฟ้ากลับบ้านหน่อยนะคะ” เธอเอ่ยขอร้องด้วยแววตาหยาดเยิ้ม
“ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมขอตัวไปส่งน้องเขาก่อนนะครับ” เมื่อชายหนุ่มตกปากรับคำหญิงสาวแล้วเขาก็หันไปเอ่ยลาคู่ค้าทันที
“ตามสบายเลยพ่อเลี้ยง ไว้เจอกันนะครับ” ชายรุ่นพ่อเงยหน้ามาจากซอกคอของสาวข้างกายเอ่ยลาพ่อเลี้ยงหนุ่มด้วยรอยยิ้มที่รู้ทันกัน
ชายหนุ่มประคองหญิงสาวออกมาจากห้องวีไอพีเพื่อจะพาไปลานจอดรถ วันนี้เขาขับรถมาเองเพราะตั้งใจจะพักที่โรงแรมในตัวเมืองพรุ่งนี้เช้าค่อยกลับไร่ชา เขาตั้งใจจะไปส่งหญิงสาวที่บ้านจริง ๆ ในเมื่อเธอไม่รับงานไปต่อกับเขา เขาก็ไม่ชอบบังคับจิตใจของใครเหมือนกัน ระหว่างทางเดินไปลานจอดรถหญิงสาวขอแวะทำธุระที่ห้องน้ำก่อนเขาก็ยืนรอเธอที่หน้าห้องน้ำ
เมื่อเข้ามาในห้องน้ำพราวฟ้าก็จัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อยจากนั้นก็ทำทีเป็นคนเมาเดินออกไปหาชายหนุ่มที่ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำทันที
“แล้วบ้านฟ้าอยู่ตรงไหน” เมื่อประคองกันมาถึงรถชายหนุ่มก็หันมาถามหญิงสาวทันที
หญิงสาวดึงชายหนุ่มให้ก้มลงมาเพื่อที่เธอจะกระซิบที่ข้างใบหูของชายหนุ่ม
พรึ่บ!!
พราวฟ้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าวิญญาณของพี่สาวของเธอจะรับรู้ได้ว่าน้องสาวคนนี้ได้ทวงความยุติธรรมมาให้กับพี่สาวที่เธอรักสุดหัวใจได้สำเร็จแล้ว 4 เดือนผ่านไปห้องคลอด วันนี้เป็นวันที่คุณหมอนัดผ่าคลอดท้องของพราวฟ้า เหตุที่ต้องผ่าคลอดเพราะในท้องของเธอไม่ได้มีเพียงแค่หนึ่งชีวิตแต่เป็นสองชีวิตที่กำลังจะลืมตาขึ้นมาดูโลกใบใหญ่ ภาคินเดินกระวนกระวายอยู่หน้าห้องจนคุณพ่อคุณแม่ของเขาที่มาเฝ้ารอต้อนรับหลานชายของตระกูลต้องเวียนหัว “คิน นั่งก่อนเถอะลูก เดี๋ยวน้องก็ออกมา” เพราะการทำคลอดเด็กแฝดต้องใช้บุคลากรเยอะคุณหมอจึงไม่ได้อนุญาตให้คุณพ่อเข้าไปด้วย คุณพ่อมือใหม่จึงเดินพล่านด้วยความเป็นห่วงทั้งแม่และลูกที่อยู่ในห้องผ่าตัดคลอด2 ชั่วโมงผ่านไป คุณหมอที่ผ่าตัดทำคลอดก็เดินออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “คุณหมอครับเมียกับลูกผมเป็นยังไงบ้างครับ” “ปลอดภัยทั้งคุณแม่และลูก ๆ ครับ เดี๋ยวเชิญญาติไปรอที่ห้องพักคนไข้ได้เลยนะครับ” เมื่อทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่ห้องพักของพราวฟ้าที่เป็นห้องพิเศษขนาดใหญ่ที่ดีที่สุดของโรงพยาบาล ต่างก็ตื่นเต้นที่อีกไ
ช่วงเวลาของการพูดคุยทักทายแขกภาคินก็พาพราวฟ้าไปแนะนำให้รู้จักกับบรรดาเพื่อน ๆ ของเขามี ติณ ธีร์ และพอร์ช ซึ่งวันนี้รวมตัวกันแต่งตัวหล่อจนสาว ๆ ในงานมองกันจนคอแทบเคล็ด “ขอโทษค่ะพี่คิน ที่ร้านมีปัญหาปริมเลยมาช้าเลย” เสียงกระหืดกระหอบเพราะเหนื่อยจากการวิ่งมาจากลานจอดรถของหญิงสาวร่างเล็กใบหน้าสวยตามแบบฉบับสาวเหนือเรียกความสนใจจากเจ้าบ่าวเจ้าสาวและเพื่อน ๆ ของเขาให้หันไปมอง “ไม่เป็นไรปริม พราวครับนี่ปริมญาติทางฝั่งคุณแม่พี่ครับน่าจะรุ่นเดียวกับพราว” ทั้งพราวฟ้าและปริมต่างก็ส่งยิ้มทักทายกัน “ปณิตา!!” เสียงเรียกชื่อจริงของปริมดังออกมาจากปากของชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนของเจ้าบ่าวในวันนี้ เรียกความสนใจให้ทุกคนหันไปมอง “คุณพอร์ช!!” คนถูกเรียกเมื่อหันมาตามเสียงที่คุ้นหูก็ต้องตกใจดวงตากลมเบิกกว้าง อยากจะหนีออกจากวงสนทนานี้ไปเร็ว ๆ “ขอตัวไปทักคุณลุงคุณป้าก่อนนะคะพี่คินคุณพราว” เมื่อพูดจบปริมก็รีบเดินไปทางคุณขจรศักดิ์และคุณหญิงเพียงแขทันที “เดี๋ยวก่อนสิปณิตา” พอร์ชทำท่าจะวิ่งตามไป แต่ถูกธีร์รั้งแขนไว้ก่อน “อะไรยังไงครับ
“อื้อ...” คนตัวเล็กเมื่อได้สติก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองไปรอบ ๆ ห้องที่ไม่คุ้นตา แล้วหันไปเห็นคนที่นั่งกุมมืออยู่ส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้ “ตื่นแล้วเหรอครับพราว เป็นยังไงบ้าง” ภาพที่เขายืนคุยหน้าระรื่นกับผู้หญิงคนอื่นก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดไปวิ่งเข้ามาเป็นฉาก ทำว่าที่คุณแม่หัวร้อนขึ้นมาทันที “ออกไปเลยนะ ไอ้คนหลายใจ” มือบางสะบัดมือของเขาที่กอบกุมออก สร้างความงุนงงให้กับพ่อเลี้ยงหนุ่มเป็นอย่างมาก “เป็นอะไรไปพราว” “พี่คินมีคนอื่นแล้ว ไม่ต้องมายุ่งกับพราวเลย” “คนอื่นอะไรกันพราว พี่งงไปหมดแล้ว” “ก็แม่สัตวแพทย์นั่นไง คงจะคุยถูกคอกันมากสินะ ถึงขนาดทิ้งพราวให้นอนป่วยอยู่คนเดียว” น้ำตาเม็ดใสค่อย ๆ ไหลลงมาจากดวงตากลม ทำเอาหัวใจแกร่งกระตุกวูบด้วยความรู้สึกผิด “พราวฟังพี่นะครับ พี่กับหมอแป้งร่ำไม่มีอะไรเลย พี่แค่คุยกันเรื่องเจ้าเมฆกับเจ้าหมอก แล้วพี่ก็บอกเขาไปแล้วว่าพราวเป็นเมียพี่ พี่ไม่มีวันนอกใจพราวครับ ส่วนเรื่องที่พี่ทิ้งพราวให้นอนป่วยคนเดียวเรื่องนี้พี่ขอโทษนะครับ พี่ไม่รู้จริง ๆ ว่าพราวไม่สบายนึกว่าแค่
2 สัปดาห์ผ่านไปณ ไร่ชาภาคินหลังจากเดินทางกลับจากกรุงเทพฯ ทั้งภาคินและพราวฟ้าก็ต่างวุ่นวายกับการจัดการงานทั้งในไร่ชาและที่คาเฟ่ของตัวเองกัน เพื่อจะได้จัดเตรียมงานแต่งงานที่จะเกิดขึ้นในอีก 2 สัปดาห์ข้างหน้าตอนแรกพราวฟ้าจะให้จัดในอีก 3 เดือนข้างหน้า เธออยากให้ร้านอาหารของเธอเรียบร้อยเข้าที่เข้าทางเสียก่อน แต่ชายหนุ่มไม่ยอมอยากรีบแต่งเร็ว ๆ เพราะอยากประกาศให้คนทั้งจังหวัดได้รู้ว่าพราวฟ้ามีเจ้าของแล้วพราวฟ้าตื่นนอนขึ้นมาในช่วงสาย ปกติเธอเป็นคนที่ตื่นเช้ามาก แต่เมื่อคืนหญิงสาวรู้สึกไม่ค่อยสบายจึงกินยาแล้วนอนหลับยาวเลยร่างบางพลิกตัวไปด้านข้างก็ไม่เห็นชายหนุ่มที่นอนด้วยกันทุกคืนเสียแล้ว สายป่านนี้เขาคงจะเข้าไปทำงานที่ไร่แล้วละเมื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยเธอก็เดินลงไปที่ชั้นล่าง หวังจะไปหาอะไรกินรองท้องสักหน่อยแล้วค่อยรอกินมื้อเที่ยงพร้อมกับชายหนุ่มทีเดียวเลย“พี่พราว อุ๊ย แม่เลี้ยงคะ” ฟองคำวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในบ้านพร้อมกับการตะโกนเรียกสรรพนามใหม่ที่ภาคินประกาศให้ทุกคนในไร่เรียกเธอว่า ‘แม่เลี้ยง’ จริง ๆ แล้วพราวฟ้าไม่ถือเลยถ้าทุกคนจะเรียกเธอเหมือนเดิมแต่ภาคินบอกว่าเขาต้องการแบบนี
พองานทุกอย่างผ่านพ้นไปสองหนุ่มสาวก็พากันกลับไปขึ้นรถหรู โดยภาคินบอกว่าจะพาเธอไปพักผ่อนที่ชลบุรีสัก 2 วันก่อนจะบินกลับเชียงรายด้วยกัน“เฮ้ออออ” เสียงถอนหายใจยาวของคนตัวเล็ก เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนที่นั่งฝั่งคนขับรถได้ไม่น้อย“เหนื่อยก็นอนพักก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวถึงแล้วพี่ปลุก”“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ แค่เมื่อย ๆ เฉย ๆ”พอมาถึงโรงแรมซึ่งเป็นของพอร์ช หนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทของชายหนุ่ม เขาก็พาคนตัวเล็กที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันไปทานอาหารที่ร้านอาหารตรงดาดฟ้าของโรงแรมบรรยากาศบริเวณดาดฟ้าเงียบสงบไร้ซึ่งผู้คนจนคนตัวเล็กรู้สึกแปลกใจ แต่การตกแต่งที่มีทั้งดอกไม้นานาชนิดประดับประดาอยู่โดยทั่ว แสงไฟ้สีส้มอ่อนทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายจากความเหนื่อยล้าเป็นปลิดทิ้ง ทุกอย่างมันสวยและโรแมนติกมากจนเธอลืมเรื่องที่แปลกใจไปเลย พราวฟ้าเดินไปตรงริมระเบียงทอดสายตามองน้ำทะเลกระทบฝั่งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมเท่าไร“สวยจัง” ริมฝีปากบางยกยิ้ม เธอรู้สึกผ่อนคลายหลังจากที่เหนื่อยมาทั้งวัน นี่สินะที่เขาเรียกว่าธรรมชาติบำบัด“ชอบไหมครับ” มือหนาสอดโอบรอบเอวบางจากทางด้านหลัง คางสากวางเบา ๆ บนหัวไหล่เนียน สองสายตามองไปยังท้องทะเลที่มีแต่
“พราวดีใจค่ะ ที่ได้รู้จักกับครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้” คุณหญิงเพียงแขเมื่อได้ยินดังนั้นก็ดึงลูกสะใภ้เข้ามาโอบกอดด้วยความสงสารเรื่องราวในชีวิตของพราวฟ้าเธอพอจะรู้มาบ้างแล้วจากคำบอกเล่าของลูกชาย คุณหญิงเพียงแขยอมรับตรง ๆ เลยว่าเด็กคนนี้เก่งมากที่ผ่านเรื่องราวเลวร้ายพวกนั้นมาได้ และเมื่อได้คุยกับพราวฟ้ามันทำให้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้รักและจริงใจกับลูกชายของเธอจริง ๆ เพียงแขจึงยอมรับและรักเด็กสาวคนนี้โดยไม่มีข้อกังขา“แม่ก็ดีใจที่ได้หนูมาเป็นลูกอีกคนหนึ่งของแม่ เรามาทำกับข้าวกันไหมลูก ถ้าทำไม่เป็นก็นั่งคุยเป็นเพื่อนแม่ก็ได้” เหล่าแม่บ้านที่ช่วยกันทำกับข้าวอยู่ในครัวต่างอมยิ้มให้กับความอบอุ่นของว่าที่คุณแม่สามีกับว่าที่ลูกสะใภ้ที่มีให้ต่อกัน ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าคุณหญิงเพียงแขอยากมีหลานตัวเล็กจะแย่ ความฝันของคุณหญิงคงใกล้จะเป็นจริงแล้ว“พราวช่วยทำด้วยดีกว่าค่ะ”“แล้วหนูทานเนื้อไหมลูก”“ทานค่ะคุณแม่”“งั้นทำสเต๊กเนื้อ 3 ที่ สเต๊กปลา 2 ที่ ของแม่กับยัยเค้ก” คุณหญิงแจกแจงเมนูที่จะทำให้ทุกคนในบ้านให้พราวฟ้าฟัง“ได้ค่ะ เดี๋ยวพราวขอทำสเต๊กเนื้อนะคะ พราวกำลังจะเปิดร้านอาหารเลยอยากลองทำให้ทุกคนชิมดูก่อนค่ะ
“หน้าที่หลัก?” เธอทวนคำพูดของเขาพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย“ต่อไปนี้เธอต้องเป็นแม่บ้านส่วนตัวของฉัน ดูแลทุกอย่างที่ฉันต้องการ ฉันเรียกเวลาไหนเธอก็ต้องมา ถ้าเธอทำไม่ได้ก็เก็บกระเป๋าออกไปจากที่นี่ได้เลย” ภาคินเอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้มของผู้ชนะ อยากรู้นักว่ายัยตัวแสบตรงหน้าจะรับมือเขาไหวไหม
“ไปจ้ะพี่ฟ้า ฟองคำจะพาไปดูลูกของพ่อเลี้ยง”“ฮะ!! ไหนฟองคำบอกว่าพ่อเลี้ยงไม่เคยมีแฟน แล้วลูก?” สีหน้าที่งุนงงปนตกใจของพราวฟ้าทำให้ฟองขำกลั้นขำไม่ไหว“ฮ่า ๆ ๆ หน้าพี่ฟ้าตลกมากอะ เดี๋ยวไปถึงพี่ฟ้าจะหายสงสัยเองจ้ะ” ฟองคำวิ่งนำหน้าพราวฟ้าไปหน้าบ้านจนหญิงสาวต้องรีบเดินตามไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น“ฟองคำเ
เช้าวันต่อมา 09.45 น.ณ โรงแรมม่านรูด“ฮือออ ฮึก ฮือออ” ร่างบางมีเพียงผ้าเช็ดตัวห่อคลุมร่างกายนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงปลายเตียงนอน ชายหนุ่มที่สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงร้องไห้ของหญิงสาว เมื่อลุกขึ้นนั่งเขาก็ยกมือขึ้นมาขยี้ตาแล้วเพ่งมองไปที่ปลายเตียงอีกครั้งแล้วก้มมองตัวเ
อีกด้านณ ร้านอาหารดังในจังหวัดเชียงราย ชายหนุ่มหน้าตาดีนัดมารวมตัวกันในห้องวีไอพีของร้านอาหาร หลังจากที่พวกเขาประชุมเรื่องการร่วมลงทุนเปิดธุรกิจใหม่กันเรียบร้อยแล้ว ก็พากันมาที่ร้านอาหารร้านประจำของพวกเขาที่มาเชียงรายทีไรต้องไม่พลาดร้านนี้กันอย่างแน่นอน เพราะร้านนี้เป็นร้านดังอาหารพื้น







