ตอนที่ 7

เช้าวันต่อมา

09.45 น.

ณ โรงแรมม่านรูด

“ฮือออ ฮึก ฮือออ” ร่างบางมีเพียงผ้าเช็ดตัวห่อคลุมร่างกายนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงปลายเตียงนอน

            ชายหนุ่มที่สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงร้องไห้ของหญิงสาว เมื่อลุกขึ้นนั่งเขาก็ยกมือขึ้นมาขยี้ตาแล้วเพ่งมองไปที่ปลายเตียงอีกครั้งแล้วก้มมองตัวเองที่เหลือเพียงผ้าห่มคลุมร่างกาย

“นะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้น” เขาเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ปลายเตียงด้วยความมึนงง

“ไหนพ่อเลี้ยงบอกจะไปส่งฟ้าที่บ้านไงคะ ทำไมถึงพาฟ้าเข้าโรงแรม ฮือออ”

“ฮะ ฉันเนี่ยนะพาเธอเข้าโรงแรม” เท่าที่เขาจำได้เมื่อคืนเขาประคองเธอมาขึ้นรถเพื่อจะไปส่งที่บ้านพอถามถึงที่อยู่บ้านของเธอ หญิงสาวก็ดึงเขาเข้าไปหา แล้วเขาก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนก็ไม่ได้ดื่มเยอะ ทำไมถึงนึกอะไรไม่ออกเลย เขาได้แต่นั่งสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่อาการมึนงง

“พ่อเลี้ยงข่มขืนฟ้าทำไม ฮืออออ ครั้งแรกของฟ้าจะเก็บไว้ในวันแต่งงาน แต่...ฮืออออ” หญิงสาวเอาแต่ร้องไห้ตัดพ้อต่อว่าเขา

“เฮ้ย ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลย” ชายหนุ่มเอ่ยพูดด้วยความตกใจ เขาน่ะเหรอจะข่มขืนเธอ

“พ่อเลี้ยงจะไม่รับผิดชอบฟ้าใช่ไหมคะ” พราวฟ้าหันมาพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ดวงตาสีดำขลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ถ้าเป็นเวลาอื่นเขาอาจจะรู้สึกสงสารเห็นใจเธอ แต่นี่เธอกำลังบีบบังคับเขาอยู่

“พ่อเลี้ยงได้สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตฟ้าไป แล้วจะทิ้งฟ้าใช่ไหมคะ พ่อเลี้ยงใจร้ายที่สุดเลย ฟ้าบอกแล้วไงว่าไม่รับงานแบบนี้ ฮือออ” เธอตัดพ้อต่อว่าเขาจนเขาเกือบจะสำนึกผิดไม่ทัน แต่มีเหรอที่คนอย่างพ่อเลี้ยงภาคินจะรู้ไม่ทันผู้หญิงแบบนี้

“ต้องการเท่าไหร่ พูดมาเลยดีกว่า” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“พะ...พ่อเลี้ยงเห็นฟ้าเป็นผู้หญิงยังไงคะ ฟ้าแค่ทำงานหาเงินมาเรียนหนังสือ ฟ้าไม่ได้ขายตัวนะ” ภายในใจของเธอคุกรุ่นเป็นอย่างมากที่เขาเอ่ยถ้อยคำดูถูกเธอออกมา นี่คงเป็นสันดานที่แท้จริงของเขาใช่ไหม

“ผู้หญิงแบบเธอที่ทำแบบนี้ก็เพื่อเงินไม่ใช่เหรอ” เลว เป็นคำที่พราวฟ้าก่นด่าเขาในใจ แต่สิ่งที่แสดงออกมาคือเธอได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน

“ฉันมั่นใจว่าเมื่อคืน ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอ แต่ถ้าอยากได้เงินแล้วมันจบ ฉันก็จะให้ ถือว่าจ่ายค่าโง่ให้ตัวเอง”

“ถ้าพ่อเลี้ยงจะดูถูกกันขนาดนี้ก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรฟ้าหรอกค่ะ ฮึก...”

“เธอต้องการแบบนั้นเองนะ งั้นก็แยกย้าย” เขากำลังจะลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวเข้าห้องน้ำแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินคำพูดถัดมาของหญิงสาว

“คนทั้งเชียงรายก็จะได้รู้ว่าพ่อเลี้ยงภาคิน เจ้าของไร่ชาภาคินข่มขืนผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้” เอาสิ อยากรู้นักว่านักธุรกิจคนดังอย่างเขาจะไม่กลัวเสียชื่อเสียงเลยเหรอ

“แล้วเธอต้องการอะไร เงินก็ไม่เอา แล้วจะเอาอะไรจากฉัน” เขาหันมาตวาดหญิงสาวอย่างเหลืออด

“ความรับผิดชอบไงคะ ความรับผิดชอบที่ผู้ชายคนหนึ่งควรมีต่อผู้หญิงคนหนึ่งไงคะ” ผู้ชายแบบนี้น่ะเหรอที่เป็นแฟนพี่แพรไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย อดทนไว้พราวฟ้าอีกนิดเดียวแผนก็จะสำเร็จแล้ว

“รับผิดชอบยังไง เธอบอกมาตรง ๆ ดีกว่า อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน” เขาอยากจะบีบคอคนตัวเล็กตรงหน้าให้แหลกคามือแต่ก็ทำได้เพียงแค่กัดฟันข่มอารมณ์เท่านั้น

“ก็รับเป็นเมียไงคะ พาฟ้าไปอยู่ด้วยที่ไร่ในฐานะเมียของพ่อเลี้ยง” ชายหนุ่มกัดฟันกรอดเมื่อได้ยินในสิ่งที่หญิงสาวต้องการ

“หึ แผนสูงนะ ไม่มีทาง ฉันไม่มีวันรับผู้หญิงอย่างเธอเป็นเมีย”

“แต่ฟ้าก็เป็นเมียพ่อเลี้ยงไปแล้วนะคะ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพ่อเลี้ยงภาคินจะไร้ความรับผิดชอบขนาดนี้” พราวฟ้าทำทีเป็นสะอึกสะอื้นต่อ เธอจะไม่มีทางยอมแพ้ยังไงก็ต้องได้เข้าไปอยู่ในไร่ภาคินให้ได้

ชายหนุ่มกลั้นอารมณ์โมโหเอาไว้แล้วเดินเข้าไปใกล้หญิงสาว ใช้มือบีบที่ตรงคางของหญิงสาวบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตา แล้วเอ่ยข้อเสนอของเขาบ้าง

“อยากไปอยู่กับฉันมากใช่ไหม ฉันจะพาเธอไปอยู่ที่ไร่ก็ได้ แต่ในฐานะแม่บ้านเท่านั้นรับได้ก็ไป แต่ถ้ารับไม่ได้ก็เอาเงินไปก้อนหนึ่งแล้วไปจากชีวิตฉันซะ ฉันให้เธอได้แค่นี้” พูดจบเขาก็สะบัดมือออกจากคางของหญิงสาวด้วยความหงุดหงิด มันไม่ได้แรงมากแต่ก็แรงพอให้ใบหน้าของหญิงสาวสะบัดไปอีกทางหนึ่ง

“พ่อเลี้ยง...ฮือออ” หญิงสาวร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่นห้องแสดงละครว่าเสียใจนักหนา

“เลือกเอา ฉันรับผิดชอบเธอได้แค่นี้” เขาคงต้องเอาเธอไปเก็บไว้ใกล้ตัวก่อนแล้วค่อยสืบหาความจริงของเรื่องเมื่อคืนทีหลัง

“คะ...แค่นี้ก็ได้ค่ะพ่อเลี้ยง ฟ้าจะเจียมเนื้อเจียมตัวไม่ทำให้พ่อเลี้ยงต้องเดือดร้อนค่ะ” เธอทำทีเป็นเศร้าสร้อยเพื่อให้เขารู้สึกว่ายอมจำนนต่อเขาทุกทาง หึ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ใครจะไปอยากเป็นเมียผู้ชายแบบนี้กันเล่า

“งั้นก็ไปแต่งตัว เดี๋ยวไปเอาของใช้ส่วนตัวที่บ้านเธอกัน” เมื่อพูดจบเขาก็ใส่บ็อกเซอร์ตัวเดียวเดินเข้าห้องน้ำไปทันที

“คนบ้า โรคจิต หาผ้ามาคลุมสักหน่อยไม่ได้หรือไง ชิ” พราวฟ้าได้แต่ก่นด่าชายหนุ่มเบา ๆ แต่แค่นี้มันทำอะไรเธอไม่ได้หรอกอย่างน้อยก็ยังดีกว่าเขาแก้ผ้าเดินไปละกัน