Chapter 2 : เซอร์ไพรส์

Chapter 2 : เซอร์ไพรส์

“จะไม่ให้เราเขาไปด้วยแน่นะ?” เสียงแหลมเล็กของคนที่เพิ่งจะฟื้นจากการเป็นลมอยู่บนเครื่องบินเอ่ยขึ้น หลังจากตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลเสร็จและไม่พบความผิดปกติอะไรนอกจากร่างกายอ่อนเพลียจากการขาดอาหาร คนไดเอ็ทจนเกิดเรื่องวุ่นวายจึงรับหน้าที่ขับรถมาส่งเพื่อนรักที่ไนต์คลับแห่งนี้

“เราจะเข้าไปเซอร์ไพรส์พี่ชาย ริสาไม่ต้องไปด้วยหรอก ที่นี่ถิ่นพี่ชายเราเองไม่มีอะไรน่าห่วง” ริมฝีปากบางกระจับระบายร้อยยิ้มสดใสออกมาจากดวงหน้าสวยราวกับตุ๊กตาของหญิงสาวตัวเล็ก ก่อนที่เธอจะหันหลังให้รถที่เพิ่งก้าวลงมา และเดินเข้าไปทางประตูหลังเพื่อหลบกล้องวงจรปิด

แพรชมพู สาวไทยวัยยี่สิบสองปีบริบูรณ์ เธอแอบหนีออกมาจากกรงทองที่ครอบครัวสร้างขึ้นเพราะคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับลูกสาวของตระกูล แต่ไม่เลย เธออึดอัดและไม่เป็นตัวของตัวเองจนต้องแอบหนีมาเที่ยวเมืองไทยก่อนกำหนดที่ครอบครัววางแผนเอาไว้

เธอใช้ข้ออ้างในการต้องทำโปรเจ็คของทางมหาวิทยาลัยเพื่อเข้ามาพักที่หอพักภายในของนักศึกษาในช่วงที่ทำโปรเจ็คนี้ แต่เหมือนโชคชะตาจะเข้าข้างเพราะส่วนงานที่รับผิดชอบกลับเสร็จเร็วกว่าที่ควรจะเป็นถึงสองเดือน เธอจึงถือโอกาสนี้กลับมาที่นี่ หวังใช้ชีวิตสุดเหวี่ยงในเวอร์ชั่นของตัวเอง

แต่เมื่อการใช้ชีวิตต้องอาศัยปัจจัยห้าที่เรียกว่า เงิน แพรชมพูจึงต้องถ่อสังขารมาหาพี่ชาย หวังเพิ่งบารมีทางการเงินของเขาเพื่อไม่ให้ทางบ้านสงสัย ถึงบัตรที่มีอยู่ในมือจะไม่จำกัดวงเงินแต่มันก็เหมือนดาบสองคมที่รอเวลาเชือดคนที่ใช้มันอย่างละม่อม เจ้าของบัตรจะรู้ได้ในทันทีว่าเธออยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้

ที่ผ่านมาถึงเธอจะเคยมาที่นี่เพียงครั้งเดียวแต่คนความจำดีและเก็บรายละเอียดเก่งอย่างแพรชมพูก็ยังจดจำทุกซอกทุกมุมของที่นี่ได้ไม่เคยลืม คนตัวเล็กเดินเข้าไปยังด้านในที่เต็มไปด้วยเสียงเพลงจังหวะหนัก ๆ ของชั้นล่างที่เป็นโซนผับเลาจน์ ผู้คนยังคงเนืองแน่นอย่างเช่นเมื่อหนึ่งปีก่อนหน้าที่เธอเคยมา

ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนมองหาทางที่จะขึ้นไปยังชั้นบน การ์ดชุดดำนับสิบชีวิตที่ยืนประจำจุดคงไม่ปล่อยให้เธอเข้าไปได้ง่าย ๆ อย่างแน่นอนเพราะระบบความปลอดภัยของที่นี่ค่อยข้างรัดกุมและเข้าถึงยากกว่าที่อื่น ราวกับว่ามีบางอย่างที่ไม่ต้องการให้คนทั่วไปได้รับรู้ซ่อนอยู่ด้านใน แต่นั่นก็ไม่เกินความสามารถของคนความจำดีอย่างเธออยู่แล้ว

ครั้งแรกและครั้งเดียวที่เคยมาที่นี่ เธอจำได้ว่าคืนนั้นเดินตามหลังพี่ชายเข้าไปทางนี้ และเขาทำการกดรหัสผ่านหน้าประตูเข้าไปด้วยตัวเลขหกหลัก เปลือกตาสีมุกค่อย ๆ หลับลงอย่างใช้ความคิด ไม่นานเธอก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับใช้นิ้วเรียวเล็กสัมผัสเบา ๆ ที่ตัวเลขนั้น ก่อนที่เสียงของประตูที่ปลดล็อกสำเร็จจะดังตามมา

ใบหน้าสวยคลียิ้มชอบใจในความสมองไวของตนเอง พร้อมกับสาวเท้าไปยังหน้าลิฟต์ส่วนตัวที่ซ่อนอยู่หลังตึก ซึ่งมันสามารถจะไปโผล่ยังห้องที่ต้องการได้เลย

ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก แพรชมพูกวาดสายตามองไปทั่วทั้งชั้นที่เป็นห้องนอนส่วนตัวของพี่ชายที่คลานตามกันออกมาด้วยความห่างถึงสิบปี ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมเว้นแต่การตกแต่งที่แปลกไป ภายในห้องถูกเปลี่ยนเป็นโทนสีเทาดำทั้งหมด ยกเว้นชุดเครื่องนอนที่ยังเป็นสีขาวสะอาดสะอ้าน

ร่างเล็กดินวกไปวนมาอย่างกับคนกำลังสำรวจห้อง เธอเป็นคนขี้สงสัยและช่างสังเกตุทำให้รู้ว่าทั่วทั้งห้องไม่มีภาพเจ้าของห้องอยู่เลยแม้แต่ภาพเดียว แต่เมื่อสามวันก่อนที่วีดีโอคอลกันเธอยังแอบเห็นภาพเปลือยท่อนบนของพี่ชายตรงนี้ และมุมนี้อยู่เลย

“หรือว่าจะเบื่อหน้าตัวเองแล้ว” เสียงเล็กพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะยกมือขึ้นยืดเส้นยืดสาย เครื่องปรับอากาศที่ยังทำงานปกติ และดูเหมือนว่าห้องนี้ได้ถูกจัดเตรียมเอาไว้รอล่วงหน้าแล้วยังไงอย่างนั้น

ร่างเล็กทิ้งสะโพกลงที่เตียงนอนนุ่มด้วยความอ่อนเพลีย ก่อนจะเหลือบไปเห็นขวดไวน์ตั้งอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงนอน ถึงจะเกิดความสงสัยเล็กน้อยแต่ก็เลือกที่จะสลัดความคิดทิ้งไป เธอเดินไปหยิบไวน์ขวดนั้นมารินลงแก้ว สะบัดข้อมือวอร์มน้ำสีใสเบา ๆ ก่อนจะยกขึ้นจิบทีละนิด

“หืม เขาเปลี่ยนรสชาติตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” ยังจำได้ได้ว่าพี่ชายชอบดื่มไวน์รสไหน และแน่นนอนว่าไม่ใช่รสเฝื่อนคอและกลิ่นแรงแบบนี้ หนึ่งปีที่ไม่ได้พบหน้ากันคงจะทำให้หนุ่มหล่อของแพรชมพูเปลี่ยนไปมากจริง ๆ

ไม่นานนักคนตัวเล็กก็จัดการดื่มฆ่าเวลาเพื่อรอเจอหน้าผู้เป็นพี่ชายไปเพลิน ๆ กระทั่งรู้ตัวอีกทีในตอนที่โทรศัพท์ร่วงหล่นจากมือของตัวเองพร้อมกับขวดไวน์สีใสที่น้ำด้านในแห้งเหือดไปหมดแล้ว

เปลือกตาเริ่มรู้สึกหนักอึ้งและร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่างกาย ความเย็นของห้องไม่สามารถทำให้เธอรู้สึกหายจากอาการร้อนรุ่มภายในได้เลย เม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มกรอบหน้า ก่อนที่แพรชมพูจะยกมือขึ้นปาดมันลวก ๆ และก็ต้องรู้สึกว่าเรี่ยวแรงอ่อนลงแม้แต่จะยกมือขึ้น

“ไวน์บ้าอะไร ทำไมมันมึนหัวแปลก ๆ” ถึงจะเป็นคนที่คออ่อน แต่ไวน์ขวดเดียวสำหรับหญิงสาวที่ผ่านการฝึกดื่มแอลกอฮอล์จนเคยชินเพื่อเข้าสังคมอย่างเธอไม่น่าจะทำให้ร่างเล็กถึงกับควบคุมตัวเองไม่ได้ หนำซ้ำตอนนี้ยังรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

แพรชมพูตัดสินใจเดินโซซัดโซเซเข้าไปยังห้องน้ำ วันนี้เธอเดินทางมาทั้งวันร่างกายคงจะอ่อนเพลียและไม่สบายตัวจึงทำให้รู้สึกกระสับกระส่ายแบบนี้ คิดได้ดังนั้นเธอจึงจัดการถอดเสื้อคลุมและปลดเดรสสีดำของตนเองจนหล่นไปกองอยู่ที่พื้น หวังใช้สายน้ำเย็น ๆ ชโลมความร้อนรุ่มในกายและมันก็ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมากจริง ๆ

ขาเรียวเล็กขาวเนียนเกลี่ยงเกลาก้าวลงอ่างจากุชชี่ พร้อมกับค่อย ๆ ทิ้งตัวนอนแช่น้ำอย่างสบายกายสบายใจ เปลือกตาสีมุกค่อย ๆ หลับลงเพื่อให้ร่างกายได้ผ่อนคลาย เพราะไม่แน่ใจว่าหากพี่ชายกลับเข้ามาในห้องแล้วคืนนี้เราสองคนอาจจะได้พูดคุยกันยันเช้าอย่างที่เคยทำ

และคงจะไม่ได้หลับได้นอนกันทั้งคืนอย่างที่ผ่านมา…

 ___________________

1 คอมเมนท์ = 1 กำลังใจ♥️

Thanks for following me🙏