EP.05 ปล่อยให้น้อยใจอยู่นั่นแหละ

05

ปล่อยให้น้อยใจอยู่นั่นแหละ

สามวันต่อมา

@โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

“นายจะไม่บอกคุณหนูเชอรีลจริง ๆ เหรอครับว่านายอยู่โรงพยาบาล” โฬมเอ่ยถามในขณะที่ยืนรอแฟ้มเอกสารจากผู้เป็นนายที่กำลังเซ็นอยู่ เนื่องจากเมื่อคืนก่อนเหนือเกล้าต้องไปคุยงานนอกสถานที่ทำให้ถูกลอบยิงเพราะมีลูกน้องเป็นหนอนบ่อนไส้จนพลาดท่าให้ถูกหมาลอบกัดแต่ถือว่าโชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก

แต่เรื่องนี้ต้องปิดเป็นความลับไม่ให้กระทบกับชื่อเสียงบริษัทไม่มีใครรู้นอกจากกลุ่มเพื่อนคนสนิทแม้กระทั่งเชอรีลเองก็ไม่รู้เรื่องราว ยิ่งช่วงนี้หญิงสาวโกรธเคืองเจ้านายของเขาอยู่ก็ยิ่งปิดบังได้ง่าย

“กูไม่อยากให้เรื่องยุ่งยาก ปล่อยให้น้อยใจอยู่นั่นแหละ จะได้ไม่เข้าหากูตอนนี้” เมื่อพูดถึงว่าที่คู่หมั้นสาวที่ถูกทางผู้ใหญ่จับคู่ไว้ก็พ่นลมหายใจออกมา เพราะถ้าหากเขาเป็นฝ่ายเข้าหาก่อนหญิงสาวก็จะยิ่งได้ใจทำตัวเอาแต่ใจเรียกร้องความสนใจมากเกินไป

“เรื่องที่กูให้จัดการเรียบแล้วหรือยัง”

“ครับ แต่นายจะให้ผู้หญิงคนนั้นเข้าไปอยู่…” บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยถามเพราะได้รับคำสั่งให้พาผู้หญิงที่ผู้เป็นนายพามาเข้าไปอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว ถ้าหากเชอรีลรู้คงกลายเป็นเรื่องใหญ่แต่ทว่ายังไม่ทันจะพูดจบเสียงปลดล็อกประตูก็ดังขึ้นทำให้เขาต้องเงียบลง

แกร๊ก~

“ขออนุญาตวัดไข้นะคะ”

“คงไม่ง้อกันจริง ๆ สินะ” เชอรีลว่าออกมาด้วยความน้อยใจ หลังจากวันนั้นก็ผ่านมากว่าสามวันแล้วที่เธอไม่ส่งข้อความ ไม่โทรหาเพื่อบ่งบอกว่าทั้งโกรธทั้งน้อยใจกับคำพูดร้าย ๆ ของเหนือเกล้าในวันนั้น แต่ทว่าเขาก็ไม่แม้แต่จะเป็นฝ่ายส่งข้อความหรือโทรมาง้อเธอเลยสักนิด

มีแต่ช่อดอกไม้ที่ส่งมาให้ในทุก ๆ เช้าแต่เธออยากได้ยินเสียงอยากเห็นหน้าไม่ใช่เพียงแค่ดอกไม้ให้ดูต่างหน้าแบบนี้ แม้จะรู้ตัวว่าตัวเองโง่แต่จะให้ตัดใจแล้วถอยออกมาง่าย ๆ มันเป็นคำพูดที่ใคร ๆ ก็พูดได้แต่จะทำได้จริง ๆ สักกี่คนกัน

หลายชั่วโมงต่อมา

@Room Club

“นี่เบา ๆ หน่อยสิยัยเชอเดี๋ยวก็เมาก่อนหมดสนุกกันพอดี” รชา ที่เห็นเพื่อนรักเอาแต่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มตั้งแต่มาถึงก็ปรามขึ้น เพราะหลังจากเรียนเสร็จกลับที่พักไปได้ไม่นานเชอรีลก็โทรลากเธอกับเพื่อนอีกคนมาดื่มสังสรรค์ที่คลับต่อ

“อึก!”

“นี่แกทะเลาะกับแม่เลี้ยงมาอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย?” น้ำริน ที่เห็นสภาพเพื่อนรักก็เดาออกได้ไม่ยากเพราะที่ผ่านมามีเรื่องเดียวที่ทำให้เพื่อนรักของเธออารมณ์เสียได้แบบนี้ก็คือเรื่องของแม่เลี้ยงกับพี่สาวต่างแม่ และทุกครั้งเชอรีลมักจะชวนเธอกับรชามานั่งดื่มระบายอารมณ์ตลอด

“พวกแกอย่าพูดชื่อพวกมันได้ปะ ฉันไม่อยากอารมณ์เสีย” เสียงติดหงุดหงิดเอ่ยออกมาเพราะการที่ได้ยินชื่อของลูกแม่ลูกนี่เป็นสิ่งที่เธอเกลียดมากที่สุด ลำพังแค่อยู่ในบ้านหลังเดียวกันเธอก็เอียนจนจะตายอยู่แล้วถ้าไม่คิดว่าเห็นแก่ผู้เป็นย่าป่านนี้เธอคงออกมาอยู่ข้างนอกตั้งนานแล้ว

“แต่เรื่องที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะเฮียเหนือนั่นแหละ อึก! คนใจร้าย ฉันเงียบหายไปขนาดนี้แต่เขาก็ไม่คิดจะติดต่อหาฉันเลย” เชอรีลระบายความในใจออกมาด้วยความน้อยใจ หลายครั้งหลายคราที่ความน้อยใจก่อยขึ้นเองก็ต้องหายไปเองมาโดยตลอด

“เฮ้ออ~ แกนี่นะ แล้วนั่นจะไปไหน?” รชาส่ายหน้าไปมาก่อนจะเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเชอรีลหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้โต๊ะวีไอพีทำท่าจะเดินโซเซออกไป

“ฉันจะไปเข้าห้องน้ำหน่อย เดี๋ยวมา”

“แกไหวเหรอ? เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน” น้ำรินที่เห็นท่าทางของเพื่อก็ทำท่าจะลุกขึ้นตามแต่ทว่าเชอรีลกลับยกมือห้ามเอาไว้ก่อนเพราะเธอไม่ได้เมาขนาดไม่มีสติ แค่รู้สึกหน้าร้อนเล็กน้อยเท่านั้น

“ฉันไม่ได้เมาง่ายขนาดนั้นซะหน่อย พวกแกอยู่นี่แหละเดี๋ยวมา”

“ย่ะ อย่าหลงไปอ่อยใครเขาไว้นะโดนลากไปพวกฉันช่วยแกไม่ทันนะยะ” หญิงสาวยักไหล่ให้กับคำพูดของเพื่อนรักสมัยมัธยมปลายที่เพิ่งพากันย้ายกลับมาเรียนที่ไทยก่อนจะเดินฝ่าฝูงชนมุ่งตรงไปยังห้องน้ำ ทว่าจังหวะนั้นดวงตากลมโตก็เหลือบไปเห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มที่คุ้นเคยกำลังเดินขึ้นไปยังชั้นบน ใบหน้าสวยตีสีหน้าบูดบึ้งออกมาก่อนจะเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว

ไม่คิดจะสนใจเธอแต่กลับออกมาดื่มสังสรรค์อย่างสบายใจ

ลิปสติกสีแดงสดถูกเคลือบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มที่สะท้อนบานกระจกตรงหน้า หลังจากเติมแต่งใบหน้าเสร็จสรรพก็หมุนซ้ายขวาตรวจดูความเรียบร้อยของชุดที่สวมใส่ด้วยความมั่นใจ

“ไม่แคร์กันนักก็ไม่ต้องแคร์ เชอก็จะไม่แคร์เฮียเหมือนกัน!” หลายครั้งหลายหนที่การกระทำของเขาไม่ต่างจากตบหัวแล้วลูบหลัง พูดจาร้าย ๆ ใส่ แต่เธอเองที่โง่ตัดใจไม่ได้เลยสักครั้ง

ขอแค่ให้เธอได้พยายามอย่างถึงที่สุดหากความรู้สึกที่เขามีให้เธอมันไม่ใช่ความรักแบบชายหญิงอย่างที่เธอรู้สึก เธอจะเป็นฝ่ายตัดใจแล้วถอยออกมาเอง

“ไหน ๆ ก็เจ็บแล้ว ทนให้เจ็บกว่านี้จะได้ตัดใจให้ขาดเลยจะดีกว่า” คงไม่มีอะไรจะเจ็บมากกว่านี้แล้วล่ะมั้ง