EP.06 ผู้หญิงคนใหม่

06

ผู้หญิงคนใหม่

“นี่แกไปไหนมายะ ถ้าอีกหนึ่งนาทีแกยังไม่กลับมาฉันกับยัยรินคงต้องโทรเรียกตำรวจให้มาช่วยหาตัวแกแล้วนะ” รชาว่าออกมาเมื่อเห็นเพื่อนรักเดินกลับมาที่โต๊ะหลังจากหายไปนานเกือบยี่สิบนาที

“พวกแกนี่เวอร์นะ” เชอรีลกลอกตาไปมาให้กับคำพูดของเพื่อนรักก่อนจะหย่อนสะโพกลงเก้าอี้ตัวเดิมด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

“แล้วนี่แกไปไหนมา อย่าบอกนะว่าไปหาเฮียเหนือข้างบนมา?” น้ำรินเลิกคิ้วถามซึ่งคำตอบที่ได้ก็คือรอยยิ้มและท่ายักไหล่ของเพื่อนรักเท่านั้น ไม่แปลกที่น้ำรินจะพูดแบบนี้เพราะคลับนี้เจ้าของก็คือเหนือเกล้า

“เปล่า อย่าพูดถึงคนใจร้ายคนนั้นเลย วันนี้ฉันอยากเมาให้สุด ๆ” มือเรียวยกแก้วเหล้าตรงหน้าชูขึ้นด้วยรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดีเพราะถ้าหากวันนี้เธอเมาเหนือเกล้าไม่ปล่อยเธอทิ้งไว้ที่นี่แน่อย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา ถึงแม้ครั้งนี้เธอจะไม่รายงานเขาว่ามาที่นี่แต่แน่นอนว่าทุกอย่างไม่มีทางหลุดพ้นสายตาของเขาไปได้

เธอเองก็อยากพิสูจน์เหมือนกันถ้าครั้งนี้เขาปล่อยผ่านโดยไม่มายุ่งกับเธออีกเธอก็จะไม่ตามตื้อเขาให้เหนื่อยอีกแล้ว

“ฉันอยู่ดึกไม่ได้หรอกนะไม่อยากโดนหมายหัว” รชาเอ่ยออกมาด้วยท่าทางเซ็ง ๆ

“ฉันบอกให้แกย้ายออกมาอยู่ข้างนอก มาอยู่คอนโดเดียวกับยัยรินก็ได้” เชอรีลบอก

“ฉันก็อยากทำแบบนั้นแต่พวกแกก็รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย ฉันเป็นห่วงแม่ ไม่รู้จะสำนึกบุญคุณอะไรนักหนากับคนตระกูลนั้นทั้ง ๆ ที่ยัยคุณหนูนั่นเอาแต่จิกใช้แม่ฉันราวกับไม่ใช่คน” รชาเอ่ยออกมาด้วยความแค้นใจเมื่อนึกถึงคนในตระกูลที่ปากพูดว่าเป็นผู้ดีแต่จิตใจดำอำมหิต ครั้นจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่นผู้เป็นแม่ก็เอาแต่พูดถึงเรื่องบุญคุณทั้ง ๆ ที่มันชดใช้หมดไปตั้งนานแล้ว แต่จะให้เธอย้ายออกไปอยู่ที่อื่นโดยที่ปล่อยแม่ผู้ให้กำเนิดให้โดนโขกสับอยู่ที่นั่นคนเดียวเธอทำไม่ได้จริง ๆ

“ให้พูดตรง ๆ ปะ ถึงแกจะย้ายออกมาอยู่ข้างนอกจริง ๆ แกคิดว่าคุณเจ้าของบ้านเขาจะยอมเหรอยะ” น้ำรินว่าออกมา

“แล้วทำไมจะไม่ยอมก็ยัยรชาพูดเองว่าคุณเขาไม่ชอบชีอะ”

“แกลองคิดดูนะคนไม่ชอบที่ไหนจะเข้มงวดกับลูกสาวแม่บ้านมากกว่าลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองอะ ทั้งสั่งให้กลับบ้านตรงเวลา สั่งนั่นสั่งนี่ จะไปไหนยัยรชาก็ต้องไปขออนุญาตจากเขา ทำตัวยิ่งกว่าผู้ปกครองชีอีกอะ” คำพูดของน้ำรินทำให้เชอรีลคิดตาม

“เออก็จริง นี่ยัยชาฉันว่านะคุณเขาต้องคิดอะไรกับแกชัวร์ค่ะ”

“จะบ้าเหรอ! มันจะเป็นไปได้ยังไงเขาเป็นพ่อของยัยคุณหนูนั่นนะ เขาเกลียดฉันจะตาย ด่าว่าฉันทั้งแรดทั้งร่าน ที่เขาเข้มงวดกับฉันก็คงกลัวฉันจะไปขัดใจอะไรลูกสาวสุดที่รักของเขาล่ะสิ”

“เฮ้อออ เอาเถอะ ๆ มาดื่มกันดีกว่าอย่าพูดถึงเรื่องเครียด ๆ เลย” สามสาวยกแก้วชนกันอย่างเพื่อระบายอารมณ์พร้อมกับลุกขึ้นยืนวาดลวดลายส่ายสะโพกไปมาตามจังหวะดนตรีเมามันที่มีดีเจชื่อดังควบคุมจังหวะอยู่บนเวที

@ห้องรับรองส่วนตัวของคลับ

“กูเห็นเชอรีลอยู่ข้างล่าง” กันต์ธีร์ อาจารย์หนุ่มที่พ่วงด้วยตำแหน่งทายาทเจ้าของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังอย่าง Nevil ที่นั่งอยู่เอ่ยขึ้น

“เออ”

“มึงไม่ตาม?”

“แล้วทำไมกูต้องตาม”

“กูเพราะที่ผ่านมามึงไม่เคยปล่อยให้เด็กมันแต่งตัวโชว์เนื้อหนังขนาดนั้นแล้วนั่งกลางวงล้อมตัวผู้ที่มันจ้องตาเป็นมันแบบนั้นไงวะ”

“กูควรปล่อยเธอบ้าง ไม่อยากให้คิดไปไกล”

“มึงเพิ่งคิดได้เหรอ?” กันต์ธีร์แค่นหัวเราะ เพิ่งจะมารู้ตัวตอนนี้ว่าทำตัวหวงก้างสวนทางกับปากมันก็ดูเหมือนจะสายไปแล้ว

“…”

“แล้วคนที่ลอบยิงมึงคือพวกไหนวะ ไอ้ริชาร์ด?” 

“คนที่ลงมือถูกฆ่าปิดปากหมด ตรวจสอบดูแล้วไม่ใช่คนของมัน”

“ไอ้นี่มันหัวหมอแต่ขี้ขลาด ให้แต่คนอื่นออกหน้าแทน”

“เออ”

“แล้วนี่ยังไงวะเรื่องผู้หญิงคนนั้น ได้ยินว่ามึงพาไปอยู่ที่เพนต์เฮาส์?” หลี่หยาง หรือ ณคุณ ซึ่งเป็นชื่อไทยที่ผู้เป็นแม่ตั้งให้ที่พ่วงด้วยตำแหน่งทายาทคนเดียวของตระกูลหยางว่าที่ผู้นำสมาคมคนใหม่ของฟู่หลงที่กำลังจะกระดกเหล้าเข้าปากเอ่ยขึ้น เพราะเมื่อวันก่อนไปเยี่ยมเหนือเกล้าที่โรงพยาบาลทำให้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เพื่อนตัวดีพากลับมาด้วย

“เอาจริงดิ?” สิงหเรศ พ่อเลี้ยงแห่งอาณาจักรไร่ศิรวารีเจ้าของไร่องุ่น โรงบ่มไวน์ และปางไม้สักแห่งเชียงใหม่ นาน ๆ ครั้งถึงจะยอมลงมาที่นี่ที่เอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อเพราะเหนือเกล้าไม่ได้ให้ใครเข้าไปอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวง่าย ๆ โดยเฉพาะผู้หญิง

“แล้วมึงไม่กลัวเชอรีลรู้หรือไง เธอรักมึงขนาดนั้นถ้ารู้ว่าลับหลังมึงแอบเลี้ยงดูผู้หญิงไว้มีหวังอาละวาดตึกถล่มแน่” ใต้ภพ ที่นั่งเงียบอยู่ก็เอ่ยถามขึ้น เพราะใคร ๆ ก็รู้ว่าเชอรีลรักและเทิดทูนเหนือเกล้ามากแค่ไหนถ้าหากรู้เรื่องนี้เข้ามีหวังแม่นางร้ายอาละวาดใหญ่โตเป็นแน่

“เธอจะไม่มีวันรู้”

“แล้วมึงจะปิดบังไปได้แค่ไหน มึงอย่าลืมว่าห้องที่มึงพาผู้หญิงคนนั้นไปอยู่มันเป็นเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของมึงที่เชอรีลเองก็เข้าออกที่นั่นอยู่บ่อย ๆ” ไม่ใช่เพียงแค่ตึกเดียวกันแต่ยังเป็นชั้นเดียวกันและที่สำคัญคือห้องใกล้ ๆ กันอีก

“กูจัดการได้” เพราะถ้าเขาสั่งห้ามแน่นอนว่าเธอจะไม่เข้าไปยุ่งกับห้องนั้น และคนที่อยู่ด้านในก็รู้หน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี

“กูนี่นับถือความเหี้ยของมึงจริง ๆ” หลี่หยางเอ่ยขึ้น

“มึงอย่าพูดเหมือนตัวเองดีกว่ากู มึงมันชั่วกว่ากูอีกไอ้คุณ”

“หึหึ”

“สรุปว่ามึงไม่แคร์เชอรีลเลย? กูถามหน่อยเถอะมึงไม่รักไม่ชอบแล้วมึงทำไมไม่ปฏิเสธทางผู้ใหญ่จริง ๆ จัง ๆ สักทีวะ” ใต้ภพเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ ปากบอกปาว ๆ ว่าไม่รักไม่รู้สึกแต่กลับไม่เคยปฏิเสธอย่างจริงจังเลยสักครั้ง

“เออกูก็ไม่เข้าใจ มึงทำแบบนี้แม่งไม่ต่างจากให้ความหวังเด็กมันเลย” กันต์ธีร์เองก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา

“กูไม่ได้รักหรือคิดอะไรกับเชอรีลไปมากกว่าน้องสาว ส่วนเรื่องปฏิเสธงานหมั้นก็คงเร็ว ๆ นี้” เพราะมันมีหลายเหตุผลที่เขาไม่สามารถทำตามใจตัวเองได้

“คำถามสุดท้าย ผู้หญิงที่มึงพาไปอยู่ที่ห้องอยู่ในสถานะอะไร ผู้หญิงคนใหม่ของมึง?”

“อืม” เหนือเกล้าตอบรับสั้น ๆ ทำให้ทุกคนต่างก็เงียบไปอีกครั้งอย่างไม่ออกความเห็น