2 สุดแสน

2 สุดแสน

กึก กึก กึก

สุดแสนลากกระเป๋าใบไม่ได้ใหญ่มากนักสีชมพูหวานแหววของน้องสาวคนใหม่ บ้านพื้นไม้แผ่นกระดานไม้สักสีทองขัดเงาจนมันวับ เวลาลากแล้วเกิดเสียงกึกกัก

เทียนหอมมองร่างสูงเก้งก้างผอมเกร็งผิวคล้ำ ทรงผมรองหวีอย่างเด็กมัธยม ท่าทางกระฟัดกระเฟียดน่าดูตั้งแต่เริ่มเห็นน้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงจากดวงตาเธอ

ทั้งสองนิ่งเงียบระหว่างเดินไปห้องนอนใหม่ บ้านหลังนี้คล้ายบ้านแฝดโบราณแต่ขนาดใหญ่กว่ามาก แบ่งพื้นที่ชัดเจนระหว่างซีกฝั่งห้องนอนของพ่อกับแม่ และของลูก ๆ

เทียนหอมเดินผ่านห้องนั่งเล่นโถงกลาง มีจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่และโซฟาหนังแท้นุ่มน่านอน หน้าต่างเป็นบานเฟี้ยมยาวตั้งแต่เพดานจดพื้นแบบยาว เปิดออกมองเห็นค่ายมวยไกล ๆ

ฝั่งซ้ายเป็นห้องออกกำลังกาย ดูไปแล้วคล้ายยิมน้อย ๆ เครื่องเล่นสารพัด

“ห้องนี้ห้องหนังสือ จะเข้าไปใช้ก็ได้ แต่เข้าไปแล้วอย่ากวนเวลาเฮียเสืออยู่”

“เฮียเสือ?”

“อือ ลูกคนโตของพ่อครูสถิต”

เธอเอี้ยวหน้ากลับไปหาสุดแสนทันที แต่พอมองเห็นมุมปากโค้งขึ้นจึงได้รู้ว่าเขาเพียงพูดเล่น

“ถึงแล้ว ห้องแรกเป็นห้องเฮียเสือ นี่ห้องพี่ และนี่...” แอ๊ด.. เขาผลักประตูออกกว้างเดินนำเข้าไปก่อน “ห้องน้องหอม”

เทียนหอมมองหน้าเขาก่อนหันกลับไปมองห้องนอนตัวเอง หน้าต่างไม้เปิดออกทุกบาน และผ้าม่านสีขาวนวลตาชายผ้าเย็บติดด้วยระบายโครเชตลูกไม้ เตียงนอนขนาดสามฟุตครึ่งปูผ้าสีชมพูอ่อนและกองทัพตุ๊กตาที่กินพื้นที่นอนไปเกือบครึ่ง

คลิก ... แอ๊ด ...

“นี่ห้องน้ำ มีประตูสองด้าน”

เทียนหอมเดินตามเข้าไปแล้วชะโงกดูห้องน้ำขนาดไม่กว้างมากนัก แต่สะอาดดีตกแต่งทันสมัยผิดไปจากเรือนไทยที่ทำจากไม้

“ทำไมมีประตูสองด้าน”

สุดแสนยิ้มแยกเขี้ยวเดินนำไปเปิดประตูอีกด้านออก ทำให้เธอมองเห็นห้องนอนอีกห้อง เสื้อผ้ากองทิ้งเกลื่อนกลาด

“ห้องพี่เอง ไม่มีความจำเป็นไม่ต้องเข้ามา”

เธอมองเร็ว ๆ หนึ่งครั้ง เตียงตั้งชิดริมหน้าต่าง อีกด้านเป็นโต๊ะคอมพิวเตอร์ซึ่งเกมออนไลน์ยังเปิดค้างอยู่

“แล้วเราจะแบ่งใช้ห้องน้ำกันยังไงล่ะ”

เธอเห็นคิ้วเรียงสวยได้รูปผิดไปจากเด็กหนุ่มทั่วไปโก่งขึ้นข้างหนึ่ง

“ก็ถ้าได้ยินเสียงไม่ต้องเข้ามา ง่าย ๆ”

เทียนหอมพยักหน้าเข้าใจมือจับลูกบิดตั้งท่าปิดประตูแต่สุดแสนดึงไว้เสียก่อน ก้มหน้าในร่างเด็กที่สูงกว่ามากลงมอง ส่งสายตาและรอยยิ้มที่ทำให้เธอเสียวสันหลังวูบ

“เขาว่ากันว่า  ในช่วงจังหวะแรกของการรู้จักกัน  ควรทำบางสิ่งบางอย่างให้กันเพื่อเป็นการแสดงความบริสุทธิ์ใจ”

เทียมหอมหน้านิ่วทันที แต่ยังไม่เอ่ยอะไรออกมา

“ตามพี่มานี่”

เธอมองสุดแสนเดินออกจากห้องทางประตูห้องนอนตัวเองแล้วเปิดกว้างคาไว้ ยืนรอให้เธอเดินตาม และน้องเล็กคนสุดท้องหมาด ๆ อย่างเธอจะทำอะไรได้นอกจากเดินตามพี่ชายที่ได้รู้จักกันวันแรก

เขายกมือพาดไหล่เล็กของเธอทันทีพลางเดินไปด้วย ออกแรงเพียงนิดหน่อยดันร่างจนเธอต้องเร่งฝีเท้าตามไปอีกฟากของเรือนไทย

ดวงตากลมโตยังเพ่งมองทางนิ่งเงียบ เสียงผิวปากอารมณ์ดีจากพี่ชายสุดแสนย่างเท้าลงจังหวะคล้ายเต้นรำ พามาหยุดที่หน้าห้องทำจากไม้สักบานใหญ่ลวดลายแกะสลักมังกรลงสีฟ้าเขียวแดงส้ม เธอแหงนมองหน้าแล้วเกือบถอยฉากออก เด็กชายอายุสิบห้าคนนี้ไม่ธรรมดาเลย ขนาดเด็กอย่างเธอยังรู้สึกได้

“เดี๋ยวน้องหอมคนดีเข้าไปในห้องนะครับ”

“ห้องใครคะ!”

“ห้องพ่อ”

เธอรีบขืนตัวทันที แม้ยังเด็กแต่เธอฉลาดพอ ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ

“เอาน่า ไหนว่าต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจ”

“หนูพูดเมื่อไร!”

“ในใจไง พี่ได้ยิน”

เทียนหอมเบิกตากลมขยับปากค้านแต่สุดแสนเปิดประตูห้องนอนพ่อครูสถิตผลักจนกว้าง ชี้นิ้วไปยังมุมห้อง

“นั่น ตู้เซฟ รหัส 0123456789 หยิบมาหมื่นหนึ่ง รู้จักไหมแบงก์สีเทาสิบใบ”

“รู้จัก หนูโตพอแล้ว แต่ไม่!!”

ฝ่ามือบนไหล่เล็กบีบลงแรงแน่นขึ้นโน้มหน้าหล่อผิวคล้ำใกล้ใบหู พร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

“เรื่องมันมีอยู่ว่า เราจะผูกติดกันด้วยห้องน้ำ คงไม่สนุกแน่ถ้าน้องหอมจะไม่ได้ใช้มัน ในตอนที่กำลังปวดขี้”

ตอนนี้ขนแขนเธอลุกเกรียวตั้งชัน ไม่ใช่สิ ขนลุกไปทั้งตัวเลยต่างหาก ดวงตาคมกล้าคู่นี้ทำให้เธอรู้ว่าเด็กชายคนนี้เอาจจริง เธอเบือนหน้าออกแล้วจ้องมองตู้เซฟนิรภัย เสียงทุ้มดังข้างหูยังสั่งการต่อ

“กดเลขเสร็จแล้วหมุนซ้ายหนึ่ง ขวาสอง ซ้ายสอง ขวาหนึ่ง”

“อะ เอื้อก ในเมื่อพี่รู้รหัสทำไมไม่ทำเอง”

“ถ้าพี่ทำ น้องหอมจะไม่ได้พิสูจน์ตัวเองนะสิครับ”

แล้วสุดแสนก็ผลักร่างเธอให้เข้าไปในห้อง โดยที่เขายืนรอหน้าประตูดูต้นทาง

เทียนหอมสูดลมหายใจลึกเข้าปอด ตัดสินใจเร่งฝีเท้าตรงไปยังตู้เซฟ ทำให้มันจบ ๆ เสร็จ ๆ แล้วอยู่ในห่างพี่ชายคนดี

คลิก..

หนึ่ง สอง สาม สี่

“ไม่ต้องนับ หยิบมาทั้งปึกเลย”

เทียนหอมตาโตเอี้ยวหน้ากลับไปมองหน้าสุดแสน

“นี่มันแสนหนึ่งเลยนะ!!”

“นั่นแหล่ะ กำลังดี เอามาเลย”

เธอหันกลับไปมองกองเงินมหึมาในกู้เซฟ ไม่รู้ว่าพ่อครูได้นับไว้บ้างหรือเปล่า ถ้านับไว้ก็คงถึงคราวซวยของเธอได้เก็บกระเป๋าลาก่อนออกจากบ้านใหม่

เธอยื่นเงินปึกใหญ่ให้สุดแสน รอยยิ้มกว้างชอบใจขณะรับไป แล้วดึงออกมาสองใบยัดใส่คอเสื้อเทียนหอม

“ค่าจ้าง”

“หนูจะฟ้องพ่อครู” เธอโพล่งออกมาหน้าตาแดงก่ำ น้ำตาใกล้จะไหลลงมาร่อมร่อ

“ฟ้องว่าอะไร”

“ว่าพี่แสนขโมยเงิน”

“ใครขโมยกันแน่” เขาจับเงินที่เหลือปึกใหญ่ยัดใส่ข้างในกางเกงจนตุงแล้วโอบไหล่เล็กไว้

ปัง…

“พี่ว่าคงไม่ดีแน่ถ้าพ่อรู้ว่าเธอเป็นพวกหัวขโมย” พูดไปพลางดันร่างเล็กของเธอไปด้วย

“ห๊า!!”

“น่าเสียดายนะ เป็นถึงลูกของบิ๊กเอ็ม แต่ดันเป็นพวกลักเล็กขโมยน้อย”

เทียนหอมไปไม่ถูกเมื่อเจอเข้ากับพวกอาชญากรตัวร้ายในบ้านพ่อครู แรงเด็กผู้ชายยังดันจนกระทั่งถึงห้องนอนสุดแสน เขากระชากน้องสาวคนใหม่เข้าไปในห้องปิดประตูลงกลอน

“ต่อไปนี้ เธอจะได้รับความไว้วางใจจากฉัน เข้าออกห้องนี้ได้ตามสบายแต่ห้ามย้ายของ ห้ามแตะคอม เข้าใจ๊...”

ดวงหน้าของเด็กหญิงยังมองตามพี่ชายแสนดีที่ล้วงเอาเงินปึกใหญ่ออกมานั่งนับแล้วยัดเข้าไปในปลอกหมอนหนึ่งปึก ยัดไว้บนหีบเหล็กบนตู้หนังสืออีกหนึ่งปึก ส่วนปึกสุดท้ายเขาเลื่อนกล่องไม้อัดเก่าออกมาจากใต้เตียง ยัดเงินลงเก็บ ตลอดเวลาเขาทำเหมือนว่าเทียนหอมไม่ได้อยู่ในห้อง จากนั้นกลับไปนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ยกหูฟังขึ้นสวม

“เรียบร้อยแล้ว ดีลเลยผมซื้อ โอนเดี๋ยวนี้”

เทียนหอมลมแทบจับ ตากลมโตมองด้านหลังท้อยทอยหัวเกรียนของเด็กมัธยมกำลังซื้อขายแลกเปลี่ยนอาวุธในเกมออนไลน์ด้วยราคาหมื่นสอง

และเธอกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ตีนแมว นักย่องเบา ไม่ว่าจะเรียกด้วยคำว่าอะไร แต่มันคือ - - ขโมย!! พี่แสนขโมยเงินพ่อครูมาซื้อของในเกม

สุดแสนเอี้ยวหน้ากลับมาหาเธอแล้วส่งรอยยิ้ม รอยโค้งมุมปากทำให้เทียนหอมรู้ตัวได้ในที่สุดว่า...

เธอได้กลายเป็นลูกกระจ๊อกของสุดแสนแล้ว...เป็นที่เรียบร้อย