MasukShare
[9] เมียข้า
Tanggal publikasi:
2026-10-30 16:09:32
Bab terbaru
สุวรรณกาย [10] แสดงตัว
๑๐แสดงตัวตะกร้าผักกาดขาวเข่งใหญ่ถูกยกลงจากรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ สาธิตเข็นผักทั้งหมดไปส่งในตลาดสดพร้อมกับลาวัลย์ที่อาสามาช่วยอีกแรง ครอบครัวทำธุรกิจปลูกผักขาย ออกส่งตลาดในทุกวัน มีเนื้อที่ในการทำไร่ไม่ใหญ่มากนัก พออยู่พอกินไม่ถึงกับร่ำรวยลาวดีสืบทอดการปลูกผักปลอดสารพิษมาจากยายม้วยมารดาของเธอ ซึ่งปัจจุบันนี้ท่านพักอยู่บ้านสวนในจังหวัดอยุธยากับตาสมปองบิดาของเธอเอง นานทีปีหนถึงจะได้กลับไปหาพวกท่านที โชคดีที่ยังคงมีผ่องซศรีพี่สาวของลาวดีคอยดูแลท่านอยู่หญิงสาวส่งยิ้มหวานตลอดทางเดินด้วยคุ้นเคยกับคนที่นี่ดี ลาวัลย์หยุดชะงักเมื่อเหลือบไปเห็นคนขายข้าวเกรียบว่าวซึ่งหากินได้ยากในเมืองกรุงเช่นนี้ "ขายยังไงจ้ะ"ลาวัลย์นั่งยอง ๆ เอ่ยถามยายแก่ ๆ คนหนึ่งที่นั่งหาบเร่ขายข้าวเกรียบว่าวและไข่ปิ้ง ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยเงยหน้ามองหญิงสาวส่งยิ้มที่เหลือเพียงแต่เหงือกมาให้เธอ"ไข่ใบละเจ็ดบาท ข้าวเกรียบว่าวแผ่นละห้าบาทจ้ะหนู"ยายบอกเสียงหวาน"ยายขายถูกจัง งั้นหนูเอาข้าวเกรียบสองแผ่นกับไข่ปิ้งสามใบจ้ะ"ลาวัลย์ควักแบงค์ร้อยมาหนึ่งใบก่อนจะยื่นให้ยายเฒ่า "ไม่ต้องทอนนะจ้ะ""ขอบใจมากนะแม่หนู สวยแล้วยังใจดีอีก ขอ
สุวรรณกาย [9] เมียข้า
๙เมียข้าสายลมพัดโบกปะทะผิวกาย มือเรียวคว้าผ้าห่มมาคลุมตามสัญชาตญาณ ผ้าห่มช่างอุ่นดีนักแลลาวัลย์กอดผ้าผืนนี้เอาไว้แน่นพลางซบใบหน้าลง เสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำอยู่ข้างหูทำให้เธอลืมตาตื่น ดวงตากลมโตมองแผงอกที่มีไรขนอ่อน ๆ ไล่ขึ้นไปยังใบหน้าหล่อเหลาก่อนจะเด้งตัวออกอย่างตกใจ ไม่ใช่ผ้าห่มอย่างที่เธอคิด ทว่ามันคืออ้อมกอดของชายร่างใหญ่นี่เอง"ตื่นแล้วหรือ"สุวรรณกายเอ่ยถามเสียงนุ่ม ยิ้มกรุ่มกริ่มเมื่อเห็นท่าทางตกใจของลาวัลย์ เขาตื่นนานแล้วเพียงแต่ไม่ได้ลุกไปไหน กลับจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา"ต..ตื่นแล้วค่ะ"ลาวัลย์ก้มหน้างุด ๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้รั้งเอาแก้มนวลแดงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เธอหันหลังให้เขาด้วยความรู้สึกเก้อเขิน กระชับผ้าห่มให้แน่นขึ้น สุวรรณโอบกอดเธอจากด้านหลัง เกยคางบนไหล่มนพลางกระซิบถามเบา ๆ"เจ็บไหม"ลาวัลย์หน้าแดงเรื่อขึ้นไปอีก เธอสะดุ้งเมื่อปากหยักจูบลงบนไหล่ของเธอแผ่วเบา มือหนารั้งปลายคางเธอให้หันมาก่อนจะบรรจงจูบอย่างอ้อยอิ่ง บดเคล้านัวเนียเสียจนหายใจไม่ทัน"พ..พอแล้วค่ะ"ลาวัลย์ลมหายใจขาดเป็นห้วง ๆ ก้มหน้าอย่างเขินอาย สุวรรณกายยิ้มกริ่มบีบแก้มนวลอย่างมันเขี้ยว"เจ้าเป็นของข
สุวรรณกาย [8] รังรัก
๘รังรักสุวรรณกายเดินเข้าไปแนบชิด สองมือโอบเอวบางไว้แน่น ดวงตาจ้องประสานกันอย่างสื่อความหมาย ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความประหม่า อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกเมื่อยามอยู่ในอ้อมแขนของเขา"มันถึงเวลาแล้วลาวัลย์"เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ลาวัลย์เบิกตาโตอย่างไม่เข้าใจ มือเรียวยันอกแกร่งไว้เบา ๆ เมื่อเขาดันร่างเธอให้ถอยไปเรื่อย ๆ บริวารต่างรู้งานจึงพากันออกไปรอด้านนอก"ถึงเวลา..อะไรคะ?"หญิงสาวมองหน้าเขาด้วยความฉงน มือใหญ่เลื่อนมาประคองใบหน้าเธอไว้ ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากอิ่มที่เผยอขึ้นด้วยความตกใจ"ถึงเวลาที่เจ้า..จะเป็นของข้า"สุวรรณกายมองใบหน้าหวานด้วยแววตาหวานซึ้ง เขาไม่เคยรู้สึกโหยหาผู้หญิงคนไหนเท่าเธอมาก่อน"หมายความว่ายังไงคะ?"ลาวัลย์ยังไม่ทันเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด มือหนาประคองท้ายทอยเธอให้นอนราบลงกับที่นอนนุ่ม เธอกำลังตกอยู่ในภวังค์ที่หาทางออกไม่เจอ เรี่ยวแรงที่มีพลันหายไปหมด"เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง..ลาวัลย์"สุวรรณกายจูบลงที่แก้มนวลเปล่งปลั่งแต้มเลือดฝาดอย่างอ่อนโยน ไล่ขึ้นไปยังหน้าผากมนและสันจมูก ลมหายใจเข้าออกถี่ยิบด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ เสียงหัวใจเต้นกระหน่ำราวกับจะมะลุออกมา
สุวรรณกาย [7] ท่านหญิง
๗ท่านหญิง"ข้าเอง"เสียงทุ้มเอ่ยท่ามกลางไฟสลัว เขาย่ำเท้าเดินมาหยุดยืนที่ข้างเตียงของลาวัลย์ นัยน์ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าหวานที่เบิกตาโตอย่างตื่นตระหนก"คุณ.."ลาวัลย์นั่งนิ่ง เริ่มปรับสภาพให้ชินกับการมาของเขา เธอชักไม่แน่ใจแล้วว่าเขาเป็นคนจริง ๆ หรือเปล่า แม้ร่างกายจะปกติทั่วไปเหมือนมนุษย์หากแต่มีหลายสิ่งที่แปลกประหลาดออกไป เธอต้องรู้ให้ได้ว่าเขาเป็นใครกันแน่"คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ คุณบอกฉันมาตรง ๆ เถอะ อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ"ลาวัลย์เอ่ยด้วยความอัดอั้นตันใจ หากยังเป็นอย่างนี้อยู่เรื่อย ๆ เธอคงเสียสุขภาพจิตแน่ ๆ"ข้าเคยบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ..ข้าให้เวลาเจ้าแค่เพียงเจ็ดวัน และวันนี้มันก็ถึงเวลาแล้ว"หญิงสาวเบิกตากว้าง ยิ่งงงหนักกว่าเดิม ตกลงอะไรกัน เมื่อนึกทวนถึงความหลังก็ถึงบางอ้อ วันที่เธอเจอเขาครั้งแรก"เจ้าคือคนที่ข้าเลือก จากนี้ไปข้าจะอยู่ในชีวิตเจ้า ข้าให้อิสระแก่เจ้าเพียงเจ็ดวัน เมื่อครบกำหนดแล้วเจ้าจะเป็นของข้าไปตลอดกาล"คำพูดเขาย้อนกลับเข้ามาในหัว ลาวัลย์หน้าตาตื่นไม่รู้จะตกใจอะไรก่อนดี เธอขยับชิดหัวเตียงพลางกุมผ้าห่มไว้แน่น นี่ก็ครบเจ็ดวันจริง ๆ ดั่งที่เขาว่า แต่ทำไมเธอต้องยอมทั
สุวรรณกาย [6] มารผจญ
๖มารผจญแสงแดดยามเช้าเปล่งประกายเหลืองอร่าม ยามกระทบกับพระเจดีย์สีทองแลดูงดงาม ต้นโพธิ์ต้นใหญ่แผ่กิ่งก้านเป็นร่มไม้ขนาดใหญ่ ที่โคนต้นเต็มไปด้วยวัตถุที่ชาวบ้านนำมาทิ้ง ซากปรักหักพังของตุ๊กตาบ้างก็เป็นกุมาร แลพระที่คอหักแขนหัก บ้างก็เป็นตุ๊กตานางรำชวนขนหัวลุกลาวัลย์เหลือบมองไปรอบ ๆ ด้วยความวังเวง เนื่องจากว่าวัดที่ลาวดีและสาธิตพามาเป็นวัดป่าที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านพอสมควร ทางเข้าเป็นโค้งคดงอปกคลุมไปด้วยผืนป่าใหญ่ เมื่อมาถึงวัดแล้วก็มีเจ้าอาวาสอยู่หนึ่งรูป และเณรอีกสองรูปที่กำลังกวาดลานวัดอยู่"เปลี่ยวจัง"ลาวัลย์เอ่ยเบา ๆ ดั่งเสียงกระซิบ"นี่มันคือวัดป่า เจ้าอาวาสเป็นพระที่พ่อนับถือ ไป ๆ ท่านคงรออยู่ข้างใน"สาธิตถือสังฆทานเดินนำไปด้านในศาลาที่มีพระห่มจีวรสีน้ำตาลเข้มนั่งรออยู่"มากันแล้วหรือ"เจ้าอาวาสเอ่ยทักทาย เมื่อยังไม่บวชเป็นพระเคยเรียนที่เดียวกันกับสาธิตเป็นรุ่นพี่อยู่สามปี เมื่อครั้นภรรยาเสียชีวิตท่านจึงขอลาบวชเป็นพระตลอดชีวิต นี่ก็ผ่านมากว่าสามสิบปีแล้วกระมัง"กราบนมัสการครับหลวงพี่..หลวงพี่สบายดีนะครับ"สาธิตยิ้มเฉ่ง แม้จะมาเยี่ยมเยือนบ่อย ๆ แต่ก็มาเพียงปีละครั้งพอได้ถามสารทุกข์สุก
สุวรรณกาย [5] เบญจเพส
๕เบญจเพสลาวัลย์วิ่งออกมาที่หน้าโรงพยาบาล ก่อนจะหยุดยืนที่หน้าศาลพระภูมิขนาดใหญ่ สิ่งที่ผู้คนเคารพบูชากันมาตลอดจากรุ่นสู่รุ่น ร่างบอบบางคุกเข่าลงตรงหน้าศาล ประนมมือไหว้พร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรั่งพรู"ท่านคะ ลูกช้างมาขอพรให้พ่อของลูกช้างปลอดภัย อย่าให้ใครพรากพ่อไปเลยนะคะ ฮึก~ หากพ่อข้าพเจ้าปลอดภัยแล้ว ลูกช้างจะยอมทุกอย่าง จะมาแก้บนให้ท่านนะคะ ช่วยลูกช้างด้วย ฮือ ๆ "ลาวัลย์ร่ำไห้ราวกับใจจะขาด เธอยอมแลกแม้แต่ชีวิตของเธอเองเธอก็ให้ได้"เจ้าได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้"เสียงทุ้มแว่วดังมากับสายลมที่พัดผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ลาวัลย์ชะงักอยู่กับที่ เอียงหูฟังอีกครั้งให้แน่ใจ หรือเธอจะหูแว่วไปเอง ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบกาย นอกจากต้นโพธิ์ขนาดกลางแล้วก็ไม่มีใครอยู่แถวนี้เลยสักคนหญิงสาวรีบลุกขึ้นยืน บรรยากาศวังเวงพิกล เธอยิ่งเป็นคนกลัวผีเสียด้วยสิ ลาวัลย์เร่งฝีเท้าเดินกลับเข้าไปในโรงพยาบาลให้เร็วขึ้นเมื่อมาถึงหน้าห้องไอซียูก็เป็นจังหวะเดียวกับที่หมอกำลังออกมาคุยกับแม่ของเธอพอดิบพอดี"หมอยังไม่อยากจะเชื่อเลยครับ ว่าหัวใจคนไข้จะกลับมาเต้นอีกครั้ง คงจะเป็นปาฎิหารย์จริง ๆ ตอนนี้หมอคงต้องรอดูอาการคนไข้ไปก่อนนะคร
Anda juga akan menyukai
พ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี148.9K Dibacaท่านประธานกระหายรัก
กาสะลอง85.2K Dibacaปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย221.5K Dibacaบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋90.3K Dibacaลุ่มหลงวังวนเสน่หา (หลาย P)
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง36 Dibacaนางฟ้าเสน่ห์ร้ายประจำชุมชน
นายไข่เค็ม162 Dibacaไร้เดียงสาซ่อนร้าย
เย้ายวน37 Dibacaพราก
วรศิษฏ์21 Dibaca
