LOGIN04 ยินดีที่ได้รู้จัก
@หลายวันผ่านไป เป็นเวลาเกือบหนึ่งอาทิตย์ที่อิณราย้ายออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียว เนื่องจากมีปัญหากับที่บ้านบ่อยเลยแอบซื้อคอนโดเก็บไว้เมื่อปลายปีที่แล้ว เป็นห้องขนาดเล็ก ราคาแค่ล้านต้นๆ ซึ่งเป็นเงินเก็บของเธอเอง วันไหนที่ถูกไล่ออกจากบ้านก็มักจะมานอนอยู่ที่นี่จนกว่าทางบ้านจะโทรตาม เป็นแบบนี้จนชิน พักหลังๆเธอเริ่มมีความคิดที่จะย้ายออกจากบ้านเพราะอยู่ไปก็อึดอัดใจ ครอบครัวของเธอไม่ได้มีความสุขอย่างที่หลายคนคิด เพราะเบื่องหลังมันมีอะไรมากกว่านั้น อิทธิกรพี่ชายคนโตชอบก่อเรื่องไม่เว้นวัน แถมไม่เคยเข้าไปช่วยงานในบริษัททั้งๆที่ตัวเองเป็นถึงรองประธาน ส่วนอารียาเองก็ไม่ต่างกัน รายนี้ชอบหนีเที่ยวแล้วโยนงานมาให้เธอ ซึ่งทุกคนคิดว่าอารียาเป็นคนทำงานเก่ง ขยัน แต่ความจริงแล้วเบื่องหลังคือเธอต่างหาก แต่ก็ไม่เคยได้รับความดีความชอบแม้กระทั่งตำแหน่งในบริษัทก็เป็นได้แค่พนักงานทั่วไปทั้งๆที่เป็นทายาทกฤติไกรสนเหมือนกัน “ฝนตกอีกแล้วหรอนี่” หญิงสาวยกมือบังน้ำฝนแล้ววิ่งเข้าไปหลบในป้ายรถเมย์ เป็นถึงทายาทตระกูลไฮโซชื่อดัง แต่นั่งรถเมย์ไปทำงาน เนื่องจากที่บ้านไม่ให้รถขับเพราะกลัวขับไปชนชาวบ้านชาวช่องอีก แต่เธอก็เฝ้ารอว่าจะมีข่าวของตัวเองหรือเปล่า ปรากฏว่าไม่มีข่าวสำนักไหนเล่นข่าวของเธอเลย บิดาของเธอคงใช้เงินปิดข่าวอีกตามเคยเหมือนที่ปิดข่าวให้อิทธิกรบ่อยๆ ส่วนอิทธิกรตั้งแต่เกิดเรื่องก็ไม่ติดต่อกลับมาอีกเลย ทิ้งให้เธอรับเคราะห์แต่เพียงผู้เดียว “ตายจริง! นี่ใกล้ถึงเวลาเข้างานแล้วหรอ” ไม่รู้ว่าเป็นความโชคดีหรือโชคร้ายที่เธอดันลืมพกร่มมาด้วย อีกสิบนาทีก็จะถึงเวลาเข้างานแล้ว ถ้าไม่รีบไปต้องเข้างานสายแน่ๆ ในขณะที่ฝนกำลังกระหน่ำลงมาอยู่หนักจนขาวโพลน ทั้งป้ายรถเมย์มีแค่อิณรายืนอยู่คนเดียวเพราะละแวกนี้ไม่ค่อยมีรถสัญจรไปมา เอี๊ยดดด!!! กึก!! แต่จู่ๆก็มีรถตู้สีดำคันหนึ่งวิ่งเข้ามาขวางหน้า สัญชาตญาณบ่งบอกว่ารถตู้คันนี้ไม่ได้มาดีแน่นอน ทันใดนั้นชายฉกรรจ์สองคนที่อยู่ในรถก็พุ่งตัวออกมาล็อคร่างของเธอเอาไว้ “กรี๊ดดดด!!! อุ๊บ!!...” กรีดร้องไม่ทันสุดเสียงก็มีผ้าเย็นโปะเข้าที่จมูก หลังจากนั้นเธอก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย มีเพียงเอกสารที่กองอยู่บนพื้น ตึก...ตึก.... เสียงฝีเท้าหนักเดินเข้ามาในห้องนอนที่มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาจากหน้าต่าง เป็นห้องโล่ง ไร้เฟอร์นิเจอร์ตกแต่ง ยกเว้นโซฟาหนังสีดำที่พาดวางอยู่มุมห้อง แม้บ้านหลังนี้จะถูกตกแต่งอย่างสวยงาม แต่ห้องนี้แตกต่างราวฟ้ากับเหว “อิณรา กฤติไกรสน” น้ำเสียงเย็นเฉียบเปล่งออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป เขาล้วงบุหรี่ขึ้นมาสูบรอเวลาหญิงสาวตื่น ห้องนี้จึงอบอวลไปด้วยกลิ่นและควันบุหรี่ ราฟาเอลจ้องเขม่งไปที่ร่างบางซึ่งกำลังนอนสลบไสลไม่รู้เรื่องราวอยู่บนที่นอน มือใหญ่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน สันกรามหนาถูกขบเข้าหากัน รับรู้ได้ถึงแรงเกลียดชังที่มีแต่ผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอคือคนที่ทำให้เวนิตาตาย! ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องไปที่ร่างอวบอิ่มน่ามอง เธอคือผู้หญิงที่เขาเห็นในคืนนั้นจริงๆ ผู้หญิงจิตใจโหดเหี้ยมไม่แม้แต่จะลงมาดูแถมยังขับรถหนีเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น แต่ข่าวก็เงียบกริบเพราะบิดาของเธอใช้เงินปิดข่าวเหมือนที่ยัดเงินล้างคดีให้ลูกชายของมัน! “เธอกับพี่ชายของเธอ....เตรียมตัวลงนรกได้เลย!!” ราฟาเอลสูดลมหายใจเข้าลึกๆระงับอารมณ์เอาไว้ก่อนจะบีบคอหญิงสาวให้ตายคามือ ร่างหนาหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สาวเท้าเข้าไปหานังฆาตกร พอเดินเข้าไปใกล้ๆก็เผยให้เห็นดวงหน้าหวานฉ่ำที่ทำให้ลมหายใจของเขาต้องสะดุดเมื่อได้มองชัดๆ เขาไล่สายตาสำรวจใบหน้างามอย่างละเอียด ดวงหน้าหวานได้รูปรับกับริมฝีปากเล็กแต่ดูอวบอิ่ม แพขนตางอนเรียงเส้นกันอย่างสวยงาม คิ้วที่ได้รูปวางพาดอยู่บนใบหน้าอย่างเป็นระเบียบ จมูกโด่งสวยรับกับเครื่องหน้าที่ดูสมส่วน แม้ไม่ได้แต่งหน้าจัดเต็มแต่ก็ถือว่าเป็นคนสวยใช้ได้เลยทีเดียว ต่อให้เธอจะสวยแค่ไหน ก็ไม่ได้ทำให้ไฟแค้นดับลงได้หรอก ยังไงเธอก็ต้องชดใช้ “ฉันเกลียดเธออิณรา ฉันเกลียดเธอ...เกลียดครอบครัวของเธอ!” ร่างเล็กที่นอนหลับไม่ได้สติมาหลายชั่วโมงเริ่มขยับตัวเล็กน้อยอย่างขบเหมื่อย หูแว่วเหมือนได้ยินเสียงใครบางคนบอกว่าเกลียดเธอ...เกลียดครอบครัวของเธอ เปลือกตาซึ่งรายล้อมไปด้วยแพขนตางามค่อยๆเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ทันทีที่ดวงตาเปิด ก็เห็นใบหน้าของใครบางคนกำลังนั่งมองอยู่ท่ามกลางความมืด ทำให้เธอกรีดร้องสุดเสียง ตกใจกลัวจนแทบเสียสติ น้ำตาเอ่อขึ้นเต็มเบ้าตา “คะ...คุณเป็นใคร!!” เธอลนลานถอยหลังจนชนเข้ากับหัวเตียง ก่อนที่เสียงหัวเราะอันแสนเยือกเย็นบาดใจคนฟังจะดังขึ้น “ฮ่าฮ่าฮ่า คือคนที่กำลังจะส่งเธอไปลงนรกไง” “ระ...เราไม่รู้จักกัน คุณจับฉันมาทำไม ฮื้ออ!!” เธอหวาดกลัวจนตัวสั่น แล้วคิดทบทวนว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เพราะความจำสุดท้ายก็คือตัวเองยืนหลบฝนอยู่ในป้ายรถเมย์ “เราเคยเจอกันแล้ว....นังฆาตกร!” “ฆาตกร?” เธอรีบทวนคำถามทันที แต่ยังคงจับต้นชนปลายไม่ถูกเพราะตอนนี้กลัวจนเสียสติ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเคยเกิดเรื่องเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว “คะ...คุณเป็นญาติของรถคันนั้นใช้ไหมคะ” ชายคนนั้นยังไม่ตอบ เธอพยายามเพ่งมองฝ่าความมืดว่าเขาเป็นใคร แต่ก็เห็นหน้าไม่ชัด รู้แค่ว่าเขาเป็นผู้ชายที่ตัวสูงเอามากๆ ถึงเขาจะไม่ตอบ แต่เธอก็ไม่ได้ไร้เดียงสาจนเดาไม่ออกว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น “คะ...คือว่าคืนนั้น ฮึก! รถคันนั้นขับมาชนฉันเอง ฉันไม่ได้ชนเขา ฮื้อออ...” “หรอ” เขาตอบสั้นๆ อิณรากลัวจนตัวแข็งทื่อ ได้แต่นั่งสั่นสะท้านอยู่บนเตียง แต่ในห้องนี้มืดมากจนไม่รู้ว่ามีทางหนีหรือเปล่านอกจากหน้าต่าง “ฉันพูดจริงๆนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฮรื้อๆๆ ไม่ได้ตังใจจริงๆ มันเป็นอุบัติเหตุ” “แต่ฉันก็เห็นเธอขับรถวนกลับมาดู” ชายหนุ่มย่างเท้าเข้ามาใกล้มากขึ้น “คุณหนูอิณรา กฤติไกรสร บุตรสาวคนเล็กของนายปทีปที่มีเพื่อนสนิทเป็นถึงตำรวจชั้นผู้ใหญ่ ใช้เงินปิดคดีให้ลูกชายมานับไม่ถ้วน ล่าสุดก็เพิ่งปิดคดีให้ลูกสาวไป ข้อมูลฉันแน่นดีใช่ไหม” “ฮึก! คะ...คุณเป็นใคร” หญิงสาวพยายามควานมือหาอาวุธเลยนึกขึ้นได้ว่ามีกุญแจห้องอยู่ในกระเป๋ากางเกงด้านหลัง “ไม่ต้องรู้หรอก ตราบใดที่เธอยังไม่เห็นหน้าฉัน....ฉันก็จะไม่ให้เธอรู้เด็ดขาดว่าเป็นใคร” “แล้วคุณจับฉันมาทำไม ฮึก….” “ในเมื่อตำรวจทำอะไรเธอกับครอบครัวไม่ได้ ฉันจะเป็นคนตัดสินเอง เธอกับครอบครัวต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป!” พรึ้บบ!!! ฉึก!! อิณราดีดตัวลุกขึ้นมาแล้วใช้กุญแจรถจ๊วงแทงไปที่ร่างของเขา ซึ่งไม่รู้ว่าถูกส่วนไหน แต่มันก็ทำให้เขาเสียหลัก เธอรีบวิ่งไปที่หน้าต่างเพื่อหาทางออกแต่ก็ช้ากว่าผู้ชายร่างสูงคนนั้น มือหยาบคว้าเข้าที่ผมของเธอแล้วกระชากกลับมา ก่อนจะเหวี่ยงร่างลงบนพื้นจนปวดร้าวไปทั้งตัว ปึก! “โอ้ยย!!!” “แค่กุญแจคิดว่าจะทำอะไรฉันได้หรอนังฆาตกร!” มือหยาบกระชากผมของเธออย่างแรงให้เงยหน้าขึ้น “ปิดคดีเก่งนักใช่ไหม เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอเห็นเองว่านรกเป็นยังไง!” “ปล่อยนะ! คุณจะทำอะไร ว้าย!!” “ฉันก็จะทำให้เธอท้อง แล้วก็ทำให้เธอแท้ง เหมือนที่เธอทำกับคนรักของฉัน!!” -----------------65 เพราะฉันไม่ได้รักคุณ!!@สามวันถัดมาราฟาเอลยังคนเดินหน้าง้ออิณราต่ออย่างมีความหวัง แต่จนแล้วจนเล่าก็ไม่มีทีท่าว่าหญิงสาวจะใจอ่อนสักที แม้เธอจะไล่เหมือนหมูเหมือนหมา แต่เขายังดันทุลังอยู่ต่อเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของเมียกับลูกและดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะเอาแต่หลบหน้า จนบางครั้งเขาเองก็รู้สึกแย่เหมือนกันที่กลับมาทำลายความสุขของเธอ“ตอนนี้ตำรวจได้เบาะแสแล้วครับ ว่าไอ้อิทธิกรกับอารียาอยู่เมืองไทยครับ” เสียงภาคินรายงานความคืบหน้าของทั้งสองคนให้เจ้านายฟังตอนนีอิทธิกรกับอารียาหลบหนีคดีอยู่ ซึ่งอิทธิกรต้องโทษอย่างหนักหลายคดี ส่วนอารียาก็พลอยมีส่วนเกี่ยวข้องไปด้วยเพราะเป็นคนช่วยให้อิทธิกรหลบหนีตอนนี้คิดว่าพวกมันน่จะใช้เงินสองร้อยล้านจนเกือบหมดแล้ว ถึงได้กลับมาเมืองไทย“รีบตามหาพวกมันให้เจอ แล้วลากตัวไอ้อิทธิกรมาดำเนินคดีซะ กูเป็นห่วงความปลอดภัยของอิณรา”“ตอนนี้ตำรวจกำลังตามล่าตัวอยู่ครับ แต่พวกมันก็ไหวตัวทันทุกที แต่ผมคิดว่าอีกไม่นานน่าจะตามตัวเจอ”“แต่กูเป็นห่วงอิณรา” คิ้วคมของราฟาเอลขมวดยุ่ง มองขึ้นไปบนบ้าน อย่างวันนี้อิณราก็ยังไม่ก้าวเท้าออกจากบ้าน สงสัยไม่อยากเจอหน้าเขาเมียก
64 ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องได้ด้วยกลราฟาเอลออกมานั่งอยู่ข้างนอกคนเดียวเงียบๆ ปล่อยให้ความคิดต่างๆนาๆไหลเวียนอยูในหัว หรือจริงๆแล้วอิณราไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา?ความอึดอัด ความอัดอั้นตันใจอัดแน่นอยู่ในอก ต่อให้วันนี้อิณราไล่เขากลับบ้าน ยังไงก็ไม่มีทางกลับเพราะกว่าเขาจะตามหาเธอจนเจอ ต่อให้แลกด้วยอะไรก็ยอม…ขอแค่ได้หัวใจของอิณรา“พี่ไม่มีวันยอมแพ้หรอก…สักวันอินจะรักพี่” เขาพูดเสียงเบาหวิวคล้ายสายลมพัดผ่านปล่อยให้ตัวเองได้นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยกับเรื่องที่ผ่านมา หรือนี่คือสิ่งที่ฟ้ากำหนดให้เขากับอิณรามาเจอกัน เพราะถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นในวันนั้น…วันนี้เขาก็คงแต่งงานกับเวนิตาไปแล้วเขาเคยรักเวนิตา…ซึ่งตอนนั้นเป็นรักอันแสนเรียบง่าย เขาสบายใจที่มีเวนิตาอยู่ข้างๆ แม้กระทั่งเธอหายไปกับเจสสิก้าเป็นเดือนๆก็ยังไม่รู้สึกห่วง ต่างจากอิณราที่พอห่างกันแค่วันเดียวก็รู้สึกกระวนกระวายใจ อยากเจอหน้า อยากกอด อยากสัมผัส เขาถึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เข้าใกล้เธอ ต่อให้แลกมาด้วยความเกลียดชังก็ยอมบางครั้งความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเวนิตาอาจเป็นเพียงความแค่สบายใจ ไม่ใช่ความรัก แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับอิณร
63 ผมจะทำให้คุณรักผมให้ได้อิณราที่แอบยืนฟังอยู่หลังผ้าม่านอย่างเงียบๆ นิ่งงัน สีหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึกใดๆ แววตาเย็นเยือกเกินกว่าจะมีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วเขาจะกลับมาอีกทำไม กลับมาทำให้เธอสับสนกับความรู้สึกของตัวเองแม้อิณราจะไม่เห็นด้วยกับการมาของราฟาเอล แต่ด้านอรวีณาที่อยากให้ลูกสาวเป็นฝั่งเป็นฝา อยากให้หลานมีพ่อ ดูแลประคบประหงมราฟาเอลยิ่งกว่าลูกสาวเสียอีก แถมยังจัดแจงที่นอนให้เขานอนประหนึ่งว่าเป็นสมาชิกในบ้าน แต่อิณราก็ไม่กล้าแย้งอะไรหากทั้งหมดเป็นความประสงค์ของผู้เป็นมารดา ตกดึกคืนนั้นจู่ๆอิณราก็เกิดเป็นตะคริวที่ขาด้านขวา หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าเห่ยเกเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ แต่จนแล้วจนเล่าอาการก็ยังไม่หายสักที“ชะ…ช่วยด้วย แม่ช่วยอินด้วย..."“อิน!!” เสียงอรวีณาวิ่งออกจากห้องเพื่อมาดูลูกสาว แต่อิณราที่ตอนนี้แทบขยับร่างไม่ได้จนไม่สามารถลุกขึ้นไปเปิดประตู และความเจ็บปวดก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ“แม่จ๋า ช่วยอินด้วย!”“อินลุกมาเปิดประตูให้แม่สิลูก” เสียงของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องร้องตะโกนด้วยความตกใจ“อินลุกไม่ได้ค่ะ อินปวด…โอ้ย!!”เมื่อเห็นท่าไม่ดี อร
62 ผมรักลูกสาวของแม่“แม่!!”“ผู้ชายคนนี้เป็นใคร ไปกอดกับเขาทำไม!” อรวีณาเดินเข้ามาดึงร่างของลูกสาวออกจากชายแปลกหน้าซึ่งมีหน้าตาหล่อเหลาราวกับดารา ก่อนจะให้ลูกสาวมายืนหลบอยู่ข้างหลัง“สวัสดีครับคุณแม่” ราฟาเอลยกมือไหว้อย่างนอบน้อมถ่อมตน ตอนนี้รู้แล้วว่าอิณราสวยได้ใคร ได้แม่มาเต็มๆนี่เองไม่แปลกใจเลยว่าทำไมปทีปถึงเกลียดชังลูกสาวคนเล็กขนาดนี้ ก็หน้าเหมือนแม่อย่างกะโคลนนิ่งออกมา“คุณเป็นใคร เข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วทำไมถึงมากอดลูกสาวของฉัน!”“ผมชื่อราฟาเอลเป็น…เอ่อ…พ่อของลูกในท้องอิณราครับ”“ว่าไงนะ! ราฟาเอล!!”“คะ…คุณแม่รู้จักผมด้วยหรอครับ” ราฟาเอลหน้าซีด เหงื่อตกหากอิณราเล่าความชั่วของเขาให้มารดาฟัง ท่านคงไม่ยอมยกลูกสาวให้แน่ๆ ด่านลูกก็ยังผ่านไม่ได้ ยังต้องมาเจอด่านแม่อีกอรวีณาหรี่ตามองราฟาเอลตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้านิ่งๆ ทำเอาชายหนุ่มร่างสูงขนลุกซู่ไปทั้งร่าง กลัวถูกไล่ตะเพิดออกจากบ้าน แต่ทันใดนั้น…“ไปหาผ้ามาให้แขกเช็ดตัวสิลูก”“คะ?” “นี่คือคุณราฟเอลสามีของลูกไม่ใช่หรอ รีบไปหาชุดมาให้เขาเปลี่ยนสิ เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก” นางหันไปสั่งลูกสาวก่อนจะหันหน้ามาคุยกั
61 คำตอบของหัวใจวันนี้อิณราอยู่บ้านคนเดียวเพราะแม่ของเธอออกไปส่งขนมที่ตลาด ฝนกระหนำตกลงมาอย่างหนักทำให้สาวท้องแก่ใกล้คลอดรีบเดินไปปิดประตู จากนั้นก็รีบวิ่งไปปิดหน้าต่างเพราะหยาดน้ำฝนสาดเข้ามาจนเปียกถึงพื้นบ้านและในจังหวะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปปิดหน้าต่าง ก็มีมือเรียวยาวของใครบางคนดึงหน้าต่างเอาไว้ กึก!ดวงกลมโตสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างตกตะลึง เผลออ้าปากค้างอย่างลืมตัว กระพริบตาขึ้นลงหลายครั้งเพื่อมองให้ชัดว่าภาพข้างหน้าใช่เขาจริงๆหรือแค่ตาฝาดชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาชิดกรอบหน้าต่าง ความสูงของเขาพอดีกับหน้าต่างอย่างเหมาะเจาะ ใบหน้าหล่อสลักราวกับรูปปั้น ดวงตาคมกริบสีนิล จมูกโด่งเป็นสันรูปกับใบหน้าเรียวยาวได้รูป เส้นผมสีดำมีเม็ดฝนเกาะแพรวพราว เรือนร่างกำยำอันแสนคุ้นเคยที่ไม่ได้สัมผัสมานานถึงหกเดือนเต็มเขาคือผู้ชายที่สร้างตราบาปไว้ให้เธออย่างไม่น่าให้อภัย“คุณราฟาเอล!” พอได้สติ อิณราก็รีบดึงหน้าต่างเข้ามา แต่ก็ช้ากว่า เพราะราฟาเอลออกแรงกระชากแค่นิดเดียวก็หลุดจากมือของเธอ “มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย ฉันไม่อยากเจอหน้าคุณ!”“เดี๋ยวก่อนสิอิณรา ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ” ราฟาเ
60 เจ้าของหัวใจ“คะ…คุณราฟาเอลคะ คือว่าป้า” ริมฝีปากของนางสั่นระริก หัวใจหล่นไปอยู่ที่พื้นด้วยความหวาดกลัว เพราะความลับที่ปกปิดเอาไว้แตกกระเจิงโดยเพื่อนบ้าน“ป้าปิดบังผมทำไมครับ ป้ามีความสุขหรอที่เห็นผมเจ็บปวด กินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะคิดถึงอิณรา” ราฟาเอลถามกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือไม่คิดว่าป้าน้อยผู้ที่เขารักและไว้ใจจะทำกันได้ขนาดนี้ “ฟังป้าก่อนนะคะ ป้าไม่ได้ตั้งใจปิดบังคุณ แต่หนูอินขอร้องเอาไว้”“ว่าอะไรนะครับ”“หนูอินขอร้องเอาไว้ว่าห้ามบอกคุณ เธอคงเจ็บมาเยอะ จนไม่ไว้ใจคุณอีก” ป้าน้อยเม้มริมฝีปากสั่นระริกเข้าหากัน ใบหน้าซีดถอดสี ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับราฟาเอล“อะ…อิณราพูดแบบนั้นจริงๆหรอครับ”“ค่ะ ป้าก็ไม่รู้จะทำยังไง ป้าไม่อยากโกหกคุณ แต่ป้าก็ต้องทำเพราะหนูอินขอร้องเอาไว้”“อิณรา….เกลียดผมมากเลยใช่ไหมครับ” “…” ป้าน้อยไม่กล้าตอบ เพราะรู้ว่าคำตอบนั้นอาจจะไปกระทบถึงจิตใจของอีกฝ่ายราฟาเอลยกมือกุมขมับ เขาตามหาอิณราจนสุดล่าฟ้าเขียว สูญเงินไปหลายล้าน ไม่คิดว่าเธอจะอยู่ใกล้แค่ปลายจมูกนี้เอง ถ้าวันนั้นเขาเอะใจสักนิด คงเจออิณราไปนานแล้วเธอคงเกลียดเขามาก แม้กระทั่งหน้าก็ยัง







