LOGIN06 พรหมจรรย์แลกกับความแค้น
“ได้โปรด….อย่าทำฉัน ฮรื้ออ!!” อิณราดิ้นรนหนีสัมผัสรุกรานจากร่างสูง เขาใช้ร่างหนาตรึงร่างของเธอเอาไว้แล้วกรีดนิ้วไปตามรอยแยกของกลีบกุหลาบ สัมผัสได้ถึงความเนียนนุ่มราวกับผัวเด็ก “อย่า....อื้ออ!!” ราฟาเอลแสยะยิ้มด้วยความพึงพอใจ กลีบกุหลาบยังไร้ความชุ่มฉ่ำ นั่นก็เท่ากับว่าเธอต้องเจ็บปวดแน่ๆถ้าเขาสอดมังกรยักษ์เข้าไป และเขาต้องการให้เธอทรมานจนแทบขาดใจตายลงตรงหน้า มือหนาหยิบถุงยางอนามัยไซส์ใหญ่เกินมาตรฐานขึ้นมาสวมใส่เป็นเกาะป้องกันเพระกลัวจะติดโรค ส่วนเรื่องท้องค่อยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของลูกน้องก็แล้วกันเพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากเป็นพ่อของลูกใครยกเว้นเวนิตา “ถอยไปนะ! ถอยออกไป!!” เขาโยนเศษซองถุงยางอนามัยใส่หน้าเธอ แล้วหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาใครบางคน ซึ่งประโยคนั้นทำให้เธอแทบลืมหายใจ “เตรียมตัวให้พร้อม หลังจากที่กูจัดการนังนี่เสร็จ พวกมึงเตรียมรับช่วงต่อได้เลย” “คนเลว! ไอ้ชั่ว! ไอ้สารเลว ฮื้อๆๆ แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!!” น้ำตาไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก พยายามกระตุกมือออกจากพันธนาการแต่ก็ได้มาซึ่งความเจ็บปวด ราฟาเอลแสยะยิ้มมุมปากหลังจากสวมถุงยางอนามัยเสร็จ ก่อนจะจัดการแยกเรียวขางามออกจากกัน พร้อมๆกับสอดแท่งเอ็นร้อนขนาดใหญ่เข้าไปโดยไม่ได้สนใจเสียงร้องไห้จะเป็นจะตายของอีกฝ่าย แต่ไม่รู้ว่าขนาดของเขาใหญ่มากหรือเธอตัวเล็กเกินไปทำให้ปากถ้ำคับแน่นจนไม่สามารถเข้าไปได้ “ชิท!! ทำไมมันเข้าไม่ได้” “พอเถอะ ขอร้อง ฮึก!....จะลงโทษฉันยังไงก็ได้ แต่อย่าทำแบบนี้เลย ฉันยอมแล้ว ได้โปรด….” ชายหนุ่มไม่ได้สนใจเสียงร้องอ้อนวอนของอีกฝ่ายเพราะตอนนี้ไฟสวาทกำลังลุกโหมกระหน่ำ ตอนแรกเขาไม่ได้กะจะทำแบบนี้ จะส่งเธอไปให้ลูกน้องจัดการเสียด้วยซ้ำ แต่พอเห็นหน้าชัดๆทำให้เขาเปลี่ยนใจเพราะผู้หญิงคนนี้ดูดีกว่าที่คิดไว้เยอะ “อย่า!! อื้อออ!!!” อิณราร้องไห้อย่างน่าสงสารเมื่อเขาพยายามรุกล้ำเข้ามาแต่ก็ยัดไม่เข้าสักที ทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจกระแทกท่อนเอ็นเข้าไปพร๊วดเดียวก่อนที่เสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดจะดังขึ้น ซ้วกก!! “กรี๊ดดด!!!” “บ้าเอ้ย! นี่เธอยังไม่เคยมีอะไรกับใครหรอ” “เจ็บ!! เอามันออกไป ฉันเจ็บ ฮื้ออ!!!” ความเจ็บปวดที่เขามอบให้ทำให้เธอเจ็บปวดราวกับร่าวจะฉีกออกจากกัน เส้นบางๆที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีขาดพึงทันที พยายามกะเสือกกะสนหนีสัมผัสที่สร้างความรวดร้าว แต่ทว่าชายนหนุ่มกับดันท่อนเอ็นเข้ามาจนสุดลำ ไม่นานก็มีเลือดแห่งความบริสุทธิ์ไหลซึมออกมา “ไม่!!” เธอร้องลั่นห้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อสิ่งหวงแหนที่สุดในชีวิตถูกคนใจชั่วพรากไป ความเจ็บปวดนั้นทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ กระแทกสะโพกเข้ามาโดยที่เธอยังไม่พร้อม ปึก!ปึก!ปึก! “หยุดเถอะ! ฉันเจ็บ ฮื้อๆๆ ได้โปรด….หยุด” เธอเจ็บจนแทบขยับตัวไม่ได้ เจ็บจนร่างเกร็ง กรีดร้องทุกครั้งเวลาที่เขากระแทกเข้ามา ราฟาเอลรับรู้ได้ถึงเส้นบางๆที่ขาดพึงทันทีที่ท่อนเอ็นสอดเข้าไปจนสุด ไม่คิดว่าเธอคนนี้ยังบริสุทธิ์ทั้งๆที่อายุก็ปาไปยี่สิบต้นๆแล้ว เขาเป็นผู้ชายคนแรกของเวนิตาและเป็นผู้ชายคนแรกของผู้หญิงคนนี้เช่นกัน จะต่างกันก็แค่…เขามีอะไรกับผู้หญิงคนนี้โดยไม่ได้รู้สึกรัก “แน่นเป็นบ้าเลย นังฆาตกร!” สะโพกสอบกระแทกหนักขึ้น ถี่ขึ้น ยิ่งเขาขยับเร็วเท่าไหร่ร่างของอิณราก็ยิ่งเกร็งมากขึ้นเท่านั้น ยิ่งเจ็บเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เพราะเขาอยากให้เธอรับรู้ถึงความเจ็บปวด ความทรมาน ว่าการสูญเสียคนรักมันเป็นยังไง! ราฟาเอลคำรามในลำคอเบาๆอย่างรัญจวนจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป เพราะร่างกายของเธอกำลังทำให้เขาแทบระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังระงมกระตุกต่อมสวาทได้ดีเลยทีเดียว เธอคงเจ็บปวดมากที่เขาเป็นผู้ชายคนแรกแถมยังมีขนาดแก่นกายยาวใหญ่ขนาดนี้ แม้กระทั่งตอนที่ได้เสียกับเวนิตาครั้งแรกยังต้องใช้เจลหล่อลื่นช่วย แต่กระนั้นเวนิตาก็ยังทนไม่ไหวจนได้หยุดกลางคัน แต่อิณราไม่ได้มีน้ำหรือเจลหล่อลื่นเป็นตัวนำทาง เธอคงเจ็บปวดน่าดู “หืมม….เป็นไง เจ็บใช่ไหม” “ฮึก! คนเลว! คุณมันไมใช่คน!!” อิณราเจ็บจุกจน พูดไม่ออก ได้แต่นอนนิ่งปล่อยให้คนใจหยาบกระแทกอยู่อย่างนั้น เพราะเธอไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ราฟาเอลมอบลีลาอันแสนลึกซึ้งให้เธอ แต่คนที่ยังไม่พร้อมกลับได้รับเพียงความเจ็บปวด ร่ำไห้อย่างน่าอดสู ยิ่งได้เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง แทบอยากกลั้นใจตายลงตรงนั้น ทำไมชีวิตของเธอถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ พรหมจรรย์แลกกับความแค้น แล้วแบบนี้จะให้เธอทำใจยอมรับได้ยังไง ถ้าตายไปซะตั้งแต่วันนั้นก็คงไม่ต้องมาพบเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้ “ร้องเลย ร้องออกมา ฉันจะทำให้เธอเจ็บปวด จะทำให้เธอทรมานเหมือนที่ฉันเป็น!!” เขาประกาศลั่น อิณราได้แต่นอนแน่นิ่งยอมรับสภาพของตัวเอง ปล่อยให้ชายหนุ่มหาความสุขจากเรือนร่าง หลังจากนี้ชีวิตก็คงไม่ต่างอะไรจากตกนรกทั้งเป็น เขาแสยะยิ้มอย่างเลือดเย็นเมื่อเห็นคนใต้ร่างสิ้นฤทธิ์ก่อนจะตัดสินใจดึงถุงยางอนามัยออกแล้วสอดท่อนเอ็นเข้าไปที่เดิม มือหนาเลื่อนมาช้อนสะโพกกลมกลึงขึ้นเพื่อให้แก่นกายได้กระแทกเข้าไปลึกๆ ตับ!ตับ!ตับ!... อิณรากัดริมฝีปากจนห้อเลือดเพื่อระบายความเจ็บปวดซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะเบาลง สองมือหนาเลื่อนไปที่แผ่นหลังเนียน ยกร่างของเธอขึ้นแล้วก้มหน้าลงไปดูดดื่มยอดบัวงามอย่างเร่าร้อนในขณะที่สะโพกกระแทกอยู่อย่างนั้น ร่างเล็กรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านทั่วเรือนร่าง แรงที่เคยต่อต้านค่อยๆเบาลง เจ็บปวดที่สุดในชีวิต เจ็บจนพรุ่งนี้ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ ทำไมกันนะ…ทำไมเธอถึงเป็นที่รองรับอารมณ์ของทุกคน หรือชีวิตนี้เกิดมาอาภัพเกินไปทั้งๆที่ตัวเองก็เป็นถึงทายาทไฮโซเหมือนกัน ไม่มีใครรู้หรอกว่าลึกๆแล้วเธอเจออะไรมาบ้าง ถูกพี่ชายกับพี่สาวจิกหัวใช้ประหนึ่งว่าไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน อีกทั้งบิดาก็ไม่ยอมรับ ไม่มีใครรักและเข้าใจเธอเลยสักคน และในที่สุดภาพสุดท้ายและเสียงสุดท้ายที่เธอได้ยินก็ค่อยๆมืดดับลง ก่อนสติที่เหลือเพียงน้อยนี้จะวูบหายไป ในขณะที่ปีศาจร้ายกำลังหรรษาอยู่กับร่องสวาทอย่างไม่รู้จักจบจักสิ้น ขอให้มันเป็นเพียงฝันร้าย ขอให้เธอตื่นมาพบกับเช้าวันใหม่ที่แสนสดใส…. ------------------65 เพราะฉันไม่ได้รักคุณ!!@สามวันถัดมาราฟาเอลยังคนเดินหน้าง้ออิณราต่ออย่างมีความหวัง แต่จนแล้วจนเล่าก็ไม่มีทีท่าว่าหญิงสาวจะใจอ่อนสักที แม้เธอจะไล่เหมือนหมูเหมือนหมา แต่เขายังดันทุลังอยู่ต่อเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของเมียกับลูกและดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะเอาแต่หลบหน้า จนบางครั้งเขาเองก็รู้สึกแย่เหมือนกันที่กลับมาทำลายความสุขของเธอ“ตอนนี้ตำรวจได้เบาะแสแล้วครับ ว่าไอ้อิทธิกรกับอารียาอยู่เมืองไทยครับ” เสียงภาคินรายงานความคืบหน้าของทั้งสองคนให้เจ้านายฟังตอนนีอิทธิกรกับอารียาหลบหนีคดีอยู่ ซึ่งอิทธิกรต้องโทษอย่างหนักหลายคดี ส่วนอารียาก็พลอยมีส่วนเกี่ยวข้องไปด้วยเพราะเป็นคนช่วยให้อิทธิกรหลบหนีตอนนี้คิดว่าพวกมันน่จะใช้เงินสองร้อยล้านจนเกือบหมดแล้ว ถึงได้กลับมาเมืองไทย“รีบตามหาพวกมันให้เจอ แล้วลากตัวไอ้อิทธิกรมาดำเนินคดีซะ กูเป็นห่วงความปลอดภัยของอิณรา”“ตอนนี้ตำรวจกำลังตามล่าตัวอยู่ครับ แต่พวกมันก็ไหวตัวทันทุกที แต่ผมคิดว่าอีกไม่นานน่าจะตามตัวเจอ”“แต่กูเป็นห่วงอิณรา” คิ้วคมของราฟาเอลขมวดยุ่ง มองขึ้นไปบนบ้าน อย่างวันนี้อิณราก็ยังไม่ก้าวเท้าออกจากบ้าน สงสัยไม่อยากเจอหน้าเขาเมียก
64 ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องได้ด้วยกลราฟาเอลออกมานั่งอยู่ข้างนอกคนเดียวเงียบๆ ปล่อยให้ความคิดต่างๆนาๆไหลเวียนอยูในหัว หรือจริงๆแล้วอิณราไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา?ความอึดอัด ความอัดอั้นตันใจอัดแน่นอยู่ในอก ต่อให้วันนี้อิณราไล่เขากลับบ้าน ยังไงก็ไม่มีทางกลับเพราะกว่าเขาจะตามหาเธอจนเจอ ต่อให้แลกด้วยอะไรก็ยอม…ขอแค่ได้หัวใจของอิณรา“พี่ไม่มีวันยอมแพ้หรอก…สักวันอินจะรักพี่” เขาพูดเสียงเบาหวิวคล้ายสายลมพัดผ่านปล่อยให้ตัวเองได้นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยกับเรื่องที่ผ่านมา หรือนี่คือสิ่งที่ฟ้ากำหนดให้เขากับอิณรามาเจอกัน เพราะถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นในวันนั้น…วันนี้เขาก็คงแต่งงานกับเวนิตาไปแล้วเขาเคยรักเวนิตา…ซึ่งตอนนั้นเป็นรักอันแสนเรียบง่าย เขาสบายใจที่มีเวนิตาอยู่ข้างๆ แม้กระทั่งเธอหายไปกับเจสสิก้าเป็นเดือนๆก็ยังไม่รู้สึกห่วง ต่างจากอิณราที่พอห่างกันแค่วันเดียวก็รู้สึกกระวนกระวายใจ อยากเจอหน้า อยากกอด อยากสัมผัส เขาถึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เข้าใกล้เธอ ต่อให้แลกมาด้วยความเกลียดชังก็ยอมบางครั้งความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเวนิตาอาจเป็นเพียงความแค่สบายใจ ไม่ใช่ความรัก แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับอิณร
63 ผมจะทำให้คุณรักผมให้ได้อิณราที่แอบยืนฟังอยู่หลังผ้าม่านอย่างเงียบๆ นิ่งงัน สีหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึกใดๆ แววตาเย็นเยือกเกินกว่าจะมีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วเขาจะกลับมาอีกทำไม กลับมาทำให้เธอสับสนกับความรู้สึกของตัวเองแม้อิณราจะไม่เห็นด้วยกับการมาของราฟาเอล แต่ด้านอรวีณาที่อยากให้ลูกสาวเป็นฝั่งเป็นฝา อยากให้หลานมีพ่อ ดูแลประคบประหงมราฟาเอลยิ่งกว่าลูกสาวเสียอีก แถมยังจัดแจงที่นอนให้เขานอนประหนึ่งว่าเป็นสมาชิกในบ้าน แต่อิณราก็ไม่กล้าแย้งอะไรหากทั้งหมดเป็นความประสงค์ของผู้เป็นมารดา ตกดึกคืนนั้นจู่ๆอิณราก็เกิดเป็นตะคริวที่ขาด้านขวา หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าเห่ยเกเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ แต่จนแล้วจนเล่าอาการก็ยังไม่หายสักที“ชะ…ช่วยด้วย แม่ช่วยอินด้วย..."“อิน!!” เสียงอรวีณาวิ่งออกจากห้องเพื่อมาดูลูกสาว แต่อิณราที่ตอนนี้แทบขยับร่างไม่ได้จนไม่สามารถลุกขึ้นไปเปิดประตู และความเจ็บปวดก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ“แม่จ๋า ช่วยอินด้วย!”“อินลุกมาเปิดประตูให้แม่สิลูก” เสียงของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องร้องตะโกนด้วยความตกใจ“อินลุกไม่ได้ค่ะ อินปวด…โอ้ย!!”เมื่อเห็นท่าไม่ดี อร
62 ผมรักลูกสาวของแม่“แม่!!”“ผู้ชายคนนี้เป็นใคร ไปกอดกับเขาทำไม!” อรวีณาเดินเข้ามาดึงร่างของลูกสาวออกจากชายแปลกหน้าซึ่งมีหน้าตาหล่อเหลาราวกับดารา ก่อนจะให้ลูกสาวมายืนหลบอยู่ข้างหลัง“สวัสดีครับคุณแม่” ราฟาเอลยกมือไหว้อย่างนอบน้อมถ่อมตน ตอนนี้รู้แล้วว่าอิณราสวยได้ใคร ได้แม่มาเต็มๆนี่เองไม่แปลกใจเลยว่าทำไมปทีปถึงเกลียดชังลูกสาวคนเล็กขนาดนี้ ก็หน้าเหมือนแม่อย่างกะโคลนนิ่งออกมา“คุณเป็นใคร เข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วทำไมถึงมากอดลูกสาวของฉัน!”“ผมชื่อราฟาเอลเป็น…เอ่อ…พ่อของลูกในท้องอิณราครับ”“ว่าไงนะ! ราฟาเอล!!”“คะ…คุณแม่รู้จักผมด้วยหรอครับ” ราฟาเอลหน้าซีด เหงื่อตกหากอิณราเล่าความชั่วของเขาให้มารดาฟัง ท่านคงไม่ยอมยกลูกสาวให้แน่ๆ ด่านลูกก็ยังผ่านไม่ได้ ยังต้องมาเจอด่านแม่อีกอรวีณาหรี่ตามองราฟาเอลตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้านิ่งๆ ทำเอาชายหนุ่มร่างสูงขนลุกซู่ไปทั้งร่าง กลัวถูกไล่ตะเพิดออกจากบ้าน แต่ทันใดนั้น…“ไปหาผ้ามาให้แขกเช็ดตัวสิลูก”“คะ?” “นี่คือคุณราฟเอลสามีของลูกไม่ใช่หรอ รีบไปหาชุดมาให้เขาเปลี่ยนสิ เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก” นางหันไปสั่งลูกสาวก่อนจะหันหน้ามาคุยกั
61 คำตอบของหัวใจวันนี้อิณราอยู่บ้านคนเดียวเพราะแม่ของเธอออกไปส่งขนมที่ตลาด ฝนกระหนำตกลงมาอย่างหนักทำให้สาวท้องแก่ใกล้คลอดรีบเดินไปปิดประตู จากนั้นก็รีบวิ่งไปปิดหน้าต่างเพราะหยาดน้ำฝนสาดเข้ามาจนเปียกถึงพื้นบ้านและในจังหวะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปปิดหน้าต่าง ก็มีมือเรียวยาวของใครบางคนดึงหน้าต่างเอาไว้ กึก!ดวงกลมโตสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างตกตะลึง เผลออ้าปากค้างอย่างลืมตัว กระพริบตาขึ้นลงหลายครั้งเพื่อมองให้ชัดว่าภาพข้างหน้าใช่เขาจริงๆหรือแค่ตาฝาดชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาชิดกรอบหน้าต่าง ความสูงของเขาพอดีกับหน้าต่างอย่างเหมาะเจาะ ใบหน้าหล่อสลักราวกับรูปปั้น ดวงตาคมกริบสีนิล จมูกโด่งเป็นสันรูปกับใบหน้าเรียวยาวได้รูป เส้นผมสีดำมีเม็ดฝนเกาะแพรวพราว เรือนร่างกำยำอันแสนคุ้นเคยที่ไม่ได้สัมผัสมานานถึงหกเดือนเต็มเขาคือผู้ชายที่สร้างตราบาปไว้ให้เธออย่างไม่น่าให้อภัย“คุณราฟาเอล!” พอได้สติ อิณราก็รีบดึงหน้าต่างเข้ามา แต่ก็ช้ากว่า เพราะราฟาเอลออกแรงกระชากแค่นิดเดียวก็หลุดจากมือของเธอ “มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย ฉันไม่อยากเจอหน้าคุณ!”“เดี๋ยวก่อนสิอิณรา ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ” ราฟาเ
60 เจ้าของหัวใจ“คะ…คุณราฟาเอลคะ คือว่าป้า” ริมฝีปากของนางสั่นระริก หัวใจหล่นไปอยู่ที่พื้นด้วยความหวาดกลัว เพราะความลับที่ปกปิดเอาไว้แตกกระเจิงโดยเพื่อนบ้าน“ป้าปิดบังผมทำไมครับ ป้ามีความสุขหรอที่เห็นผมเจ็บปวด กินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะคิดถึงอิณรา” ราฟาเอลถามกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือไม่คิดว่าป้าน้อยผู้ที่เขารักและไว้ใจจะทำกันได้ขนาดนี้ “ฟังป้าก่อนนะคะ ป้าไม่ได้ตั้งใจปิดบังคุณ แต่หนูอินขอร้องเอาไว้”“ว่าอะไรนะครับ”“หนูอินขอร้องเอาไว้ว่าห้ามบอกคุณ เธอคงเจ็บมาเยอะ จนไม่ไว้ใจคุณอีก” ป้าน้อยเม้มริมฝีปากสั่นระริกเข้าหากัน ใบหน้าซีดถอดสี ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับราฟาเอล“อะ…อิณราพูดแบบนั้นจริงๆหรอครับ”“ค่ะ ป้าก็ไม่รู้จะทำยังไง ป้าไม่อยากโกหกคุณ แต่ป้าก็ต้องทำเพราะหนูอินขอร้องเอาไว้”“อิณรา….เกลียดผมมากเลยใช่ไหมครับ” “…” ป้าน้อยไม่กล้าตอบ เพราะรู้ว่าคำตอบนั้นอาจจะไปกระทบถึงจิตใจของอีกฝ่ายราฟาเอลยกมือกุมขมับ เขาตามหาอิณราจนสุดล่าฟ้าเขียว สูญเงินไปหลายล้าน ไม่คิดว่าเธอจะอยู่ใกล้แค่ปลายจมูกนี้เอง ถ้าวันนั้นเขาเอะใจสักนิด คงเจออิณราไปนานแล้วเธอคงเกลียดเขามาก แม้กระทั่งหน้าก็ยัง







