Masuk06 พรหมจรรย์แลกกับความแค้น
“ได้โปรด….อย่าทำฉัน ฮรื้ออ!!” อิณราดิ้นรนหนีสัมผัสรุกรานจากร่างสูง เขาใช้ร่างหนาตรึงร่างของเธอเอาไว้แล้วกรีดนิ้วไปตามรอยแยกของกลีบกุหลาบ สัมผัสได้ถึงความเนียนนุ่มราวกับผัวเด็ก “อย่า....อื้ออ!!” ราฟาเอลแสยะยิ้มด้วยความพึงพอใจ กลีบกุหลาบยังไร้ความชุ่มฉ่ำ นั่นก็เท่ากับว่าเธอต้องเจ็บปวดแน่ๆถ้าเขาสอดมังกรยักษ์เข้าไป และเขาต้องการให้เธอทรมานจนแทบขาดใจตายลงตรงหน้า มือหนาหยิบถุงยางอนามัยไซส์ใหญ่เกินมาตรฐานขึ้นมาสวมใส่เป็นเกาะป้องกันเพระกลัวจะติดโรค ส่วนเรื่องท้องค่อยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของลูกน้องก็แล้วกันเพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากเป็นพ่อของลูกใครยกเว้นเวนิตา “ถอยไปนะ! ถอยออกไป!!” เขาโยนเศษซองถุงยางอนามัยใส่หน้าเธอ แล้วหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาใครบางคน ซึ่งประโยคนั้นทำให้เธอแทบลืมหายใจ “เตรียมตัวให้พร้อม หลังจากที่กูจัดการนังนี่เสร็จ พวกมึงเตรียมรับช่วงต่อได้เลย” “คนเลว! ไอ้ชั่ว! ไอ้สารเลว ฮื้อๆๆ แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!!” น้ำตาไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก พยายามกระตุกมือออกจากพันธนาการแต่ก็ได้มาซึ่งความเจ็บปวด ราฟาเอลแสยะยิ้มมุมปากหลังจากสวมถุงยางอนามัยเสร็จ ก่อนจะจัดการแยกเรียวขางามออกจากกัน พร้อมๆกับสอดแท่งเอ็นร้อนขนาดใหญ่เข้าไปโดยไม่ได้สนใจเสียงร้องไห้จะเป็นจะตายของอีกฝ่าย แต่ไม่รู้ว่าขนาดของเขาใหญ่มากหรือเธอตัวเล็กเกินไปทำให้ปากถ้ำคับแน่นจนไม่สามารถเข้าไปได้ “ชิท!! ทำไมมันเข้าไม่ได้” “พอเถอะ ขอร้อง ฮึก!....จะลงโทษฉันยังไงก็ได้ แต่อย่าทำแบบนี้เลย ฉันยอมแล้ว ได้โปรด….” ชายหนุ่มไม่ได้สนใจเสียงร้องอ้อนวอนของอีกฝ่ายเพราะตอนนี้ไฟสวาทกำลังลุกโหมกระหน่ำ ตอนแรกเขาไม่ได้กะจะทำแบบนี้ จะส่งเธอไปให้ลูกน้องจัดการเสียด้วยซ้ำ แต่พอเห็นหน้าชัดๆทำให้เขาเปลี่ยนใจเพราะผู้หญิงคนนี้ดูดีกว่าที่คิดไว้เยอะ “อย่า!! อื้อออ!!!” อิณราร้องไห้อย่างน่าสงสารเมื่อเขาพยายามรุกล้ำเข้ามาแต่ก็ยัดไม่เข้าสักที ทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจกระแทกท่อนเอ็นเข้าไปพร๊วดเดียวก่อนที่เสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดจะดังขึ้น ซ้วกก!! “กรี๊ดดด!!!” “บ้าเอ้ย! นี่เธอยังไม่เคยมีอะไรกับใครหรอ” “เจ็บ!! เอามันออกไป ฉันเจ็บ ฮื้ออ!!!” ความเจ็บปวดที่เขามอบให้ทำให้เธอเจ็บปวดราวกับร่าวจะฉีกออกจากกัน เส้นบางๆที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีขาดพึงทันที พยายามกะเสือกกะสนหนีสัมผัสที่สร้างความรวดร้าว แต่ทว่าชายนหนุ่มกับดันท่อนเอ็นเข้ามาจนสุดลำ ไม่นานก็มีเลือดแห่งความบริสุทธิ์ไหลซึมออกมา “ไม่!!” เธอร้องลั่นห้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อสิ่งหวงแหนที่สุดในชีวิตถูกคนใจชั่วพรากไป ความเจ็บปวดนั้นทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ กระแทกสะโพกเข้ามาโดยที่เธอยังไม่พร้อม ปึก!ปึก!ปึก! “หยุดเถอะ! ฉันเจ็บ ฮื้อๆๆ ได้โปรด….หยุด” เธอเจ็บจนแทบขยับตัวไม่ได้ เจ็บจนร่างเกร็ง กรีดร้องทุกครั้งเวลาที่เขากระแทกเข้ามา ราฟาเอลรับรู้ได้ถึงเส้นบางๆที่ขาดพึงทันทีที่ท่อนเอ็นสอดเข้าไปจนสุด ไม่คิดว่าเธอคนนี้ยังบริสุทธิ์ทั้งๆที่อายุก็ปาไปยี่สิบต้นๆแล้ว เขาเป็นผู้ชายคนแรกของเวนิตาและเป็นผู้ชายคนแรกของผู้หญิงคนนี้เช่นกัน จะต่างกันก็แค่…เขามีอะไรกับผู้หญิงคนนี้โดยไม่ได้รู้สึกรัก “แน่นเป็นบ้าเลย นังฆาตกร!” สะโพกสอบกระแทกหนักขึ้น ถี่ขึ้น ยิ่งเขาขยับเร็วเท่าไหร่ร่างของอิณราก็ยิ่งเกร็งมากขึ้นเท่านั้น ยิ่งเจ็บเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เพราะเขาอยากให้เธอรับรู้ถึงความเจ็บปวด ความทรมาน ว่าการสูญเสียคนรักมันเป็นยังไง! ราฟาเอลคำรามในลำคอเบาๆอย่างรัญจวนจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป เพราะร่างกายของเธอกำลังทำให้เขาแทบระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังระงมกระตุกต่อมสวาทได้ดีเลยทีเดียว เธอคงเจ็บปวดมากที่เขาเป็นผู้ชายคนแรกแถมยังมีขนาดแก่นกายยาวใหญ่ขนาดนี้ แม้กระทั่งตอนที่ได้เสียกับเวนิตาครั้งแรกยังต้องใช้เจลหล่อลื่นช่วย แต่กระนั้นเวนิตาก็ยังทนไม่ไหวจนได้หยุดกลางคัน แต่อิณราไม่ได้มีน้ำหรือเจลหล่อลื่นเป็นตัวนำทาง เธอคงเจ็บปวดน่าดู “หืมม….เป็นไง เจ็บใช่ไหม” “ฮึก! คนเลว! คุณมันไมใช่คน!!” อิณราเจ็บจุกจน พูดไม่ออก ได้แต่นอนนิ่งปล่อยให้คนใจหยาบกระแทกอยู่อย่างนั้น เพราะเธอไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ราฟาเอลมอบลีลาอันแสนลึกซึ้งให้เธอ แต่คนที่ยังไม่พร้อมกลับได้รับเพียงความเจ็บปวด ร่ำไห้อย่างน่าอดสู ยิ่งได้เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง แทบอยากกลั้นใจตายลงตรงนั้น ทำไมชีวิตของเธอถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ พรหมจรรย์แลกกับความแค้น แล้วแบบนี้จะให้เธอทำใจยอมรับได้ยังไง ถ้าตายไปซะตั้งแต่วันนั้นก็คงไม่ต้องมาพบเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้ “ร้องเลย ร้องออกมา ฉันจะทำให้เธอเจ็บปวด จะทำให้เธอทรมานเหมือนที่ฉันเป็น!!” เขาประกาศลั่น อิณราได้แต่นอนแน่นิ่งยอมรับสภาพของตัวเอง ปล่อยให้ชายหนุ่มหาความสุขจากเรือนร่าง หลังจากนี้ชีวิตก็คงไม่ต่างอะไรจากตกนรกทั้งเป็น เขาแสยะยิ้มอย่างเลือดเย็นเมื่อเห็นคนใต้ร่างสิ้นฤทธิ์ก่อนจะตัดสินใจดึงถุงยางอนามัยออกแล้วสอดท่อนเอ็นเข้าไปที่เดิม มือหนาเลื่อนมาช้อนสะโพกกลมกลึงขึ้นเพื่อให้แก่นกายได้กระแทกเข้าไปลึกๆ ตับ!ตับ!ตับ!... อิณรากัดริมฝีปากจนห้อเลือดเพื่อระบายความเจ็บปวดซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะเบาลง สองมือหนาเลื่อนไปที่แผ่นหลังเนียน ยกร่างของเธอขึ้นแล้วก้มหน้าลงไปดูดดื่มยอดบัวงามอย่างเร่าร้อนในขณะที่สะโพกกระแทกอยู่อย่างนั้น ร่างเล็กรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านทั่วเรือนร่าง แรงที่เคยต่อต้านค่อยๆเบาลง เจ็บปวดที่สุดในชีวิต เจ็บจนพรุ่งนี้ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ ทำไมกันนะ…ทำไมเธอถึงเป็นที่รองรับอารมณ์ของทุกคน หรือชีวิตนี้เกิดมาอาภัพเกินไปทั้งๆที่ตัวเองก็เป็นถึงทายาทไฮโซเหมือนกัน ไม่มีใครรู้หรอกว่าลึกๆแล้วเธอเจออะไรมาบ้าง ถูกพี่ชายกับพี่สาวจิกหัวใช้ประหนึ่งว่าไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน อีกทั้งบิดาก็ไม่ยอมรับ ไม่มีใครรักและเข้าใจเธอเลยสักคน และในที่สุดภาพสุดท้ายและเสียงสุดท้ายที่เธอได้ยินก็ค่อยๆมืดดับลง ก่อนสติที่เหลือเพียงน้อยนี้จะวูบหายไป ในขณะที่ปีศาจร้ายกำลังหรรษาอยู่กับร่องสวาทอย่างไม่รู้จักจบจักสิ้น ขอให้มันเป็นเพียงฝันร้าย ขอให้เธอตื่นมาพบกับเช้าวันใหม่ที่แสนสดใส…. ------------------10 ฉันเกลียดเธอราฟาเอลออกจากห้องก่อนฟ้าสว่างขึ้นเช่นเคยเพราะไม่ต้องการให้อิณรารู้ว่าเป็นใคร เขาตรงไปยังชั้นบนสุดของบ้าน ซึ่งบ้านหลังนี้เป็นบ้านพักตากอากาศติดริมทะเลมีทั้งหมด 3 ชั้น เขาซื้อที่นี่ไว้กะจะให้เป็นของขวัญเวนิตาในวันแต่งงาน แต่ทุกอย่างก็พังทลายลงเพราะฝีมือของผู้หญิงคนนั้น!มือหนาเปิดประตูเข้าไปภายในห้องที่ถูกตกแต่งไว้เป็นอย่างดี มีทั้งของเล่นเด็ก เสื้อผ้าเด็กอ่อน หนังสือนิทานสำหรับเด็ก หรือแม้กระทั่งอุปกรณ์สำหรับเลี้ยงเด็กอ่อน ถูกเก็บไว้ในห้องนี้หมด ดวงตาคมเศร้าสลดทุกครั้งที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้ มือสั่นค่อยๆเคลื่อนไปสัมผัสเตียงนอนเด็กอย่างแผ่วเบาครั้งแรกที่รู้ว่าเวนิตาท้อง เขาดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ด้วยความที่เป็นคนเห่อลูกเลยแอบไปซื้อของพวกนี้มาเก็บไว้โดยที่เวนิตายังไม่รู้ ราฟาเอลต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้เมื่อมองไปยังภาพคนรักที่ถูกตั้งอยู่บนโต๊ะ เขาหยิบรูปของเธอขึ้นมาสวมกอดราวกับว่าเวนิตายังอยู่ตรงนี้ หนึ่งอาทิตย์ที่เธอหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย นักประดาน้ำบอกว่าร่างของเธออาจจะลอยไปไกลจนหาไม่เจอแล้ว เขาขับเรือตามหาร่างของเธอทุกวันเผื่อว่าศพของเธอจะลอยขึ้น ...แต่ก็ไร
09 สลบคาอกอิณรานั่งตัวเกร็ง กำสาบเสื้อไว้แน่นเพราะข้างในไม่ได้ใส่อะไร พอเห็นดังนั้นราฟาเอลก็กระแทกลมหายใจด้วยความหงุดหงิดกับความเหนียมอายของเธอทั้งๆที่เขาเองก็สัมผัสมาทุกซอกทุกมุมแล้วมือแข็งดั่งคีมเหล็กกระชากร่างของเธอเข้ามาใกล้ ไม่สนใจอาการป่วยของเธอเลยด้วยซ้ำ จากนั้นเขาก็บังคับให้เธอถอดเสื้อผ้าออก แม้หญิงสาวจะออกแรงขัดขืนแต่สุดท้ายเสื้อผ้าก็หลุดออกจากร่างอยู่ดี“ยะ…อย่า”“จะอายทำไม มากกว่านี้ฉันก็ทำมาแล้ว” แม้ผิวกายของเธอจะร้อนรุ่มแค่ไหนแต่เขาก็ไม่ได้มองว่ามันเป็นอุปสรรคเลย อิณรากัดริมฝีปากสั่นระริกเมื่อเขาซุกใบหน้าเข้าที่ซอกคอแล้วขบเม้มอย่างหื่นกระหาย ทั้งอับอาย และโกรธตัวเองที่ไม่สามารถต้านทานแรงมหาศาลของซาตานร้ายได้ไม่รู้ด้วยซ้ำเขาเป็นใคร หน้าตาเป็นยังไง คงโหดร้ายไม่ต่างจากนิสัย“ฮึก….” อิณราทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนร้องไห้น้ำตาไหลริน ปล่อยให้ชายหนุ่มบันเทิงกับเรือนร่างอย่างเอาแต่ใจ ความร้อนจากแก้มแดงแผ่มาถึงร่างสูงใหญ่ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ ประกบริมฝีปากลงไปที่ปากร้อนแสนอวบอิ่ม มอบจุมพิตแสนป่าเถื่อนจนหญิงทนมองภาพนั้นไม่ไหว หลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสายราฟาเ
08 จะเอาฉันหรือลูกน้องของฉันหลังจากทานข้าวทานยาเสร็จอิณราก็ผล่อยหลับไปด้วยฤทธิ์ของยา กระทั่งตื่นขึ้นมาอีกทีช่วงหัวค่ำ รู้สึกเหนียวเนื้อเหนียวตัวทำให้เธอกำลังจะลุกไปอาบน้ำ และเป็นจังหวะที่ป้าน้อยเอาอาหารเย็นมาให้พอดี“จะลุกไปอาบน้ำใช่ไหมคะ” นางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงก่อนจะวางถาดอาหารลงบนพื้นแล้ววิ่งไปประคองร่างเล็ก “ตัวยังร้อนๆอยู่เลยนี่”ดูเหมือนว่าอาการของเธอยังไม่ดีขึ้นเพราะตัวยังรุมๆอยู่ หญิงสาวร่างเล็กขยับกายลุกอย่างยากลำบากเพราะตอนนี้ปวดเหมื่อยไปทั้งร่าง ไม่รู้เป็นเพราะพิษไข้หรือเป็นเพราะถูกกระทำอย่างป่าเถื่อน“ขอบคุณคุณป้ามากๆนะคะ”อิณราฝืนยิ้มบางๆแทนคำขอบคุณ กัดฟันพยุงร่างอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงของตัวเองเข้าห้องน้ำ ทันทีที่ก้าวขาก็เกิดความเจ็บแปล๊บทั่วร่างจนเข่าแทบทรุด แต่ก็ต้องอดทนเดินต่อเพราะตอนนี้ร่างกายสกปรกเหลือเกิน“ป้าจะส่งหนูไว้ตรงนี้ อาบเสร็จแล้วให้ร้องเรียกนะ เดี๋ยวป้ามาช่วยพยุง”“ค่ะ” หญิงสาวรับคำแล้วพยักหน้ารับ ทันทีที่ประตูห้องน้ำถูกปิดลง น้ำตาที่แห้งเหือดไปได้สักพักก็ไหลทะลักออกมาอีกรอบ โชคดีที่ห้องน้ำเป็นโถสุขภัณฑ์แบบชักโครกทำให้เธอสามารถนั่งอาบน้ำได้โด
07 ทรมานใจคนตัวสูงฝากฝังแก่นกายเข้าไปอย่างลำลึกก่อนจะปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในกลีบกุหลาบบวมเป่งที่ถูกทารุณอย่างหนัก ความร้อนจัดในร่างกายระเบิดออกมาอย่างแรงพร้อมกับเสียงคำรามลั่นห้องเมื่อเขาได้พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของอารมณ์อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาดึงท่อนเอ็นออก แล้วพลิกร่างของคนที่สลบเหมือดไปแล้วให้นอนหงาย ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห้งเกรอะ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปปลดพันธาการ “มันยังไม่จบแค่นี้หรอกอิณรา ตราบใดที่ฉันยังหาตัวพี่ชายของเธอไม่เจอ อย่าหวังว่าชีวิตของเธอจะมีความสุข!!”กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบฉายแววโหดเหี้ยมไร้ความปราณี ในเมื่อพวกมันทำลายความสุขของเขา…เขาก็จะทำให้พวกมันกระอักเลือดตายทีละคนจนกว่าลูกของมันจะได้รับโทษในคุก“กฎหมายทำอะไรพวกมึงไม่ได้ แต่กูนี่แหละจะเป็นคนตัดสินเอง!”ราฟาเอลออกจากห้องในช่วงเช้ามืดก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น เพราะไม่ต้องการให้เธอรู้ว่าเขาเป็นใคร แต่ก็ไม่ลืมกำชับให้แม่บ้านคนสนิทเข้าดูแลเธอ“อย่าให้เธอรู้เด็ดขาดว่าผมเป็นใคร”“ป้าไม่บอกหรอกค่ะ ว่าแต่คุณราฟาเอลไปจับลูกเต้าเหล่าใครมาล่ะเนี่ย”“ทายาทคนเล็กตระกูลกฤติไกรสนครับ”
06 พรหมจรรย์แลกกับความแค้น “ได้โปรด….อย่าทำฉัน ฮรื้ออ!!”อิณราดิ้นรนหนีสัมผัสรุกรานจากร่างสูง เขาใช้ร่างหนาตรึงร่างของเธอเอาไว้แล้วกรีดนิ้วไปตามรอยแยกของกลีบกุหลาบ สัมผัสได้ถึงความเนียนนุ่มราวกับผัวเด็ก“อย่า....อื้ออ!!”ราฟาเอลแสยะยิ้มด้วยความพึงพอใจ กลีบกุหลาบยังไร้ความชุ่มฉ่ำ นั่นก็เท่ากับว่าเธอต้องเจ็บปวดแน่ๆถ้าเขาสอดมังกรยักษ์เข้าไป และเขาต้องการให้เธอทรมานจนแทบขาดใจตายลงตรงหน้ามือหนาหยิบถุงยางอนามัยไซส์ใหญ่เกินมาตรฐานขึ้นมาสวมใส่เป็นเกาะป้องกันเพระกลัวจะติดโรค ส่วนเรื่องท้องค่อยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของลูกน้องก็แล้วกันเพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากเป็นพ่อของลูกใครยกเว้นเวนิตา“ถอยไปนะ! ถอยออกไป!!” เขาโยนเศษซองถุงยางอนามัยใส่หน้าเธอ แล้วหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาใครบางคน ซึ่งประโยคนั้นทำให้เธอแทบลืมหายใจ“เตรียมตัวให้พร้อม หลังจากที่กูจัดการนังนี่เสร็จ พวกมึงเตรียมรับช่วงต่อได้เลย”“คนเลว! ไอ้ชั่ว! ไอ้สารเลว ฮื้อๆๆ แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!!” น้ำตาไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก พยายามกระตุกมือออกจากพันธนาการแต่ก็ได้มาซึ่งความเจ็บปวดราฟาเอลแสยะยิ้มมุมปากหลังจากสวมถุงยางอนามัยเสร็จ ก
05 ฉันปล่อยเธอแน่….หมายถึงปล่อยใน“ได้โปรดอย่าทำแบบนี้ ฉันไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุ ฮรื้อออ!!” อิณรากรีดร้องลั่นราวกับคนเสียขวัญเมื่อถูกร่างใหญ่กระชากขึ้นมาแล้วเหวี่ยงลงบนเตียง พร้อมกระโจนมาคร่อมทับตัวเธอเอาไว้ มือทั้งสองข้างถูกตรึงไว้เหนือหัว ร่างหนากดน้ำหนักลงมากักขังเธอไว้ภายใต้อาณัติคนตัวเล็กทั้งดิ้น ใช้เท้าถีบ แต่ก็ไร้ความหมายเพราะทำอะไรซาตานร้ายไม่ได้อยู่ดี“ยะ….อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฮื้อๆๆ ฉันยอมแล้ว ยอมแล้ว…”“งั้นก็บอกที่อยู่พี่ชายของเธอมา เพราะฉันจะฆ่ามันพร้อมกันกับเธอ” เขาตรึงแขนทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างคว้าหมับเข้าที่ปลายคาง ออกแรงบีบจนคนใต้ร่างนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลทะลักทันที “ฉันไม่รู้ ไม่รู้จริงๆว่าเขาไปไหน”“แต่เธอเป็นคนขับรถไปส่งมันไม่ใช่หรอ”“ฉันขับรถไปส่งเขาที่ท่าเรือ แล้วหลังจากนั้นก็ไม่รู้อีกเลยว่าเขาไปไหน”“รู้ทั้งว่าพี่ชายเธอไปทำอะไรมา แต่ก็ยังพามันหนี เลวทั้งพี่ทั้งน้อง!!”“ฉะ…ฉันไม่รู้ว่าพี่อิฐทำไปอะไรมา เขาแค่ทะเลาะกับแฟน”“โกหก! เธอรู้อะไรไหม...” ยิ่งพูดก็ยิ่งออกแรงบีบคางมนจนกระดูกแทบหัก “พี่ชายเธอหนีคดีข้อห







