ตอนที่5.คนคุ้นเคย

ตอนที่ 5 : คนคุ้นเคย

​เช้าวันต่อมา ที่กองกำกับการสืบสวนกลาง

รินลดานั่งมองแฟลชไดรฟ์ไทเทเนียมและกุญแจเซฟที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เธอเพิ่งลองใช้รอยนิ้วมือของตัวเองสแกนดูแล้วแต่ระบบปฏิเสธการเข้าถึง แฟลชไดรฟ์นี้มีระบบป้องกันขั้นสูง หากสแกนนิ้วผิดเกินกำหนด ข้อมูลข้างในอาจจะถูกลบหรือทำลายทิ้งทันที

​“รอยนิ้วมือปู่เหรอ... หรือจะเป็นของคนอื่น” รินลดาพึมพำกับตัวเอง

​“สารวัตรครับ” สิงห์เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาวางบนโต๊ะ สีหน้าจริงจังกว่าปกติ “ผมไปเช็กกล้องวงจรปิดรอบๆ ร้านอาหารเมื่อคืนมาแล้ว ไอ้พวกที่ยิงใส่โต๊ะสารวัตร มันใช้รถตู้สวมทะเบียนปลอมหนีไปทางเส้นปทุมธานี แต่ที่น่าแปลกคือ วิถีกระสุนจากศูนย์พิสูจน์หลักฐานยืนยันว่า... เป้าหมายหลักคือจุดที่สารวัตรนั่งอยู่ ไม่ใช่คุณดนัย”

​รินลดาพยักหน้ารับรู้ เธอไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่เพราะวศินเตือนเธอไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว “สิงห์ นายช่วยไปประสานงานกับฝ่ายทะเบียนราษฎร์และนิติเวชที ฉันอยากได้ข้อมูลลายนิ้วมือแฝงของปู่ฉันทั้งหมดที่มีในฐานข้อมูล”

​“ได้ครับสารวัตร ว่าแต่... สารวัตรจะเอาไปทำอะไร?”

​“เปิดของดูต่างหน้านิดหน่อยน่ะ ไปจัดการให้ที​ เออแล้วมือปืนอีกคนมันยอมเปิดปากหรือยัง?” 

รินลดาตัดบท สิงห์ยกมือยักไหล่บ่งบอกว่ายังไม่ได้ความแล้วรีบเดินออกไป

​ขณะเดียวกัน ที่บริษัทรับเหมาก่อสร้างของดนัย

บรรยากาศในห้องผู้บริหารเต็มไปด้วยความตึงเครียด ดนัยยืนมองตัวเลขในหน้าจอแท็บเล็ตด้วยสีหน้าซีดเผือด

​“หมายความว่ายังไงที่ซัพพลายเออร์ระงับการส่งปูนกับเหล็กทั้งหมด! งานสร้างคอนโดเฟสสองกำลังจะถึงกำหนดส่งมอบแล้วนะ!” ดนัยตวาดใส่เลขาฯ ที่ยืนก้มหน้าตัวสั่น

​“ทะ... ทางนั้นแจ้งว่า หนี้สินที่เราค้างชำระอยู่ในบริษัทต่างๆห้าบริษัทถูกบริษัท V-Capital กว้านซื้อบริษัทพวกนั้นไปหมดแล้วครับ และทาง V-Capital มีคำสั่งระงับเครดิตการค้าของเราทั้งหมดจนกว่าจะเคลียร์ยอดหนี้กว่าห้าสิบล้านได้”

​“V-Capital... ไอ้เคน วศิน!” ดนัยทุบโต๊ะเสียงดังลั่น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง 

บริษัทเขากำลังจะล้มละลายเพราะถูกอายัดบัญชีม้า และตอนนี้ยังโดนวศินตามมาบีบเส้นเลือดใหญ่อีก ทางรอดเดียวของเขาตอนนี้คือต้องหาเงินมาหมุนให้เร็วที่สุด... และเงินก้อนนั้นก็คือ ‘มรดกบริสุทธิ์’ ของปู่ที่รินลดากำลังจะได้คืน

​ช่วงบ่ายวันเดียวกัน

รถยุโรปสีดำคันหรูมาจอดเทียบที่หน้าตึกกองสืบสวนกลาง เจตเดินลงมาเปิดประตูหลังให้วศิน ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มเดินก้าวเข้ามาในตึกด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับมาเดินเล่นในห้างสรรพสินค้า

​วศินเดินตรงมาที่แผนกสืบสวน สายตาของตำรวจหลายคนหันมามองเขาเป็นจุดเดียว แต่เขาไม่ได้สนใจ วศินเดินไปหยุดที่หน้าโต๊ะของรินลดา

​“มาทำไมที่นี่?” รินลดาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ถามด้วยน้ำเสียงไม่ต้อนรับ

​“ผมบังเอิญผ่านมาแถวนี้ เลยแวะมาดูว่าสารวัตรปลอดภัยดีไหม หลังจากเจอเรื่องตื่นเต้นเมื่อคืน” วศินพูดพลางถือวิสาสะลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมานั่ง

​“ฉันไม่ใช่คนอ่อนแอที่เจอเสียงปืนแล้วต้องมุดลงไปซ่อนใต้โต๊ะหรอกนะ” รินลดาประชดนึกถึงดนัย

​วศินยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ผมถึงได้บอกไงครับ ว่าการลงทุนของคุณมันผิดพลาด... ว่าแต่ กล่องใบนั้น สารวัตรเปิดมันได้หรือยังครับ?”

​รินลดาหรี่ตาลงจ้องจับผิด “คุณรู้กลไกของกล่อง Chinese Puzzle Box ใบนั้นได้ยังไง? ปู่ฉันไม่เคยเอาของพวกนี้ไปโชว์ใคร และคุณก็ดูเด็กเกินกว่าจะไปร่วมวงสนทนากับพวกรุ่นปู่ได้”

​วศินประสานมือไว้บนโต๊ะ นัยน์ตาของเขาดูอ่อนลงแวบหนึ่งเมื่อนึกถึงอดีต ภาพตอนที่เขายังเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ นั่งดูปู่ของตัวเองกับอธิบดีนรินวัตรเล่นหมากรุกกันที่ชานบ้าน กล่องไม้ใบนั้นคือของเล่นที่อธิบดีนรินวัตรมักจะเอามาให้เขาฝึกแก้ปริศนาเสมอ

​“ปู่ของผมเป็นคนชอบสะสมของแปลกๆ น่ะครับ” วศินตอบเลี่ยงๆ ไม่ยอมเปิดเผยความจริงทั้งหมด “ตอนเด็กๆ ผมเคยเห็นกล่องกลไกคล้ายๆ แบบนี้ มันถูกออกแบบมาให้ทำลายของข้างในทิ้งถ้าคนเปิดใช้กำลังงัดแงะ หรือพยายามใช้ ‘กุญแจผิดดอก’ เข้าไปไข”

​รินลดาชะงัก เธอรู้ทันทีว่าเขากำลังใบ้เรื่องแฟลชไดรฟ์ที่ต้องสแกนรอยนิ้วมือ

​“สารวัตรครับ...” วศินโน้มตัวไปข้างหน้า ลดเสียงลงให้ได้ยินกันแค่สองคน “บางครั้ง สิ่งที่คนรุ่นก่อนทิ้งไว้ให้ เขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจให้ตัวเองเป็นคนเปิดมัน แต่เขาตั้งใจทิ้งไว้ให้คนที่เขา ‘ไว้ใจที่สุด’ หรือคนที่ ‘กุมความลับ’ ร่วมกันต่างหาก”

​รินลดานิ่งอึ้งไปกับคำพูดนั้น ถ้าไม่ใช่ลายนิ้วมือปู่ แล้วจะเป็นลายนิ้วมือใคร? คนที่ปู่ไว้ใจที่สุดในช่วงที่ทำคดีนักการเมือง...

​“อธิบดีสอบสวนกลาง...” รินลดาเผลอพึมพำออกมาเบาๆ

​วศินได้ยินชัดเจน เขายิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างพอใจที่สารวัตรสาวหัวไวตามทันความคิดเขา ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จัดเสื้อสูทให้เข้าที่

​“ผมมีประชุมบอร์ดต่อ คงต้องขอตัวก่อน... หวังว่าสารวัตรจะตามหา ‘กุญแจ’ ดอกนั้นเจอนะครับ” วศินหันหลังเดินกลับไปที่ประตู โดยมีเจตยืนรอรับอยู่

​รินลดามองตามแผ่นหลังของวศินไป ในหัวของเธอตอนนี้มีแต่ภาพของอธิบดีกองสอบสวนกลาง... อดีตลูกน้องคนสนิทของปู่ที่ตอนนี้กลายมาเป็นผู้บังคับบัญชาของเธอเอง

​ถ้าลายนิ้วมือที่เปิดแฟลชไดรฟ์ได้คือลายนิ้วมือของหัวหน้า... แล้วทำไมปู่ถึงต้องทำระบบป้องกันที่ซับซ้อนขนาดนี้? หรือว่าเรื่องที่ปู่ช็อกจนหัวใจล้มเหลว... จะไม่ใช่แค่เรื่องคดีทุจริตธรรมดาเสีแล้ว​ ขณะที่กำลังคิดเธอเหลือบไปเห็นกระดาษเล็กพับแทรกไว้ในแฟ้มคดีของเธอ​ เธอรู้ทันทีว่าวศินทิ้งไว้ให้​ เธอเปิดแฟ้มคดีแล้วคลี่กระดาษออกมาอ่าน

“อย่าไว้ใจใคร​ มีคนแอบฟังคณอยู่”

รินลดาปิดแฟ้มและขยุมกระดาษไว้ในมือแล้วทำตัวเป็นปรกติ

​จบตอน.