ตอนที่4.ผู้มาเยือนยามวิกาล

ตอนที่ 4 : ผู้มาเยือนยามวิกาล

ค่ำคืนมืดมิด​ มีเพียงแสงฟจากไฟทางแบบโซล่าเซลล์​ บ้านหลังหนึ่งั้งอยู่กลางสวนไม่ได้เปิดไฟ​ ในบ้านมืดสนิท​ มีแสงจากไฟฉายหลายอันส่องเป็นเส้นแสง​วูบวาบไปมา เพียงพอที่จะมองเห็นจาด้านนอก

ใต้ถุนเรือนแห่งหนึ่งชายสองคนนั่งกินเบียร์กันอยู๋​ ชายคนหนึ่งลุกขึ้นเดินไปฉี่ข้างต้นไม้ริมรั้ว​ ขณะยืนโงนเงนอยู่นั้น​เขาก็เหลือบมองไปเห็นบ้านหลังหนึ่งที่อยู่กลางสวน​ มีแสงไฟฉายส่องไปมาห้าถึงหกอันดูผิดปรกติ​จึงเรียกเพื่อนมาดู

“ไอ้มั่น​ ไอ้มั่น​ มานี่เร็ว​ กูว่าโจรขึ้นบ้านท่านวัตรว่ะมาดูเร็ว”

นายคงชาวสวนอยู่ข้างบ้านท่านนรินวัตร อดีตอธิบดีกรมตำรวจที่เพิ่งจะเสียชีวิตไปรีบเรียกให้เพื่อนมาดู

นายมั่นวิ่งเข้ามาพร้อมกับหยีตาดู

“เออ​ว่ะ​” เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรแจ้งความ

นาฬิกาบนผนังห้องสืบสวนบอกเวลาตีสอง บรรยากาศเงียบสงัดตัดกับความวุ่นวายเมื่อช่วงหัวค่ำอย่างสิ้นเชิง บนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยกองแฟ้มคดี รินลดาในชุดเสื้อยืดสีดำสวมทับด้วยแจ็กเก็ตตัวเก่ง สลัดคราบสาวสังคมทิ้งไปจนหมดสิ้น เธอกำลังนั่งจ้องมอง 'กล่องไม้สลักลายโบราณ' ที่ยึดมาได้จากการจับกุมเมื่อวันก่อน และกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่วศินทิ้งไว้ให้

ข้างๆ กันนั้น หมวดสิงห์กำลังซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคัพที่สามของคืนด้วยสภาพขอบตาดำคล้ำ

"สารวัตร... ผมว่าไอ้สมการบ้าบออะไรเนี่ย มันแกล้งปั่นหัวเราเล่นหรือเปล่า" สิงห์ชะโงกหน้ามาดูตัวเลขและสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ที่เรียงกันเป็นพรืด "คนบ้าอะไรจีบสาวด้วยโจทย์แคลคูลัส ผมว่าไอ้หมอนั่นมันเบียวมาเฟียชัดๆ"

รินลดาไม่ได้ตอบรับมุกตลกของคู่หู ปลายนิ้วเรียวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ สายตาคมกริบไล่เรียงตัวเลขเหล่านั้น "มันไม่ใช่แคลคูลัสสิงห์... ตัวเลขชุดแรก 13-05-65 คือวันที่ปู่ถูกแจ้งข้อกล่าวหา ส่วนตัวเลขชุดหลัง ถอดรหัสแบบ Caesar Cipher กะรัตการเลื่อนตัวอักษร... มันตรงกับเลขประจำตัวข้าราชการของปู่"

รินลดาหยิบกล่องไม้ขึ้นมา พลิกดูที่ฐานกล่องซึ่งมีแป้นหมุนรหัสทองเหลืองฝังอยู่ เธอสูดหายใจลึก ก่อนจะหมุนตัวเลขตามที่ถอดสมการของวศินได้

กริ๊ก...

เสียงกลไกปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ สิงห์ถึงกับวางถ้วยบะหมี่ลงแล้วเบิกตากว้าง "เชี่ย... สารวัตร ไอ้หมอนั่นมันรู้รหัสกล่องของปู่สารวัตรได้ยังไง!?"

ฝากล่องถูกเปิดออก ภายในบุด้วยกำมะหยี่สีแดงคล้ำ สิ่งที่ซ่อนอยู่ไม่ใช่เอกสารและไม่ใช่เงินตรา แต่เป็น 'แฟลชไดรฟ์ไทเทเนียม' ที่มีระบบสแกนลายนิ้วมือ และกุญแจเซฟนิรภัยของธนาคารสวิสหนึ่งดอก

"นี่คือสิ่งที่พวกมันพยายามจะแย่งกัน..." รินลดาพึมพำ เธอรู้ดีว่าของสองสิ่งนี้มีมูลค่ามากพอที่จะทำให้คนยอมฆ่ากันกลางร้านอาหารหรู และวศิน... ผู้ชายคนนั้น กำลังชี้เป้าให้เธอเดินเกมนี้ต่อ

"สิงห์ คืนนี้พอแค่นี้ก่อน นายกลับไปพักผ่อนเถอะ ฉันจะเอาของพวกนี้กลับไปตรวจสอบที่ห้องเอง ขืนทิ้งไว้ที่กรมฯ อาจจะไม่ปลอดภัย" รินลดาเก็บของลงกระเป๋าสะพายข้างอย่างรวดเร็ว

"ให้ผมไปส่งไหมสารวัตร ไอ้พวกมือปืนนั่นอาจจะดักซุ่มอยู่ก็ได้นะ"

"ไม่ต้อง หอพักนายอยู่คนละทาง ขับรถดีๆ ล่ะ" รินลดาตบไหล่คู่หูเบาๆ ก่อนจะเดินแยกออกไป

“ริน” สิงห์เรียกนรินหันกลับมา​ เขาเอามือสองข้างโค้งลงมาไว้ที่หัว​ ทำเป้นรูปหัวใจแล้วเอียงหัวมองริน​ พร้อมทำตาปริบๆ​ รินลดาถอนหายใจพร้อมกับเตะอากาศไปหนึ่งที​ ไล่เพื่อนให้กลับบ้าน

ตีสาม คอนโดมิเนียมส่วนตัวของรินลดา สารวัตรสาวไขกุญแจห้องเข้าไปด้วยความเหนื่อยล้า เธอโยนกระเป๋าลงบนโซฟา เอื้อมมือไปกดสวิตช์ไฟ ทว่า... ไฟกลับไม่ติด

สัญชาตญาณทำงานทันที รินลดาย่อตัวลงต่ำ มือขวาชักปืนพกคู่กายออกจากซองข้างเอวอย่างเงียบกริบ สายตากวาดมองฝ่าความมืดเข้าไปในห้องนั่งเล่น

"ปฏิกิริยาตอบสนองยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือเลยนะครับ สารวัตร"

เสียงทุ้มยียวนดังขึ้นจากมุมมืดริมระเบียง ก่อนที่แสงไฟจากไฟแช็กซิปโป้จะสว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาแฝงความเจ้าเล่ห์ของ 'วายุ' พ่อค้าตลาดมืดที่เพิ่งหลุดรอดเงื้อมมือเธอไปเมื่อวาน เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนอาร์มแชร์ตัวโปรดของเธอ ในมือถือแก้ววิสกี้ที่รินจากขวดของเธอเองหน้าตาเฉย

"แกเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง!" รินลดากดเสียงต่ำ ปืนเล็งตรงไปที่กลางแสกหน้าของเขา

"ล็อกประตูดิจิทัลระดับพื้นฐานแบบนี้ เจาะง่ายกว่าตู้เซฟอนุบาลอีกครับ" วายุยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอย่างไม่สะทกสะท้าน "ใจเย็นๆ ก่อนคุณตำรวจ ผมไม่ได้มาหาเรื่อง ผมแค่แวะมา... เจรจาธุรกิจ"

"ฉันไม่มีธุรกิจอะไรจะคุยกับอาชญากร" รินลดาเดินต้อนเข้าไปใกล้ ไม่ยอมลดปืนลง

"แม้ว่าอาชญากรคนนี้... จะรู้ว่าใครเป็นคนจ้างมือปืนไปถล่มคุณกลางร้านอาหารเมื่อหัวค่ำน่ะเหรอ?" วายุแสยะยิ้ม วางแก้วลงบนโต๊ะกระจก "คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคนระดับ 'เคน วศิน' จะพาตัวเองไปเสี่ยงตายช่วยคุณโดยไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อน? หมอนั่นมันเป็นนักล่านอกระบบ ที่กำลังใช้คุณเป็นเหยื่อล่อพวกปลายแถวให้ออกมาจากรูต่างหาก"

รินลดาชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังคุมสติได้ดี "แล้วแกล่ะ ต้องการอะไร?"

"ผมรู้ว่าคุณไขรหัสกล่องใบนั้นได้แล้ว" วายุลุกขึ้นยืน ก้าวเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นระดับอกเพื่อแสดงว่าไร้อาวุธ "อธิบดีนรินวัตรไม่ได้ทิ้งไว้แค่ความหวังดี แต่ทิ้ง 'แฟ้มบัญชีดำ' ที่บันทึกเส้นทางการเงินสีเทาของพวกนักการเมืองและธุรกิจยักษ์ใหญ่เอาไว้... รวมถึงคดีทุจริตที่ปู่คุณถูกจัดฉากด้วย"

เขาหยุดยืนห่างจากปลายกระบอกปืนของเธอเพียงคืบเดียว นัยน์ตาแพรวพราวของพ่อค้าตลาดมืดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสารวัตรสาว "ผมต้องการข้อมูลพวกลูกค้าระดับ VIP ในแฟ้มนั้น เพื่อขยายเครือข่ายของผม แลกกับการที่ผมจะช่วยคุณสืบหาตัวคนที่สั่งฆ่าคุณเพราะคนคนนั้นคือคนอยู่เบื้อหลังคดี... และเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้คุณในเงามืด"

"ฉันมีคู่หูแล้ว ไม่ต้องการโจรมาเป็นบอดี้การ์ด" รินลดาตอกกลับอย่างไม่ไยดี

วายุหัวเราะเบาๆ เขาล้วงสมาร์ตโฟนเครื่องบางเฉียบแบบใช้แล้วทิ้งออกมา วางลงบนโต๊ะข้างๆ ตัวเธอ "ถ้าคุณเปลี่ยนใจ หรือถ้าคุณตระหนักได้ว่า... กฎหมายที่ปู่คุณเคยปกป้อง มันปกป้องคุณจากคนพวกนี้ไม่ได้... โทรหาผมนะ รินลดา"

เขาส่งสายตากรุ้มกริ่มให้เธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปีนข้ามระเบียงห้องที่อยู่ชั้นสิบสี่ แล้วโหนสลิงที่เตรียมไว้หายลับไปในความมืดอย่างรวดเร็วราวกับนินจา ทิ้งให้รินลดายืนกำปืนแน่นอยู่ในความเงียบ

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ตึกระฟ้าสำนักงานใหญ่ของ V-Capital วศินในชุดสูทสีกรมท่าตัดเย็บเนี้ยบกริบ ยืนเอามือล้วงกระเป๋ามองวิวกระจกบานยักษ์ที่เห็นกรุงเทพฯ ทั้งเมืองอยู่เบื้องล่าง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

เจตเดินถือแท็บเล็ตเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าจริงจัง "บอสครับ สายของเราที่เฝ้าคอนโดสารวัตรรายงานมาว่า เมื่อคืนไอ้วายุแอบปีนเข้าไปในห้องของสารวัตรครับ อยู่ในนั้นประมาณสิบห้านาทีแล้วก็ออกไป"

คิ้วเข้มของวศินกระตุกเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที "ไอ้หมอนั่นมันจมูกไว... มันคงไปยื่นข้อเสนอขอแบ่งเค้กจากบัญชีดำของอธิบดีนรินวัตรแน่"

"จะให้ผมส่งคนไป 'เตือน' ไอ้วายุหน่อยไหมครับบอส? กล้าไปยุ่งกับคนของ..." เจตรีบตะครุบปากตัวเองเมื่อเห็นสายตาพิฆาตตวัดมองมา "เอ่อ... กล้าไปยุ่งกับหมากสำคัญของบอสได้ยังไง"

"ไม่ต้องปล่อยให้มันเล่นบทโจรกลับใจไปก่อน วายุเป็นพวกหน้าเงินแต่มันไม่โง่ฆ่าคนถือรหัสหรอก" วศินหมุนตัวกลับมาเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน 

เจตเดินเข้ามาที่โต๊ะ​ "ที่น่ารำคาญกว่าคือ 'ดนัย' ต่างหาก เมื่อคืนมันทิ้งสารวัตรหนีเอาตัวรอด เช้านี้มันส่งดอกไม้ไปขอโทษที่กองสืบสวนอีกแล้ว"

"ไอ้หมอนี่มันหน้าทนจริงๆ ครับ ตอนนี้บริษัทรับเหมาของมันกำลังขาดสภาพคล่องหนักเพราะโดนอายัดบัญชีม้า มันเลยพยายามจะเกาะสารวัตรเพื่อหวังจะเอาเงินจากมรดกบริสุทธิ์ของปู่สาราวัตรมาหมุนแน่ๆ" เจตรายงานพร้อมเบ้ปาก

วศินประสานมือวางไว้บนโต๊ะ นัยน์ตาดุดันฉายแววอำมหิตในแบบของนักลงทุนที่พร้อมจะเทกโอเวอร์ศัตรูให้ย่อยยับ "เจต... ไปกว้านซื้อหุ้นกู้ของซัพพลายเออร์ที่ส่งวัสดุก่อสร้างให้บริษัทดนัยมาให้หมด แล้วสั่งระงับการส่งของทั้งหมดตั้งแต่วันนี้"

"บอสจะบีบให้บริษัทมันล้มละลายเลยเหรอครับ! โห... โหดเหี้ยมสมกับเป็นทายาทเสี่ยวิชัยจริงๆ"

"ฉันเป็นนักลงทุน เจต... อะไรที่มันเกะกะสายตาและทำตัวไร้ค่า ก็แค่ตัดทิ้งออกจากกระดานไปซะ" วศินพูดเสียงเรียบ แต่แววตาของเขาในตอนนี้ หากใครได้เห็นก็ต้องรู้ว่า... เขาไม่ได้ทำเพื่อธุรกิจเพียงอย่างเดียว แต่เขากำลัง 'กำจัดแมลงหวี่' ที่บังอาจมาตอมผู้หญิงที่เขากำลังจับตามองอยู่ต่างหาก

เกมการแข่งขันเพื่อแย่งชิงความได้เปรียบ... และแย่งชิงพื้นที่ในใจของสารวัตรสาวสุดตึง ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว

จบตอน