ตอนที่2.คลื่นใต้น้ำ

ตอนที่ 2 : คลื่นใต้น้ำ

สองเดือนก่อน ที่ศาลปกครอง นักข่าวรายงานที่หน้าศาล 

“จากคดีติดสินบนอดีตอธิบดีกรมตำรวจ ศาลตัดสินให้จำเลยมีความผิด ให้จำคุกสิบปีไม่รอลงอาญาและให้อายัดทรัพย์สินไว้ก่อนจนกว่าจะแยกที่มาของรายทรัพย์ที่จะยึดเข้าหลวงได้ แต่ระหว่างพิจารณาคดี อดีตอธิบดีเกิดหัวใจเต้นผิดปกติ และหยุดเต้นกระทันหันทีมกู้ภัยไม่สามารถยื้อชีวิตไว้ได้”

ช่วงเย็นที่วัดในงานรดน้ำศพ สารวัตรรินยืนร้องไห้คอนรับแขกที่มางาน ด้านนอกศาลามีนักข่าวมากมาย

“สืบเนื่องจากคดีการเมืองที่ใช้เวลาร่วมสิบปีในการพิจารณาคดี แล้วศาลตัดสินว่าผิดจริง ในนั้นมีหลักฐานว่าอดีตตอธิบดีกรมตำรวจ รับสินบนวิ่งเต้นเรื่องคดี วันนี้ระหว่างพิจารณาคดี อดีตอธิบดีท่านนรินวัตรเกิดหัวใจวาย เสียชีวิตที่ห้องพิจารณาคดีโดยทีมกู้ภัยไม่อาจยื้อชีวิตไว้ได้”

ภาพนักข่าวยืนรายงานขณะที่ผู้คนมากมายหลั่งไหลกันมารดน้ำศพ

ในศาลาสารวัตรรินได้รับข้อความ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วพูดกับป้าของเธอ

“คุณป้าคะ บ้านคุณปู่ถูกโจรปล้นค่ะ หนูจะไปดูที่เกิดเหตุนะคะ” พูดเสร็จเธอเอาขันน้อยใส่มือป้าเธอแล้วรีบออกไป

ปัจจุบัน 

กองกำกับการสืบสวน ห้องเก็บของกลาง รินลดาหน้านิ่วคิ้วขมวด กำลังรื้อดูกระเป๋าเจมส์บอนด์ที่ยึดมาได้จากโกดังร้างเมื่อวาน ภายในมีเพียงธนบัตรดอลลาร์ปลอมและเศษกระดาษอัดแน่นอยู่ 

"พวกมันสับเปลี่ยนของจริงไปตั้งแต่ก่อนเราจะบุกเข้าไปถึงแล้ว" รินลดาโยนแฟ้มลงบนโต๊ะอย่างหัวเสีย หมวดสิงห์เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาวางตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มทะเล้น 

"เอาน่าสารวัตร ดื่มกาแฟก่อน คิ้วขมวดเป็นโบว์หมดแล้ว... ถึงไอ้วายุจะหลุดมือไปได้ แต่หัวใจผมยังโดนสารวัตรขังคุกอยู่นะ ไม่มีทางหนีไปไหนหรอก"

 รินลดาปรายตามองคู่หู พลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ "เก็บมุกเสี่ยวๆ ไว้ใช้กับสาวแผนกอื่นเถอะสิงห์ ไปเช็กเส้นทางการเงินของเจ้าของโกดังนั่นต่อได้แล้ว" รินลดาตวาดใส่สิงห์เพื่อนร่วมงานและเพื่อนร่วมรุ่นโรงเรียนนายร้อยตำรวจ ที่ทำงานด้วยกันมานาน แล้วเธอไปดูกระเป๋าเจมส์บอนด์อีกใบ ที่มีของจากบ้านปู่เธออยู่ในนั้นหลายชิ้น เธอหยิบกล่องไม้เก่าอันหนึ่งขึ้นมาดู

ย่านชานเมือง ค่ายมวย 'วศินยิม' และคฤหาสน์หลังใหญ่ ป้าบ! ป้าบ! เสียงเตะเป้าดังสนั่นสลับกับเสียงตะโกนสั่งการ 

"บิดเอวให้มากกว่านี้! หมัดหนักแต่ช้าโดนสวนทีเดียวก็ร่วงแล้ว!" เสี่ยวิชัย พ่อของวศินกำลังคุมนักมวยลงนวมอย่างขะมักเขม้น ค่ายมวยแห่งนี้รับช่วงต่อมาจากรุ่นปู่ที่เป็นอดีตนักเลงใหญ่ แม้ตอนนี้ตระกูลจะล้างมือจากวงการนักเลงแล้ว แต่บารมีและความน่าเกรงขามยังคงอยู่ ถัดจากค่ายมวยคือคฤหาสน์สไตล์โมเดิร์น ภายในห้องทำงานกว้างขวาง วศินนั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลายจอ จอซ้ายแสดงกราฟหุ้นสีเขียวแดงกะพริบถี่ๆ แต่จอตรงหน้ากลับเปิดคลิปข่าวการจับกุมของรินลดาค้างไว้ เจตผลักประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร 

"ข้อมูลบริษัทดนัยที่บอสให้สืบได้แล้วครับ... ว่าแต่ ดูคลิปสารวัตรคนสวยวนไปสามรอบแล้วนะครับ สนใจตำรวจหรือครับบอส?" 

"ฉลาด กัดไม่ปล่อย แถมยังไม่กลัวตาย..." วศินเคาะนิ้วกับโต๊ะเบาๆ 

"เย็นนี้ไปสืบมาว่าเธอไปไหน"

กลับมาที่กองกำกับการสืบสวน ช่อกุหลาบสีแดงสดขนาดใหญ่ถูกพนักงานส่งดอกไม้นำมาวางไว้บนโต๊ะรินลดา ท่ามกลางเสียงแซวของเพื่อนร่วมงาน สิงห์ทำท่าเบ้ปากหมั่นไส้ รินลดาหยิบการ์ดขึ้นมาอ่าน 'เป็นกำลังใจให้คนเก่งเสมอ - ดนัย' ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์ชื่อ 'ป้าศรี' 

"ริน เย็นนี้แกห้ามเบี้ยวงานดูตัวกับคุณดนัยเด็ดขาดนะ ป้ากับทางผู้ใหญ่ฝั่งโน้นคุยกันไว้หมดแล้ว โปรไฟล์เขาระดับไฮโซ ธุรกิจกำลังรุ่งเรือง แกต้องคว้าไว้ให้ได้" 

"แต่ป้าคะ รินมีคดีต้อง..." 

"ไม่มีแต่! เลิกทำตัวเป็นตำรวจจับโจรคลุกฝุ่นสักวันเถอะ แต่งตัวให้มันดูเป็นผู้เป็นคนแล้วไปเจอเขาซะ!" สายถูกตัดไปทันที รินลดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง เซฟเฮาส์ของวายุ วายุนั่งหมุนไฟแช็กสลักลายในมือเล่น สายตาจดจ้องอยู่ที่คลิปจากกล้องวงจรปิด เป็นภาพวินาทีที่รินลดาพุ่งทะลุควันเข้ามาพร้อมกระบอกปืน 

"ทีแรกนึกว่าจะน่าเบื่อ..." วายุแสยะยิ้ม ลูบรอยแดงที่ข้อมือซึ่งเกิดจากกุญแจมือเมื่อคืน "ดุๆ แบบนี้สิ... ค่อยน่าปราบพยศหน่อย"

ช่วงค่ำ ร้านอาหารไฟน์ไดน์นิ่งบนดาดฟ้าตึกหรู รินลดาในชุดเดรสสีครีมเรียบหรูที่ถูกบังคับให้ใส่ นั่งอยู่ตรงข้ามดนัยที่ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ 

"ผมดีใจนะที่รินยอมมา ทราบว่าช่วงนี้งานหนัก ผมสั่งอาหารฝรั่งเศสคอร์สพิเศษไว้ให้รินหมดแล้ว" ดนัยเทกแคร์อย่างดี 

"รินมาเพราะป้าขอร้องค่ะคุณดนัย เราพูดกันตรงๆ ดีกว่า..."

“อ่ะ ของมาเสิร์ฟพอดี ชิมไวน์กับของอร่อยๆก่อนเถอะคุณรินอย่าเพิ่งรีบตัดบทผมเลย ถือว่าพักจากการทำงานสักหน่อย นะครับ” ดนัยรีบตัดบทเพราะว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร

อาหารกำลังวางต่อหน้าทั้งคู่ และไวน์กำลังถูกรินใส่แก้ว แต่คนที่กำลังเสิร์ฟอยู่นั้นคือเจต ทั้งคู่ไม่รู้จักเจตเลยไม่ได้คิดอะไร

ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นไม่กี่นาที เจตเดินไปตัดหน้าพนักงานที่กำลังนำอาหารมาเสิร์ฟให้โต๊ะดนัย พร้อมใช้สองนิ้วคีบแบ้งค์พันให้พนักงานคนนั้น

“โต๊ะเพื่อนพี่เอง พี่ขอแกล้งพวกมันหน่อย” เจตขยิบตาให้พนักงาน พนักงานรับเงินพร้อมยกมือไหว้ขอบคุณสำหรับค่าทิป

เวลาผ่านไปไม่นาน ขณะนั่งทานอาหารกันเงียบๆ ดนัยก็รู้สึกผิดปกติจึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ รินลดากำลังนั่งจิบไวน์มองบรรยากาศรอบๆ เธอเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกก็มีคนเดินเข้ามา

 "บังเอิญจังเลยนะครับ" เสียงทุ้มราบเรียบแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้น รินลดาหันไปมอง วศินในชุดสูทอาร์มานีไร้เนคไท ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ข้างโต๊ะ โดยมีเจตยืนอมยิ้มกวนๆ อยู่ด้านหลังไกลๆ 

"พอดีโต๊ะที่ผมจองไว้มีปัญหานิดหน่อย... ไม่ทราบว่าพอจะมีที่ว่างให้ผมร่วมโต๊ะด้วยสักคนไหมครับ สารวัตร?" วศินมองสบตารินลดาอย่างมีความหมาย 

“คุณเป็นใคร? แล้วทำไมไม่ไปนั่งรอที่เค้าท์เตอร์” รินลดาถามอย่างไม่แยแส

“ผมแค่อยากบอกสารวัตรว่า กล่องไม้นั้นไม่ใช่กล่องแบบChinese Puzzle Box ทั่วๆไปนะครับ เปิดระวังๆหน่อย มิฉะนั้นของข้างในจะเสียหายได้” วศินมองรินลดาอย่างคาดหวังว่าเธอจะต้องหันมา

“คุณรู้เรื่องพวกนั้นได้อย่างไร?” รินลดาหันมามองวศิน

ดนัยที่กลับมาจากห้องน้ำเห็นภาพสองคนกำลังคุยกันรอยยิ้มของดนัยค่อยๆ จางหายไป เปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที

“นั่นใครน่ะริน?” ดนัยเดินเข้ามาขัดคนทั้งสอง

“โอ้วพอดีโต๊ะผมรอเขาเคลียร์ของอยู่ ผมเห็นสารวัตรคนดังนั่งอยู่ เลยเข้ามาทักทาย ผมเป็นแฟนคลับน่ะครับ ไม่รบกวนแล้วครับ ตามสบาย” วศินถอยออกไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง

จบตอน.