ดำชมพู의 작품

ตอนที่ 7.1 จับฉลาก​แสงแดดบ่ายคล้อยสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนั่งเล่นของรถบ้านคันใหญ่ ปลุกให้บรรดาสาวๆ ที่นอนระเกะระกะอยู่บนเตียงและโซฟาเบดค่อยๆ งัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยสภาพอิดโรยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และการเม้าท์มอยที่ลากยาวไปจนเกือบตีสาม​"โอ๊ย... ปวดหัวสุดๆ" ต่ายครางฮือ เอามือกลุมขมับขณะยันตัวลุกขึ้นนั่ง "นี่บ่ายสองแล้วเหรอเนี่ย พวกเราหลับหรือซ้อมตายกันวะ"​"ก็เล่นเมาท์กันจนฟ้าเหลือง แถมกระดกเบียร์กันไปเป็นลัง จะไม่ให้แฮงก์ได้ไง" หญิงบิดขี้เกียจก่อนจะหันไปสั่งงาน "จวง ขิ่น อยู่หนายยย ไปชงกาแฟดำมาดับรอยคล้ำใต้ตาพวกฉันทีสิ วันนี้เรามีแพลนไปแช่น้ำตกกันนะ ลุกๆๆ ไปอาบน้ำแต่งตัว!"จวงกับมะขิ่นที่อยู่รถบ้านอีกคัน ตื่นมาเตรียมเครื่องดื่มและอาหารเช้าอยู่ก่อนแล้ว ก็เอาเครื่องดื่มไปให้เจ้านาย​หลังจากได้กาแฟดำเข้มๆ เรียกสติ แก๊งสาวๆ ก็จัดการเปลี่ยนชุดเป็นบิกินี่ตัวจิ๋วทับด้วยเสื้อคลุมบางเบา ให้จวงขับรถออกไปเที่ยวน้ำตกชื่อดังที่อยู่ไม่ไกลจากที่พัก บรรยากาศร่มรื่นของป่าเขาและสายน้ำเย็นฉ่ำช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าได้อย่างดี พวกเธอเล่นน้ำสาดกันไปมา ถ่ายรูปเซ็กซี่ลงโซเชียลกันอย่างสนุกสนาน โดยม

ตอนที่ 6.2 รสชาติที่ลืมไม่ลง​"อามั่นไม่รอให้จวงอ้าปากปฏิเสธ แกดึงแขนจวงพรวดเดียวเข้าไปในห้องแล้วกดล็อกประตูทันที" จวงเล่าด้วยดวงตาที่เป็นประกาย "พี่เข้มเดินมาซ้อนด้านหลัง รวบเอวของจวงไว้แน่น ความร้อนจากตัวพวกเขาสองคนแผ่มาจนจวงแทบละลาย"​ภาพในอดีตฉายชัดในหัวของสาวใช้ผิวคม ผมเป็นลอนธรรมชาติ... คืนนั้น ภายใต้แสงไฟสลัว ชุดนอนผ้าฝ้ายตัวบางของเธอถูกมือหยาบกร้านของอามั่นกระชากออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเรือนร่างสมส่วนที่มีผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด ร่างกายของเธอถูกขนาบข้างด้วยชายฉกรรจ์สองคนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและกลิ่นเหงื่อดิบเถื่อน​‘ผิวสวยจังวะน้องจวง... นุ่มไปหมดทั้งตัว’ อามั่นครางต่ำในลำคอ ก้มลงซุกไซ้ซอกคอและดูดดึงยอดอกของจวงอย่างตะกละตะกลาม มือสากลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า ปลุกเร้าจนจวงต้องเชิดหน้าครางเสียงหลง ​ในขณะเดียวกัน พี่เข้มที่อยู่ด้านหลังก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลา มือหนาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึง ก่อนจะแทรกปลายนิ้วเข้าสู่ใจกลางความเปียกชื้นที่เยิ้มแฉะรออยู่แล้ว จวงสะดุ้งเฮือก ร่างกายบิดเร่าเมื่อถูกจู่โจมพร้อมกันทั้งหน้าและหลัง นิ้วพี่เข้มวนเวียนอยู่ปากถ้ำ ทำให้จวงหัวตื้อ หูอื้อ ตัวอ่อนไปเ

ตอนที่ 6.1 สาวใช้ตัวจี๊ด​คำประกาศของจวงทำเอาทุกคนในวงแทบจะพ่นเครื่องดื่มออกมา ณีเบิกตากว้าง ส่วนหญิงกับต่ายถึงกับตบเข่าหัวเราะร่วนด้วยความถูกใจ​"ตายแล้วนังจวง! แซนด์วิชเลยเหรอ เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าไปลงเอยอีท่าไหน!" หญิงเร่งเร้า​จวงหัวเราะคิกคัก ปาดฟองเบียร์ที่มุมปาก "ก็อย่างที่คุณๆ รู้นั่นแหละจ้ะ พี่เข้มคนขับรถ แกเป็นหนุ่มเหนือร่างใหญ่ กล้ามเป็นมัดๆ นิสัยนิ่งๆ ขรึมๆ ส่วนอามั่นคนสวน แกเป็นคนอีสาน ผิวคล้ำแดด ซิกแพคแน่นเปรี๊ยะ แถมยังขี้เล่นปากหวาน ทั้งคู่พักอยู่เรือนคนใช้หลังคฤหาสน์ ห้องติดกับจวงเลยนิ"​จวงเริ่มเล่าย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน "ตอนนั้นจวงเพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ๆ ก็แอบเหล่สองคนนี้อยู่หรอกจ้ะ แหม... ก็อาหารตาทั้งนั้น แต่ที่ไหนได้ สองคนนั้นน่ะเขาแอบ ‘กิน’ กันเองอยู่ก่อนแล้วนิ ฮ่ายย!"​"ห๊ะ! พี่เข้มกับอามั่นเป็นแฟนกันเหรอ!?" ต่ายร้องเสียงหลง​"ตอนแรกจวงก็ไม่รู้หรอกจ้ะ จนกระทั่งคืนนึง... จวงนอนไม่หลับ เลยเดินออกมารับลมที่ระเบียงหน้าห้องเป็นชานรับลม แล้วบังเอิญได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากห้องของพี่เข้มที่อยู่ติดกัน ผนังไม้มันบางนิคุณๆ เสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด กับเสียงผู

ตอนที่ 5.2 บาดแผลกลางใจ​เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องกลบเสียงสะอื้นที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง... ขิ่นหลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาแห่งความอัปยศไหลอาบแก้มขณะที่จำยอมรับชะตากรรมอันโหดร้าย ร่างกายบอบบางไม่อาจสู้แรงชายชาติทหารที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามได้ และคำว่า ‘บุญคุณ’ ของคุณหญิงก็ค้ำคอจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือเพราะรู้ดีว่า ไม่มีใครอยู่ในคฤหาสน์ที่จะได้ยิน บ้านพักก็อยู่ไกล​ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในคืนนั้นจบลงที่ขิ่นนอนขดตัวสะอื้นอยู่บนพรมเปอร์เซีย ร่างกายบอบช้ำและเต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกย่ำยี เสื้อผ้าฝ้ายทอมือขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี ผู้พันทรงพลจัดการสวมชุดคลุมอาบน้ำด้วยท่าทีเย็นชา เขาก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความปรานี ก่อนจะโยนเงินปึกหนึ่งลงตรงหน้าเธอ​‘เก็บเงินนี่ไว้ แล้วทำตัวให้เป็นปกติ... ถ้าเรื่องนี้ถึงหูคุณหญิง แกเตรียมตัวลงนรกได้เลยมะขิ่น ฉันเอาแกตายแน่’​เสียงข่มขู่นั้นยังดังก้องอยู่ในหัว... “ขิ่นไม่ได้แตะต้องเงินสกปรกปึกนั้นแม้แต่บาทเดียว ความเจ็บปวดทางกายไม่กี่วันก็คงหาย แต่ความรู้สึกผิดและบาปในใจที่หักหลังคุณหญิงผู้มีพระคุณ มันเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในวิญญาณ

ตอนที่ 5.1 คฤหาสน์ผู้พัน​บรรยากาศในวงเหล้าที่เคยครึกครื้นเงียบกริบลงทันตาเห็น รอยยิ้มหยอกล้อบนใบหน้าของแก๊งคุณหนูไฮโซเลือนหายไปเมื่อได้ยินคำว่า ‘ถูกผู้พันข่มขืน’ ทุกคนวางแก้วในมือลงและตั้งใจฟังสิ่งที่สาวใช้ชาวกะเหรี่ยงกำลังจะเล่า​มะขิ่นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นัยน์ตาที่สั่นระริกมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ "คุณหญิงท่านเป็นเหมือนนางฟ้าของขิ่นจ้ะ ท่านไปเจอขิ่นตอนที่พ่อแม่กำลังจะขายขิ่นให้ซ่องแถวชายแดนเพื่อเอาเงินมาใช้หนี้ คุณหญิงท่านสงสารเลยไถ่ตัวขิ่นมา ให้ที่ซุกหัวนอน ให้ข้าวกิน ขิ่นตั้งใจไว้ว่าจะขอเป็นข้ารับใช้ ถวายหัวให้คุณหญิงไปจนตาย..."​เสียงของมะขิ่นขาดห้วงไปเล็กน้อย เธอยกมือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักขึ้นปาดน้ำตา​"แต่ขิ่นไม่เคยรู้เลยจ้ะ ว่าในคฤหาสน์หลังใหญ่โตนั้น มันจะมีผีเปตรซ่อนอยู่... 'ผู้พันทรงพล' สามีของคุณหญิง ท่านเป็นนายทหารใหญ่ รูปร่างสูงใหญ่ น่าเกรงขาม เวลาท่านอยู่กับคุณหญิง ท่านก็ดูเป็นสามีที่รักเมียดี แต่เวลาที่คุณหญิงไม่อยู่ สายตาที่ท่านมองขิ่น... มันเหมือนเสือที่กำลังจ้องจะกินลูกกวาง"​ภาพแฟลชแบ็คในหัวของมะขิ่นย้อนกลับไปในคืนฝนตกหนักเมื่อสี่ปีก่อน​คืนนั้นคุณหญิงเดินทางไปถือศีล

ตอนที่ 4.2 ระลึกถึงความหลัง‘ฉัน... อื้อ... เข้ามาเถอะศิน ขอร้อง...’ ณีสลัดภาพในหัวแล้วเล่าต่อ “ฉันพ่ายแพ้ให้กับความรุ่มร้อน ทิ้งศักดิ์ศรีคุณหนูไฮโซคู่กัดไปจนหมดสิ้น เสียงเว้าวอนที่หลุดออกจากปากตัวเองช่างน่าสมเพช แต่วินาทีนี้ความต้องการมันอยู่เหนือเหตุผลทุกอย่าง”ศินกระตุกยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก แววตาแห่งชัยชนะฉายชัดในความมืด เขาจับสะโพกฉันยึดไว้แน่น ก่อนจะดันแก่นกายใหญ่โตที่ร้อนจัดและแข็งขึง สอดแทรกเข้ามาในช่องทางที่คับแคบและเปียกชุ่มของฉันรวดเดียวจนสุดความยาว ณีคิดถึงเสียงของศิน‘อ๊า!! / ซี้ดดด... แม่ง... โคตรแน่น’“เราสองคนหลุดเสียงครางออกมาพร้อมกัน ความคับแน่นที่เสียดสีและแทรกซึมเข้ามาทำให้ฉันจิกเล็บลงบนลาดไหล่กว้างของเขาจนได้เลือด ร่างกายของฉันตอดรัดตัวตนของเขาแน่นจนศินต้องสูดปากด้วยความเสียวซ่าน เขาหยุดนิ่งไปอึดใจหนึ่งเพื่อให้ฉันปรับตัวรับขนาดที่ใหญ่โตของเขา ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกช้าๆ และเน้นย้ำความลึกซึ้งในทุกจังหวะ”‘อื้อ... ศิน... ลึก... มันลึกไป...’ ฉันเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจ แผ่นหลังเสียดสีกับบานประตูไม้ตามแรงกระแทกกระทั้นที่เริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ‘ชอบไหมล่ะณี... เวลา

ตอนที่ 30: การแข่งขันเมืองซานหยินเปลี่ยนโฉมในพริบตา นครโบราณแหล่งนักโบราณคดี ที่ปรกติเต็มไปด้วยเสียงท่องจำอักษรรูนและการสำรวจซากปรักหักพัง บัดนี้กลับถูกแต่งแต้มด้วยสีสันจากธงของราชวงศ์ ป้ายสมาคมการค้า อักษรสีทองของภาคีโอสถ และสัญลักษณ์อันเกรียงไกรของหอวิญญาณยุทธ์ตอนนี้เรือเหาะของแต่ละสำนักทยอยมาจอดที่นอกเมือง มีรถม้าหลายคันไปรอรับนักเรียน ส่วนเหล่าคณาจารย์บ้างเหาะไปที่จัตุรัส บ้างขี่สัตว์พาหนะบินไป ในเมือง ชาวเมืองก็คึกคัก ยี่สิบปีแล้วกว่าสำนักเย่วจีจะวนมาเป็นเจ้าภาพ ผู้คนต่างเริ่มหลั่งไหลไปที่จัตุรัสกลางเมืองณ. จัตุรัสกลางเมือง เจดีย์สมบัติเทพ ถูกย้ายมาตั้งตระหง่านที่กลางเมือง แผ่พลังอำนาจอันลี้ลับอย่างเงียบงัน มันคือสิ่งก่อสร้างจากแดนสวรรค์ สมบัติลับของหอคอยวิญญาณยุทธ์ ซึ่งจะถูกเปิดใช้งานทุกๆ ห้าปีเท่านั้น"ข้ารู้สึกได้...เจดีย์นั่นระดับสวรรค์"เสียงเรโซ่พูดเบา ๆ ขณะจ้องมองยอดเจดีย์ที่สูงทุกคนทยอยเข้าไปที่โถงชั้นล่างของเจดีย์ โถงนี้เป็นสนามรับชมแข่งขันขนาดใหญ่ ที่รองรับผู้คนได้มากมายภายในสนามแข่งขันมีเด็กหนุ่มสาวจากสี่สำนักใหญ่ รวมทั้งหมดแปดทีม แยกเป็นทีมชาย ทีมหญิงจากแต่ละสำนั

ตอนที่ 29: ศึกฝ่ายในเปิดเทอมวันแรก ฤทธาวัยสิบห้าปีถูกสำนักประกาศ ว่าเป็นคนคัดลอกคัมภีร์หมื่นโอสถ ที่ไม่มีใครสามารถเปิดได้ สร้างคุณูปการมากมายให้สำนัก ฤทธาเองก็ตกใจกับประกาศนี้อีกหกเดือน ก่อนการแข่งศึกสี่สำนักจะเริ่มขึ้น การแข่งขันที่จัดขึ้นทุกห้าปี โดยผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเป็นเจ้าภาพระหว่างสี่สำนักใหญ่ เพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างเยาวชน และเปิดโอกาสให้ศิษย์ระดับหัวกะทิได้แสดงฝีมือ รวมถึงแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันในระดับทวีป ปีนี้สำนักเย่วจีเป็นเจ้าภาพ และมอบหมายให้หอคอยวิญญาณยุทธ์ดูแลแต่ก่อนถึงวันนั้น ทางสำนักเย่วจีก็จัดให้มีการคัดเลือกทีมตัวแทนขึ้นภายในก่อน โดยแบ่งเป็นสองทีมจากฝ่ายใน คือบ้านขาวและบ้านดำ ทำการแข่งขันกันในสนามประลองของสำนัก ทีมอันดับหนึ่งจะได้เป็นตัวแทนเข้าสู้ศึกสี่สำนักณ. เวลานี้อันดับของศิษย์ในสำนักมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก หลังจากเด็กปีสี่เดิมขึ้นปีห้าก็ถูกส่งไปฝึกงานที่เมืองซีไห่เมืองหน้าด่านของทวีปใต้ที่ตั้งอยู่ริมแนวป่าเขตอสูร ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีสัตว์อสูรปรากฏตัวบ่อยครั้ง และเป็นสนามรบสำคัญในการฝึกประสบการณ์จริงหลังการเปลี่ยนแปลง จิมมี่ปีสี่ขึ้นมาอยู่อันดับ

ตอนที่ 28: สร้างรากฐานลมพัดเอื่อยเฉื่อยผ่านยอดไม้ ในสวนสมุนไพรเล็กๆ ที่ฤทธาปลูกไว้ด้านหลังหอพักของศิษย์ฝ่ายใน กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้ป่ากับใบสมุนไพรชั้นดีลอยคลุ้งไปทั่วมีคลื่นพลังสีทองกระจายออกมาจากเรือนพักเล็กๆ หลังสวนนั้นในเรือนฤทธาลืมตาจากการนั่งบ่มเพาะ เขาเพิ่งเลื่อนระดับ เข้าสู่ระดับห้า ระดับหลอมวิญญาณสำเร็จแล้วฤทธาเดินมานั่งยองๆ พลิกดูใบของสมุนไพรแต่ละต้นอย่างตั้งใจจู่ๆ ฤทธาก็รู้สึกร้อนที่ข้อมือขวา มือข้างที่สวมกำไล กำไลก็เปล่งแสงแล้วหายไป“กำไลหายไป แต่ข้ารู้สึกว่ามันยังอยู่”ฤทธาถามชีต้าร์“ไม่ได้หายไปไหนหรอก ตอนนี้มันหลอมรวมกับเจ้าแล้ว ถ้าเจ้าจะให้มันปรากฏ ก็แค่คิดเท่านั้น”ชีต้าร์อธิบายฤทธาลองทำตามคำแนะนำ กำไลก็ปรากฏขึ้นมา เขารู้สึกถูกใจมาก ฤทธารู้สึกแปลกๆ ที่ดวงตา“ฤทธา ดวงตาเจ้าวิวัฒนาการจากดวงตาประเมินสิ่งของ ตอนนี้สามารถพินิจและวินิจฉัยสิ่งมีชีวิตได้ด้วย ข้าตั้งชื่อมันว่าเนตรพินิจ เจ้าคิดว่าอย่างไร?”ไค่หยงบอกความสามารถใหม่พร้อมชื่อ“ดีเลยครับท่านปู่”เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งสัปดาห์ก่อนเปิดภาคเรียน ฤทธารู้ดีว่าเขาต้องเตรียมวางรากฐานสำหรับอนาคต ทั้งสำหรับตัวเอง และโดยเฉ

ตอนที่ 27: วางเดิมพันช่วงปิดเทอมก่อนขึ้นปีสาม ฤทธาและเพื่อนๆ อย่างซูคิม จิมมี่ เรโซ่ และยอนมิน นัดกันซ้อมทีมเบาๆ เพื่อเตรียมรับภารกิจจากหอวิญญาณยุทธในอนาคต แม้จะเริ่มวางโครงสร้าทีมกันไว้บ้าง แต่ฤทธายังไม่เร่งรีบ เพราะในใจเขามุ่งเป้าไปที่สนามประลองกลาง ซึ่งกำลังจะเปิดศึกในไม่ช้าพวกเด็กๆ รวมตัวกันไปล่าสัตว์ เพื่อฝึกการต่อสู้ร่วมกัน แบ่งหน้าที่กันทำ เสร็จแล้วมาประชุมกัน เพื่อพูดคุยถึงการทำหน้าที่แต่ละคน“ข้าว่าตำแหน่งอย่างตอนนี้ก็ดีนะ ข้ากับซูอยู่หน้า ฤทธากับเรโซ่คุมปีกซ้ายและขวา ยอนมินอยู่กลางคอยสนับสนุน” จิมมี่บอกกับทุกคนทุกคนมองตากันพร้อมพยักหน้าเห็นด้วย“ว่าแต่เราจะใช้ชื่อทีมว่าอะไรดี” เรโซ่ถามคำถามนี้ทำให้ทุกคนหยุดคิดแล้วมองหน้ากัน แต่แล้วสายตาทุกคนก็มาหยุดอยู่ที่ฤทธา เหมือนจะขอความคิดเห็น“อ่า..ข้าชอบอะไรแบบที่เป็นสองอย่างแต่ขัดแย้งกันน่ะ อย่างเช่น กลางวันกลางคืน ขาวและดำ พิษกับยาถอนพิษอะไรแบบเนี้ย แต่ข้าตั้งชื่อไม่เก่งนะ แฮะๆ”ฤทธาตอบแบบไม่ให้ความหวัง“น่าสนใจ อะไรสองอย่างที่คู่กันแต่ต่างกัน”ซูคิมเกาคางใช้ความคิด“มืดกับสว่าง เป็นไง” ยอนมินลองเสนอสิ่งที่คิดออก“มืดกับสว่าง หน

ตอนที่ 26:ภารกิจใหม่สนามประลองใหญ่ของสำนักเย่วจี ในวันนี้เต็มไปด้วยเสียงเชียร์ของศิษย์หลายร้อยชีวิต พื้นสนามกลมขนาดใหญ่ถูกห้อมล้อมด้วยเวทีหินและอักขระค่ายกลที่สลักไว้รอบด้าน เสียงประกาศของหอจัดการดังขึ้นเหนือเวที"วันนี้มีศึกใหญ่สามคู่ ได้แก่ อันดับที่สี่สิบสองเจียงซิว ปะทะ จิมมี่ ผู้ท้าชิงอันดับที่สี่สิบห้า อีกคู่คืออันดับที่ห้าสิบ หานเฉา ปะทะ ซูคิม ผู้ท้าชิงอันดับที่ห้าสิบสี่ และอันดับที่สามสิบเจ็ด เฟิ่งหยู ปะทะ จ้าวหมิน! อันดับที่สามสิบเก้า”สวัสดิการแต้มของสำนักที่ให้ต่อเดือน ทุกคนต่างจ้องตาเป็นมัน ถูกปิดประกาศชัดถ้อยชัดคำไว้ตามหอภารกิจและหอพัก อันดับหนึ่งถึงสิบ ห้าพันแต้มแต้มต่อเดือน อันดับสิบเอ็ดถึงห้าสิบสามพันแต้ม อันดับห้าสิบเอ็ดถึงร้อยหนึ่งพันห้าร้อยแต้ม อันดับร้อยหนึ่งถึงสองร้อยแปดร้อยแต้มต่อเดือนและเมื่อใครติดหนึ่งในร้อยแล้ว จะสามารถประลองได้วันละสองครั้ง เดิมพันแต้มได้ตามอันดับสูงสุด อันดับห้าสิบเอ็ดถึงร้อย เดิมพันได้ไม่เกินหนึ่งพันแต้ม อันดับหนึ่งถึงห้าสิบ เดิมพันได้ไม่เกินสามพันแต้มเหล่าศิษย์ต่างหลั่งไหลมาที่สนามประลองใหญ่ เพื่อรอดูศึกอันดุเดือดจิมมี่ยืนบนเวทีด้วยท่า

ตอนที่ 25: หอวิญญาณยุทธ์แสงจันทร์จางหาย... ท้องฟ้ากลายเป็นผืนผ้ามืดมิดไร้ขอบเขตฤทธาตื่นขึ้นอีกครั้งในทะเลจิตวิญญาณของตนเองแต่สิ่งที่เขาเห็นตรงหน้ากลับทำให้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะที่นี่...ไม่ใช่ทะเลจิตแบบเดิมคลื่นพลังลมปราณแผ่ซ่านรอบทิศ แต่ในความสงบกลับแฝงความยิ่งใหญ่ ดอกบัวห้าสีกลางสระที่เคยหมุนช้าๆ บัดนี้เบ่งบานเต็มที่ รัศมีสีสันสดใสดั่งอัญมณีเจิดจ้า...และมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเดิมที่ฐานดอกบัวมีโลหะสีทองห่อหุ้ม มีลวดลายสวยงามท้องฟ้าเหนือหัวกลับแปรปรวน มีรอยแยกมิติขนาดต่างๆ กระจายตัวไปทั่วและที่น่าตกใจที่สุดคืออักษรรูนลอยอยู่เหนือดอกบัว เป็นอักษรบนกำแพงหินในห้องลับ… มันค่อยๆ เปล่งแสง แล้วไหลเข้าสู่กลางหน้าผากของเขา“เคล็ดมิติเจ็ดรอยแยก…”เสียงสะท้อนดังขึ้นในใจ"มันคือปราณธาตุอีกธาตุหนึ่งที่เจ้าได้มา ตอนนี้เจ้ามีไตรธาตุ"เสียงของไค่หยงดังขึ้นในใจ"กระดูกวิญญาณธาตุมิตินั้นมิใช่เพียงพลังของการควบคุมมิติ... มันยังขยายขอบเขตจิตวิญญาณของเจ้า ทำให้ที่แห่งนี้เติบโต และข้าก็พลอยแข็งแกร่งขึ้นไปด้วย"ไค่หยงอธิบายให้ฤทธาฟังฤทธาพึมพำเบาๆ"ทะเลจิต... ขยายขึ้น แล้วนี่มัน..."เขาใช้เวลาอีกพักเพื่อทำ

ตอนที่ 20: การแข่งขันตอนนี้กระแสข่าวความวุ่นวายโกลาหลในเกมกำลังเป็นที่พูดถึงทั่วโลกในทุกแพลตฟอร์ม จนบริษัทผู้พัฒนาเกมต้องออกมาแถลงว่า ทั้งหมดเป็นการตั้งโปรแกรมไว้ตามเหตุการณ์ของเนื้อเรื่องในเกม ขอให้ผู้เล่นทุกคนเตรียมพร้อมตัวเองที่จะเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันและประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นของเกมหลังจากที่ยุทธเป็นผู้เล่นคนแรกที่ไปถึงเลเวล 50 เสียงประกาศจากเซิร์ฟเวอร์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้โลกของ VR WAR ตื่นตัวยิ่งกว่าเดิม[ประกาศจากระบบทั่วโลก: การปลดล็อกเลเวล 50!][ดันเจี้ยนระดับใหม่เปิดให้บริการแล้ว!]· ดันเจี้ยนเลเวล 40: สำหรับผู้เล่นเลเวล 40 ขึ้นไป· ดันเจี้ยนเลเวล 44: สำหรับผู้เล่นเลเวล 44 ขึ้นไป· ดันเจี้ยนเลเวล 50: สำหรับผู้เล่นเลเวล 50 ขึ้นไป (ท้าทายสูงสุด!)· หมายเหตุ: สามารถลงได้ทั้งแบบทีมหรือเดี่ยว แต่จะได้รับรางวัลและค่าประสบการณ์เพียงรอบเดียวต่อวัน การลงซ้ำจะไม่ได้รับอะไรเพิ่มเติม[อาชีพขั้น 3 ใหม่ได้ถูกปลดล็อกแล้ว!]· ผู้คุมวิญญาณ (Soul Weaver) : สายเวทมนตร์ ใช้เคียวเป็นอาวุธ ทักษะเน้นการควบคุมศัตรู เช่น รัด (Bind) , ตรึง (Immobilize) , ขัง (Imprison) และมีสกิลบัฟเสริมความแข็งแก

ตอนที่ 19: ซากความเสียหายหลังจากการรุกรานของปีศาจผ่านพ้นไป ความเสียหายที่เกิดขึ้นได้สร้างความวุ่นวายไปทั่วโลก ผู้เล่นต่างโวยวายถึงความไม่เป็นธรรม และการเตรียมพร้อมที่ไม่เพียงพอในเซอร์เวอร์ประเทศไทยเอง เสียงต่อว่าจากผู้เล่นที่ตายในเหตุการณ์นั้นก็ดังไม่แพ้กัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กิลด์ War Song ของยุทธที่โดนโจมตีอย่างหนักจากข้อกล่าวหาที่ว่า“รู้ล่วงหน้า” เนื่องจากไม่มีสมาชิกคนใดตายเลยแม้แต่คนเดียว“พวกแกนี่มันโกงชัดๆ!” เสียงหนึ่งพิมพ์ข้อความในฟอรัมของเกม“อยู่ดีๆ ก็รวมตัวกันที่ Veridian แล้วรอดกันหมด! ต้องมีเบื้องหลังแน่ๆ!”“ใช่! ใครจะไปเชื่อว่าพวกนายแค่บังเอิญไปรวมตัวกันก่อนปีศาจมา!” อีกคนเสริม“แล้วทำไมกิลด์ใหญ่ๆ ถึงตายเกือบหมด แต่กิลด์พวกแกถึงรอด?”สมาชิกของ War Song ไม่รอช้า พวกเขาพยายามสู้กลับ ในโซเชียลมีเดียอย่างเต็มที่:พงษ์ (รองหัวหน้ากิลด์) : “บ้าชะมัด! พวกเราเรียกพบปะกันตอนที่เซิร์ฟเวอร์ยังไม่ประกาศอะไรเลย ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าว่าปีศาจจะมา!”เจน (รองหัวหน้ากิลด์) : “ถ้าพวกเราโกงจริง ทำไมถึงต้องใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการอธิบายระบบกิลด์ขั้น 2 ด้วยค่ะ? แล้วดูแต้มชื่อเสียงกิลด์ของเราสิ

ตอนที่ 18: ภัยพิบัติเช้าวันต่อมา เสียงสมาร์ทวอทช์ปลุกยุทธให้ตื่นขึ้นสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง วันนี้มีข่าวดีเพิ่มเติมคือ มีสปอนเซอร์รายใหม่เพิ่มขึ้นอีก 10 ราย ซึ่งพวกเขาได้จัดเตรียมสตูดิโอเล็กๆ สำหรับเล่นเกมไว้ในบ้านของยุทธ เพื่อความสะดวกสบายและความเป็นส่วนตัว ยุทธจัดการธุระส่วนตัวเสร็จสิ้น เขาก็กลับเข้าสู่โลกของ Elysiumทันทีที่เข้าเกม ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็ปรากฏขึ้น: ติ๊ง[ยินดีด้วย! คุณได้เลื่อนขั้นเป็นนักผจญภัย Rank D แล้ว!][เงื่อนไข: กำจัดมอนสเตอร์ครบ 5,000 ตัว!][คุณได้รับรางวัล: ตราสัญลักษณ์นักผจญภัย Rank D และค่าชื่อเสียงส่วนตัว +500!]ยุทธยิ้มเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นว่าพงษ์กำลังออนไลน์อยู่ จึงได้แชทคุยกันทันที“พงษ์” ยุทธพิมพ์ข้อความ“สมาชิกใหม่ที่จะเข้ากิลด์ของเรา นายช่วยรับไปก่อน 19 คนนะ”“ได้เลยยุทธ! ไม่มีปัญหา!” พงษ์ตอบรับอย่างกระตือรือร้น“ส่วนอีก 6 คนที่เหลือ ฉันจะรับเอง” ยุทธบอกในขณะเดียวกัน ก็มีข้อความส่วนตัวส่งมาหา 'ช่างตาเดียว' ข้อความนั้นมาจาก 'IronForge' นักสร้างอาวุธอันดับ 2 ของสมาคมนักสร้าง คนที่ช่างตาเดียวเคยเอาชนะมาได้ในการประลองเมื่อวานนี้“ท่านช่างตาเดียว!

ตอนที่ 17: เทพปีศาจภาพตัดเข้าสู่ฉากโปรโมทเกม World of Elysium ที่ถูกฉายอย่างอลังการบนหน้าจอขนาดใหญ่ เสียงดนตรีบรรเลงดุดันพร้อมภาพสงครามในอดีตเมื่อพันปีก่อน... ในโลกแห่ง Elysium ที่เคยรุ่งเรืองด้วยหลากหลายเผ่าพันธุ์ เทพผู้สูงสุดแห่งยุคนั้น... เทพปีศาจ ผู้เปี่ยมด้วยพลังอำนาจอันไร้ขีดจำกัด ได้ประกาศเจตจำนงอันชั่วร้าย เขาล้มเลิกพันธมิตรที่มีมาแต่โบราณกับเผ่าพันธุ์ต่างๆ และร่วมมือกับ เทพแห่งจ้าวอสูร ผู้ทรงพลังอันดับสอง ก่อสงครามครั้งใหญ่ขึ้นเพื่อครอบครองโลกแต่เพียงผู้เดียวฉากการต่อสู้สุดอลังการปรากฏขึ้นบนจอ เผ่ามังกรคำรามกึกก้อง เอลฟ์ร่ายเวทมนตร์ พลธนูออร์คระดมยิง เผ่ามนุษย์ยืนหยัดอย่างกล้าหาญ เสียงคมดาบปะทะกันสนั่นหวั่นไหว แผ่นดินสั่นสะเทือนด้วยอำนาจของเทพ ทว่า... แม้จะเกือบทำให้โลกจมดิ่งสู่ความมืดมิดในวันนั้น แต่ท้ายที่สุด เทพปีศาจ ก็พ่ายแพ้ สงครามสิ้นสุดลง ความสงบสุขได้กลับคืนมาสู่ Elysium นานนับพันปีแต่แล้ว... เสียงดนตรีก็เปลี่ยนเป็นโทนต่ำทุ้มและน่าสะพรึงกลัว ภาพสัญลักษณ์ของเทพปีศาจปรากฏขึ้นบนจอ พร้อมกับข้อความขนาดใหญ่:"แต่บัดนี้... เทพปีศาจกำลังจะกลับมา!"ฉากจบลงด้วยโลโก้เกม "VR

ตอนที่ 16: เรื่องวุ่นวายในห้องของอาจารย์ที่ปรึกษาภาควิชาซอฟต์แวร์และการเขียนโปรแกรม บรรยากาศเต็มไปด้วยความพึงพอใจ กลุ่มของยุทธเพิ่งนำเสนอโครงการจบการศึกษาที่เต็มไปด้วยนวัตกรรมและความคิดสร้างสรรค์ จึงได้รับคำชมจากอาจารย์เป็นอย่างมาก พวกเขาได้รับอนุญาตให้ดำเนินโครงการได้ทันที โดยจะรายงานความคืบหน้าทุกสัปดาห์ตลอดระยะเวลา 5 เดือนที่เหลืออยู่ก่อนจบการศึกษาทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้นอกรั้วมหาวิทยาลัย หลังจากทุกคนในกลุ่มแยกย้ายกันกลับไปแล้ว ยุทธก็เดินทอดน่องกลับบ้านอย่างสบายอารมณ์ แต่จู่ๆ กลุ่มชายฉกรรจ์สามคนในชุดพลเรือนก็ปรากฏตัวขึ้นขวางทาง พวกเขามีท่าทางคุกคามและเริ่มหาเรื่องยุทธทันที“เฮ้ย! แกใช่ไหมไอ้เด็กที่กำลังดังในเกม!”ชายคนหนึ่งก้าวเท้าเข้ามายุทธนิ่งเงียบ มองพวกนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย“ทำเป็นเก่งในเกม นอกเกมจะแน่สักแค่ไหนกันเชียว?”อีกคนพูดพร้อมกับพุ่งหมัดเข้าใส่ยุทธเอี้ยวตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว ร่างกายของเขาตอบสนองได้อย่างรวดเร็วเกินคาด เขาปัดหมัดของชายคนที่สองที่ตามเข้ามา แล้วใช้เท้าถีบเข้าที่หน้าขาของชายคนที่สามอย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างนั้นเซถลาเสียหลักการเคลื่อนไหวของยุทธดูไร้

ตอนที่ 15: เผยเบาะแสเสียงสมาร์ทวอทช์ที่เสียบชาร์จไว้ข้างเตียงดังขึ้น ปลุกยุทธให้ตื่นจากการหลับใหลเขากดรับสายด้วยดวงตาที่ยังคงสะลึมสะลือและม่ามางงัวเงีย“ยุทธ นายเช็คข่าวดูแล้วรึยัง”เสียงยอนดังขึ้นในลำโพง ทำให้ยุทธตาตื่นขึ้นมาทันที“ดูว่าการแก้แค้นของนายพอใจหรือยัง ถ้ายัง อยากได้แบบไหนเข้าเกมค่อยคุยกัน อย่าลืมสปอนเซอร์นะ”ยุทธลุกไปล้างหน้าล้างตาอย่างใจเย็น ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากนักตามสไตล์ของเขา เมื่อเสร็จสิ้น เขาก็เดินมาเปิดทีวี ข่าวแรกที่ปรากฏขึ้นคือเรื่องราวของผู้ป่วยจำนวนมากที่มีอาการดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ พร้อมกับตัวเลขผู้เล่นเกม World of Elysium ที่เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด ข่าวผู้เล่นต่างชาติ อเมริกา เกาหลี จีนเขาเปลี่ยนช่อง ทันใดนั้น ภาพของ คริต และสมาชิกทีม MERIT ก็ปรากฏขึ้นบนจอ แม้ใบหน้าจะถูกเบลอไว้ แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าเป็นพวกเขาภาพวิดีโอที่ถูกบันทึกจากมุมสูงเผยให้เห็นเหตุการณ์ในเกม“ไง! ไอ้ขี้แพ้!” เสียงของคริต ID JustKid ดังขึ้นอย่างหยามเหยียด เขาและลูกทีมคนอื่นๆ ยืนล้อมยุทธไว้ด้วยท่าทางถากถาง“คิดว่าจะแน่แค่ไหนกันเชียว? แค่ปลดล็อกเมืองหลวงได้ก่อนน่ะเหรอ?”“คงจะดีใจจนเนื้อ