ตอนที่3.ดินเนอร์

ตอนที่ 3 : ดินเนอร์

บรรยากาศบนรูฟท็อปของร้านอาหารไฟน์ไดน์นิ่งที่เคยอบอวลไปด้วยเสียงเปียโนคลาสสิกและแสงเทียนสุดโรแมนติก บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก 

"คุณริน... ผมว่าคุณรีบตัดสินใจไปหน่อยนะครับ ไม่เปิดโอกาสให้ผมเลย" 

ดนัยพยายามรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบ แต่แววตาขุ่นมัวบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เขาขยับคอเสื้อสูทราคาแพงด้วยความหงุดหงิด

รินลดาไม่ได้สนใจคำท้วงติงนั้น เธอเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามดนัยเตรียมลุกออกไป ท่วงท่าสง่างามแต่วางอำนาจอยู่ในที 

"ฉันมาที่นี่เพราะผู้ใหญ่ขอร้อง และฉันกำลังจะกลับ..."

เพล้ง!!

คำพูดของรินลดาถูกกลืนหายไปพร้อมกับเสียงกระจกบานใหญ่ของห้องอาหารที่แตกกระจาย!

แสงเลเซอร์สีแดงจุดหนึ่งทาบลงบนอกเสื้อของดนัย ตอนที่รินลุกจากเก้าอี้แล้วเบี่ยงตัวออกกระสุนนัดแรกจะเจาะทะลุเบาะเก้าอี้ตรงจุดที่รินเพิ่งนั่งอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีก่อน!

"กรี๊ดดด!!" เสียงผู้คนในร้านอาหารกรีดร้องระงม ความโกลาหลปะทุขึ้นทันที ลูกค้าโต๊ะอื่นพากันหมอบลงใต้โต๊ะและวิ่งหนีตายกันอลหม่าน

ดนัยร้องเสียงหลง ทรุดตัวลงไปคู้คุดอยู่ใต้โต๊ะอาหารด้วยความขี้ขลาด สภาพไฮโซหนุ่มผู้สง่างามหายวับไปในพริบตา

รินลดาตอบสนองด้วยสัญชาตญาณสายสืบทันที เธอเตะโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยจานอาหารฝรั่งเศสให้หงายขึ้นเพื่อใช้เป็นที่กำบังชั่วคราว มือเรียวล้วงเข้าไปใต้กระโปรงเดรสผ่าข้าง ดึงปืนพกขนาดกะทัดรัด Glock 43 ที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียนที่รัดต้นขาออกมาปลดเซฟตี้ในเสี้ยววินาที

ชายชุดดำสามคนในชุดพนักงานบริกรที่แฝงตัวอยู่ตรงฉากกั้นกระจกที่บานหนึ่งแตกไปแล้ว ชักปืนกลมือเก็บเสียงออกมาจากใต้ถาดอาหารและเริ่มกราดยิงสาดเข้ามาที่โต๊ะของดนัย มุมของพวกนั้นเป้าหมายไม่ได้มีแค่ดนัย แต่วิถีกระสุนยังพุ่งเป้ามาที่รินลดาด้วย!

"เจต! เคลียร์ทางซ้าย!" วศินสั่งการเสียงเฉียบขาด ไม่มีร่องรอยความตื่นตระหนกบนใบหน้าหล่อเหลานั้นเลยแม้แต่น้อย

"โธ่บอส! สูทสั่งตัดจากมิลานของผมเพิ่งใส่ครั้งแรกเองนะ!" เจตบ่นอุบ แต่ร่างกายกลับพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว เขาคว้าเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งฟาดเข้าที่หน้าแข้งของบริกรปลอมคนหนึ่งจนล้มคว่ำ ก่อนจะเตะอัดเข้าที่ลิ้นปี่และแย่งปืนมาได้อย่างคล่องแคล่ว

รินลดายืดตัวขึ้นจากหลังโต๊ะที่พรุนไปด้วยรอยกระสุน เธอกะจังหวะอย่างแม่นยำแล้วเหนี่ยวไกปืนสวนกลับ กระสุนเจาะเข้าที่หัวไหล่ของมือปืนคนที่สองจนมันร้องลั่นและทำปืนร่วง แต่ส้นสูงสามนิ้วที่สวมอยู่ทำให้การเคลื่อนไหวของเธอไม่ถนัด รินลดาจึงตัดสินใจสลัดรองเท้าทิ้งไปอย่างไม่ไยดี แล้วพุ่งตัวกระโดดข้ามโซฟาไปหลบอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์

มือปืนคนที่สามเห็นโอกาส มันหันกระบอกปืนเล็งตามร่างบางของรินลดา ทว่าก่อนที่มันจะได้ลั่นไก...

ส้อมสเต็กเนื้อเงินแท้เล่มหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศปักเข้าที่หลังมือของมันอย่างแม่นยำและรุนแรงจนทะลุ!

"อ๊ากก!!" มือปืนแหกปากร้องลั่น

วศินก้าวเดินออกมาจากหลังที่กำบังด้วยท่วงท่าเชื่องช้าแต่น่าเกรงขาม เขากระชากคอเสื้อมือปืนที่กำลังร้องโอดโอย จับกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะหินอ่อนอย่างแรงจนอีกฝ่ายสลบเหมือดคาที่ ทุกการกระทำของวศินทั้งเด็ดขาด แม่นยำ และไร้ความปรานี สมกับสายเลือดอดีตนักเลงใหญ่ที่ไหลเวียนอยู่ในตัว แม้ภาพลักษณ์ภายนอกจะเป็นเพียงหนุ่มแบรนด์เนมก็ตาม

รินลดาที่ประทับปืนเล็งค้างอยู่ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เธอประเมินผู้ชายคนนี้ต่ำไปจริงๆ เขาไม่ใช่แค่คนรวยที่มีบอดี้การ์ดคอยคุ้มกัน แต่ตัวเขาเองนั่นแหละคืออาวุธที่อันตรายที่สุดคนหนึ่ง

"สารวัตร! หมอบลง!" เสียงตะโกนของสิงห์ดังขึ้นจากทางเข้าออกหลัก

หมวดสิงห์ในชุดนอกเครื่องแบบวิ่งหอบแฮ่กเข้ามาพร้อมกับทีมตำรวจท้องที่ ปืนในมือเล็งกราดไปทั่วบริเวณ "ตำรวจ! วางอาวุธแล้วยอมมอบตัวซะ!"

เมื่อเห็นว่ากำลังเสริมของตำรวจมาถึง มือปืนชุดดำที่เหลืออยู่ซึ่งบาดเจ็บก็รีบพยุงกันวิ่งหนีออกทางบันไดหนีไฟไปอย่างรวดเร็ว เจตทำท่าจะวิ่งตาม แต่วศินยกมือขึ้นห้ามไว้ มีหนึ่งคนที่สลบอยู่ตรงเค้าท์เตอร์ ทีมตำรวจรีบเข้ามาจับกุม

สถานการณ์เริ่มกลับสู่ความสงบ เสียงไซเรนรถตำรวจดังระงมมาจากเบื้องล่าง สิงห์รีบวิ่งถลันเข้ามาหารินลดาที่ยืนเท้าเปล่าอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์

"สารวัตร! ปลอดภัยไหมครับ! โหย ดูสภาพสิ ชุดเดรสสวยๆ ขาดหมดเลย... แล้วนี่ใครทำบ้าอะไรกลางกรุงเนี่ย!" 

สิงห์โวยวายพลางรีบถอดเสื้อแจ็กเก็ตของตัวเองออกคลุมไหล่ให้คู่หูสาวด้วยความเป็นห่วง

"ฉันไม่เป็นไร" รินลดาตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปมองใต้โต๊ะที่ดนัยกำลังคลานตะเกียกตะกายออกมาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง สูทราคาแพงเปื้อนเศษอาหารและเศษกระจก ดนัยตัวสั่นเทา มองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดผวา

"ริน... รินปลอดภัยนะ เรา... เรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ" ดนัยพูดเสียงสั่น พยายามจะเดินเข้ามาจับมือเธอ

รินลดาเบี่ยงตัวหลบสายตาเต็มไปด้วยความสมเพช 

"คุณกลับไปเถอะค่ะดนัย ที่เหลือเป็นหน้าที่ของตำรวจ ฉันต้องอยู่สอบปากคำพยานและตรวจสอบที่เกิดเหตุ"

ดนัยหน้าเสียแต่ก็ไม่กล้าขัดคอ เขารีบเดินตามการ์ดของร้านอาหารลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็วทิ้งคราบไฮโซผู้แสนดีไว้บนชั้นดาดฟ้า

วศินที่ยืนปัดฝุ่นออกจากสูทอย่างใจเย็น เดินเข้ามาหารินลดา เขาปรายตามองสิงห์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูของสารวัตรสาว ด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน

"กระสุนเมื่อกี้... ไม่ได้ตั้งใจจะมายิงดนัยหรอกนะครับ สารวัตร"

รินลดาหันขวับไปสบตากับดวงตาคมกริบนั้น "คุณหมายความว่ายังไง?"

"เป้าหมายของพวกมันคือคุณ..." วศินคลี่ยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่อ่านไม่ออกว่ากำลังเยาะเย้ยหรือเตือนภัย "ดูเหมือนสมการที่ผมทิ้งไว้ให้ คุณจะยังแก้ไม่ออกสินะครับ... รีบไขความลับในกล่องของอธิบดีนรินวัตรให้ได้ล่ะ ก่อนที่ 'พวกมัน' จะส่งคนมารับของคืนถึงกองสืบสวนกลาง"

พูดจบ วศินก็ยืดตัวขึ้น ส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้รินลดา แล้วล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินหันหลังกลับไปทางลิฟต์ส่วนตัว ปล่อยให้เจตวิ่งเหยาะๆ ตามไปติดๆ ทิ้งให้รินลดาจ้องมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความสับสนและระแวง

"ไอ้หมอนั่นมันใครวะสารวัตร ท่าทางกวนโอ๊ยชะมัด ให้ผมไปจับข้อหาขัดขวางการปฏิบัติงานไหม?" สิงห์ถามพลางชะเง้อมองตาม

"ไม่ต้องสิงห์..." รินลดากำปืนในมือแน่น นัยน์ตาสะท้อนความมุ่งมั่นที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง "หมอนั่นอาจจะเป็นเบาะแสเดียว ที่จะพาเราไปหาความจริงเรื่องคดีของปู่ฉัน"

ภาพข่าวเหตุการณืที่เกิดขึ้นถูกรายงานออกทีวีทุกช่อง วายุนั่งจิบวิสกี้และดูข่าวอยู่

“พวกมันเริ่มลงมือแล้วครับนาย” ลูกน้องคนหนึ่งรายงานอยู่ในมุมมืด “มันเตรียมเอาของกลางคืนครับ”

ที่กองสืบสวน รินลดานั่งดูกล่องไม้อยู่

กล่องไม้สลักลายโบราณและรหัสลับที่วศินทิ้งไว้ให้... มันไม่ใช่แค่กุญแจไขตู้เซฟ แต่มันคือกุญแจที่กำลังจะเปิดประตูสู่นรกแห่งการชิงอำนาจ และเธอ... คือคนเดียวที่ถือมันไว้ในมือ

จบตอน.