LOGINShare
บทที่ 163 ข้อตกลงกับฮ่องเต้
publish date:
2026-09-18 18:27:25
Latest chapter
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 198 ข้าไม่มีสิทธิ์
หลี่เซวียนมองราชโองการในมือของนางอยู่นาน ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาหาเซี่ยเยว่หลัน “เจ้าเป็นคนรับราชโองการเองหรือ?” “เพคะ” “แล้ว...เจ้ารู้หรือไม่ว่าในนั้นเขียนอะไรบ้าง?” เซี่ยเยว่หลันเม้มริมฝีปากแน่น “หม่อมฉันได้ยินทั้งหมดแล้วเพคะ” หลี่เซวียนนิ่งไป เพียงครู่เดียว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “เสด็จพี่ทรงมีพระบัญชาให้ข้าแต่งงานกับองค์หญิง?” “เพคะ” คำตอบสั้นๆ ของนางกลับทำให้หัวใจของคนทั้งสองหนักอึ้ง จื่อจิ่วหลินมองทั้งคู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างสงบ “เรื่องนี้หม่อมฉันเองก็เพิ่งทราบพร้อมพระองค์” หลี่เซวียนหันไปมองนาง “องค์หญิงไม่รู้เรื่องมาก่อนรึ?” “ไม่รู้เพคะ” จื่อจิ่วหลินสบตาเขาตรงๆ “หากหม่อมฉันรู้ก่อน วันนี้คงไม่ยอมให้ราชโองการฉบับนี้มาถึงต่อหน้าพระองค์ในเวลาที่พระองค์ยังบาดเจ็บเช่นนี้” หลี่เซวียนหัวเราะเบาๆ “ดูเหมือนเรื่องนี้จะไม่มีใครรู้เลยนอกจากคนที่ออกราชโองการ” เซี่ยเยว่หลันก้มมองราชโองการในมือ นิ้วของนางยังคงสั่นอยู่เล็กน้อยทั้งที่นางรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ควา
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 197 ราชโองการที่เลือกเวลาได้ดี
ขบวนเดินทางตรงไปยังจวนรับรองขององค์หญิงจื่อจิ่วหลินทันที ทว่าก่อนที่รถม้าของหลี่เซวียนจะทันเข้าสู่ประตูชั้นใน เสียงฝีเท้าม้าก็ดังขึ้นจากด้านหน้า ชายชุดขุนนางคนเดิมควบม้าเข้ามาขวางทาง ก่อนจะลงจากหลังม้าและคุกเข่าลงต่อหน้ารถม้า “ถวายพระพรองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ” ม่านรถม้าถูกเปิดออก จื่อจิ่วหลินมองชายผู้นั้นด้วยสายตาเย็นลงเล็กน้อย “มีเรื่องใด?” ชายผู้นั้นประสานมือขึ้น “กระหม่อมเป็นผู้ถือราชโองการจากเมืองหลวง มีพระบัญชาให้ส่งถึงอ๋องเจ็ดและเซี่ยกุ้ยเฟยพ่ะย่ะค่ะ” ภายในรถม้า เซี่ยเยว่หลันได้ยินทุกถ้อยคำ นางหันกลับไปมองหลี่เซวียนที่ยังคงไม่ได้สติ หัวใจของนางพลันหนักอึ้ง “แต่ท่านอ๋องเจ็ดยังบาดเจ็บอยู่” จื่อจิ่วหลินเอ่ย “หากเป็นเรื่องราชการ รอจนพระองค์ฟื้นแล้วค่อยถวายก็ได้” ขุนนางผู้นั้นกลับส่ายหน้า “เกรงว่าจะไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ” “เหตุใด?” “ราชโองการฉบับนี้...กำหนดให้รับสั่งต่อหน้าผู้รับโดยตรง” จื่อจิ่วหลินหรี่ตาลง เซี่ยเยว่หลันเองก็ขมวดคิ้ว ราชโองการทั่วไปสามารถฝากผ่านขุนนางหรือผู้
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 196 กลับเมืองอู่หนาน
หมอรีบจัดยาใหม่และให้คนเตรียมน้ำอุ่นสำหรับเช็ดตัว หลายชั่วยามต่อจากนั้น ภายในบริเวณนั้นแทบไม่มีช่วงเวลาที่ได้หยุดพัก เซี่ยเยว่หลันเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง คอยเปลี่ยนผ้าชุบน้ำบนหน้าผากของหลี่เซวียนและคอยจับชีพจรตามคำสั่งของหมอ ไข้ของเขาขึ้นสูงอยู่พักใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ ลดลงทีละน้อย จากเดิมที่ใบหน้าแดงก่ำด้วยพิษไข้ บัดนี้สีหน้าของหลี่เซวียนเริ่มกลับมาสงบลง ลมหายใจที่เคยหนักหน่วงก็ค่อยๆ สม่ำเสมอขึ้น “ไข้ลดแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หมอถอนหายใจอย่างโล่งอก เซี่ยเยว่หลันรีบโน้มตัวเข้าไปใกล้ “แล้วแผลเล่า?” หมอเปิดผ้าพันแผลออกตรวจอย่างระมัดระวัง ก่อนพยักหน้า “เลือดหยุดสนิทแล้วพ่ะย่ะค่ะ แผลเริ่มสมานตัวดีขึ้น ไม่มีเลือดออกเพิ่ม” เพียงได้ยินเช่นนั้น เซี่ยเยว่หลันก็หลับตาลงอย่างโล่งอก “แต่พระองค์ยังไม่ได้สติ” คำพูดต่อมาทำให้นางลืมตาขึ้นอีกครั้ง “เหตุใดกัน?” “ร่างกายของท่านอ๋องเสียเลือดมากและได้รับบาดเจ็บหนัก แม้ไข้จะลดลงแล้ว แต่ยังต้องใช้เวลาให้ร่างกายฟื้นตัวพ่ะย่ะค่ะ” “แล้วพระองค์จะฟื้นเมื่อใด?” ห
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 195 ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเลือก
เซี่ยเยว่หลันก้มหน้าลงมองมือของตนเอง มือที่ยังคงกุมมือของหลี่เซวียนเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือเพียงชั่วขณะ เขาจะหายไปจากชีวิตของนางอีกครั้ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา...นางรักผิดคนมาตลอดงั้นเหรอไม่ใช่...นางไม่ได้รักผิดคน นางเพียงจำคนที่รักผิดไปเท่านั้น ความรักที่นางมอบให้หลี่จิ้งเหยียน ความภักดีที่นางมีต่อเขา การยอมยืนอยู่ข้างเขาในวันที่เขายังไม่มีสิ่งใด การช่วยเขาก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ แม้ต้องเผชิญอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า... ทุกอย่างล้วนเกิดจากความเข้าใจผิดเพียงเรื่องเดียว นางคิดว่าชายที่เคยคุกเข่าอยู่ข้างนางในวัยเด็กคือหลี่จิ้งเหยียน คิดว่าคนที่เคยเก็บถุงหอมของมารดานางเอาไว้ให้ คือเขา คิดว่าคนที่สัญญาว่าจะคืนของให้นางในวันที่นางเข้มแข็ง คือเขา และคิดว่าคนที่นางเฝ้ารอคอยมาตลอดหลายปี...คือฮ่องเต้ที่นางแต่งงานด้วย แต่ความจริงกลับตรงกันข้ามทั้งหมด คนคนนั้น...อยู่ตรงหน้านางมาตลอด เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองใบหน้าของหลี่เซวียนที่ยังคงหลับใหลด้วยพิษไข้ “เหตุใด...” เสียงของนางแผ่วเบา “เหตุใดพระองค์ถึงไม่บอกหม่อมฉันเร็วกว่า
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 194 อดีตที่ถูกซ่อนไว้
ภาพในอดีตย้อนกลับมาในความทรงจำ ฤดูร้อนปีนั้นเซี่ยเยว่หลันในวัยเจ็ดขวบ กำลังคุกเข่าอยู่ต่อหน้าท่านอาจารย์เห่อด้วยนางแอบเข้าไปในเขตหวงห้ามตำหนักวังชั้นใน 'คุณหนูเซี่ย เหตุใดเจ้าจึงขัดคำสั่งของอาจารย์' 'ท่านอาจารย์ ข้าเพียงเข้าไปช่วยเด็กชายผู้นี้ออกจากเขตหวงห้ามเจ้าค่ะ เขาเพิ่งมาใหม่จึงไม่รู้ความและเดินเข้าไปในเขตตำหนักนั้น..." นางหันไปทางเด็กคนนั้น ใบหน้าของเขาดูไม่รู้ความ ผู้เฒ่าเห่อหันมองเด็กชายคนนั้นนิ่ง 'เป็นเช่นนั้นจริงอย่างนาวว่าหรือ' 'ข้าเพียงเข้าไปหยิบสิ่งนี้ขอรับ' เด็กชายยื่นถุงหอมผ้าไหมทองสีอ่อนปักรูปพระจันทร์เสี้ยว และอักษรคำว่า เซี่ยเยว่หลัน เด็กสาวชะงัก 'นั่นถุงหอมของแม่ข้า...' 'ข้าเห็นพวกเด็กชายสองสามคนนั้น แอบขโมยถุงนี่มาจากห่อผ้าของคุณหนูท่านนี้ ข้าจึงแอบเดินตามไปขอรับ พวกเขาปามันเข้าไปในเขตหวงห้ามและกำลังจะไปบอกนาง ข้าจึงแอบเข้าไปเอามาแล้วนางก็มาพบเข้าขอรับ" เด็กชายพูดพลางหันกลับไปมองนาง 'เช่นนั้นข้าขอรับผิดแทนเขาเองท่านอาจารย์ เขาช่วยข้าไว้...ข้าต้องตอบแทนเขา' ผู้เฒ่าเห่อยิ้มอ่อนพลางสั่งทำโ
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 193 ความทรงจำที่สับสน
เขามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือไปจับมือของนาง สัมผัสที่เย้นเฉียบช่างแตกต่างกับที่เคย เซี่ยัยว่หลันชะงัก ดวงตากลมจ้องมองบุรุษตรงหน้าด้วยความสั่นไหว “เยว่หลัน” “เพคะ?” “ถ้าข้าหลับ...” “ห้ามพูดเช่นนั้นเพคะ” “ฟังข้าก่อน” “ไม่เพคะ” น้ำเสียงของนางสั่นอย่างเห็นได้ชัด หลี่เซวียนนิ่งไป เขาเพิ่งเคยเห็นเซี่ยเยว่หลันเป็นเช่นนี้ หญิงสาวที่แม้ต้องเผชิญกับศัตรูจำนวนมากก็ยังสามารถถือดาบได้มั่นคง หญิงสาวที่แม้รู้ว่าตระกูลของตนถูกทำลายก็ยังไม่ร้องไห้ต่อหน้าผู้ใด แต่เวลานี้เพียงเห็นเลือดของเขา...มือของนางกลับสั่นจนไม่อาจปกปิดได้ “ข้าไม่เป็นไร” เขากระซิบ เซี่ยเยว่หลันก้มหน้าลง “หม่อมฉันไม่อยากเสียพระองค์ไป” คำพูดนั้นหลุดออกมาเบาจนแทบไม่ได้ยิน หลี่เซวียนนิ่งงัน ดวงตาของเขาอ่อนลง “เจ้าพูดว่าอะไรนะ?” เซี่ยเยว่หลันรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป นางรีบหันหน้าหนี “ไม่มีอะไรเพคะ” “แต่ข้าได้ยิน” “พระองค์คงฟังผิดไป” “ข้าไม่เคยฟังผิดเรื่องของเจ้า...ไม่เคยสักนา
You May Also Like
ลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม36.9K viewsองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้139.9K viewsทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย677.5K viewsฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ
ซินต้งหรูสุ่ย259.7K viewsพี่หญิงอย่าทอดทิ้งข้า
เทียนสื่อ293 viewsอดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย
ม่านอวี้165 viewsประกาศิตทรราช
เพลงมีนา305 viewsอดีตที่เลือนหาย
ลัยลา228 views
