LOGINเซี่ยเยว่หลันเดินออกจากเรือนพักด้วยสีหน้าครุ่นคิด นางตั้งใจจะไปตรวจสอบพื้นที่รักษาผู้ป่วย แต่เมื่อเดินผ่านสวนด้านข้างกลับได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากศาลาริมน้ำ “ท่านเดินทางมาตั้งไกล เพื่อจะมานั่งพักที่นี่หรือ?” เป็นเสียงของจื่อจิ่วหลิน “ข้าเพิ่งกลับจากตรวจเส้นทางขนส่งเสบียง จะให้ไปทำงานต่อโดยไม่พักเลยหรือ?” เสียงของเซี่ยอวี้หลิงตอบกลับมา เซี่ยเยว่หลันชะลอฝีเท้าก่อนจะมองเข้าไปในศาลา จื่อจิ่วหลินกำลังนั่งอยู่ข้างเซี่ยอวี้หลิง บนโต๊ะมีขนมและชาร้อนวางอยู่หลายจาน นางกำลังยื่นขนมชิ้นหนึ่งไปตรงหน้าบุรุษหนุ่ม ขณะที่เขาก้มหน้าลงกัดขนมจากมือของนางอย่างเป็นธรรมชาติ “อร่อยหรือไม่?” “พอใช้ได้” “พอใช้ได้หรือ? เช่นนั้นคืนมาให้ข้า” จื่อจิ่วหลินทำท่าจะดึงจานขนมกลับ แต่เซี่ยอวี้หลิงกลับยื่นมือมาจับข้อมือนางไว้ “ข้าเพียงล้อเจ้าเล่นเท่านั้น” “ท่านนี่ช่างเอาใจยากจริงๆ” “เช่นนั้นแล้วเจ้ายังจะถามข้าอีกหรือ?” จื่อจิ่วหลินหัวเราะ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดเศษขนมที่ติดอยู่ตรงมุมปากของเซี่ยอวี้หลิง “อยู่นิ่งๆ สิ” เซี่ยอวี้หลิงไม่ได้หลบ
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เซี่ยเยว่หลันยังคงทำงานช่วยเหลือชาวเมืองชิงเหออย่างต่อเนื่อง แม้สถานการณ์โรคระบาดจะดีขึ้นมากแล้ว แต่ยังมีผู้ป่วยบางส่วนที่ต้องได้รับการดูแล นางจึงไม่อาจละทิ้งหน้าที่ไปได้ ทว่าในใจกลับมีเรื่องหนึ่งที่คอยรบกวนอยู่เสมอ เรื่ององค์หญิงแห่งอู่หนาน นับตั้งแต่ได้รับจดหมายจากเมืองหลวง นางก็อดนึกถึงเรื่องนี้ไม่ได้ ยิ่งจื่อจิ่วหลินพูดจาคลุมเครือมากเท่าใด นางก็ยิ่งรู้สึกว่าการเดินทางมาขององค์หญิงผู้นั้นคงไม่ใช่เพียงการเจรจาสัมพันธไมตรีธรรมดา อีกทั้งจื่อจิ่วหลินยังเป็นองค์หญิงแห่งอู่หนาน นางย่อมทราบเรื่องภายในราชวงศ์ของตนเองดีกว่าผู้อื่น หากนางพูดว่ามาเพื่ออภิเษกที่จะเกิดขึ้น นั่นก็หมายความว่าราชสำนักทั้งสองฝ่ายอาจกำลังเตรียมการอยู่จริงๆ เซี่ยเยว่หลันถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปิดเอกสารในมือ “คุณหนู เป็นอะไรหรือเจ้าคะ?” ชิงหลัวที่กำลังจัดยาอยู่ใกล้ๆ เอ่ยถาม “ไม่มีอะไร ข้าเพียงรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย” “เช่นนั้นพักสักครู่เถิดเจ้าค่ะ ฝ่าบาททรงกำชับไว้แล้ว หากท่านยังฝืนทำงานอีก ข้าน้อยคงต้องไปทูลฟ้องพระองค์จริงๆ” เซี่ยเยว่หลันหัวเราะเบาๆ
เมืองชิงเหอมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเดิมมาก หลังจากฝนตกติดต่อกันหลายวัน ในที่สุดท้องฟ้าก็แจ่มใส แสงแดดอ่อนส่องผ่านหลังคาเรือนลงมายังลานกว้างซึ่งถูกจัดเป็นจุดแจกจ่ายเสบียง เซี่ยเยว่หลันกำลังตรวจสอบรายงานการส่งยาไปยังหมู่บ้านรอบนอก ขณะที่ชิงหลัวยกน้ำชามาวางให้ “คุณหนูเจ้าคะ เมื่อคืนท่านแทบไม่ได้นอน วันนี้ยังจะออกไปตรวจหมู่บ้านอีกหรือเจ้าคะ?” “รายงานจากหมู่บ้านทางใต้ยังไม่ครบ ข้าอยากไปดูด้วยตนเองสักครั้ง” “แต่ฝ่าบาททรงกำชับให้ท่านพักผ่อนนะเจ้าคะ” เซี่ยเยว่หลันยิ้มบาง “ข้าจะกลับมาก่อนค่ำ ไม่ต้องกังวลหรอก” นางยังไม่ทันได้ลุกขึ้น เสียงฝีเท้าจากด้านนอกก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงของเซี่ยเสวียนอู่ “ท่านหญิง มีคนเดินทางมาถึงขอรับ” “ผู้ใดหรือ?” “เป็นคุณชายอวี้หลิงกับคุณหนูจื่อจิ่วหลินขอรับ” เซี่ยเยว่หลันชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ “อวี้หลิงกับจิ่วหลินหรือ?” ไม่นานนักทั้งสองคนก็เดินเข้ามาในเรือนพัก เซี่ยอวี้หลิงสวมชุดสีเทาเข้ม ท่าทางยังคงสง่างามเช่นเคย ส่วนจื่อจิ่วหลินอยู่ในชุดสีขาว
ช่วงบ่ายวันเดียวกัน หลี่เซวียนเสด็จมายังจุดแจกจ่ายเสื้อผ้าเพื่อทอดพระเนตรความเรียบร้อย โดยมีเซี่ยเสวียนอู่ติดตามอยู่ไม่ห่าง ฟ่านจื่อเหยาเห็นพระองค์แต่ไกลก็รีบเข้าไปถวายคำนับ “ถวายพระพรฝ่าบาท” “ลุกขึ้นเถิด” “ฝ่าบาทเสด็จมาตรวจดูการแจกจ่ายสิ่งของหรือเพคะ?” “อืม แล้วเยว่หลันอยู่ที่ใด?” ฟ่านจื่อเหยาชะงักไปเพียงเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูเซี่ยอยู่ด้านในเพคะ เมื่อครู่ยังตรวจสอบบัญชีสิ่งของอยู่ หม่อมฉันเห็นว่านางทำงานหนักมาก จึงไม่กล้าเข้าไปรบกวน” หลี่เซวียนพยักหน้า ก่อนจะเดินตรงไปยังเรือนพัก “ฝ่าบาทเพคะ” ฟ่านจื่อเหยาเรียกพระองค์ไว้ “มีเรื่องใด?” “เมื่อครู่หม่อมฉันเห็นว่าคุณหนูเซี่ยยังไม่ได้พักเลยเพคะ หากฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้นางพักบ้าง นางอาจจะยอมฟังมากกว่าคำเตือนของพวกหม่อมฉัน” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงห่วงใย “หม่อมฉันเองก็เป็นห่วงสุขภาพของนางเช่นกัน” หลี่เซวียนทอดพระเนตรฟ่านจื่อเหยาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตรัสว่า “เรื่องของเยว่หลัน ข้าจะพูดกับนางเอง” “เพคะ” ฟ่านจื่อเหยาก้มหน้
สถานการณ์โรคระบาดในเมืองชิงเหอก็ค่อยๆ คลี่คลายลง ผู้ป่วยรายใหม่ลดจำนวนลงอย่างต่อเนื่อง หมู่บ้านโดยรอบเริ่มได้รับเสบียงและยาอย่างทั่วถึง ชาวเมืองที่เคยหวาดกลัวต่างเริ่มกลับมาประกอบอาชีพของตนเองอีกครั้ง เซี่ยเยว่หลันยังคงทำงานตั้งแต่เช้าจรดเย็น บางวันนางออกไปตรวจพื้นที่รักษาผู้ป่วย บางวันก็เดินทางไปยังหมู่บ้านห่างไกลเพื่อตรวจสอบการแจกจ่ายเสบียง แม้หลี่เซวียนจะคอยเตือนให้นางพักผ่อนอยู่เสมอ แต่นางก็ยังคงทำทุกอย่างด้วยตนเองเท่าที่จะทำได้ ส่วนฟ่านจื่อเหยา หลังจากมาถึงเมืองชิงเหอ นางก็แสดงความกระตือรือร้นในการช่วยเหลือชาวเมืองไม่น้อย ทั้งยังมักปรากฏตัวอยู่ใกล้หลี่เซวียนเมื่อมีโอกาส ทว่าการช่วยเหลือของนางกลับไม่ราบรื่นนัก เซี่ยเยว่หลันกำลังตรวจสอบรายการเสื้อผ้าและผ้าห่มที่จะนำไปแจกจ่ายให้ชาวเมือง นางพบว่าจำนวนสิ่งของในบัญชีไม่ตรงกับจำนวนที่เจ้าหน้าที่รายงาน จึงเรียกชิงหลัวเข้ามาสอบถาม “ผ้าห่มที่ส่งมาจากคลังเสบียงมีทั้งหมดสามร้อยผืน เหตุใดในบัญชีแจกจ่ายจึงมีเพียงสองร้อยแปดสิบผืน?” ชิงหลัวพลิกเอกสารตรวจสอบ ก่อนตอบว่า “เมื่อวานคุณหนู
พระองค์ตรัสพลางเลื่อนจานขนมที่นำติดตัวมาวางตรงหน้านาง “กินอีกสักหน่อยเถิด ตั้งแต่เดินทางมาถึงที่นี่ ข้าไม่อยากเห็นเจ้ามัวแต่ทำงานจนลืมกินข้าว” เซี่ยเยว่หลันมองขนมตรงหน้าแล้วอดยิ้มไม่ได้ “พระองค์ทรงนำมาจากเมืองหลวงหรือเพคะ?” “อืม ข้าให้คนเตรียมมาเพราะเจ้าเคยบอกว่าชอบ” ฟ่านจื่อเหยามองจานขนมที่ถูกวางตรงหน้าเซี่ยเยว่หลัน ดวงตาพลันไหววูบ นางเพิ่งเล่าเรื่องน้ำแกงที่จัดเตรียมถวายพระองค์ แต่หลี่เซวียนกลับจำได้แม้กระทั่งขนมที่เซี่ยเยว่หลันชอบ และทรงเดินทางนำมาด้วยพระองค์เอง “ฝ่าบาททรงใส่พระทัยคุณหนูเซี่ยมากจริงๆ นะเพคะ” ฟ่านจื่อเหยากล่าวพร้อมรอยยิ้มบาง พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ “ตอนอยู่ในวัง หม่อมฉันไม่เคยเห็นพระองค์ทรงนำสิ่งใดติดพระองค์เพื่อมอบให้ผู้ใดเช่นนี้มาก่อน” หลี่เซวียนไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพียงมองเซี่ยเยว่หลันที่กำลังหยิบขนมขึ้นมา “ชอบหรือไม่?” “ชอบเพคะ” “เช่นนั้นก็กินเสียให้หมด” “หม่อมฉันกินไม่หมดหรอกเพคะ” “กินเท่าที่เจ้าต้องการก็พอ” คำพูดธรรมดาเพียงไม่กี่คำกลับทำให้บรรยากาศระหว่างทั







