Home / รักโบราณ / หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ / บทที่ 280 เสียงละเมอที่อ่อนแรง

Share

บทที่ 280 เสียงละเมอที่อ่อนแรง

last update publish date: 2026-10-15 22:54:59

“หม่อมฉัน...” นางกำนัลชราก้มหน้า

“หม่อมฉันรับใช้ในตำหนักของฝ่าบาทมาหลายปีแล้วเพคะ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 285 จดหมายกับกุญแจ

    “เมื่อคืนกระหม่อมสามารถห้ามเลือดได้ชั่วคราวพ่ะย่ะค่ะ แต่เมื่อยามใกล้รุ่ง บาดแผลกลับเริ่มมีเลือดไหลออกมาอีก ทั้งยังไม่สามารถหยุดได้อย่างที่ควรจะเป็น แม้กระหม่อมจะถวายยาห้ามเลือดและพยายามรักษาบาดแผลแล้วก็ตาม” หมอหลวงอาวุโสหยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความหนักใจ “พระโลหิตของฝ่าบาทลดลงอย่างต่อเนื่อง พระวรกายก็อ่อนแรงลงมาก หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป...” “พอแล้ว!” หลี่เซวียนตวาด เสียงดังจนขันทีที่ยืนอยู่ด้านข้างสะดุ้งเฮือก “ข้าไม่ต้องการฟังคำพูดคลุมเครือ บอกมาให้ชัดว่าเจ้าจะรักษาเสด็จพี่ได้หรือไม่!” หมอหลวงอาวุโสก้มหน้าจนหน้าผากแทบแตะพื้น “กระหม่อมกำลังพยายามอย่างสุดความสามารถพ่ะย่ะค่ะ แต่บาดแผลอยู่ใกล้จุดสำคัญ ทั้งยังมีการเสียพระโลหิตซ้ำหลายครั้ง...กระหม่อมเกรงว่า หากไม่สามารถควบคุมพระโลหิตให้หยุดไหลได้ในเร็ววันนี้ พระอาการอาจ...” เขาไม่กล้ากล่าวต่อแต่ความเงียบที่เกิดขึ้นกลับน่าหวาดกลัวยิ่งกว่าคำพูดใดๆ เซี่ยเยว่หลันรู้สึกว่าปลายนิ้วของตนเย็นเฉียบ นางก้าวเข้าไปใกล้หมอหลวงอาวุโส ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นพร่า “แล้วเมื่อครู่พระองค์ทรงฟื้นขึ้นมาหรื

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 284 อาการที่ทรุดหนักลง

    แสงแรกของรุ่งอรุณค่อยๆ สาดผ่านชายคาตำหนักบรรทม ท้องฟ้าที่เคยมืดสนิทเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาอมฟ้า ทว่าความเงียบสงบของยามเช้ากลับไม่อาจปัดเป่าความอึมครึมที่ปกคลุมทั่วทั้งตำหนักได้ตลอดทั้งคืน ไม่มีผู้ใดกล้าพักผ่อนอย่างแท้จริง หมอหลวงผลัดเปลี่ยนกันเข้าออกตำหนักเพื่อถวายการรักษา ขันทีและนางกำนัลต่างเดินอย่างระมัดระวัง แม้แต่เสียงฝีเท้าก็ยังถูกกดให้เบาที่สุด ราวกับทุกคนกำลังหวาดกลัวว่าเสียงเพียงเล็กน้อยอาจทำให้ลมหายใจอันแผ่วเบาของฮ่องเต้ขาดหายไป เซี่ยเยว่หลันนั่งรออยู่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อคืน นางตั้งใจว่าจะรอจนกว่าหลี่จิ้งเหยียนจะทรงฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ตั้งใจว่าจะไม่ยอมพลาดแม้แต่คำเดียวที่อาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขคดีของตระกูลเซี่ย แต่หลังจากอดหลับอดนอนมาทั้งคืน ความเหนื่อยล้าก็เริ่มเอาชนะความตั้งใจของนางอย่างช้าๆ แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงค่อยๆ เอนพิงเสาข้างประตู ศีรษะเอียงลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยังคงกำผ้าเช็ดหน้าที่มีรอยเลือดจางๆ ติดอยู่ นางไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อใด หลี่เซวียนเดินกลับมาจากห้องทรงงานในยามฟ้าสาง หลังจากจัดการเรื่องเอกสารที่หายไปจากคลังเ

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 283 เขาเคยมาหาข้า

    “หม่อมฉันได้ยินพระองค์ตรัสถึงบิดาของหม่อมฉัน” พระพักตร์ของหลี่จิ้งเหยียนพลันนิ่งงัน “ฝ่าบาท...” นางจ้องมองเขาโดยไม่หลบสายตา “พระองค์ตรัสว่า พระองค์ช่วยบิดาของหม่อมฉันไม่ทัน” ภายในตำหนักเงียบลงทันที หลี่เซวียนมองพระเชษฐาอย่างเคร่งเครียด ขณะที่เซี่ยเยว่หลันรู้สึกได้ถึงพระหัตถ์ในมือที่เกร็งขึ้นอย่างชัดเจน หลี่จิ้งเหยียนหลับพระเนตรลงชั่วครู่ คล้ายกำลังรวบรวมกำลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ เมื่อทรงลืมพระเนตรขึ้นอีกครั้ง แววตาคู่นั้นกลับไม่ได้มีเพียงความเจ็บปวดจากบาดแผล หากยังมีความรู้สึกผิดบางอย่างที่พระองค์พยายามซ่อนเอาไว้มานานหลายปี “เยว่เยว่...” พระองค์ตรัสช้าๆ “มีบางเรื่อง...ที่ข้าไม่เคยบอกเจ้าตลอดเวลาที่เราใช้ชีวิตร่วมกันมา” เซี่ยเยว่หลันรู้สึกว่าลมหายใจของตนเองติดขัด “เรื่องใดเพคะ?” หลี่จิ้งเหยียนมองนางนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ บีบพระหัตถ์ของนางเบาๆ “ก่อนคืนที่บิดาของเจ้าจะเข้าวังหลวงกลางดึกและถูกวางยา...เขาเคยมาหาข้า” ดวงตาของเซี่ยเยว่หลันเบิกกว้าง “อะไรนะเพคะ?” หลี่จิ้งเหยียนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะกล่าวต่อ

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 282 เจ้าได้ยินว่าอะไร

    เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เยว่หลัน มีบางอย่างที่ข้าอยากให้เจ้ารู้ แม้เราจะพบชื่อของเสด็จพี่อยู่ในราชโองการเก่า แต่จนถึงตอนนี้ เรายังไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะยืนยันว่าพระองค์ทรงเป็นผู้สั่งการทุกอย่างด้วยพระองค์เอง” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้น “ท่านอ๋องกำลังจะบอกว่า ฝ่าบาทอาจไม่ได้เป็นผู้ลงมือหรือเพคะ?” “ข้ากำลังบอกว่าเรายังไม่รู้ความจริงทั้งหมด” หลี่เซวียนตอบหนักแน่น “ผู้ลงนามในราชโองการ ผู้สั่งการให้ดำเนินคดี และผู้ที่ลงมือทำให้แม่ทัพเซี่ยต้องตาย อาจเป็นคนเดียวกัน หรืออาจไม่ใช่ก็ได้ เราต้องแยกเรื่องเหล่านี้ออกจากกัน” เซี่ยเยว่หลันนิ่งเงียบ นางเข้าใจเหตุผลของเขา แต่การยอมรับว่าหลี่จิ้งเหยียนอาจมีความจริงบางอย่างที่นางไม่เคยรู้ กลับเป็นเรื่องยากกว่าที่คิด เพราะหากพระองค์เคยพยายามช่วยบิดาของนางจริง แล้วเหตุใดนางจึงต้องสูญเสียทุกอย่าง หากพระองค์รู้ว่าบิดาของนางไม่ได้เป็นกบฏ เหตุใดจึงปล่อยให้ชื่อเสียงของตระกูลเซี่ยถูกทำลาย และหากพระองค์พยายามช่วยจริง...ใครกันแน่ที่ขัดขวางพระองค์ “ท่านอ๋อง” นางเอ่ยขึ้นหลัง

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 281 ข้าช่วยเขาไม่ทัน

    "ท่านพ่อ...นั่นไม่ใช่บัญชีของพวกเขา...พวกเขาภักดีต่อเรา...ท่านพ่อ..." หัวใจของเซี่ยเยว่หลันพลันกระตุกอย่างรุนแรง บัญชี...นางจ้องมองบุรุษบนเตียง รู้สึกว่าทุกถ้อยคำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขากำลังเชื่อมโยงกับบางสิ่งที่นางตามหามานานหลายปี “ฝ่าบาท...บัญชีอะไรเพคะ?” นางรีบถาม ทว่าเขากลับเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะส่ายพระพักตร์อย่างอ่อนแรง “ไม่...อย่าให้พวกเขาเอาไป...” ปลายนิ้วของหลี่จิ้งเหยียนบีบมือของนางแน่นขึ้น “เยว่เยว่...หนีไป...” เซี่ยเยว่หลันรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกระแทกลงกลางอก พระองค์ทรงเรียกชื่อนาง ไม่ใช่กุ้ยเฟย ไม่ใช่ชายาที่อยู่ภายใต้พระบัญชา แต่เป็นชื่อที่พระองค์เคยเรียกในวันที่ทั้งสองยังไม่มีระยะห่างระหว่างกันมากถึงเพียงนี้นางพยายามข่มความสั่นไหวในหัวใจ ก่อนจะเอ่ยถามช้าๆ “พระองค์กำลังตรัสถึงเรื่องบิดาและครอบครัวของหม่อมฉันหรือเพคะ?” คำถามนั้นทำให้หลี่จิ้งเหยียนพลันนิ่งงันราวกับแม้ในความฝัน ชื่อของแม่ทัพเซี่ยก็ยังเป็นสิ่งที่ทำให้พระองค์ไม่อาจสงบลงได้ ผ่านไปครู่ใหญ่ พระองค์จึงพึมพำออกมาอีกครั้ง

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 280 เสียงละเมอที่อ่อนแรง

    “หม่อมฉัน...” นางกำนัลชราก้มหน้า “หม่อมฉันรับใช้ในตำหนักของฝ่าบาทมาหลายปีแล้วเพคะ วันนี้เห็นฝ่าบาททรงบาดเจ็บเช่นนี้ หม่อมฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่พระองค์ทรง...” นางหยุดพูดราวกับไม่กล้ากล่าวต่อ เซี่ยเยว่หลันมองนางนิ่ง “จะมีวันที่ทรงอะไร?” นางกำนัลชราลังเล ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “จะมีวันที่ฝ่าบาททรงยอมเอาพระวรกายเข้าขวางอาวุธแทนผู้ใดเฉกเช่นวันนี้เพคะ” หัวใจของเซี่ยเยว่หลันกระตุกวูบ นางไม่ตอบในทันที เพียงหันไปมองบุรุษบนเตียงอีกครั้ง นางกำนัลชรารีบก้มศีรษะ “หม่อมฉันล่วงเกินแล้วเพคะ เพียงแต่...ฝ่าบาทไม่เคยรักผู้ใด...นอกจากกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเพคะ” “ไม่เป็นไร เจ้าออกไปเถิด” เมื่อประตูปิดลง เซี่ยเยว่หลันก็กลับมานั่งข้างเตียงอีกครั้ง คำพูดของนางกำนัลยังคงวนเวียนอยู่ในหัว นางไม่รู้ว่าหลี่จิ้งเหยียนเคยทำเช่นนี้เพื่อใครมาก่อนหรือไม่ แต่สิ่งที่นางรู้คือ ในวินาทีที่ซูเฟยพุ่งเข้ามา เขาไม่มีเวลาคิดทบทวน ไม่มีเวลาชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย และไม่มีเวลาสร้างคำโกหกใดๆ เขาเพียงพุ่งเข้ามาขวางนางไว้ ราวกับสิ่งเดียวที่สำคัญในขณะนั้นคือการไม่ปล

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status