จุดเริ่มต้นก็ควรเปลี่ยน

เมื่อมองให้ดีอยู่ครู่หนึ่งไป๋หงเหยียนความจำคล้ายเลือนราง ครั้งหนึ่งในชาติเดิมนางเคยเห็นบุรุษผู้นี้จากระยะไกลในงานเฉลิมฉลองในครั้งหนึ่ง ตอนนั้นนางยังมิรู้จักชื่อเสียงใดของเขา

"แล้ว...คุณหนูมาคนเดียวหรือ"

น้ำเสียงสุภาพไม่แสดงฐานะแต่มีความสง่างามดั่งบุรุษสูงศักดิ์ซ่อนอยู่ในท่าที

"ข้าออกมาทำธุระ ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้"

เขายิ้มบางให้นาง

"อากาศเช่นนี้เอาแน่เอานอนมิได้ คนพลุกพล่านนักม้าจึงตกใจได้ง่าย"

"ขอบคุณท่านที่ช่วยไว้เจ้าค่ะ ข้าต้องขอตัวกลับก่อน"

นางหันหลังก้าวเดินออกมาช้า ๆ เมื่อไม่เห็นมีคนมากับนางเขาจึงเดินตามไป

"ช้าก่อน สตรีเดินทางคนเดียวมีความเสี่ยง ข้าจะไปส่ง เจ้าอยู่ที่ใดหรือ"

นางลังเลครู่หนึ่ง ทว่าเมื่อใคร่ครวญให้ดี บุรุษผู้นี้น่าจะมิใช่คนธรรมดา ตอนนี้ยังไม่ถึงชั่วยาม คนในวังคงยังอยู่ที่จวน หากนางตอบตกลงก็น่าจะเป็นผลดีต่อนางมากกว่าผลเสีย

"เช่นนั้นก็รบกวนท่านแล้ว"

ถนนจากตลาดกลับจวนแม่ทัพคดเคี้ยว รถล้อเลื่อนกลิ้งไปบนทางเรียบ เมื่อถึงหน้าจวน เห็นรถม้าจากวังหลวงจอดอยู่ ขันทีหลายคนและเหล่านางกำนัลกำลังสนทนากับบิดาของนาง ใบหน้าของทุกคนดูไม่พอใจยิ่งนัก

ทันทีที่นางก้าวลงจากรถม้า สายตาทุกคู่ต่างหันมามอง มีเสียงกระซิบดังขึ้นเบา ๆ

"บุตรสาวแม่ทัพออกไปนอกจวนทั้งที่รู้ว่าคณะจากวังหลวงจะมา ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง"

อวี้เหวินหลงก้าวตามลงมา ยกมือคารวะเอ่ยเสียงชัดเจน

"คารวะท่านแม่ทัพ โปรดอย่าเข้าใจผิด คุณหนูประสบเหตุไม่คาดฝัน มีม้าตกใจวิ่งเข้ามาในตลาด ข้าเพียงช่วยพานางกลับมาเพื่อความปลอดภัยเท่านั้น"

ขันทีจากวังหลวงเหลือบตามอง เห็นบุรุษท่าทางสูงศักดิ์ก็ลังเลชั่วขณะ แต่กลับเอ่ยอย่างเย็นชาว่า

"สตรีที่ออกไปเพ่นพ่านนอกจวนย่อมถูกครหา ถึงช่วยไว้ก็ยากจะลบล้างมลทิน"

ไป๋หงเหยียนค้อมศีรษะอย่างสงบ

"เป็นความประมาทของข้าเอง ขออภัยทุกท่านที่ทำให้เสียเวลา"

คำพูดราบเรียบแต่มั่นคงทำให้ขันทีสะอึกไปเล็กน้อยก่อนเอ่ยออกมาเสียงเย็น

"เรื่องนี้จำต้องรายงานต่อวังหลวงอย่างตรงไปตรงมา"

จากนั้นคณะของวังหลวงก็พากันออกจากจวนไป

เมื่อความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แม่ทัพไป๋หงเทียนถอนหายใจยาว ส่ายหน้าคิดไม่ตก

"เรื่องนี้ คงมิอาจลบได้ง่าย"

อวี้เหวินหลงค้อมตัว

"ความผิดล้วนอยู่ที่ข้า ข้าเต็มใจรับผิดชอบหากทำให้คุณหนูเสียหาย"

แม่ทัพไป๋ส่ายหน้า

"ไม่จำเป็น ท่านช่วยชีวิตนางข้าย่อมซาบซึ้งใจ เพียงแต่ข่าวในวังแพร่เร็วกว่าพายุ ได้แต่หวังว่าเรื่องจะไม่บานปลายเกินจริง"

อวี้เหวินหลงเห็นสีหน้าหนักใจของอีกฝ่ายก็รู้ว่าคงอยู่ต่อไปไม่ได้

"เช่นนั้นข้าต้องขอตัวลา หากทำให้ท่านแม่ทัพไม่สบายใจและต้องการกราบทูลชี้แจงต่อฝ่าบาท ติดต่อข้าไปที่จวนกั๋วกงได้ แจ้งว่า อวี้เหวินหลง ทุกคนจะต้อนรับท่านเป็นอย่างดี"

ไป๋หงเทียนเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ฟังบุรุษหนุ่มกล่าวเชิงแนะนำตัว เขาเป็นทายาทจวนกั๋วกงเช่นนั้นหรอกหรือ

"บุญคุณครั้งนี้ข้าจะจดจำไว้ ขอให้ซื่อจื่อเดินทางโดยปลอดภัย"

หลังจากอวี้เหวินหลงกลับไปแล้ว ไป๋เยี่ยนฮวาได้อบรมบุตรสาวครั้งใหญ่ สายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและตำหนิ

"เจ้าก็รู้ว่าวันนี้คณะจากวังหลวงจะมาที่จวนเพื่อดูตัว เจ้ากลับออกไปข้างนอกเช่นนี้ ผู้ใดจะไม่กล่าวหา!"

ไป๋หงเหยียนยืนประสานมือทับกันก้มหน้าอย่างสงบเสงี่ยม

"ลูกทำให้ท่านพ่อท่านแม่เสื่อมเสีย ลูกขอโทษเจ้าค่ะ แต่ลูกก็ไม่อยากแต่งงานไปเป็นนกน้อยในกรงทอง"

มารดาชะงัก มองกิริยาสำนึกผิดของบุตรี ความโกรธที่เคยพวยพุ่งแปรเปลี่ยนเป็นความเวทนา

"เจ้ารู้หรือไม่ คำพูดเช่นนี้ หากมีผู้ได้ยินอาจนำภัยมาถึงทั้งตระกูล"

ขณะนั้นเองเสียงเปิดประตูเบา ๆ ดังขึ้น ไป๋หงเซียน บุตรชายคนโตเดินเข้ามา เอ่ยเสียงเย็นแต่มั่นคง

"ท่านแม่ อย่าดุน้องเลยขอรับ นางเพียงต้องการปกป้องชีวิตตน หากนางไม่อยากแต่งเข้าวังข้าจะยืนอยู่ข้างนาง"

มารดามองบุตรทั้งสองสลับกันก็ถอนหายใจ

"พี่น้องคู่นี้ช่างดื้อรั้นนัก"

แต่ในน้ำเสียงเริ่มอ่อนลง

"เอาเถิด พรุ่งนี้ข้าจะพูดกับท่านพ่อเจ้าอีกที แต่จำไว้ว่าหากคำพูดของเราหลุดไปถึงวังหลวง ทุกอย่างอาจสายเกินแก้"

ไป๋หงเหยียนค้อมศีรษะ

"ลูกจะระวังเจ้าค่ะ"

จากนั้นนางก็ขอตัวกลับเรือนของตนเอง ระหว่างทางเดินภาพของบุรุษที่เพิ่งจากไปผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ท่าทางของเขาดูแข็งแกร่ง แต่ภายในแววตาคมกริบคู่นั้นกลับอ่อนโยนยามที่มองนาง

"อวี้เหวินหลงเช่นนั้นหรือ"

ในชาติก่อนนางไม่เคยเกี่ยวพันกับบุรุษผู้นี้ เหตุใดชาตินี้เหตุการณ์ถึงเปลี่ยนไปมากมายนัก จะเรียกว่าเปลี่ยนตั้งแต่เริ่มต้นแทบทุกอย่างก็ไม่ผิดนัก

ไป๋หงเหยียนเดินไปปิดหน้าต่างลงช้า ๆ ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นในใจของนาง คนที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนทว่านางกลับจำใบหน้าของเขาในวันนี้ได้แม่นยำ ยามที่เขามองนางคลับคล้ายดวงตาคู่นั้นอยากสื่อความหมายมากมายไม่เหมือนคนที่เพิ่งรู้จักกัน

"ข้าคง...เลอะเลือนแล้ว"

นางสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปแล้วเดินกลับมานั่งที่เดิมเพื่อคิดวางแผนการขั้นต่อไป

อวี้เหวินหลงกลับมาถึงจวน นึกทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไป ใบหน้าสวยหวานของสตรีผู้นั้นติดตรึงอยู่ในใจ และเป็นเช่นนี้ตลอดมาอย่างยาวนาน

ดวงตาคมของบุรุษสูงศักดิ์เปล่งประกายอ่อนโยนแฝงความคิดลึกซึ้งเมื่อคิดถึงนาง คราก่อนเขาเป็นดั่งคนที่อับจนหนทาง ครั้งนี้เขาจะไม่ยอมให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำอีก

ข่าวของบุตรสาวแม่ทัพไป๋หงเทียนพัวพันชายแปลกหน้านำกลับเข้าสู่พระราชวัง

ภายในตำหนัก ฮ่องเต้กำลังอ่านฎีกา ขณะนั้นขันทีคนสนิทเดินเข้ามาค้อมกายกราบทูลอย่างระมัดระวัง

"ทูลฝ่าบาท มีข่าวจากจวนแม่ทัพไป๋ ขอพระองค์โปรดพิจารณาพะย่ะค่ะ"

"ข่าวอันใด"

ขันทีกราบทูลต่อ

"วันนี้คณะของวังหลวงไปดูตัวคุณหนูไป๋หงเหยียนเพื่อเสนอเป็นคู่หมายขององค์รัชทายาท แต่คุณหนูไม่ได้อยู่ที่จวน มิหนำซ้ำยังออกไปเพียงลำพังและ...กลับมาพร้อมบุรุษผู้หนึ่งพะย่ะค่ะ"

เสียงในตำหนักเงียบลงทันที

ฮ่องเต้ตรัสอย่างไม่ค่อยพอพระทัยนัก

"บุรุษคนนั้นเป็นใคร"

"ยังไม่แน่ชัดพะย่ะค่ะ ข่าวเพียงบอกว่าเป็นผู้ที่ช่วยคุณหนูจากม้าที่ตกใจแล้ววิ่งเข้าหานาง"

คำว่า นางกลับมาพร้อมบุรุษผู้หนึ่งสะกิดพระทัยของฮ่องเต้ เพราะเรื่องนี้เกี่ยวกับหน้าตาขององค์รัชทายาทโดยตรง ยังไม่ทันที่ขันทีจะอธิบายต่อ เสียงหวานเย็นเยียบของสตรีผู้หนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านข้างตำหนัก

หลางกุ้ยเฟยเดินเข้ามาในชุดอาภรณ์สีบุปผาอ่อน ดวงตาฉายประกายเฉียบคม นางค้อมตัวงดงาม ก่อนพูดเสียงอ่อนแต่ความหมายลึกซึ้ง

"ฝ่าบาทเพคะ สตรีที่จะเป็นชายารัชทายาท ออกนอกจวนโดยมิบอกกล่าวแล้วกลับมาพร้อมบุรุษ หากเรื่องนี้แพร่ออกไปคงกระทบถึงบารมีของพระองค์เป็นแน่แท้เพคะ"

ขันทีเหลือบตามองนางเล็กน้อย เพราะรู้ดีว่าคำพูดนี้คือการยุยงอย่างเปิดเผย

ฮ่องเต้ชะงักเล็กน้อย แววพระเนตรเข้มขรึมเริ่มไม่พอพระทัย

"กุ้ยเฟย เจ้าแน่ใจว่าควรกล่าวเช่นนี้หรือ"

นางยังไม่ยอมหยุด พูดเสียงอ่อนแต่จงใจ

"หม่อมฉันมิได้ว่าร้ายผู้ใดเพคะ เพียงกังวลว่าหากสตรีเช่นนี้เข้ามาเป็นคนของวังหลวง วันหน้าจะควบคุมได้อย่างไร..."

คำหลังกล่าวยังมิทันจบ ฮ่องเต้ก็ตบโต๊ะเสียงดัง

"เรื่องยังไม่กระจ่าง เจ้ารีบชี้นิ้วกล่าวหา ดั่งรู้ดีทุกสิ่ง เช่นนี้เรียกว่ารอบคอบหรือ"

สีหน้าของหลางกุ้ยเฟยซีดเผือดลงทันที ขันทีทั้งตำหนักก้มหน้าแทบชนพื้น ไม่มีผู้ใดกล้าขยับ

"ผู้ใดจะเป็นชายารัชทายาทข้าจะเป็นผู้ตัดสินเอง มิต้องให้คนอื่นมาชี้นำ!"

หลางกุ้ยเฟยรีบคุกเข่า

"มิกล้าเพคะ เพียงแต่หม่อมฉันหวังดีต่อรัชทายาท"

"พอเถิด ถอยไปเสีย"

หลางกุ้ยเฟยกัดริมฝีปากแน่น แต่จำต้องล่าถอยไป สีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน

เมื่อประตูตำหนักปิดลง ฮ่องเต้ทอดพระเนตรมองไปยังเบื้องหน้าอย่างครุ่นคิด

'สตรีตระกูลแม่ทัพจะกล้าทำเช่นนี้หรือ หรือเป็นเพียงเหตุบังเอิญ'

ความลังเลเริ่มรุกคืบเข้ามาในพระทัย ส่วนเรื่องหมั้นหมายก็กลายเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน

ขันทีจึงทูลถาม

"ฝ่าบาทจะทรงทำอย่างไรต่อไปพะยะค่ะ"

ฮ่องเต้นิ่งไปชั่วครู่ก่อนตรัสตอบช้า ๆ

"สืบให้แน่ชัด ว่าบุรุษผู้นั้นเป็นใครและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเท็จจริงเพียงใด"

การที่ฮ่องเต้รับสั่งเช่นนี้ถือเป็นสัญญาณว่าการหมั้นหมายของรัชทายาทและบุตรสาวตระกูลไป๋มิได้ราบรื่นอีกแล้ว