เตรียมตัวไปงานเลี้ยง

หลังจากเดินออกจากบุตรสาวเจ้ากรมขุนนางไปเพียงไม่นาน ไป๋หงเหยียนก็เดินมุ่งตรงไปยังลานจอดรถม้า ทว่าความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา นางหยุดฝีเท้าหยุดกลางลาน เงียบครู่หนึ่งก่อนหันกลับมา ตัดสินใจเดินย้อนกลับไปรออีกฝ่ายอย่างสง่างาม

สวีเยว่ชิงออกจากตำหนักองค์หญิงใหญ่อย่างอารมณ์ดี วันนี้เป็นวันของนางจริง ๆ มีแต่เรื่องดี ๆ เข้ามาตลอดครึ่งวันแล้ว

บุตรสาวเจ้ากรมขุนนางที่กำลังคิดเข้าข้างตัวเองพลันต้องชะงักเมื่อสายตาแลเห็นไป๋หงเหยียนยืนอยู่ไม่ไกล

"เหตุใดยังไม่ไปอีก รอเจอรัชทายาทหรือไรกัน"

นางพึมพำกับตนเอง มองอีกฝ่ายด้วยสายตาแจ่มชัดอย่างคนกำลังระแวง นางเดินใกล้เข้าไปหาเอ่ยถามลืมตัวอย่างไม่พอใจ

"กลับมาทำไม เจ้าคิดว่าเจ้ายังสร้างเรื่องไม่พอหรือ"

ไป๋หงเหยียนยิ้มอ่อน ท่าทางไม่ยียวน ไม่โต้ตอบ มีเพียงความสุภาพและเยือกเย็น

"ข้าเพียงอยากบอกบางเรื่องเท่านั้น"

หญิงสาวเลิกคิ้ว เหมือนอยากหัวเราะเยาะ แต่ก็อยากฟังไปพร้อมกัน

ไป๋หงเหยียนกล่าวเบา ๆ แต่ชัดเจน

"เจ้าควรดีใจนะ เพราะรัชทายาทแท้จริงไม่เคยมองข้าเลย ผู้ที่พระองค์สนใจ มีเพียงเจ้าเท่านั้น"

สวีเยว่ชิงชะงัก แววตาคาดไม่ถึงปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน

"เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อสิ่งที่เจ้าพูดหรือ"

ไป๋หงเหยียนยิ้มอ่อนกว่าเดิม ไม่มีท่าทีเสียหน้าแม้แต่น้อย แววตานุ่มนวลแต่แฝงความคมกริบดุจผ้าฝ้ายห่อใบมีด

"หากเจ้าไม่เชื่อ อีกสิบวันจะมีงานเลี้ยงขุนนางใหม่ ท่านเจ้ากรมย่อมได้รับเชิญ งานเลี้ยงนี้ องค์รัชทายาทก็ไปเช่นกัน เจ้าลองไปดูด้วยตาตัวเองสิ ว่าพระองค์มองหาใคร"

หญิงสาวหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย แววแห่งความหวังผุดขึ้นในดวงตาแม้ไม่อยากแสดงออก

"งานเลี้ยง…อีกสิบวันงั้นหรือ"

"ใช่แล้ว งานเลี้ยงเดียวกันที่ท่านพ่อข้าก็จะไปร่วม หากรัชทายาทมองหาใคร เจ้าจะเห็นได้อย่างชัดเจนที่สุด"

คำพูดนั้นเหมือนรดน้ำลงบนดินแห้ง ทันทีที่ความหวังเริ่มผลิบาน จิตแห่งความระแวงก็ลดลงครึ่งหนึ่ง

สวีเยว่ชิงพยายามรักษาท่าที แต่แววตาและลมหายใจบอกหมดว่านางเชื่อจนเกือบหมดใจ

"เจ้าคิดว่ารัชทายาทสนใจข้าจริงหรือ"

ไป๋หงเหยียนหัวเราะเบา ๆ

"ในวังหลวงไม่มีควันโดยไร้ไฟหรอก ข้าว่า พระองค์จับตามองเจ้ามานานแล้ว เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสเหมาะเท่านั้น"

หญิงสาวหลุบตาลง เขินเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ภาพนั้นทำให้ไป๋หงเหยียนรู้ว่าสวีเยว่ชิงติดกับแล้ว

"หากเจ้าพูดจริง ข้าจะจำบุญคุณครั้งนี้ไว้"

นางเชิดหน้ากล่าวอย่างยโส

ไป๋หงเหยียนค้อมศีรษะเบา ๆ

"ข้าก็หวังให้เจ้าสมหวัง โดยเฉพาะเจ้าคือคนที่รัชทายาทหมายตาอยู่แล้ว"

นางหันหลังเดินจากไป ทว่าในใจกลับเยือกเย็นราวกับหิมะ

'ครั้งนี้ ข้าจะไม่ให้เจ้าหรือเขาลากข้าลงเหวเช่นเดิมอีก'

ระหว่างเดินทางกลับจวน ภาพจากอดีตชาติผุดขึ้นมาอย่างรุนแรง งานเลี้ยงในอดีต เหมือนปรากฏอยู่ตรงหน้า

ตอนนั้น นางยังไร้เดียงสา รัชทายาทเข้ามาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ชักชวนสนทนา มอบจอกสุราให้ จนในที่สุดก็พานางไปยังมุมมืด

เสียงหายใจร้อนผ่าว มือจับที่เอวไม่ยอมปล่อย จูบที่ถูกบังคับ และเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย

เมื่อมีคนพบเข้า หลักฐานประจักษ์แก่สายตา นางหมดทางเลือกต้องแต่งงานล้างอาย

และที่นางเจ็บที่สุดคือ ส่วนหนึ่งของหัวใจในตอนนั้นก็หลงใหลเขาจริง ๆ ไป๋หงเหยียนหลับตาสูดลมหายใจยาว

"ชาตินี้ ไม่มีทางเป็นอย่างนั้นอีกแล้ว"

นางกลับถึงจวนทุกคนต่างรอฟังข่าว ไม่ใช่ว่าคนที่ได้เข้าห้องสอบสวนจะออกมาอย่างใสสะอาด แต่ไป๋หงเหยียนก็ได้บอกกับบิดาว่าทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี

"เช่นนั้นพ่อกับแม่ก็โล่งใจ เห็นทีคราวหน้าต้องไปขอบคุณซื่อจื่อที่จวนกั๋วกงแล้ว"

บิดาพูดอย่างนี้นางอดกังวลในใจไม่ได้ อวี้เหวินหลงผู้นั้นเป็นคนเช่นไร อยู่ฝ่ายไหนก็ไม่อาจคาดเดา นางไม่อาจไว้ใจเขาได้เช่นเดียวกัน

สิบวันต่อจากนี้ งานเลี้ยงขุนนางใหม่จะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ ในอดีตเป็นจุดเริ่มต้นของโซ่ตรวนชีวิต แต่ชาตินี้จะเป็นกับดักที่นางเตรียมไว้ให้รัชทายาท

และนางได้เพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังลงในใจบุตรสาวเจ้ากรมขุนนางแล้ว เมื่อถึงวันงานไม่ว่าผลจะเป็นเช่นไร รัชทายาทจะไม่สามารถใช้เหตุการณ์เดิมทำร้ายนางได้อีก

นางยิ้มบาง ๆ ในรอยยิ้มนั้นมีทั้งความเจ็บปวดจากครั้งเก่า และความแข็งแกร่งครั้งใหม่เกิดขึ้นปะปนกัน

ตำหนักรัชทายาท

หลี่เจิ้นเฉิงนั่งเขียนอักษรสรุปงานเพื่อรายงานฮ่องเต้ องครักษ์ก็เดินเข้ามาอย่างองอาจ

"ทูลรัชทายาท กระหม่อมไปสืบมาแล้วพะย่ะค่ะ งานเลี้ยงต้อนรับขุนนางใหม่ แม่ทัพไป๋และครอบครัวมีรายชื่อเข้าร่วมงานพร้อมกับขุนนางคนอื่นในราชสำนัก"

หลี่เจิ้นเฉิงเงิยหน้าขึ้นยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

"ดี ออกไปได้"

องครักษ์โค้งกายคารวะแล้วถอยหลังเดินออกไป

"ขุนนางใหม่ หากอยากก้าวหน้าในวังหลวงก็ต้องสนับสนุนข้าสิ"

งานเลี้ยงที่จะเข้าร่วมย่อมมีจุดประสงค์ส่วนตัว แม้ว่าอาจจะทำได้ไม่มากนักเพราะมีฮ่องเต้อยู่ด้วย แต่อย่างน้อยขุนนางเหล่านั้นก็ฉลาดพอที่จะไม่มองข้ามรัชทายาท

คนที่จะครองบัลลังก์ต่อจากฮ่องเต้ พวกเขาจะกล้าเพิกเฉยได้อย่างไร หากรีบแสดงความจงรักภักดีแต่เนิ่น ๆ มีแต่จะเกิดผลดีกับตัวเอง

และอีกเป้าหมายหนึ่งของเขา ยังอยู่ที่ไป๋หงเหยียน

ที่ร้านขายผ้าไหม บรรดาฮูหยินตระกูลขุนนางต่างไปเลือกซื้อผ้าตัดชุดร่วมงานเลี้ยงกันเอิกเกริก

"ราชสำนักมีขุนนางเกษียณมากกว่าทุกครั้ง ขุนนางที่รับเข้ามาใหม่ก็รับเกินอัตราไปมาก ฮ่องเต้จึงจัดงานเลี้ยงต้อนรับยิ่งใหญ่กว่าทุกครั้ง"

"นั่นสิ ได้ข่าวว่าจะมีการแต่งตั้งขุนนางตำแหน่งพิเศษหรือได้เลื่อนตำแหน่งข้าก็ไม่แน่ใจ ข่าวเล็ดลอดออกมาว่าเป็นซื่อจื่อจากจวนกั๋วกง"

ร้านผ้าไหมคึกคักด้วยเสียงฮูหยินและบุตรสาวขุนนางต่างตระกูลที่มาคัดเลือกผ้าตัดชุดสำหรับงานเลี้ยงต้อนรับขุนนางใหม่ ทุกคนต่างขยับขยายสายตาไปมองผ้าล้ำค่าและคนคัดเลือกกันอย่างครื้นเครง

"ได้ข่าวมาว่ารัชทายาทหล่อเหลามาก ใครได้สบตาเป็นต้องใจละลาย"

เสียงฮูหยินคนหนึ่งกระซิบกับสหายใกล้ ๆ อย่างตื่นเต้น

"ใช่ ๆ ทั้งสง่างาม ทั้งสงบเสงี่ยม ท่าทางนั้นราวกับองค์ชายในฝัน"

อีกคนพยักหน้า แววตาฉายความอิจฉาปนอยากรู้ แต่ไม่กล้าพูดตรง ๆ

ระหว่างนั้น ไป๋หงเหยียนและไป๋ฮูหยินเดินเข้ามาเลือกผ้าสำหรับชุดของนาง แสงไฟสะท้อนบนผ้าไหมทำให้ผิวนางดูสว่างใสขึ้นเล็กน้อย

พวกฮูหยินหันไปเห็นทั้งสองแม่ลูกก็เริ่มซุบซิบนินทากันเบา ๆ

"ดูซิ นั่นไป๋ฮูหยินหรือ ลูกสาวก็ดูธรรมดาเหลือเกิน"

"ใช่ แม่ก็มาจากตระกูลสูงศักดิ์ แต่คนอย่างนาง จะไปคู่ควรกับใครสักคนได้หรือ"

เสียงเยาะเย้ยแฝงความหยันดังพอให้ผู้ที่อยู่ใกล้ ๆ ได้ยิน

"แถมยังมาเลือกชุดเองถึงที่นี่ นับว่าสำคัญตัวเกินไปหรือเปล่า"

หนึ่งในพวกนางเผลอหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์

ไป๋หงเหยียนหยุดฝีเท้า ชะงักฟังคำพูดเหล่านั้น สายตาของนางเยือกเย็นแต่สงบนิ่ง ช่างสังเกตทุกคำพูด แววตาแสดงให้เห็นว่านางไม่ได้สะทกสะท้าน แต่กลับซ่อนความระแวงและความระวังลึก ๆ

แม่ของนางขมวดคิ้วเบา ๆ รู้สึกถึงสายตาที่เฉียบคมของลูกสาว แต่ก็เพียงส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วพยักหน้าให้

"อย่าฟังคำพูดพวกนั้นมากนัก แม่ก็อยู่ตรงนี้ด้วย"

ไป๋ฮูหยินพูดเบา ๆ ให้กำลังใจ นางพยักหน้าเพียงเล็กน้อยก่อนโบกมือให้พนักงานตัดผ้าเริ่มงานต่อ

พวกฮูหยินเห็นว่าทั้งสองแม่ลูกอยู่ด้วยกัน ก็หรี่ตาแล้วซุบซิบต่อ

"ใครจะไปคิด ลูกท่านแม่ทัพไป๋หน้าตาธรรมดาจริง ๆ ไม่คู่ควรกับผู้ใด"

"ฮ่า ๆ ช่างเถอะ รัชทายาทคงไม่สนใจคนธรรมดาอย่างนางหรอก"

"พวกเจ้าตาบอดหรือไร นางสวยกว่าพวกเจ้ารวมกับเป็นร้อยเท่า"

ไป๋หงเหยียนได้ยินทุกคำพูด แต่กลับส่งรอยยิ้มบาง ๆ ให้กับตัวเองในใจ ซ่อนความแหลมคมไว้ภายใต้ท่าทีนุ่มนวล

นางหันไปมองผ้าชิ้นหนึ่งด้วยสายตาเยือกเย็น ก่อนจะก้าวไปยังโต๊ะตัดผ้าอย่างสง่างาม โดยไม่แสดงอารมณ์สะทกสะท้านใด ๆ ให้พวกฮูหยินเห็น