เรื่องวุ่นวาย

นางทำท่าทางยกจอกเชิญชวนสวีเยว่ชิงให้ดื่มด้วยกัน สวีเยว่ชิงยิ้มหวาน หลี่เจิ้นเฉิงจึงหันไปสั่งนางกำนัลที่ยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ

"เอาสุราให้คุณหนูสวี"

จากนั้นนางกำนัลจึงหยิบจอกสุราที่อยู่ด้านหลังไป๋หงเหยียนเพียงหนึ่งจอกยื่นให้สวีเยว่ชิง ทั้งสามจึงร่วมดื่มด้วยกัน

ไป๋หงเหยียนค้อมศีรษะ ขณะยื่นจอกเปล่าขึ้นมาจรดริมฝีปาก นางใช้มือป้องปากเล็กน้อยตามแบบกุลสตรี ทำให้ไม่มีใครเห็นว่าในจอกไม่มีหยดสุราแม้แต่น้อย

การกระทำนั้นยังดูงดงามมากพอ

ที่ไม่มีใครคิดจะสงสัย

รัชทายาทลอบมองนางด้วยรอยยิ้มพึงใจ

'ดี อย่างน้อยนางก็ยังดื่มเพื่อข้า'

ในขณะเดียวกัน สวีเยว่ชิงที่ถือจอกซึ่งตอนนี้มีสุราเต็มปริ่ม จึงยกดื่มตามมารยาท นางดื่มรวดเดียวหมด

ใจเต้นระรัว โดยไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในสุราจอกนั้น

ทั้งสามยิ้มให้กันราวกับมิตรภาพที่หอมหวานกำลังก่อตัวขึ้น จากนั้นไป๋หงเหยียนจึงทำท่านึกอะไรบางอย่างได้

"องค์รัชทายาท คุณหนูสวี ดื่มกันไปก่อนได้หรือไม่ หม่อมฉันขอตัวสักครู่ ลืมถือของขวัญมามอบให้จอหงวนคนใหม่เพคะ"

นางย่อกายให้หลี่เจิ้นเฉิงแล้วรีบร้อนเดินออกไป เขามองตามนางอย่างร้อนรน เป็นโอกาสดีที่เขาจะตามนางไปและยาน่าจะเริ่มออกฤทธิ์พอดี ลานจอดรถม้าก็ไกลผู้คนเสียด้วย

ขณะจะก้าวตามไปไป๋หงเซียนก็เดินเข้ามาหาน้องสาวพอดี จากนั้นเขาก็พานางเดินไปอีกด้าน หลี่เจิ้นเฉิงเห็นเขาพานางไปยังวงสนทนาของท่านกั๋วกงเขาจึงเดินกลับมาสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกล

ท่านกั๋วกงเป็นพระเชษฐาของอดีตฮองเฮากำลังสนทนากับแม่ทัพไป๋หงเทียน เมื่อไป๋หงเหยียนไปถึงแม่ทัพไป๋จึงแนะนำบุตรสาวกับท่านกั๋วกง

"นี่นะรึคุณหนูไป๋"

แม่ทัพไป๋ผายมือไปที่อวี้เหวินหลงแนะนำให้ทั้งคู่ได้รู้จักกันอย่างเป็นทางการ

"ซื่อจื่ออวี้เหวินหลงจากจวนกั๋วกง เพิ่งรับตำแหน่งใหม่ถือเป็นขุนนางที่ยอดเยี่ยมที่สุดก็ว่าได้"

"ท่านแม่ทัพชมเกินไปแล้ว"

สายตาที่เขามองมาที่นางยิ่งทำให้นางรู้สึกว่าบุรุษผู้นี้กำลังเข้าใกล้ชะตาของนางมากขึ้นเรื่อย ๆ

อีกฝั่ง รัชทายาทมองเหตุการณ์ทั้งหมดจากที่ไกล ๆ เห็นซื่อจื่อจวนกั๋วกงยืนสนทนากับครอบครัวแม่ทัพไป๋ และเห็นไป๋หงเหยียนยืนอยู่ในวงนั้นอย่างสง่างาม

สีหน้ารัชทายาทมืดลงทันที มือกำจอกสุราแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน

บรรยากาศภายในงานเลี้ยงยังคงคึกคักทว่าในมุมหนึ่งสวีเยว่ชิงเริ่มโงนเงนเล็กน้อย ลมหายใจร้อนผ่าว แก้มขึ้นสีแดงจัดผิดธรรมชาติ

นางยกมือแตะแก้มตนเอง

"เหตุใด ร้อนเช่นนี้"

ยาที่รัชทายาทเตรียมไว้แต่ตั้งใจจะให้ไป๋หงเหยียนดื่มเริ่มทำงานเต็มที่ สติของสวีเยว่ชิงเลือนรางทีละน้อย แต่ความปรารถนาที่ถูกกระตุ้นชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

สายตานางจับจ้องรัชทายาทพอดี

ร่างสูงในชุดสีครามประดับลายมังกรทองยืนอยู่ใต้แสงโคม รูปลักษณ์สง่างามเหมือนบทกวีมีชีวิต

หัวใจสวีเยว่ชิงเต้นแรงเกินควบคุม

"องค์รัชทายาท"

รัชทายาทกำลังมองไป๋หงเหยียนอยู่ไกล ๆ ไม่ได้หันกลับมา จนสวีเยว่ชิงเดินเซเข้ามาเกาะแขนเขาแน่น

"พะ…เพคะ"

เขาขมวดคิ้ว เมื่อเห็นท่าทางผิดปกติของนาง

"เจ้าดื่มมากไปหรือไม่"

แต่ไม่ทันจบประโยค สวีเยว่ชิงก็ดึงเขาลงมาและจูบ

ริมฝีปากร้อนผ่าวของนางทาบลงบนปากของเขาเต็มแรงราวกับหญิงสาวไร้สติที่ปล่อยตัวตามแรงกระตุ้นทั้งหมด มือทั้งสองข้างโอบลำคอรัชทายาทอย่างแนบแน่น ในขณะที่ร่างกายสั่นระริกเพราะฤทธิ์ยา เสียงรอบข้างเงียบลงทันทีราวกับเวลาหยุดหมุน

หลี่เจิ้นเฉิงพยายามผลักออกแต่นางไม่ยอมปล่อย

"ปล่อย! นี่เจ้าเป็นอะไร!"

หลี่เจิ้นเฉิงพยายามแกะมือนางออก

แต่นางยิ่งเกาะแน่น แล้วยกปลายเท้าขึ้นโอบรัดอย่างยั่วยวนจนผู้ชายปกติตกใจได้

"องค์รัชทายาท อย่าไปเลยเพคะ"

นางพร่ำเสียงแผ่ว

"ท่านชอบหม่อมฉัน…ใช่หรือไม่…"

เสียงกระซิบแผ่วหวานนั้นดังพอให้คนที่ยืนใกล้ได้ยินชัดเจน

เสียงจอแจเงียบลงทีละชั้น กลายเป็นเสียงอื้ออึงแห่งความตกใจที่ดังขึ้นรอบทิศ

"นางบังอาจจูบองค์รัชทายาทต่อหน้าขุนนางนับร้อย"

"สตรีตระกูลเจ้ากรมขุนนาง ช่างกล้าหาญยิ่ง"

สายตานับสิบคู่เบิกกว้าง ยิ่งกว่านั้น ยังมีพวกที่เอามือปิดปากด้วยความตกตะลึง

ภาพที่เห็นไม่ใช่การยั่วยวนธรรมดา

แต่มันคือการกระทำที่เกินเลยจนไม่อาจอ้างว่าเมามายได้

"เยว่ชิง!!"

เสียงคำรามของเจ้ากรมขุนนางดังก้องจนดนตรีต้องหยุดเล่น ขุนนางระดับรอง ๆ วิ่งหลบออกทางซ้ายขวา ไม่มีใครกล้าอยู่ใกล้จุดระเบิดนี้แม้แต่ก้าวเดียว

ท่านเจ้ากรมรีบเข้ามาฉุดตัวลูกสาวออก แต่สวีเยว่ชิงในอาการมึนเมาจากยาไม่ยอมปล่อยรัชทายาท

"ท่านพ่อ…อย่า…องค์รัชทายาทรักข้า…อย่ามาแยกเราออกจากกัน"

นางพูดไปน้ำตาไหลไปมือยังเหนี่ยวคอรัชทายาทไม่ยอมปล่อยทำให้ภาพที่คนอื่นเห็นยิ่งน่าอับอายกว่าที่คิด

รัชทายาทหน้าเปลี่ยนสีจนมืดดำ

"พอแล้ว!"

เขาปัดมือสวีเยว่ชิงออกอย่างแรงจนล้มไปในอ้อมแขนของนางกำนัลข้าง ๆ ผู้คนรอบข้างพากันอึ้งจนหายใจไม่ทั่วท้อง

เจ้ากรมจุนนางหน้าแดงก่ำ ทั้งอายทั้งโกรธ รีบให้คนหามลูกสาวออกไปอย่างอับอายที่สุดในชีวิต

"กระ...กระหม่อมต้องขออภัยในความหยาบช้าพ่ะย่ะค่ะ!"

ท่านเจ้ากรมประสานมือคำนับรัชทายาทหน้าสั่น

"เป็นความผิดของกระหม่อมเพียงผู้เดียว"

แต่รัชทายาทยังโกรธจนมือสั่นเพราะเขาเพิ่งถูกสตรีที่เขาเตรียมหลอกใช้จูบกลางงานอย่างเป็นเรื่องเป็นราวและที่เลวร้ายที่สุด

และคนในงานกำลังซุบซิบว่ารัชทายาทมีใจต่อบุตรสาวเจ้ากรมอยู่ก่อนแล้ว

รัชทายาทกัดฟันแน่น คิ้วกระตุก

สายตามองรอบงานเหมือนสัตว์ป่าถูกต้อนจนมุม คนทั้งงานกำลังก้มกระซิบกันเป็นทอด ๆ ไม่เว้นแม้แต่ขุนนางที่ปกติไม่สนใจเรื่องหญิงสาว

ความเสียหน้าค่อย ๆ ท่วมท้นขึ้น นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาตั้งใจ ไม่ใช่แผนเดิม มันเป็นหายนะ และผู้ที่ทำลายทุกอย่างในคืนนี้ไม่ใช่สวีเยว่ชิง แต่คือไป๋หงเหยียน ที่สะบัดตัวออกจากเขาได้อีกครั้ง

ค่ำคืนหลังงานเลี้ยงใหญ่ จวนเจ้ากรมขุนนางเต็มไปด้วยความกดดันหนักอึ้ง คบเพลิงตามทางเดินสว่างวาบ แต่ทุกก้าวที่บุตรสาวเจ้ากรมเดินผ่านกลับรู้สึกมืดหม่นจนแทบหายใจไม่ออก

สาวใช้พยุงนางเข้ามา เพราะฤทธิ์ยาเพิ่งอ่อนลง ความทรงจำรางเลือนกำลังกลับคืนทีละน้อย ภาพที่ตนโผเข้าใส่รัชทายาทอย่างไร้สติยั้งคิด ยิ่งคิดก็ยิ่งตัวสั่น ไม่รู้ว่าความอายหรือความกลัวครอบงำนางมากกว่ากัน

ปัง!

ประตูห้องโถงเปิดออกอย่างแรง

เจ้ากรมขุนนางยืนรออยู่แล้ว สีหน้าเดือดดาลจนเส้นเลือดบนขมับปูดขึ้นอย่างน่ากลัว ข้างกายมีฮูหยินเจ้ากรมยืนหน้าซีด ไม่กล้าห้าม ไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง

"คุกเข่า!!!"

เสียงคำรามดังสนั่น สวีเยว่ชิงสะดุ้งเฮือก ก่อนทรุดลงกับพื้น

"ท่านพ่อ…"

"หุบปาก!!!"

ท่านเจ้ากรมก้าวเข้ามา จับแขนนางกระชากขึ้นจนต้องเชิดหน้า

"ข้ายังไม่ทันได้ขอพระราชทานตำแหน่งชายารองให้เจ้า! แต่เจ้ากลับทำเรื่องอัปยศกลางงานเลี้ยงต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนัก!"

เขาสะบัดแขนนางออก นางล้มลงกับพื้นอย่างหมดรูป น้ำตาไหลเงียบ ๆ ไม่กล้าร้องเสียงดังแม้แต่น้อย

"เจ้ารู้หรือไม่ ว่าฮ่องเต้มองข้าอย่างไร"

เจ้ากรมขุนนางเค้นเสียงต่ำ

"เจ้าทำให้ข้าถูกขุนนางหัวเราะเยาะ

เจ้าทำให้ทั้งจวนของเราถูกตราหน้า!!"

นางก้มหน้าก้มตาพูดเสียงสั่น

"ข้า…ไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ ข้าเพียง..."

"เพียงอะไร!?"

เขาตวาด

"เพียงอยากได้ตำแหน่งเร็วกว่าที่ควรหรือ!? เพียงคิดว่ารัชทายาทจะหลงเจ้าจนไม่สนใจศักดิ์ศรีราชวงศ์ อย่างนั้นหรือ!?"

นางสะอึก แม้มึนยา แต่ยังพอจำได้ว่าความหวังเองก็เป็นส่วนหนึ่ง ความหวังที่จะได้อยู่ในตำแหน่งสูง ความหวังที่จะได้เป็นสตรีของคนที่นางเฝ้าฝันถึงมานาน

ท่านเจ้ากรมขบฟัน เสียงเย็นลงแต่กลับยิ่งน่ากลัว

"ข้าวางหมากมานาน เพื่อให้เจ้าได้ขึ้นเป็นชายาของรัชทายาทอย่างสมเกียรติ

ข้ารอจังหวะ รอให้หัวใจพระองค์อ่อนลงทีละน้อย แต่เจ้ากลับใจร้อน ใช้ราคะมืดบอดดึงพระองค์ให้ตกต่ำกลางงานเลี้ยง!"

ฮูหยินเจ้ากรมเอ่ยเบา ๆ

"ท่านพี่ นางอาจถูกหลอกลวง หรือ..."

"ไม่มีใครหลอกนาง!"

เจ้ากรมตวาดใส่ฮูหยิน

"นางต่างหากทำตัวไร้ยางอาย!!!"

สวีเยว่ชิงรีบก้มลง เสียงสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

"ข้า…ข้าจะไม่ทำให้ท่านพ่อผิดหวังอีกเจ้าค่ะ ข้าแค่…อยากให้รัชทายาทมองมาที่ข้า"

ท่านเจ้ากรมมองบุตรสาว แววตาฉายความโกรธ แต่ลึกลงไปกลับแฝงความผิดหวัง

"เจ้ารู้หรือไม่ ว่าองค์รัชทายาทจะต้องรับผิดชอบเจ้าต่อหน้าเหล่าขุนนาง?"

เขาพูดเสียงเย็น

"แต่ข้าบอกเจ้าไว้ตรงนี้ การรับผิดชอบนั้นไม่ได้เกิดจากความรักของพระองค์ แต่เป็นการปิดปากคนทั้งงาน ไม่ให้คำครหาเล็ดลอดออกไป!"

ผู้เป็นบุตรสาวเบิกตากว้าง ความหวังในใจหดหายราวใบไม้ถูกไฟแผดเผา

"แต่ว่า…ถ้าเขา...รักข้า"

"อย่าเพ้อฝัน!"

ท่านเจ้ากรมดุบุตรสาว

"เจ้ายังไม่คู่ควรเป็นกุ้ยเฟย! แต่ข้าจะทำให้เจ้าได้เป็นชายารอง เพื่อผลประโยชน์ของตระกูลเรา ไม่ใช่เพราะเจ้าทำตัวงี่เง่าในงานเลี้ยงวันนี้!!"

น้ำตาของนางหยดลงบนพื้น แต่ในแววตาแฝงประกายบางอย่าง

ประกายแห่งความหวังเล็ก ๆ ที่นางเข้าใจผิดว่ารัชทายาทต้องรับผิดชอบเพราะใส่ใจ

เสียงท่านเจ้ากรมดังอีกครั้ง กรีดลึกลงในหัวใจนาง

"จำไว้!! ตั้งแต่นี้ เจ้าห้ามทำอะไรโดยไม่ถามข้า! แม้แต่การส่งสายตาให้รัชทายาท!"

เขาหันหลังให้ทันที ทั้งแข็งกร้าวและเย็นชา

ทิ้งบุตรสาวให้นั่งกอดเข่า ตัวสั่นอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ ฮูหยินเข้ามาพยุงนาง แต่บุตรสาวเพียงกระซิบเสียงแผ่ว

"แต่ข้า…รู้สึกถึงพระองค์จริง ๆ นะเจ้าคะ พระองค์มองข้า…ข้าเห็น"

ประโยคนี้ทำให้ฮูหยินเหลือบตาขื่นขม

เพราะนางรู้ดีว่ารัชทายาทมอง แต่ไม่ใช่ด้วยความรัก