รอฟังข่าวดี

หลังจากที่ไป๋หงเหยียนขอตัวจากอวี้เหวินหลงและเดินออกจากสำนักตรวจการ ใจหนึ่งยังรู้สึกโล่งเพราะรอดพ้นคดีสอบสวน อีกใจหนึ่งก็ระแวงเขาแปลก ๆ

"เขาเป็นห่วงข้าจริง ๆ หรือมีบางอย่างแอบแฝง"

เพราะความรู้สึกนี้เป็นเหตุให้นางปฏิเสธให้เขาไปส่งที่ลานจอดรถม้า แม้เขาจะบอกว่าอยากมั่นใจในความปลอดภัย แต่พอนางแจ้งว่านางมิได้มาคนเดียว มีคนติดตามและทหารอารักขาหลายคน เขาจึงปล่อยนางเดินไปยังรถม้าเอง

นางเดินไปเรื่อย ๆ อย่างระมัดระวังจนกระทั่งผ่านไปด้านข้างของวังหลวง

ไป๋หงเหยียนพบหญิงสาวสง่างามผู้หนึ่งในชุดสีแดงเลือดหมู ผิวขาวสะอาด ดวงตาคมกริบ แต่มีรอยยิ้มประมาท นางจำได้ได้ว่าคือสวีเยว่ชิง บุตรสาวเจ้ากรมขุนนางผู้มีตำแหน่งสูงในราชสำนัก สนมเอกของหลี่เจิ้นเฉิงในชาติก่อน แน่นอนว่าสตรีผู้นี้คือศัตรูคนสำคัญของนาง

และเป้าหมายของสวีเยว่ชิงคือขึ้นเป็นชายารองของรัชทายาทในอนาคต นางรู้ดีว่าไม่มีโอกาสได้เป็นชายาเอกเพราะตำแหน่งนั้นมีคนจับจองเอาไว้แล้ว แต่การไต่เต้าขึ้นสู่อำนาจในภายหลังคือจุดหมายปลายทางของนาง

ขอให้ได้แต่งกับรัชทายาทไว้ก่อน เรื่องอื่นนางย่อมจัดการได้

เมื่อเห็นไป๋หงเหยียนเดินเข้ามาใกล้ สวีเยว่ชิงก็เผยรอยยิ้มเยาะ

"อ้าว คุณหนูไป๋หงเหยียนหรอกหรือ ข่าวลือที่ว่าเจ้ากับบุรุษแปลกหน้าในตลาด…เอ่อ...ช่างน่าสนุกเสียจริง"

ไป๋หงเหยียนหยุดเดินเมื่อสวีเยว่ชิงขวางทางนางเอาไว้

"สิ่งที่คุณหนูสวีได้ยินมาบิดเบือนไปแค่ไหนล่ะ"

สวีเยว่ชิงยกยิ้มมุมปาก ตั้งใจมองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

"ไม่ต้องปฏิเสธหรอก ข่าวลือ บางครั้งก็ช่วยให้คนฉลาดอย่างเราได้ผลประโยชน์เสมอ"

พลางขยับเข้ามาใกล้ กระซิบช้า ๆ

"เจ้าเป็นสตรีจากตระกูลไป๋ที่มีชื่อเสียงเสียหาย รัชทายาทจะเหลียวมองข้าแทน คราวนี้เจ้าทั้งอับอายทั้งเสียความไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้ ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานชื่อของข้าก็จะได้รับการพิจารณาจากเบื้องบนแทนเจ้า"

นางผละออก กวาดสายตาไปที่ไป๋หงเหยียนราวกับเย้ยหยันอีกครั้ง

"แน่นอนว่าข้าเองก็หมายปององค์รัชทายาทมานานแล้ว หากทุกอย่างเป็นไปตามขั้นตอน ข้าจะได้ขึ้นเป็นชายาเอกและใกล้ชิดพระองค์มากขึ้น"

ไป๋หงเหยียนแค่นหัวเราะในลำคอ

"เจ้ามาบอกข้าจะมีประโยชน์อันใด มิสู้ป่าวประกาศออกไปให้คนร่ำลือไม่ดีกว่าหรือ"

นางรู้อยู่แล้วแต่ตอนนี้สวีเยว่ชิงน่าจะยังไม่รู้จึงพูดออกมาหวังทำให้ไป๋หงเหยียนเสียหน้าและเจ็บปวดใจ แต่นางมิใช่คนเดิมย่อมไม่รู้สึกหวั่นไหว

สวีเยว่ชิงเผยความร้ายกาจออกมาตั้งแต่ยังไม่ทันได้ตำแหน่งชายารองซึ่งไม่แตกต่างจากในอดีต ไป๋หงเหยียนมองดูศัตรูของตนเองเต็มตา ที่สวีเยว่ชิงเกลียดนางเพราะเกิดจากความอิจฉาและมักใหญ่ใฝ่สูง การได้เป็นชายารัชทายาทจะทำให้เส้นทางก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งถัดไปของนางง่ายขึ้น

คนสองคนที่มีเป้าหมายมุ่งสู่อำนาจเหมือนกันก็ควรได้ครองคู่กันแล้วแย่งชิงกันเอง เพราะชาตินี้นางไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับคนเหล่านี้ ต่อให้ฆ่ากันตายจนป่นปี้ก็ไม่เกี่ยวกับนาง

ขณะนั้นหลี่เจิ้นเฉิงก็ปรากฏตัวขึ้นอยู่ใกล้ ๆ สตรีทั้งสองคนพร้อมด้วยเหล่าองครักษ์ ชุดสีเข้มขับให้รูปร่างสูงโปร่งสง่างามโดยไม่ต้องพยายาม ดวงตาเขาหยุดที่ไป๋หงเหยียน แต่สายตาก็แวบมองสวีเยว่ชิงด้วยความสนใจบางอย่าง สตรีสองคนนี้มีความแตกต่างกันชัดเจน ไป๋หงเหยียนงดงามกว่า มีความสงบนิ่งมากกว่า กิริยาเช่นนี้ของนางถูกใจเขา ส่วนสวีเยว่ชิงดูร่าเริงสดใสดั่งสาวน้อยทั่วไป อันที่จริงบุตรสาวเจ้ากรมขุนนางควรสำรวมมากกว่านี้ เขาจึงสนใจนางน้อยกว่า แต่หากต้องการหมากในแผนการของเขา สวีเยว่ชิงเข้าถึงง่ายกว่า แต่ไป๋หงเหยียนท้าทายความสามารถเขายิ่งกว่า

"หากไม่มีธุระข้าขอตัว"

ไป๋หงเหยียนเดินจากไปง่าย ๆ หากมัวต่อปากต่อคำอาจทำให้นางอารมณ์เสียได้ สวีเยว่ชิงเป็นคนไม่ชอบให้ผู้อื่นเด่นกว่าตน การสนทนากับคนเช่นนี้นาน ๆ ไม่พ้นต้องได้มีปากเสียงกันแน่

สวีเยว่ชิงเบ้ปากไล่หลังไป๋หงเหยียน บังเอิญกิริยาเช่นนี้หลี่เจิ้นเฉิงเห็นเต็มสองตา

"หยาบคาย!"

เขาสบถเสียงเบาแล้วหมุนกายเดินหนีไปทันที

สวีเยว่ชิงเดินเข้าไปยังตำหนักขององค์หญิงใหญ่ นางมาที่นี่บ่อยครั้งเพราะรู้จักองค์หญิงมานานหลายปี เป็นสหายที่สนิทชิดเชื้อกัน

"เหตุใดวันนี้ถึงได้มาช้านักล่ะเยว่ชิง"

องค์หญิงหลี่ซูหว่าน ธิดาองค์โตแห่งองค์ฮ่องเต้กล่าวทักทายอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย เมื่อสหายรุ่นน้องมาผิดนัดไปเกือบสองก้านธูป

"ขอองค์หญิงโปรดเมตตา หม่อมฉันพบคนรู้จักจึงทักทายกันเล็กน้อยเพคะ"

"ใครกัน"

สวีเยว่ชิงดึงความสนใจของหลี่ซูหว่านเอาไว้ได้ การทำให้คนในราชวงศ์ไม่พอใจอาจมีโทษ นางจึงเอาตัวรอดด้วยการยกเรื่องที่พบไป๋หงเหยียนขึ้นมาเบี่ยงเบน

"ไป๋หงเหยียนเพคะ"

สวีเยว่ชิงเอ่ยชื่อพลางเหลือบมองหน้าองค์หญิงใหญ่ อีกฝ่ายเปลี่ยนสีหน้าไปในทันที

"นางมาทำอะไรในวังหลวง"

"หม่อมฉัน...ไม่ทราบเพคะ คนจองหองพรรค์นั้น สนทนาด้วยได้ไม่นาน"

หลี่หว่านชิงยิ้มอ่อน นางไม่ได้รู้จักไป๋หงเหยียนเป็นการส่วนตัว ได้ยินเพียงข่าวลือที่เชื่อถือได้ยากจึงมิเคยเก็บมาใส่ใจ แต่ที่แน่นอนที่สุดคนตรงหน้ากำลังหมายตาพระอนุชาของนาง

"แต่ตอนนี้คงจองหองอย่างที่เจ้าว่าไม่ได้แล้วล่ะ เพราะนางเสียชื่อเสียงไปแล้ว และฝ่าบาทก็ชะลอการหมั้นหมายออกไปก่อน"

สวีเยว่ชิงลอบยิ้มในใจแต่ยังสำรวมกิริยา เรื่องนี้ยังมิได้เผยแพร่ออกไปนอกวังเพราะยังจัดการไม่ลงตัว แต่นางได้รู้ก่อนใครจากราชวงศ์ฝ่ายใน การใกล้ชิดราชวงศ์ดีอย่างนี้นี่เอง มีข่าวใหม่ ๆ ก็รู้ก่อนผู้อื่นหนึ่งก้าวเสมอ

"จริงหรือเพคะ"

นางเงยหน้าถามเสียงเบาแววตาเปล่งประกายอย่างมีความหวัง

"ข้าเคยพูดเท็จหรือ"

"หามิได้เพคะ"

สวี่เยว่ชิงรีบก้มตัวต่ำลง

"ข้ารู้ว่าเจ้าสนใจรัชทายาทมานานแล้ว หากไป๋หงเหยียนได้ครองตำแหน่งชายาเอก เจ้าก็เป็นได้เพียงชายารอง แต่เมื่อเกิดเรื่องไม่งามขึ้น เจ้าก็มีสิทธิ์ได้รับการพิจารณา โชคดีแค่ไหนที่ท่านอัครมหาเสนาบดีมีบุตรชาย หาไม่แล้วเจ้าคงมีคู่แข่งเพิ่มแน่ ตอนนี้ชื่อของเจ้าอยู่ลำดับที่หนึ่งซึ่งโดดเด่นมากนะ หากได้เกี่ยวดองกันจริง ข้ากับเจ้าก็จะได้เจอกันบ่อยขึ้นได้ทำงานสำคัญร่วมกัน ช่วยแบ่งเบาฝ่าบาทไปได้มาก"

คนสนิทรู้ใจกันย่อมเข้าใจกันง่าย จัดการงานลุล่วงได้ดีไม่ต้องปรับตัวมาก องค์หญิงใหญ่คิดอย่างนี้ นางเองก็สนับสนุนหากเป็นสวีเยว่ชิง

"องค์หญิงชมเกินไปแล้วเพคะ"

"ข้าพูดตามความจริง เจ้าก็รอฟังข่าวก็แล้วกัน"