ผู้ขัดขวางแผนการ

ตำหนักรัชทายาท

แม้แสงแดดจะอ่อนลงในยามเย็นแต่ภายในกลับเต็มไปด้วยพลังโทสะรุนแรง

เสียงข้าวของล้มแตกกระจายดังสะท้อนทั่วห้องโถง

เพล้ง!

รัชทายาทหลี่เจิ้นเฉิง ปัดถ้วยชาและหนังสือราชการตกพื้นดั่งของไร้ค่า ใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความอับอายและโกรธแค้น

ขันทีประจำตำหนักค้อมกายต่ำเรียงรายไม่กล้าหายใจแรงสักนิด

"เจ้าว่าอย่างไรนะ สตรีที่บิดาข้าเพิ่งส่งคนไปดูตัว กลับออกนอกจวนเพียงลำพัง แล้ว…มากับบุรุษแปลกหน้าอย่างนั้นหรือ"

เสียงของหลี่เจิ้นเฉิงขุ่นข้นดั่งมีควันลอยออกมา

ขันทีได้ยิน เอ่ยตอบตัวสั่น

"พะยะค่ะ ข่าวเล็ดลอดออกมาจากตลาดเมืองหลวง ผู้คนเริ่มซุบซิบกันพะยะค่ะ"

รัชทายาทกัดฟันกรอด

"มันกล้าดีอย่างไร! ตระกูลแม่ทัพไป๋เป็นถึงเสาหลักของแผ่นดิน ยังปล่อยให้บุตรสาวทำตัวต่ำช้าเช่นนี้!"

คำว่าต่ำช้าไม่ใช่เพียงความสงสัย หากเป็นความอับอายที่ขยายออกจากแผนการบางอย่างที่เขาถืออยู่

สาเหตุเพราะหลี่เจิ้นเฉิงมีแผนการจะรวบอำนาจของตระกูลไป๋ไว้ในมือ การแต่งงานครั้งนี้คือก้าวแรกที่สำคัญ แต่ข่าวลือนี้กลับทำให้เขาเสียหน้ายิ่งกว่าถูกตบหน้ากลางท้องพระโรง

ความร้อนรุ่มในอกยังไม่ทันสงบ เสียงรองเท้าปักประณีตก็ดังขึ้นด้านหน้า

หลางกุ้ยเฟยกล่าวเสียงนุ่ม

"เฉิงเอ๋อร์ พอก่อนเถิด ลูกโมโหเช่นนี้มีแต่จะเป็นผลเสีย"

ขันทีรีบเบิกทางเมื่อหลางกุ้ยเฟยก้าวเข้ามา นางแม้มิใช่มารดาแท้ ๆ แต่หลี่เจิ้นเฉิงเติบโตในความดูแลของนางตั้งแต่เยาว์วัย เขาเคารพนางเช่นมารดา และกุ้ยเฟยเองก็รักเขา เพราะเขาคือกุญแจสู่อำนาจในวังหลังของนาง

ทันทีที่นางเห็นสภาพห้องโถง นางเพียงยิ้มบาง ไม่ตำหนิแม้สักคำ

"ข่าวฉาวเช่นนี้ ใครจะไม่เดือดดาลเล่า แม่ เอ่อ หม่อมฉันเข้าใจดีนัก"

นางเปลี่ยนคำแทนตัวเพียงชั่วพริบตาแต่หลี่เจิ้นเฉิงก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะความคุกรุ่นในอกบดบังทุกอย่าง

หลี่เจิ้นเฉิงถามเสียงต่ำ

"ท่านแม่ ข่าวนี้เชื่อถือได้หรือไม่ คนตระกูลไป๋ตั้งใจทำให้ข้าเสียหน้าใช่หรือไม่"

หลางกุ้ยเฟยค่อย ๆ เดินเข้าใกล้ ยื่นผ้าเช็ดหน้าปักลายดอกไม้ให้ แววตาอ่อนโยนแต่ลึกลงไปซ่อนประกายคมกล้า

"ข่าวลือบางส่วนย่อมมีคนขยาย แต่มิใช่เรื่องที่ไร้เค้าความ หญิงสาวที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี หากมิใช่นิสัยเคยชินออกไปข้างนอกตั้งแต่ต้น จะกล้าออกนอกจวนลำพังได้อย่างไร"

คำพูดคล้ายเตือน แต่แฝงความหมายชัดเจนว่าตระกูลไป๋ไม่เหมาะกับเจ้า

หลี่เจิ้นเฉิงขมวดคิ้ว

"ท่านกำลังบอกว่าตระกูลไป๋ไร้กฎระเบียบหรือ"

หลางกุ้ยเฟยยิ้มละมุน

"หม่อมฉันไหนเลยกล้ากล่าวเช่นนั้นเพคะ เพียงแต่ตระกูลแม่ทัพ ย่อมถือศักดิ์ศรีเหนือสิ่งอื่นใด สตรีตระกูลเช่นนี้ บางทีก็ยากจะควบคุมได้"

ในน้ำเสียงของนาง ไม่มีความจงใจกล่าวร้ายจนโจ่งแจ้ง แต่กลับเป็นการผลักให้หลี่เจิ้นเฉิงคิดต่อเอง

และแน่นอนเขาคิดต่อทันที หลี่เจิ้นเฉิงดวงตาแข็งกร้าวขึ้นมาในบัดดล

"พวกมันดูถูกข้า!"

หลางกุ้ยเฟยเอื้อมมือแตะหลังมือเขาเบา ๆ

"อย่าเพิ่งด่วนสรุปเพคะ บางทีสตรีผู้นั้นอาจไม่คู่ควรจริง ๆ ฝ่าบาทเองยังทรงกริ้วที่เรื่องนี้ไม่ชัดเจน

หากพวกนั้นตั้งใจปิดบังหรือบิดเบือนความจริงวันหน้าคงเป็นภัยต่อองค์ชายได้"

คำว่าเป็นภัยฟังดูเหมือนเตือนสติ แต่แท้จริงคือการวางแผน หลางกุ้ยเฟยไม่รู้แผนการใหญ่ภายในใจของเขา แต่ความไม่พอใจตระกูลไป๋นั้นมีอยู่เดิม เพราะตระกูลไป๋เคยขัดขวางการขอพระราชทานตำแหน่งฮองเฮาของนางเมื่อปีก่อน

นางจึงไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้ผ่านไปเฉย ๆ

หลี่เจิ้นเฉิงขบกราม ใบหน้าเคร่งเครียด

"ไม่ว่านางผิดจริงหรือไม่ ข้าจะไม่ปล่อยให้ข่าวนี้ทำให้ข้าดูเหมือนผู้อาภัพไร้คนยำเกรง"

หลางกุ้ยเฟยลอบยิ้มอย่างพอใจ แต่ภายนอกยังทำเสียงอ่อนโยนเช่นมารดาปลอบบุตร

"อย่าได้กังวลเลยเพคะ หากนางไร้มลทินจริง วันหน้าจะพิสูจน์ตนเองได้ แต่หากมิใช่ ก็เป็นเพียงโชคชะตาพาออกไปจากวังหลังเท่านั้น"

หลี่เจิ้นเฉิงกำมือแน่น

"ข้าต้องการให้เรื่องนี้ชัดเจน จะไม่ให้ใครมาดูถูกหรือขวางทางข้าได้"

หลางกุ้ยเฟยลูบไหล่เขาเบา ๆ

"เช่นนั้นรอผลจากฝ่าบาทเถิดเพคะ หากพบสิ่งผิดปกติ หม่อมฉันจะยืนเคียงข้างองค์ชายเสมอ"

แต่สิ่งที่นางคิดในใจกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

ถ้าตระกูลไป๋ทำให้หลี่เจิ้นเฉิงเสียหน้าแม้เพียงนิดเดียว ก็ไม่จำเป็นต้องมีตระกูลนี้ในฐานะพันธมิตรของวังหลวงอีก

เสียงหายใจหนัก ๆ ของรัชทายาทยังคงดังสะท้อนในตำหนัก ไฟโทสะเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นรุนแรง และเมื่อหลางกุ้ยเฟยก้าวเดินออกมา แววตาของนางเย็นลึกยิ่งกว่าเดิม

หลังเหตุการณ์บุตรสาวออกนอกจวนกับชายแปลกหน้าได้นำไปกราบทูลต่อเบื้องบน จวนแม่ทัพไป๋ก็ถูกสายตาหลายคู่จับจ้องทันที

แม่ทัพไป๋หงเทียนผู้เคร่งขรึม เดินวนอยู่ในห้องทำงาน ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล เขาได้รับรายงานจากคณะในวังว่าฮ่องเต้ทรงไม่พอพระทัย เพราะข่าวนี้ลุกลามรวดเร็วยิ่งนัก

เขากำกระดาษรายงานแน่น

"เรื่องเพียงเท่านี้ถึงกับกระทบการเมืองในวังหลวง หงเหยียน เจ้ามิเคยสร้างเรื่องเลยสักครั้ง เหตุใดเพียงออกไปคราเดียวถึงกลับกลายเป็นเช่นนี้"

ไป๋ฮูหยินที่เพิ่งยกน้ำชาเข้ามาวางตรงหน้าสีหน้ากังวลไม่น้อยไปกว่ากัน

"ท่านพี่ ข่าวลืออาจแรงเกินจริง ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งสิ่งใดหรือไม่"

ไป๋หงเทียนส่ายหน้า

"เบื้องบนยังไม่ชัดเจน แต่สีพระพักตร์เมื่อได้ยินรายงาน คงไม่ดีนัก"

ไป๋ฮูหยินถอนหายใจยาว

"หวังเพียงว่าเรื่องนี้จะไม่กระทบการเลือกหมั้นหมายขององค์รัชทายาท"

แม่ทัพนิ่งไป ไม่อยากฝืนใจภรรยา

แต่ลึก ๆ นั้น เขาไม่หวังให้นางได้เข้าไปอยู่ในวังตั้งแต่แรก เพียงแต่ตำแหน่งนี้สำคัญต่อราชวงศ์และอนาคตของตระกูล เขาจึงไม่อาจปฏิเสธได้

ตอนนี้เรื่องกลับตาลปัตร การบิดเบือนว่าไป๋หงเหยียนมีสัมพันธ์กับบุรุษอื่น ทำให้จวนแม่ทัพเหมือนถูกผลักเข้าสู่ศูนย์กลางของการสอดส่องทันที

ข่าวเหตุการณ์รู้ถึงพระเนตรพระกรรณแพร่กระจาย ความขุ่นเคืองของฮ่องเต้ค่อยจางลงเมื่อได้ฟังรายงานว่าบุรุษผู้นั้นคือใคร

ขันทีคุกเข่าทูลด้วยน้ำเสียงรอบคอบ

"ฝ่าบาทพะยะค่ะ บุรุษผู้นั้นคือ ซื่อจื่อจากจวนกั๋วกง อวี้เหวินหลง หลานแท้ ๆ ของพระองค์พะยะค่ะ เพิ่งกลับจากชายแดนหลังเสร็จศึก"

ฮ่องเต้สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนี้

"หลงเอ๋อร์หรือ? เหตุใดจึงมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้"

หลังจากนั้นไม่นาน อวี้เหวินหลงถูกเรียกเข้าพบ เมื่อมาถึงเขาก้มคารวะอย่างสงบนิ่ง

"หลานมาเฝ้าฝ่าบาทพ่ะยะค่ะ"

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรหลานชายผู้ซึ่งไว้วางใจที่สุด เพราะเป็นสายเลือดแท้จริงของราชวงศ์และความสัตย์ซื่อที่พิสูจน์จากชายแดนหลายครั้ง

"เจ้าช่วยคุณหนูไป๋จริงหรือ"

เขาตอบเสียงหนักแน่น

"พะยะค่ะ ม้าของพ่อค้าเกิดตกใจวิ่งสะเปะสะปะ พุ่งเข้าใส่เกือบชนนาง กระหม่อมจึงคว้าตัวไว้เพียงเพื่อช่วยชีวิต ไม่มีสิ่งใดมากกว่านั้นพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ฟังจนจบ ถอนพระทัยคลายกังวล

"ข้ารู้ เจ้าย่อมไม่ทำเรื่องเสื่อมเสีย เพียงแต่ ข่าวลือครั้งนี้ดันเกี่ยวพันกับการจัดหาคู่หมายของรัชทายาท"

อวี้เหวินหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย

"หลานมิได้ตั้งใจทำให้เกิดความวุ่นวายพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ส่ายพระพักตร์

"ข้าเข้าใจ แต่ครั้งนี้ต้องชะลอการหมั้นหมายไปก่อน มิใช่โทษเจ้า เพียงสถานการณ์ยังไม่ควรเร่งตัดสิน"

อวี้เหวินหลงประสานมือคารวะ ไม่คัดค้านเพราะรู้ดีว่าพระองค์ประสงค์จะปกป้องทั้งหลานแท้ ๆ และตระกูลแม่ทัพไม่ให้แตกหักกับวังหลวง

"ขอทรงโปรดอภัย หากกระหม่อมทำให้พระองค์ลำบากพระทัย"

ฮ่องเต้พระสรวลเบา ๆ

"เจ้าไม่ผิดสักนิด จงทำใจให้สบายเถิดหลงเอ๋อร์"

เมื่อรัชทายาทหลี่เจิ้นเฉิงทราบว่าบุรุษที่ช่วยไป๋หงเหยียนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น อวี้เหวินหลง หลานแท้ ๆ ของฮ่องเต้ พระองค์ไม่เพียงไม่ลงโทษ แต่ยังเข้าใจ และปกป้อง

เทียบกับเขาที่พระองค์ชะลอการเลือกคู่เพื่อหมั้นหมาย ไฟแค้นพุ่งขึ้นทันที

หลี่เจิ้นเฉิงปัดถ้วยชาร่วงจากโต๊ะอีกครั้ง

"อวี้เหวินหลง! ไอ้คนไร้ยางอาย! กลับจากชายแดนก็ไม่รู้จักอยู่อย่างสงบ มายุ่งเรื่องของข้าทำไม"

ขันทีรอบข้างก้มหน้าจนแทบติดพื้น ไม่มีใครกล้ากระซิบแม้แต่คำเดียว

หลี่เจิ้นเฉิงกัดฟันพูด

"แผนการที่วางไว้แทบทั้งหมด พังเพราะเขาคนเดียว"

เขาไม่รู้ว่าอวี้เหวินหลงไม่เกี่ยวข้องเลย ความจริงที่ว่าทุกอย่างเป็นอุบัติเหตุยิ่งทำให้เขาเดือดดาลหนักกว่าเดิม เพราะคนที่ขัดขวางแผนการช่างดูไร้เดียงสาเกินไป

"คอยดู ต่อให้เจ้าเป็นหลานของเสด็จพ่อ ข้าก็ไม่มีวันยอมให้เจ้ามาขวางทางข้าอีก"

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย ดวงตาแดงฉานราวกับมังกรที่ถูกหักเกล็ด

แผนการระดับรากฐานที่เขาหวังจะใช้ตระกูลไป๋เป็นบันไดสู่บัลลังก์ เริ่มสั่นคลอนตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้น และชื่อของอวี้เหวินหลงก็กลายเป็นหนามแรกที่ทิ่มตำหัวใจรัชทายาทเข้าเต็ม ๆ