งานเลี้ยงต้อนรับ

รุ่งเช้าของวันงานเลี้ยงต้อนรับขุนนางใหม่

ในจวนแม่ทัพเต็มไปด้วยบรรยากาศเคร่งเครียดก่อนออกไป เพราะต้องจัดของขวัญและการจัดการที่เคร่งครัด

ไป๋หงเหยียนนั่งอยู่หน้ากระจกโดยมีบ่าวรับใช้กำลังเกล้าผมให้หลังจากแต่งหน้าและแต่งตัวเสร็จ

ชั่วครู่ไป๋ฮูหยินเดินเข้ามาเร่งบุตรสาว

"เสร็จรึยัง เหยียนเอ๋อร์ อย่าปล่อยให้ท่านพ่อรอนาน"

ไป๋หงเหยียนส่งยิ้มหวาน รอยยิ้มนี้ในชาติก่อน มีให้เห็นไม่บ่อยนัก ไป๋ฮูหยินภาคภูมิใจในตัวบุตรสาวของนางอยู่เสมอ แม้หลายวันก่อนสตรีเหล่านั้นดูแคลนว่าบุตรสาวของนางหน้าตาธรรมดา

หากไป๋หงเหยียนหน้าตาธรรมดา หญิงสาวในใต้หล้าคงงดงามทุกคน ใครก็รู้ว่าความงดงามของไป๋หงเหยียนเล่าลือไปถึงสามแคว้น สตรีพวกนั้นอิจฉาต่างหากถึงพยายามพูดจากดให้นางดูต่ำต้อยและเสียเกียรติ

"เจ้าค่ะท่านแม่"

ไป๋หงเหยียนแต่งหน้าเสร็จพอดี นางลุกขึ้นจับมือมารดาเดินออกไปด้วยกัน

แม้ก่อนหน้านี้ฮูหยินจะขุ่นเคืองบุตรสาวของตนไม่น้อย แต่ไม่ทันข้ามวัน ความโกรธหายไปแปรเปลี่ยนเป็นเห็นใจและเข้าใจนางมากขึ้น

ภายในวังหลวงคึกคักไปด้วยผู้คนหลากหลาย งานเลี้ยงใหญ่สว่างไสวด้วยโคมแดงและแขกเหรื่อมากมาย เสียงดนตรีบรรเลงคลอเบา ๆ ทว่าในใจของไป๋หงเหยียนกลับหนักอึ้ง

แต่ทันทีที่เดินเข้าไป นางเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ใกล้เสาแกะสลักไกล ๆ

บุรุษร่างสูง ไหล่กว้าง ชุดนักรบสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าคมนิ่ง เย็นสงบ เขาใส่ชุดเดียวกับที่นางเคยเห็นในชาติที่ผ่านมาในงานเลี้ยงนี้

"อวี้เหวินหลง"

ในอดีตนางเห็นเขาเพียงแวบเดียว

ตอนนั้นเขาเพิ่งกลับจากชายแดนและไม่มีใครสนใจ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาคือใคร

แต่วันนี้ เมื่อสายตาเขาเหลือบมองนางเพียงชั่ววูบ ไป๋หงเหยียนก็รู้ว่า เขามองนางตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามา

นางรีบเบือนหน้าหนี หัวใจกลับเต้นแรงอย่างไม่คาดคิด

เหล่าขุนนางใหม่และครอบครัวแต่งชุดเต็มยศ ต่างยืนเรียงรายตามลำดับศักดิ์ ไป๋หงเหยียนเดินตามหลังบิดาและมารดา ชุดกระโปรงยาวที่นางเลือกตัดกับมารดาพลิ้วไหวงดงาม แม้นางไม่อยากมา แต่จำใจต้องยืนอยู่ในงานที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นจุดเริ่มต้นแห่งหายนะในอดีตชาติ

ไม่นาน เสียงขันทีประกาศกังวาน

"ฝ่าบาทเสด็จ"

ทุกคนคุกเข่า เสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันระงม ก่อนที่ฮ่องเต้จะนั่งประทับบนบัลลังก์เล็กด้านหน้า เพื่อทรงร่วมงานอย่างไม่เป็นทางการนัก

พิธีมอบตำแหน่งเริ่มขึ้น ขุนนางใหม่ทยอยออกมารับพระบัญชา ระดับเสียงของฮูหยินและบุตรีขุนนางค่อย ๆ เพิ่มขึ้นด้วยความตื่นเต้น

ทันใดนั้นขันทีประกาศหนักแน่น ดังทั่วทั้งงานเลี้ยง

"ประกาศพระราชโองการ โปรดแต่งตั้ง อวี้เหวินหลง ซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกง เป็นแม่ทัพพิเศษฝ่ายจักรพรรดิ มีอำนาจบัญชาการกองทัพที่ฮ่องเต้มอบหมายโดยตรง ดำเนินราชกิจแทนในกรณีจำเป็น"

เสียงฮือฮาดังรอบทิศ ไป๋หงเหยียนชะงัก หัวใจเหมือนหยุดเต้นชั่วครู่

นางไม่รู้ว่าเขาโดดเด่นในอดีตและยังไม่คิดว่าชาตินี้เขาจะขึ้นตำแหน่งสูงเร็วกว่าเมื่อก่อน งานเลี้ยงนี้ในชาติก่อนไม่มีการแต่งตั้งตำแหน่งพิเศษใด ๆ

บิดาของนางก็ถึงกับเลิกคิ้ว

"ตำแหน่งนี้ ผลักเขาขึ้นเป็นเสาหลักกองทัพโดยสมบูรณ์"

ฮูหยินทั้งหลายที่เพิ่งซุบซิบที่ร้านผ้าไหมก่อนหน้า ตอนนี้ตาเป็นประกาย เสียงกระซิบได้ยินชัดเจนยิ่งกว่าเสียงดนตรี

"นั่นคือซื่อจื่อจวนกั๋วกงหรือ สง่างามนัก"

"หล่อเหลาดั่งภาพวาด ถึงว่าเป็นที่จับตามองของฮูหยินทั้งเมืองหลวง"

"วันข้างหน้าคงขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่แทนตระกูลไป๋แน่ ๆ"

เสียงชื่นชมดังอื้ออึงไปทั่วงานเลี้ยง

ทว่าไป๋หงเหยียนกลับหลุบตาลง นางมองความยิ่งใหญ่ของเขาเหมือนเห็นภาพเดิมซ้อนทับกัน

ครั้งหนึ่ง นางเห็นเขาในงานเลี้ยงเดียวกันแต่ไม่รู้จักเขาในตอนนั้น แต่ตอนนี้ เขายืนโดดเด่นอยู่ท่ามกลางรูปปั้นมังกรและโคมแดง มองดูเหนือกว่าทุกคน

อวี้เหวินหลงก้าวออกมาคุกเข่ารับพระราชโองการ แสงจากโคมสะท้อนลงบนดวงหน้าคมสัน ดาบคู่กายของเขาอยู่เคียงเอวดั่งเงาแห่งสงคราม

แต่ในตอนที่ลุกขึ้น แววตาเขายามกวาดมองผู้คน กลับหยุดที่นางเพียงเสี้ยวลมหายใจ เหมือนเขามองหานางอยู่ก่อนแล้ว

นางสะดุ้งใจหล่นวูบ รีบเบือนสายตา

ทำเหมือนลมพัดเฉียดหน้า สัมผัสไม่ติดผิว

ทางด้านรัชทายาท หลี่เจิ้นเฉิง ใบหน้าทรงสง่าของเขาแข็งกระด้างทันที มือกำที่วางแขนแน่นจนเส้นเลือดปูด

"อีกแล้ว เขาอีกแล้ว"

ในใจของเขาเต็มไปด้วยคำพูดมีพิษ

หลางกุ้ยเฟยที่อยู่ในงานด้วย ยกยิ้มเบา ๆ รอยยิ้มที่งดงามแต่แฝงความไม่พอใจลึก ๆ เพราะตำแหน่งนี้คือ ทหารของฮ่องเต้ ไม่ใช่ทหารของรัชทายาท

หลังประกาศตำแหน่งเหล่าขุนนางต่างพยายามพาบุตรสาวเข้าไปทักทายอวี้เหวินหลง รวมถึงสวีเยว่ชิงด้วย ใบหน้าของนางค่อย ๆ แดงระเรื่อ เมื่อมารดาแนะนำนางให้รู้จักกับเขา แม้นางจะมีใจให้องค์รัชทายาท แต่เมื่ออยู่ใกล้บุรุษรูปงามอีกคน นางก็อดเขินอายมิได้

"ท่านแม่ทัพพิเศษ ช่างสง่างามเสียจริง"

นางกระซิบกับสหายหลังจากเดินกลับมา ดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับ

ทันทีที่หันมาเห็นไป๋หงเหยียนเดินคู่มารดาเข้ามา สตรีหลายคนก็กระซิบด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามเบา ๆ

"นั่น...สตรีที่มีข่าวอื้อฉาว"

"ข้ายังไม่เห็นว่านางมีคุณสมบัติใดที่คู่ควรกับใครในงาน"

"ตอนนี้ข่าวลือว่านางทำให้รัชทายาทอับอายยังไม่จางหายเลย"

สตรีอีกคนหัวเราะในลำคอ

"ยิ่งยืนข้างมารดายิ่งเห็นได้ชัด ว่าไม่คู่ควรกับตำแหน่งใดทั้งสิ้น"

มารดาของไป๋หงเหยียนหน้าตึง แต่นางกลับเพียงยิ้มบาง ๆ เหมือนไม่ได้ยิน ทั้งที่หัวใจปวดร้าวลึกซึ้ง

ในชั่วขณะนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นตรงด้านหลังกลุ่มสตรีเหล่านั้น กังวาน ทุ้มนุ่ม แต่แฝงความกดดันบางอย่าง

"ผู้ใดกันที่กล่าวเช่นนั้น"

สตรีเหล่านั้นสะดุ้ง หันมาเจอกับร่างสูงที่อยู่ด้านหลัง

อวี้เหวินหลงยืนอยู่ตรงนั้น แววตามองพวกนางเย็นเฉียบเหมือนเห็นทุกถ้อยคำที่พวกนางเพิ่งพูดออกมา

บรรยากาศเริ่มตึงจนได้ยินเสียงลมหายใจ สตรีทั้งหลายต่างหน้าซีดเผือดไปตาม ๆ กัน

ไป๋หงเหยียนใจเต้นแรง แต่ไม่ใช่เพราะความดีใจ เป็นความรู้สึกว่าเขากำลังปกป้องนางต่อหน้าผู้คน เหมือนเขาเริ่มเข้ามาใกล้ชะตานางมากขึ้นเรื่อย ๆ

งานเลี้ยงยังดำเนินไปอย่างครึกครื้น เสียงพูดคุย เสียงเครื่องสาย และกลิ่นเหล้าชั้นดีปะปนกันเป็นภาพใหญ่ที่งดงามแต่แอบแฝงเส้นสายอันตรายไว้ทุกทิศทาง

ไป๋หงเหยียนยืนประคองถ้วยน้ำชาของตนอยู่มุมหนึ่งของงานเลี้ยง นางตั้งใจไม่แตะสุราแม้แต่น้อยเพื่อไม่ให้อดีตจากชาติก่อนฉายซ้ำ แต่สายตากลับรับรู้ถึงความไม่สบายใจจากใครบางคน

ด้านบนแท่นสูง รัชทายาทหลี่เจิ้นเฉิงยืนสนทนากับขุนนางกลุ่มหนึ่ง แต่สายตายังคงจ้องมองมายังนางเป็นระยะ แววตานั้นทั้งหงุดหงิด ทั้งกดดัน ทั้งสงสัยว่าเหตุใดในคืนนี้นางจึงระวังตัวนัก

ยิ่งไปกว่านั้น สายตาที่อวี้เหวินหลงทอดมองนางก่อนหน้านี้ ทำให้เขายิ่งไม่พอใจอย่างบ้าคลั่ง

รัชทายาทสบถอยู่ในใจ

"สตรีผู้นี้ยังเป็นของข้าอยู่ แม้จะชะลอการหมั้นหมายไว้ก็ตาม"

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะลงมือทำอะไร ขันทีจากวังหลวงก็เดินฝ่าแขกจำนวนหนึ่งมาหาอวี้เหวินหลง

"ซื่อจื่อขอรับ ฮ่องเต้ทรงเรียกให้เข้าเฝ้าพระองค์ที่ตำหนักด้านในขอรับ"

อวี้เหวินหลงหยุดฝีเท้าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบชำเลืองมองไป๋หงเหยียนที่กำลังยืนอยู่กับครอบครัว สีหน้าเขาไม่แสดงความเป็นห่วง แต่ในดวงตามีความระแวดระวังบางอย่าง

เขาค้อมกายบอกท่านกั๋วกงและแม่ทัพไป๋ ก่อนจะเดินตามขันทีไปยังทางเดินด้านใน

ทันทีที่ร่างสูงของเขาหายลับหลังม่านประดับมังกร สายตาของรัชทายาทก็เปลี่ยนไปในทันที

เหมือนสัตว์นักล่าที่จับจังหวะได้ว่าผู้คุ้มกันตัวเหยื่อได้เดินจากไป รัชทายาทยกถ้วยสุราขึ้นลิ้มรสเบา ๆ ริมฝีปากยกยิ้มเย็นยะเยือก

รัชทายาทเดินลงจากแท่นอย่างสง่างามแต่แฝงเจตนาอันตราย องครักษ์ส่วนตัวตามหลังห่าง ๆ บรรดาขุนนางที่อยู่ทางเดินต่างค้อมศีรษะให้ด้วยความเคารพ

ไม่มีใครล่วงรู้ว่าความเยือกเย็นกำลังปกคลุมงานเลี้ยงอย่างช้า ๆ

เขามุ่งตรงไปยังมุมที่ไป๋หงเหยียนยืนอยู่กับมารดาและสหายของครอบครัว

ฮูหยินหลายคนที่เคยซุบซิบใส่นางก่อนหน้านี้ เปลี่ยนเป็นรีบหลบทางเมื่อเห็นรัชทายาทเสด็จตรงมาทางนี้

"คุณหนูไป๋"

เสียงของหลี่เจิ้นเฉิงนุ่มนวลอ่อนโยนเกินจริง เป็นน้ำเสียงที่เคยใช้หลอกนางในอดีตชาติ ไป๋หงเหยียนยกคำนับเรียบร้อยแต่ไม่ก้มหัวต่ำเช่นเดิม

"ถวายบังคมเพคะ องค์รัชทายาท"

รัชทายาทมองลึกเข้าไปในดวงตานาง

และสังเกตเห็นว่า ในสายตานั้นไม่มีความประหม่า ไม่มีความหลงใหล มีเพียงความสุขุมเย็นชา

ยิ่งทำให้เขาอยากบดขยี้ความเย็นชานั้นให้แหลกคามือ เขายื่นถ้วยสุรามาให้

พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ที่นางรู้จักดีจากชาติที่แล้ว

"วันนี้เป็นวันมงคล ข้าย่อมต้องดื่มกับเจ้าสักจอก ถือเป็นเกียรติแก่งานเลี้ยงและเป็นเกียรติแก่ข้า"

คนรอบข้างต่างผงะเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่ารัชทายาทจะกระทำเช่นนี้ต่อสตรีที่มีข่าวอื้อฉาว

นางยกมือจะปฏิเสธแต่รัชทายาทยกมือห้ามก่อนเอ่ยน้ำเสียงเยือกเย็น

"นี่เป็นเพียงคำเชิญดื่ม หรือเจ้าเห็นว่าข้าไม่คู่ควรให้สตรีตระกูลไป๋ดื่มด้วยกันสักจอก"

ประโยคนี้ คือคำขู่กลาย ๆ ทั้งต่อนางและครอบครัว

ไป๋ฮูหยินสีหน้ากระอักกระอ่วน ทั่วบริเวณมีสายตาขุนนางจับจ้อง ถ้าไม่ดื่มก็เท่ากับดูหมิ่นรัชทายาทต่อหน้าทุกคน

แต่ถ้าดื่ม...ก็จะเดินซ้ำรอยอดีตชาติอีกครั้ง

ไป๋หงเหยียนมองเห็นหมดทุกทางและในใจนางมีเพียงคำมั่นเดียว

'ครั้งนี้ ข้าจะไม่ให้เจ้าข่มเหงข้าได้อีก'

นางค้อมศีรษะรับจอกสุราไว้ แต่รอยยิ้มบนริมฝีปากนางกลับสั่นไหวไปด้วยความเย็นเยียบ

"เพคะ เช่นนั้นหม่อมฉันจะดื่มถวายรัชทายาท"

รัชทายาทยิ้มมั่นใจ เพราะแน่ใจว่ายาปลุกกำหนัดอ่อน ๆ ในสุรานี้จะทำให้นางไร้สติและมัวเมาเพียงเล็กน้อย เพียงพอให้เขาได้ใกล้ชิดนางโดยที่นางก็เต็มใจ

ไม่นาน รัชทายาทก้าวเข้ามาใกล้อย่างราบรื่น รอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนเดิมกับชาติที่แล้ว สำหรับนางเหมือนเห็นงูเห่าในคราบมนุษย์

เขายื่นจอกให้ด้วยท่าทางสุภาพ นี่คือจังหวะเดิมของชาติที่แล้ว กับดักซึ่งทำให้นางถูกมอมเหล้าจนเมาและไร้สติสัมปชัญญะ

รัชทายาทยังพยายามยื่นจอกให้ไป๋หงเหยียนเมื่อเห็นนางนิ่งงัน

"คุณหนูไป๋ ดื่มหน่อยเถิด สุรานี้ช่วยให้ผ่อนคลายยิ่งนัก"

ยาพิษในชาติที่แล้ว นางยังจำได้ดี

ไป๋หงเหยียนรับจอกมาด้วยท่าทางสุภาพ หากนางยังไม่ขยับอาจส่อพิรุธให้เขารู้ได้ สายตารัชทายาทจับจ้องนางแน่นิ่งแฝงความพึงพอใจเมื่อนางรับจอกสุราไว้ในมือ

นางยังไม่ดื่มสุราที่ได้รับมา ขณะนั้นสายตาลอบมองหาสวีเยว่ชิงอย่างแนบเนียนและพบว่านางยืนอยู่ด้านหลังรัชทายาทและกำลังหันหลังสนทนากับผู้อื่น นางจึงค่อย ๆ ก้าวเดินห่างออกจากบิดามารดาช้า ๆ ขณะที่ทั้งคู่หันไปพูดคุยกับคนที่เข้ามาทักทาย

"หม่อมฉันบังเอิญเห็นคุณหนูสวี"

นางสวมรอยแสร้งเดินเข้าไปทักทายสวีเยว่ชิงที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ

หลี่เจิ้นเฉิงเห็นว่าสตรีทั้งสองอยู่ใกล้กันหากไม่ทักทายจะเสียมารยาท เขาจึงเบี่ยงตัวหลีกทางให้เล็กน้อย ไม่กดดันนางเพราะมั่นใจว่าถึงอย่างไรนางก็ต้องดื่มสุราจอกนั้นอยู่ดีจึงยอมปล่อยตามใจ

"คุณหนูสวี"

ไป๋หงเหยียนเรียกอย่างสุภาพ

สวีเยว่ชิงกำลังแอบลอบมองรัชทายาทอยู่พอดี เมื่อเห็นไป๋หงเหยียนเดินเข้ามา สีหน้าที่เคยถือดีเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มวางท่าเหนือกว่า

"มีธุระอะไรกับข้ารึ"

ไป๋หงเหยียนยิ้มอ่อนโยน พลางขยับเข้ามาใกล้เอ่ยเสียงเบา

"รัชทายาททรงมีรับสั่งให้คุณหนูเข้าร่วมวงดื่มสักครู่ ถือเป็นเกียรติยิ่งนัก มิควรปฏิเสธนะเจ้าคะ"

คำว่ารัชทายาทมีรับสั่ง ทำให้หัวใจสวีเยว่ชิงเต้นแรงทันที นางรีบขยับขากึ่งตื่นเต้นกึ่งดีใจอย่างไม่ปิดบัง

"เช่นนั้น ข้าจะตามเจ้าไปเดี๋ยวนี้"

ขณะที่นางกำลังจัดชายกระโปรงให้เรียบร้อย ไป๋หงเหยียนเหลือบมองโต๊ะเล็กด้านหลังนาง และมุมปากก็ยกขึ้นน้อย ๆ อย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงนางคารวะองค์รัชทายาท ประกายตาแวววาวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"ถวายบังคมองค์รัชทายาทเพคะ"

หลี่เจิ้นเฉิงยิ้มให้สวีเยว่ชิงพยักหน้าตามมารยาท จังหวะนั้นคนในงานต่างหันไปสนใจนางระบำที่เริ่มร่ายรำ ไป๋หงเหยียนสับเปลี่ยนจอกสุราที่วางบนโต๊ะด้านหลังกับของนางทันพอดีโดยไร้คนสนใจ ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงชั่วลมหายใจนางก็ทำตัวตามปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น