เกิดเหตุซ้ำรอย

หลังจากออกจากวังหลวง ไป๋หงเหยียนรู้สึกว่าลมเย็นของยามเย็นไม่อาจคลายความอึดอัดในใจได้ คำพูดของหลางกุ้ยเฟยยังตามหลอกหลอน

และสายตาของอวี้เหวินหลงที่ยืนรอนางอยู่ที่ประตูวัง ก็ยังวนเวียนในความคิดอย่างไม่อาจละวาง

แต่นางไม่รู้เลยว่า สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ เป็นเหตุการณ์ที่ครั้งหนึ่งเคยเกิดขึ้นในชาติก่อน เพียงแต่มันมาถึงเร็วกว่าเดิมหลายปีนัก

ยามโหย่ว(17.00-19.00) ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นครามเข้ม เมื่อรถม้าของจวนแม่ทัพเคลื่อนเข้าสู่ลานด้านหน้า ไป๋หงเหยียนสังเกตเห็นว่าคนในจวนล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติ

สาวรับใช้ประจำตัวรีบเข้ามารับ พลางกล่าวเสียงเบาแต่เคร่งเครียด

"คุณหนูเจ้าคะ วันนี้มีเจ้าหน้าที่จากสำนักตรวจการมาถามเรื่องของท่านเจ้าค่ะ"

ไป๋หงเหยียนชะงัก คิ้วเรียวขมวดมุ่นทันที

"ถาม…เรื่องอะไร"

"เรื่องที่ท่านออกนอกจวนบ่อย และเกี่ยวข้องกับบุรุษแปลกหน้าเจ้าค่ะ"

หัวใจไป๋หงเหยียนเต้นแรงขึ้นอย่างไร้เหตุผล ประโยคนี้นางเคยได้ยินในชาติก่อน แต่ตอนนั้นนางแต่งเข้าวังไปแล้ว และเรื่องราวร้ายกาจรุมเร้าเกินกว่าจะต่อต้าน

แต่ชาตินี้กลับเกิดก่อนกำหนดหลายปี

เหมือนเส้นชะตาที่เคยผูกแน่นกำลังดึงรั้งกลับเข้าหานางเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

ก่อนที่ไป๋หงเหยียนจะทันตั้งตัว

เจ้าหน้าที่สามคนและองครักษ์ลับสองนายก็เดินเข้ามาในเรือนหลัก ค้อมศีรษะแต่สีหน้าคมกริบ

"สำนักตรวจการได้รับพระบัญชาให้มาสอบถามคุณหนูไป๋ เกี่ยวกับข่าวลือว่าจวนแม่ทัพมีสัมพันธ์กับบุรุษนอกราชวงศ์ในวังหลวงหรือไม่"

แม่ทัพไป๋ที่เพิ่งกลับมาจากตรวจบัญชีกองทัพ ตวัดสายตามองอย่างไม่พอใจ

"ข้าให้บุตรสาวไปซื้อขนมมาไว้ทำพิธีไหว้บรรพชนภายในจวน คำสั่งของบิดาจะมีอันใดให้ตรวจสอบ"

เจ้าหน้าที่ตอบกลับเสียงเย็น

"เป็นพระบัญชาของรัชทายาทขอรับ"

บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที

ไป๋หงเหยียนรู้สึกเหมือนลมหายใจขาดห้วง

รัชทายาท ใช่แล้ว เหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นหลังนางแต่งเข้าวัง แต่ตอนนั้นเขากลับช่วยนางออกจากคดี เพื่อรักษาหน้าตัวเอง ชาตินี้เขากลับเป็นผู้เริ่มต้น

เจ้าหน้าที่ยืดตัวขึ้น เอ่ยเสียงเรียบ

"เพื่อไม่ให้ล่าช้า ขอเชิญคุณหนูไป๋ตามพวกเราเข้าวังหลวงเดี๋ยวนี้"

คำพูดนั้นแม้ไม่ดัง แต่ทุกคำเหมือนคมดาบกำลังเชือดเฉือนสติของนาง

"นางเพิ่งออกจากวังหลวงมา นี่ก็เริ่มค่ำมืดแล้ว พวกท่านไม่รู้จักคำว่าเหมาะสมหรือไร"

แม่ทัพไป๋เริ่มเดือดดาล ไม่นึกว่าองค์รัชทายาทผู้สูงส่งจะไม่รู้จักกาลเทศะได้ขนาดนี้

"แต่..."

"กลับไปทูลรัชทายาท พรุ่งนี้ คุณหนูไป๋หงเหยียนจะเดินทางไปสำนักตรวจการในตอนเช้า ไม่ต้องให้คนมาตาม"

เสียงแม่ทัพเฉียบขาดดังก้องทำให้ทุกคนต่างเงียบกริบไม่กล้าคัดค้าน เจ้าหน้าที่และองครักษ์ลับจำต้องขอตัวลากลับด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

หลังจากเจ้าหน้าที่จากไปไป๋หงเหยียนจึงกล่าวขอบคุณบิดาที่ออกหน้าปกป้องนาง นางตั้งมั่นไว้ในใจ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นนางจะไม่ยอมสูญเสียครอบครัวจากฝีมือรัชทายาทต่ำทรามนั่นเด็ดขาด

"ลูกขอบคุณท่านพ่อที่ช่วยเหลือลูกเอาไว้ได้ทันเจ้าค่ะ"

ไป๋หงเทียนมองบุตรสาว เอื้อมมือลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน

"พ่อจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกของพ่อได้ แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม"

นางมองบิดาที่สายตาแน่วแน่ตอบกลับเสียงเบาแต่หนักแน่น

"ลูกก็เช่นเดียวกันเจ้าค่ะ"

ในตอนนี้ไป๋หงเทียนสัมผัสได้ว่าบุตรีของเขาคล้ายกับผู้ใหญ่ที่เคยผ่านโลกอันโหดร้ายมาแล้ว มิใช่เด็กสาวไร้เดียงสาเช่นเดิม แววตาของนางมั่นคงมีความเข้มแข็งและกล้าหาญในตัวเอง

เช้าวันต่อมา

ไป๋หงเหยียนเดินทางมาพร้อมกับคนรับใช้และทหารอารักขาของจวนแม่ทัพโดยให้คนอื่นรออยู่ด้านนอก มีเพียงนางคนเดียวที่เข้ามายังด้านใน

เรือนหินสีหม่นของสำนักตรวจการตั้งอยู่ในมุมเงียบด้านหลังของวังหลวง ประตูสูงและโคมไฟที่วางห่างกันเป็นระยะ ทำให้เส้นทางภายในดูเย็นชืดอย่างไร้ชีวิตชีวา

พอนางเข้าไปในห้องสอบสวน กลิ่นหมึกเก่าและกระดาษผสมกลิ่นชื้นของไม้เก่าแล่นเข้ามาแตะจมูก ความทรงจำในชาติที่แล้วพลันแล่นวาบขึ้นมา

ภาพตนเองในอดีต นั่งคุกเข่าบนพื้นเย็นเฉียบตรงหน้า หยาดน้ำตาไหลไม่หยุด ตอนนั้นนางกลับมาจากไปเยี่ยมบิดามารดาที่จวนแม่ทัพ เมื่อกลับเข้าวังหลวง นางก็ถูกกล่าวหาว่าช่วยเหลือกบฏ นำความลับในวังไปขายให้ต่างแคว้น แม้จะบริสุทธิ์ ก็ไม่มีใครเชื่อนาง

แต่ตอนนั้นรัชทายาทเข้ามาช่วยปิดคดีด้วยข้ออ้างว่า

"สตรีของตนต้องพ้นมลทิน"

นางรอดมาได้เพราะจะได้เป็นฮองเฮาในอนาคต แต่เมื่อถูกฆ่าตายในท้ายที่สุด ความอ่อนโยนที่เคยได้รับทั้งหมด กลับกลายเป็นคำหลอกลวง

ขณะที่ความทรงจำกำลังตีขึ้น เสียงสอบสวนก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงกดข่มอย่างจงใจ

"คุณหนูไป๋ ออกนอกจวนโดยมิได้รับอนุญาต ก่อให้เกิดข่าวลือกระทบต่อวังหลวง มีสิ่งใดจะชี้แจงหรือไม่"

ไป๋หงเหยียนสูดลมหายใจลึก

"ข้าไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง ความจริงกับข่าวลือไม่ตรงกัน ใต้เท้า ท่านควรตรวจสอบให้ละเอียดเสียก่อน"

แต่พวกเขายังสอบสวนนางอย่างไร้ปรานีหมายจะป้ายความผิดบางอย่างเพื่อบีบบังคับนางให้สมประสงค์ของนายตน เจ้าหน้าที่เตรียมจดชื่อในบัญชีสตรีที่ต้องตรวจสอบอย่างเข้มงวด

ในอดีต นางถูกจดชื่อเข้าไปแล้วและนั่นคือจุดเริ่มต้นของฝันร้าย นางต้องถูกควบคุมพฤติกรรมมีคนคอยสอดส่องอยู่ทุกเวลา หากครั้งนี้ได้ลงปลายพู่กันบนกระดาษมันก็ไม่ต่างกัน และอีกฝ่ายจะใช้เป็นเครื่องมือบีบนางให้จนมุม

ไม่มีใครรับฟังนาง จดจ้องแต่จะลงชื่อ เพียงเท่านั้นไป๋หงเหยียนก็อ่านแผนการของรัชทายาทออกจนหมดไส้หมดพุง เขากำลังทำเหมือนชาติที่แล้ว ยัดข้อหานางแล้วทำตัวเป็นสุภาพบุรุษเพื่อช่วยนางและนางต้องตอบแทนด้วยการแต่งงานกับเขา

ดังเช่นชาติก่อนเขาทำเพื่อรักษาหน้าตัวเองให้ฝ่ายสนับสนุนเลื่อมใสศรัทธา ครั้งนี้ก็ไม่ต่างกันเพียงแต่เป้าหมายระยะสั้นแตกต่างกัน แต่ที่สุดแล้วนางก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งให้เขานำไปสู่การล้มล้างราชบัลลังก์เช่นเดิม

ขณะที่องครักษ์กำลังจะลงพู่กัน ประตูห้องก็เปิดออก เสียงนั้นค่อนข้างดังอย่างชัดเจน

บุรุษในชุดทหารสีน้ำเงินเข้มก้าวเข้ามา

ใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาเย็นเฉียบกว่าที่ไป๋หงเหยียนเคยเห็น

อวี้เหวินหลงหยุดยืนตรงหน้าประตู

ท่าทางหนักแน่นจนคนทั้งห้องลุกขึ้นโดยปริยาย

"เรื่องนี้ข้าไม่อนุญาตให้ดำเนินการต่อ"

เจ้าหน้าที่ผู้ทำหน้าที่สอบสวนหน้าเสียจนซีดเผือด

"ซื่อจื่อ เรื่องนี้เป็นพระบัญชาของรัชทายาทขอรับ"

อวี้เหวินหลงยกตราหยกผู้ตรวจทัพให้เห็นชัด น้ำเสียงไม่ดัง แต่เด็ดขาดจนทำให้ทุกคนตัวสั่น

"ข้าได้รับพระราชทานสิทธิ์ตรวจเรื่องในวังที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคง หากข้าเห็นว่าการสอบสวนนี้มีเจตนาไม่บริสุทธิ์ พวกเจ้าย่อมไม่มีสิทธิ์แตะต้องคุณหนูไป๋แม้แต่น้อย"

ห้องทั้งห้องเงียบลงจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ เจ้าหน้าที่เห็นตราหยกนั้นก็รีบคุกเข่า

"หากท่านยืนยันเช่นนั้น เราจะยุติการสอบสวนทันที!"

อวี้เหวินหลงก้าวมายืนข้างตัวไป๋หงเหยียน เอ่ยเพียงสั้น ๆ

"กลับเถอะ ข้าจะไปส่งเอง"

ถ้อยคำเรียบง่าย แต่กลับทำให้ความหนักอึ้งในอกของนางเบาลงทันที

เมื่อออกจากสำนักตรวจการ ลมเย็นพัดเบา ๆ ทำให้เส้นผมของนางปลิวไหวเหนือไหล่บาง

อวี้เหวินหลงเดินเคียงข้างไม่เร่งเร้า ไม่ซักถาม เพียงมองด้วยสายตาที่สงบนิ่งจนทำให้นางรู้สึกแปลกในใจ

"ซื่อจื่อ เหตุใดท่านถึงรู้ว่าข้าอยู่ที่นี่"

อวี้เหวินหลงตอบเสียงราบเรียบ

"ข้าได้ข่าวตั้งแต่ที่เจ้าหน้าที่เข้าจวนแม่ทัพ ยิ่งรู้ว่าเจ้าต้องถูกนำตัวมาสำนักตรวจการ ข้าก็รู้ว่าเจ้าต้องลำบากอีกครั้งหนึ่ง"

คำว่า อีกครั้งหนึ่ง ทำให้หัวใจไป๋หงเหยียนสะดุด นางเงยหน้ามองเขา ดวงตาคู่นั้นมีแววบางอย่างที่คุ้นเคย ราวกับเคยเห็นในความฝันหรือในอดีตชาติ จิตใจของนางสั่นไหว เสียงหนึ่งดังขึ้นภายในใจ

'หรือว่านี่มิใช่เพียงเราคนเดียวที่ย้อนเวลากลับมา'

แต่ไป๋หงเหยียนไม่กล้าถามและเขาก็ไม่เอ่ยสิ่งใดเพิ่มเติม เพียงเดินเคียงข้างกันไปท่ามกลางความเงียบ เหมือนสองชีวิตที่ถึงแม้เคยหลงทางในอดีตชาติ แต่ชาตินี้กำลังเริ่มทาบทับเข้าหากันอีกครั้ง