LOGINตอนที่ 6 อ้อนน้องชาย วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเยี่ยลู่ซือคลุกอยู่แต่ภายในเรือนของตน นางทำราวกับไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ กิจกรรมในแต่ละวันของนางวนเวียนอยู่เพียงไม่กี่อย่าง คือนอนตื่นสายกินอาหารเลิศรส ยามบ่ายก็จะนอนอ่านนิทานปรัมปรา หรือไม่ก็เดินชมสวนออกกำลังกายบ้างเล็กน้อย และเข้านอนช้า นางกลายเป็นปลาเค็มเต็มตัว ส่วนท่านพ่อกับท่านแม่เห็นนางสงบเสงี่ยมเจียมตัว ไม่สร้างเรื่องปวดหัว และดูมีความสุขดีกับการกินๆ นอนๆ ก็มิได้ว่ากล่าวอันใด กลับยิ่งส่งของอร่อยมาให้นางที่เรือนไม่ขาดสาย ทว่า... ในขณะที่เยี่ยลู่ซือกำลังเสพสุขอย่างสำราญใจอยู่นั้น ณ จวนอ๋องเก้ากลับมีบรรยากาศที่อึดอัดขัดใจอย่างบอกไม่ถูก บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องอักษร ตี้ฉิงเทียนนั่งอ่านรายงานการทหารด้วยสีหน้าเคร่งขรึม นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะเชื่องช้า แฝงความหงุดหงิดลึกๆ “องครักษ์เงาที่ข้าส่งไปจับตาดูจวนอัครเสนาบดี... มีรายงานอันใดส่งมาบ้างหรือไม่?” ตี้ฉิงเทียนเอ่ยถามเสียงเรียบทว่าทรงพลัง ทำเอาโม่ฉินองครักษ์คนสนิทที่ยืนอารักขาอยู่ด้านข้างถึงกับสะดุ้ง โม่ฉินรีบก้าวออกมาข้างหน้า ประสานมือรายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “เรียนท่านอ๋อง... องครักษ์เงารายงานมาว่า ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา คุณหนูใหญ่เยี่ยมิได้ก้าวเท้าออกจากจวนแม้แต่ก้าวเดียวเลยพ่ะย่ะค่ะ” ตี้ฉิงเทียนชะงักนิ้วที่เคาะโต๊ะ หรี่ตาลง “ไม่ได้ออกจากจวนเลยงั้นหรือ? แล้วนางทำสิ่งใดอยู่ในจวน?” โม่ฉินลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะรายงานตามความจริงที่ได้รับมา ซึ่งมันช่างไร้สาระจนเขาเองยังไม่อยากจะเอ่ยรายงาน “เอ่อ... ทูลท่านอ๋อง คุณหนูใหญ่เยี่ยมิได้ทำสิ่งใดเลยพ่ะย่ะค่ะ วันๆ นางเอาแต่นอนตื่นสายเกือบเที่ยงวัน จากนั้นก็ให้บ่าวไพร่ยกอาหารไปให้กินถึงบนเตียง ยามบ่ายก็นอนอ่านนิทานปรัมปราใต้ต้นไม้ พอตกเย็นก็กินแล้วก็นอนวนเวียนอยู่เช่นนี้มาตลอดทั้งเดือนพ่ะย่ะค่ะ มิได้พบปะสหายคนใดเลย” ห้องอักษรพลันตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด ตี้ฉิงเทียนนิ่งค้างไป ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้มืดครึ้มลงกว่าเดิม แฝงไปด้วยความรู้สึกขัดใจอย่างมหาศาล ปกติสตรีผู้นั้นจะคอยสืบหาความเคลื่อนไหวของเขา แล้วมาดักพบและคอยส่งจดหมายบทกลอนน้ำเน่ามาให้ไม่เว้นแต่ละวัน สตรีที่เคยตามตื้อเขาแทบเป็นแทบตาย บัดนี้กลับสลัดเขาหลุดออกจากหัวได้อย่างง่ายดาย และใช้ชีวิตสุขสบายเกียจคร้านไปวันๆ ราวกับแม่หมูตัวหนึ่ง “เยี่ยลู่ซือ... เจ้าคิดว่าการแกล้งทำเป็นเมินเฉยจะทำให้ข้าหันไปสนใจเจ้างั้นหรือ? ช่างเป็นกลอุบายที่ตื้นเขินนัก!” ตี้ฉิงเทียนสรุปในใจด้วยความทระนงตน เขามั่นใจว่านี่ต้องเป็นแผนการ ‘แสร้งปล่อยเพื่อจับ’ ของนางอย่างแน่นอน นางคงคิดจะใช้ความเย็นชามาดึงดูดใจเขา หลังจากที่ใช้วิธีตื๊อแล้วไม่ได้ผล “จับตาดูนางต่อไป ข้าอยากรู้นักว่านางจะทนเป็นปลาเค็มเน่าๆ อยู่ในจวนได้นานสักกี่น้ำ” “พ่ะย่ะค่ะ!” โม่ฉินประสานมือรับคำ ก่อนจะถอยออกไป ทิ้งให้ผู้เป็นนายนั่งจมอยู่กับความขัดใจที่อธิบายไม่ได้อยู่เพียงลำพัง ในขณะเดียวกัน ณ จวนอัครเสนาบดี เยี่ยลู่ซือผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นแม่หมูกำลังมีความสุขที่สุดในสามโลก นางบิดกายเกียจคร้านอยู่บนตั่งนุ่มภายในเรือนพักของตนเองอย่างสบายใจ “อืม... ชีวิตแบบนี้สิถึงจะเรียกว่าการใช้ชีวิตที่แท้จริง” เยี่ยลู่ซือพึมพำอย่างสุขสมพลางหยิบขนมงาอ่อนเข้าปาก ดวงตาปรือปรอยราวกับจะหลับมิหลับแหล่ “คุณหนูเจ้าคะ ท่านเพิ่งจะกินขนมโก๋ไปเมื่อครึ่งชั่วยามก่อนเองนะเจ้าคะ บ่าวเกรงว่าหากท่านยังกินแล้วนอนเช่นนี้ต่อไป ชุดอาภรณ์ของท่านทั้งหมดอาจจะต้องขยายรอบเอวออกไปอีกสองนิ้วเป็นแน่เจ้าค่ะ” อาเป่าเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี เยี่ยลู่ซือเบ้ปากเล็กน้อย “ขยายก็ขยายสิ ข้าเป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลอัครเสนาบดี มีเงินทองท่วมหัว หากไม่มีปัญญาจ่ายค่าผ้าเพิ่มอีกสองนิ้วก็นับว่าเสียชื่อท่านพ่อแล้ว” นางพลิกกายลุกขึ้นนั่ง ทุบต้นขาตัวเองเบาๆ “แต่ก็นั่นแหละ นอนเฉยๆ มาทั้งวันแล้ว รู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัวชะมัด... ไป แวะไปหาเจ้าเด็กทึ่มจิ้งเหวินที่ห้องหนังสือเสียหน่อยดีกว่า” อาเป่าได้ยินดังนั้นก็รีบหยิบเสื้อคลุมเนื้อบางมาสวมให้เจ้านาย ท่าทีที่เปลี่ยนไปของคุณหนูใหญ่ที่หันมาเอ็นดูน้องชายสร้างความยินดีให้แก่ทุกคนในจวนเป็นอย่างยิ่ง ณ ห้องหนังสือเรือนหลัง บรรยากาศยังคงเงียบสงบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของน้ำหมึกและกระดาษ เยี่ยจิ้งเหวินนั่งหลังตรงแน่วอยู่หลังโต๊ะเขียนหนังสือ ดวงตาเรียวเล็กจดจ้องอยู่กับตำราประวัติศาสตร์ราชวงศ์อย่างแน่วแน่ นิ้วมือจับพู่กันตวัดอักษรจีนอย่างงดงามไม่มีที่ติ เยี่ยลู่ซือผลักประตูเข้าไปโดยมิได้เคาะล่วงหน้า ตามนิสัยเดิมที่แก้ไม่หาย แอ๊ด... เสียงบานประตูเปิดออกเบาๆ ทำให้เด็กชายชะงักพู่กัน เขาเงยหน้าขึ้นมอง และเมื่อพบว่าเป็นผู้ใด มุมปากที่เคยเคร่งขรึมก็คลายออกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมายังคงพยายามรักษาท่าทีนิ่งสงบตามประสาเด็กที่มีนิสัยโตเกินวัย “พี่ใหญ่... ท่านมาทำสิ่งใดที่นี่หรือขอรับ? วันนี้มิได้นอนอืดอยู่ที่สวนหลังเรือนแล้วหรือ?” เยี่ยลู่ซือเดินนวยนาดเข้ามาในห้อง ในมือถือกล่องอาหารไม้แกะสลักฉลุลายอย่างดี นางค้อนขวับให้น้องชายทีหนึ่ง “เจ้าเด็กปากเสีย! ข้าอุตส่าห์คิดถึง กลัวว่าเจ้าจะเรียนจนสมองฝ่อจึงได้นำของอร่อยมาส่งให้ถึงที่ ยังจะมาทำปากดีอีก” นางวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะ ดันตำราเล่มหนาของน้องชายออกไปด้านข้างอย่างถือวิสาสะ จากนั้นก็เปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นขนมกุ้ยฮวาสีเหลืองนวลส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล และยังมีถ้วยนมแพะตุ๋นพุทราจีนอุ่นๆ อีกหนึ่งถ้วย “กินเสีย ตอนที่มันยังอุ่นอยู่” เยี่ยลู่ซือสั่ง พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เยี่ยจิ้งเหวินมองขนมสลับกับใบหน้าของพี่สาว “พี่ใหญ่ ข้าเพิ่งกินอาหารกลางวันไปได้ไม่ถึงชั่วยาม...” “เจ้ากินไปแค่นั้นจะไปพอสิ่งใด? ดูสารรูปตัวเองเสียก่อน ผอมจนกระดูกซี่โครงจะทิ่มผ้าออกมาอยู่แล้ว” เยี่ยลู่ซือไม่พูดเปล่า นางเอื้อมมือไปบีบแก้มของน้องชายอย่างหมั่นไส้ “เจ้าเป็นบุตรชายคนเดียวของตระกูลเยี่ย ในอนาคตต้องออกไปยืนตระหง่านในราชสำนัก หากร่างกายอ่อนแอขี้โรคขัดสนเนื้อหนังเช่นนี้ จะไปมีแรงสู้รบตบมือกับพวกตาเฒ่าขุนนางจิ้งจอกพวกนั้นได้อย่างไร?” เยี่ยจิ้งเหวินถูกบีบแก้มจนหน้าเบี้ยวก็ใบหูแดงซ่านด้วยความอับอายทว่ามิได้ปัดมือพี่สาวออก เขาเอ่ยเสียงอู้อี้ “พี่ใหญ่ ข้าโตแล้วนะขอรับ” เยี่ยลู่ซือยอมปล่อยมือ ยิ้มพรายอย่างชอบใจ “โตอันใดกัน? เจ้าเพิ่งจะอายุสิบขวบ สูงยังไม่ถึงอกข้าด้วยซ้ำ อย่ามาทำเป็นคนแก่ไปหน่อยเลย” เยี่ยจิ้งเหวินวางพู่กันในมือลงแล้วหยิบขนมกุ้ยฮวาเข้าปาก รสชาติหวานละมุนและกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาแผ่ซ่านในโพรงปาก ความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำอ่านตำรามาตลอดทั้งวันดูเหมือนจะเลือนหายไป เยี่ยลู่ซือนั่งเท้าคางมองแก้มนุ่ม ๆ ของน้องชายที่ขยับเขยื้อนยามเคี้ยวขนมตุ้ย ๆ พลันดวงตากลมหม่นแสงลงเล็กน้อย “จิ้งเหวิน...” นางเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา ผิดจากน้ำเสียงเจื้อยแจ้วเมื่อครู่ เด็กชายที่กำลังกลืนขนมกุ้ยฮวาชะงักไป ดวงตาเรียวเล็กหันมามองพี่สาวด้วยความฉงน เมื่อเห็นแววตาที่หม่นแสงลงของนาง “ขอรับพี่ใหญ่? ท่านเป็นอันใดไปหรือ?” เยี่ยลู่ซือส่ายหน้าช้าๆ นางเอื้อมมือไปกุมมือน้อยๆ ของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ “ข้ามิได้เป็นอะไร... เพียงแต่พอเห็นเจ้าขยันหมั่นเพียรเพื่อตระกูลของเราถึงเพียงนี้ ข้ากลับรู้สึกละอายใจยิ่งนัก” นางทอดสายตาลงต่ำ แสร้งทำมุมปากตกคล้ายคนอยากจะร้องไห้ “ในอดีต ข้าช่างเป็นพี่สาวที่ใช้ไม่ได้ วันๆ เอาแต่สร้างเรื่องปวดหัว วิ่งไล่ตามบุรุษที่เขาไม่มีใจให้ จนหลงลืมไปว่าตนเองมีน้องชายที่น่ารักและเก่งกาจถึงเพียงนี้ ซ้ำร้าย... ข้ายังเคยพูดจาทำร้ายจิตใจเจ้า และทำตัวเป็นพี่สาวที่น่าชังใส่เจ้า” เยี่ยจิ้งเหวินนิ่งอึ้งไป ขนมในปากพลันจืดชืด เขาไม่เคยคิดเลยว่าพี่สาวผู้หยิ่งทะนงและแสนเอาแต่ใจจะเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมา “พี่ใหญ่เรื่องมันผ่านไปแล้ว ข้ามิได้...” “เจ้ามิถือสา แต่ข้าถือสา!” เยี่ยลู่ซือขัดขึ้นพลางกระชับมือน้องชายแน่นขึ้น ดวงตาของนางรื้นน้ำตาบางๆ “ที่ผ่านมาข้าได้ตระหนักรู้แล้ว จิ้งเหวิน... พี่สาวคนนี้ช่างโง่เขลานัก เจ้าจะยอมให้อภัยพี่สาวไม่ได้เรื่องคนนี้ได้หรือไม่?” คำสารภาพที่หลุดออกมาจากใจที่ผสมการละครของพี่สาว ทำเอาเด็กชายวัยสิบขวบถึงกับทำตัวไม่ถูก ที่ผ่านมาเขาพยายามเรียนหนัก ขุนตัวเองให้เก่งกาจ ก็เพราะอยากให้ท่านพ่อภูมิใจ และอยากให้พี่สาวหันมามองเขาด้วยสายตาชื่นชมบ้าง ไม่ใช่สายตาจงเกลียดจงชัง ตอนนี้สิ่งที่เขาแอบปรารถนามาตลอดกลับอยู่ตรงหน้าแล้ว “ข้า... ข้ามิเคยโกรธพี่ใหญ่เลยขอรับ” เด็กชายเอ่ยเสียงสั่น พลางก้มหน้าลงเล้กน้อยเพื่อซ่อนความอ่อนแอ “ข้าเพียงแค่... คิดว่าท่านเกลียดข้า” “ข้าจะเกลียดเจ้าได้อย่างไร เจ้าเป็นน้องชายแท้ๆ ของข้านะ” เยี่ยลู่ซือยิ้มทั้งน้ำตา นางเอื้อมมือไปลูบหัวของเขาอย่างแผ่วเบา เมื่อเห็นว่าน้องชายยอมเปิดใจให้เต็มร้อยแล้ว เยี่ยลู่ซือก็รีบต้อนเข้าแผนการขั้นสุดท้ายทันที นางทำทีเป็นถอนหายใจกระมิดกระเมี้ยน “เฮ้อ!... แต่เจ้าดูพี่ใหญ่ในตอนนี้ซิ วันๆ เอาแต่กินๆ นอนๆ วิชาความรู้อันใดก็คืนอาจารย์ไปหมดแล้ว ปักผ้าก็ไม่เป็น ดีเด่นเพียงเรื่องเดียวคือหาของอร่อยเข้าปาก ในอนาคตหากข้าไม่แต่งงานออกเรือน และท่านพ่อท่านแม่ไม่อยู่แล้ว... พี่สาวผู้น่าสงสารคนนี้คงต้องอดตายเป็นแน่แท้” นางแสร้งทำหน้าเศร้าสร้อยซบลงกับท่อนแขนเล็ก เยี่ยจิ้งเหวินได้ยินดังนั้นก็รีบจับมือพี่สาวแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เรื่องนั้นพี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะเลี้ยงดูพี่ใหญ่ไปตลอดชีวิตเอง!"
ซูเยว่หลิงนั่งลงข้าง ๆ เขา ก่อนจะจับมือที่สั่นเทาของเขามากุมไว้ “ลูกไม่เป็นอะไรแล้ว แค่เข่าถลอกเล็กน้อยเท่านั้น” สัมผัสที่ไม่ได้ตั้งใจนั้นทำให้หลี่อี้เหรินตกตะลึง เขามองมือของนางที่กุมมือของเขาไว้ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางแตะต้องตัวเขา “ซูเยว่หลิง...”
ตอนที่ 39 ความสุขที่รอคอย นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หลี่อี้เหรินอาศัยอยู่ในเรือนรับรองที่เงียบสงบ เขาทุ่มเทให้กับงานราชการและเวลาที่เหลือทั้งหมดคือการรอคอยที่จะได้เจอซินอิง ทุกบ่ายหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจราชการ หลี่อี้เหรินก็จะเดินมาที่เรือนหลังใหญ่ของซูเยว่หลิง ในชุดที่เรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน เขาไ
ตอนที่ 38 ยอมทุกเงื่อนไข หลายวันต่อมา... ชีวิตในจวนของซูเยว่หลิงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นอกเหนือจากการดูแลเรื่องโรงเตี๊ยมเยว่หนานผ่านชิงเถาและอานเล่อแล้ว หน้าที่หลักของนางคือการดูแลหลี่อี้เหริน นางคอยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ป้อนยา และป้อนอาหารอ่อน ๆ ให้แก่เขา ในแต่ละวัน ซูเยว่หลิงจะอนุญาตให้ซินอิงเ
ตอนที่ 37 ยาใจ ไม่นานนัก หลี่อี้เหรินก็ถูกประคองขึ้นรถม้าอย่างระมัดระวังที่สุด ซูเยว่หลิงนั่งอยู่ข้างเขา คอยจับชีพจรที่แผ่วเบาของเขาไว้ตลอดเวลา ป๋องแป๋งไม้สีแดงสดใสถูกวางไว้บนหน้าอกของเขา เมื่อรถม้ามาถึงหน้าจวนของซูเยว่หลิงก็รีบปลุกให้เขาตื่น “ถึงแล้วเพคะ ท่านอ๋อง” ซูเยว่หลิงกระซิบเสียงแผ่วเบาข้า
นางเดินขึ้นบันไดจนมาถึงห้องสุดท้ายที่มืดมิด มีองครักษ์เงาสองคนยืนเฝ้าอยู่ด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด เมื่อเห็นซูเยว่หลิง องครักษ์เงาทั้งสองก็ตกตะลึง ก่อนจะรีบคุกเข่าลงทันที “พระชายา...” ซูเยว่หลิงไม่ได้สนใจคำทักทายของพวกเขา นางผลักบานประตูห้องเข้ามาอย่างช้า ๆ ภายในห้องมืดมิดและมีกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ห
ตอนที่ 36 นางไม่ให้อภัยข้า ขณะที่หลี่อี้เหรินกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ระทมอย่างที่สุด เงามืดสามร่างก็เคลื่อนเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว พวกเขาคือองครักษ์เงาทั้งสาม “ท่านอ๋อง!” องครักษ์เงาคนหนึ่งอุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อเห็นท่านเจ้านายกระอักเลือด เขารีบทิ้งตัวลงคุกเข่าเพื่อตรวจสอบอาการของเจ้านาย







