บทที่ 1.3

ริมทะเลสาบอันเงียบสงบเงาร่างโดดเดี่ยวกำลังนั่งอยู่บนรถเข็น สายตาเหม่อลอยไม่อาจหาจุดสิ้นสุด กระทั่งทำให้คนที่กำลังยืนมองอยู่ห่างๆ เกิดความกังวล

แรงสะกิดจากแขนเสื้อทำให้หญิงสาวก้มหน้าลงมอง เด็กสาววัยสิบสองปีสบตากับนาง เมื่อเห็นนางยังคงนิ่งไม่ขยับเด็กสาวก็รีบยกมือขึ้นใช้ภาษามือ

---ท่านรีบเข้าไปหาเขาเร็วเข้า หาไม่เขาอาจกระโดดลงไปในทะเลสาบ---

หญิงสาวหัวเราะเสียงเบาจากนั้นใช้ภาษามือพูดคุยกับเด็กสาว ---ข้าไม่ทำอะไรโดยไม่มีผลตอบแทนจำได้หรือไม่ เจ้าต้องเรียกชื่อข้าก่อน จากนั้นข้าจะไปพาเขากลับเข้ามา---[1]

เด็กสาวหน้ามุ่ยด้วยความไม่พอใจ ถึงอย่างนั้นนางกลับเม้มปากก่อนพยายามส่งเสียง “....อ...อี...”

“ได้แล้วนี่” หญิงสาวยิ้มกว้างด้วยความยินดี “ชิงเจี้ยน หลานสาวของท่านส่งเสียงได้แล้ว!”

ชิงเจี้ยนหันกลับมาพร้อมกับเลิกคิ้ว เขาใช้แรงจากฝ่ามือเลื่อนล้อรถเข็นกลับมาหาคนทั้งสอง “เฟิ่งหนิงพูดได้แล้ว?”

“นางแค่เรียกชื่อของข้า แม้เสียงจะเบาแต่ก็นับว่าใช่”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้หญิงสาวกลับชะงักพร้อมกับมองไปยังทะเลสาบตรงหน้า ดวงตาเผยประกายเศร้าสร้อยขึ้นวูบหนึ่ง ความทรงจำเลือนลางคล้ายเพิ่งเกิดขึ้น แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกเท่าไรก็ไม่เคยชัดเจน

ชิงเจี้ยนถอนหายใจออกมาเสียงเบา “นึกไม่ออกก็ไม่ต้องนึกแล้ว นามของเจ้าคือไห่ถาง แซ่เซี่ย เจ้าเป็นน้องสาวต่างมารดาของข้า หากจะอยู่ที่นี่เจ้าจำเป็นต้องทิ้งอดีตเอาไว้เบื้องหลัง”

หญิงสาวพึมพำเสียงเบา “นั่นสินะ เพราะจะอย่างไรก็กลับไปไม่ได้แล้ว” นางสูญเสียความทรงจนสิ้น ที่ยังพอนึกออกกลับเป็นเรื่องที่ไม่ใคร่จะดีนัก หากไม่ใช่นางกำลังลงมือสังหารคน ก็เป็นภาพที่นางกำลังหลบหนีการตามล่า...

อยู่ๆ ชิงเจี้ยนก็ไอออกมาถี่ๆ เขาพยายามปกปิดอาการป่วยแต่ตอนนี้กลับไม่อาจทำอะไรได้แล้ว เลือดสดๆ หลั่งรินออกมาจากริมฝีปาก สายตาลางเลือนมองไปยังใบหน้าอ่อนเยาว์ที่กำลังจ้องมองเขา

“อย่ากังวลไปเลย ข้าไม่เป็นไร” จนถึงชั่วขณะที่เขาใกล้จะหมดสติก็ยังไม่วายที่จะปลอบโยนผู้อื่น

เด็กน้อยเงยหน้ามองสีหน้าหนักใจของเซี่ยไห่ถาง หลังจากที่อีกฝ่ายจับชีพจรของชิงเจี้ยน เขาป่วยหนักมากเฟิ่งหนิงตระหนักดี เขาพยายามปกปิดนางเองก็ไม่อยากเปิดโปง เขาให้เซี่ยไห่ถางสังหารลั่วเซิงและลั่วอวี้ ทั้งที่พร่ำสั่งสอนนางให้เป็นคนดีมีคุณธรรมนางเองก็เข้าใจได้

ที่สำคัญไปกว่านั้นนางตระหนักดีว่าลั่วเซิงและลั่วอวี้ เป็นฟางเส้นสุดท้ายในชีวิตเขา แม้ว่าในใจจะยังมีห่วงเกี่ยวกับตัวนาง แต่ถึงตอนนี้เขากลับฝืนต่อไปไม่ไหวแล้ว...

ค่ำคืนหนาวเหน็บเซี่ยไห่ถางกอดเฟิ่งหนิงเอาไว้ในอ้อมแขน บนเตียงมีร่างแน่นิ่งของชิงเจี้ยน เขาจากไปอย่างสงบหลังจากสนทนากับนางขณะที่มองใบหน้าหลับใหลของเฟิ่งหนิงด้วยรอยยิ้ม

‘นัมเบอร์วัน’ [2] เขาเรียกนางด้วยชื่อที่ติดตัวนางมายังดินแดนนี้

ใช่...นางมาจากที่อื่น ที่อันไกลโพ้น ข้ามน้ำ ข้ามทะเล ข้ามกาลเวลามายังสถานที่แห่งนี้อย่างไม่คาดคิด

‘หลายปีมานี้ข้าไม่เคยนึกเสียใจที่ช่วยชีวิตเจ้าเอาไว้ เจ้าทำเพื่อข้ามากมายเหลือเกิน’

‘ท่านมอบชีวิตใหม่ให้ข้า ทั้งท่านและนาง...’ นางหมายถึงเฟิ่งหนิง

‘ท่านวางใจเถิดข้าจะดูแลนางเป็นอย่างดี นางเป็นครอบครัวหนึ่งเดียวที่ข้ามี ดังนั้น...ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องใดทั้งสิ้น’

ชิงเจี้ยนยิ้ม

‘นัมเบอร์วัน ลืมชื่อนี้เสีย ให้ข้าเรียกเจ้าเป็นคนสุดท้าย นับจากวันนี้เจ้าแซ่เซี่ย นามไห่ถาง ข้าส่งจดหมายไปยังจวนหนานฉีหวางทางเหนือแล้ว เจ้าพาเสี่ยวหนิงเดินทางไปยังแคว้นต้าเยวี่ย นำป้ายหยกนี้ไปมอบให้หวังเซียว อัครเสนาบดีต้าเยวี่ย จะอย่างไรเฟิ่งหนิงก็...ต้องกลับบ้าน’

เซี่ยไห่ถางกลับไม่เห็นด้วย ‘ท่านเคยบอกว่าที่นั่นไม่ปลอดภัย’

‘มีเจ้าอยู่ ยังต้องกลัวอะไรเล่า ข้ารู้ว่าเจ้าเองก็รักเฟิ่งหนิงเหมือนน้องสาวแท้ๆ แต่ชาติกำเนิดของนางสูงส่ง ไม่อาจปล่อยให้นางอยู่ข้างนอกนานเกินไป หากเป็นไปได้ฝากฝังนางกับ...หนานฉีหวาง ขอเพียงเขาจดจำสัญญาที่เคยรับปากเอาไว้ เฟิ่งหนิงก็จะปลอดภัย...’

[1] จากนี้บทสนทนาระหว่างหญิงสาวกับเฟิ่งหนิงผู้เขียนจะใช้สัญลักษณ์ --- นำหน้าและปิดท้ายประโยคนะคะ

[2] หมายเลขหนึ่ง ในภาษาจีนคือ อี