บทที่ 1.4

รุ่งเช้าวันต่อมาเฟิ่งหนิงกลับเข้มแข็งกว่าที่หญิงสาวคาด เด็กสาวไม่ร้องไห้แม้ด้วงตาแดงก่ำ นางมารู้ทีหลังว่าอีกฝ่ายได้สัญญากับชิงเจี้ยนเอาไว้ หากเขาสิ้นใจห้ามนางร้องไห้เสียใจจนเสียสุขภาพ ให้นางติดตามและเชื่อฟังตนดีๆ อย่าดื้อ อย่าเหลวไหล

ทั้งสองช่วยกันฝังศพของชิงเจี้ยนเอาไว้ริมทะเลสาบ ข้างๆ กันนั้นยังมีหลุมศพอีกหลุมที่ไม่มีป้ายชื่อ ความลับนี้มีเพียงหญิงสาว เฟิ่งหนิง และชิงเจี้ยนที่ล่วงรู้ว่าหลุมศพนั้นเป็นของผู้ใด

เก็บข้าวของจากนั้นเผากระท่อมและออกเดินทาง มองเห็นทะเลสาบลับสายตาหัวใจของเซี่ยไห่ถางสงบกว่าที่คาด หลักฐานหนึ่งเดียวเกี่ยวกับตัวนางอยู่ที่นี่

ก่อนหน้านี้นางดำน้ำลงไปยังพื้นผิวทะเลสาบ ที่นั่นมียานรูปทรงประหลาดแต่เป็นวิวัฒนาการล้ำหน้าซึ่งไม่มีทางมีในยุคล้าหลังนี้

...มันคือสิ่งที่นำพานางมายังสถานที่แห่งนี้

ขณะเดินห่างออกไปจากทะเลสาบ บทสนทนาของนางและชิงเจี้ยนยังคงดังก้องในความทรงจำ ตอนนั้นนางบาดเจ็บและไม่อาจลุกจากเตียง ความทรงจำมากมายที่นางนำมาปะติดปะต่อ

‘ข้าอาจเป็น...นักฆ่า’ นางบอกเขาเช่นนั้น

‘ตอนนี้เจ้าไม่ใช่แล้ว’ นางจำได้ว่าเขาตอบนางเช่นนั้น

ตอนที่ร่างกายของนางหายดี ขาทั้งสองข้างของนางกลับแทบเดินไม่ได้เช่นคนปกติ ชิงเจี้ยนครุ่นคิดเคร่งเครียดอยู่นานมาก กระทั่งตัดสินใจได้ ‘เจ้าจะเดินได้หากฝึกเคล็ดวิชากระบี่เดียวดาย แม้อาจใช้เวลาหลายปีแต่เจ้าจะเดินได้แน่นอน’

ตอนนั้นนางไม่เชื่อเพราะเขาเองก็พิการเดินไม่ได้ เขาคล้ายตระหนักในสิ่งที่นางคิด ‘ข้าเดินไม่ได้เพราะเส้นเอ็นถูกตัดขาด ต่างจากเจ้าที่เพียงบาดเจ็บเล็กน้อย’

นางก้มลงมองสภาพตัวเองในเวลานั้น รู้สึกโกรธกับคำพูดประโยคหลังของเขาขึ้นมา นางนอนซมรักษาตัวอยู่บนเตียงนานนับเดือน เขากลับบอกว่าบาดเจ็บเล็กน้อย?!

สองข้างแก้มของนางเปียกชื้น...

เพิ่งรู้ตัวว่าสามปีมานี้นางผูกพันกับชิงเจี้ยนกว่าที่คิด ที่สำคัญไปกว่านั้นนางพบว่าฝึกกระบี่ด้วยกันมานาน เขากับนางกลับกลายมาเป็นสหาย เป็นญาติสนิทที่ไม่เกี่ยวข้องทางสายเลือด เป็นผู้รู้ใจที่เพียงกล่าวหนึ่งประโยคกลับเข้าใจไปถึงความคิด

แรงสะอื้นจากมือซ้ายทำให้นางก้มลงมองเฟิ่งหนิง เด็กสาวร้องไห้ราวกับกลั้นไม่อยู่

เซี่ยไห่ถางเช็ดน้ำตาออกลวกๆ “เจ้าร้องไห้ออกมาเถิด  ร้องไห้ให้เขาไม่เป็นไรหรอก แต่จากนี้จะร้องไม่ได้แล้วเพราะเจ้าต้องเข้มแข็ง”

เฟิ่งหนิงเงยหน้าขึ้นมองนาง เซี่ยไห่ถางนั่งลงจึงถูกอีกฝ่ายโผเข้ากอด

เด็กสาวร้องไห้โฮออกมาไม่พยายามข่มกลั้นแม้แต่น้อยหญิงสาวเพียงลูบหลังลูบไหล่ปลอบโยนเงียบๆ กระทั่งนานมากจึงหลงเหลือเพียงเสียงสะอื้น ไม่นานทั้งสองก็เริ่มออกเดินทางต่อ เส้นทางที่มุ่งตรงไปก็คือ...ชายแดนแคว้นต้าเยวี่ย

คล้อยหลังเซี่ยไห่ถางจากไปได้เพียงวันหนึ่ง เฟิ่งอวิ๋นฉีกับคนของเขาก็แกะรอยมาจนถึงริมทะเลสาบ ร่องรอยหลายๆ อย่างยังคงใหม่ แต่หลักฐานหลายๆ อย่างกลับมอดไหม้ในกองเพลิงที่หลงเหลือเพียงเถ้าธุลี

“นายท่าน ริมทะเลสาบมีหลุมศพขอรับ”

เฟิ่งอวิ๋นฉีรีบเข้าไปดูทันที อักษรงดงามบนป้ายหน้าหลุมศพกลับไม่ใช่ชื่อแซ่ ‘สหายผู้รู้ใจและท่านลุงอันเป็นที่รัก ขอจงหลับใหลอย่างสงบ’

“ในสี่แคว้น...ข้าไม่เคยเห็นวิธีเขียนป้ายหน้าหลุมศพเช่นนี้” คิ้วเข้มมุ่นลงเล็กน้อย “เดาว่านี่คงจะเป็นหลุมศพของชิงเจี้ยน”

“ยังมีอีกขอรับ แต่ไม่มีป้ายหน้าหลุมศพ”

มองไปรอบๆ ทะเลสาบอันเงียบสงบเฟิ่งอวิ๋นฉีถอนหายใจด้วยความเสียดาย ชายหนุ่มล้วงบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อ ลูกดอกขนาดเล็กเป็นอาวุธสังหารที่หญิงสาวใช้ปลิดชีพลั่วอวี้อย่างแม่นยำและเด็ดขาด

“เราควรมาเร็วกว่านี้ น่าเสียดาย...”

อาวุธเช่นนี้เขายังไม่เคยเห็นมาก่อน ทั้งวัสดุที่ทำขึ้น ยังมีความแข็งแกร่ง คงทน แหลมคม เล็กเรียว นอกจากกระบี่แล้วเขาสืบเสาะไปทั่วก็ยังไม่พบช่างตีเหล็กคนใดเคยพบเห็นมาก่อน...