บทที่ 2.2

---ครอบครัวของเรามีกันสามตัว หมีตัวใหญ่คือชิงเจี้ยน หมีอีกตัวคือไห่ถาง ส่วนตัวเล็กคือเสี่ยวหนิง เรามีกันเพียงสามตัวในป่าใหญ่ ทุกวันออกหาของกินอิ่มหนำ ชีวิตเรียบง่ายสงบสุขผ่านไปวันแล้ววันเล่า เราไม่ต้องการสิ่งใด ขอเพียงครอบครัวเรามีสามตัวพร้อมหน้าเช่นทุกๆ วัน---

ขณะที่มองเฟิ่งหนิงเดินไปนั่ง ต้าหู่ก็เดินเข้ามาถึงตัวเซี่ยไห่ถาง นางหลบกรงเล็บที่กำลังตะปบลงมาของชายร่างใหญ่ การเคลื่อนไหวรวดเร็วจนคนตรงหน้าไม่คาดคิด หญิงสาวหมุนตัวฟาดสันมือเข้าลำคอของอีกฝ่าย

“อึก!” เสียงเบาๆ ดังขึ้นจากลำคอต้าหู่ แต่เขายังไม่ทันขยับเงาร่างปราดเปรียวก็เหยียบเท้าลงบนเข่าเขา หยัดตัวขึ้นฟาดศอกลงไปยังกลางกระหม่อมอย่างแรง

เสียงตุบดังขึ้นตอนที่เฟิ่งหนิงสะดุ้ง แท้ที่จริงก็คือร่างใหญ่ของต้าหู่ล้มลงบนพื้น

คนของหั่วเหิงเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งโกรธกรุ่น สหายถูกเล่นงานตรงหน้าถึงสองคน พวกเขาทุกคนหยิบอาวุธกรูกันเข้ามาหมายโจมตีหญิงสาว นางเลิกแขนเสื้อขึ้นจากนั้นยิงหน้าไม้ออกไปเป็นแนววงกลม

เสียงสวบๆ ดังขึ้นติดๆ กัน ยังไม่ทันได้เข้าใจอะไรดีร่างของบุรุษล่ำสันกลับล้มลงคนแล้วคนเล่า กลางหน้าผากมีรอยเลือดทั้งยังมีอาวุธสังหารเสียบคาอยู่ ดวงตาเบิกโพลงราวกับไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าถูกจู่โจมตั้งแต่เมื่อไร...

หั่วเหิงเบิกตามองคนของตนล้มลงจนสิ้น ในใจเกิดความหวาดกลัวจึงหมุนตัวหมายหลบหนี ที่ไหนได้เพิ่งหมุนตัวข้อเท้ากลับเจ็บแปลบจนล้มลงไปกองกับพื้น มองดูข้อเท้าด้านหลังที่ถูกมีดสั้นกรีดเขามองไปยังผู้ลงมือ

เป็นบุรุษใบหน้าดุดันผู้หนึ่ง...

ลงมือรวดเร็วถึงเพียงนี้นับเป็นยอดฝีมือ เหตุใดเขาไม่รู้ว่าในกลุ่มชาวบ้านกลับมียอดฝีมือซุ่มซ่อนอยู่ น่าตายนัก!!!!

เซี่ยไห่ถางลดหน้าไม้ที่อยู่ข้อมือลง นางจ้องเขม็งไปยังบุรุษที่ลงมือกับหั่วเหิง

“แม่นาง มีชาวบ้านหลายคนถูกจับตัวไปก่อนหน้านี้ หากท่านสังหารเขา เราก็จะไม่มีทางรู้ว่าพวกมันจับคนไปไว้ที่ใด” เป็นไป๋จื่อที่รีบตอบทันทีหลังถูกหญิงสาวจับจ้อง ในใจของเขาเลื่อมใสในฝีมือของหญิงสาวยิ่งนัก

ชั่วพริบตากลับสังหารคนยี่สิบกว่าคนลงได้ ทั้งที่ตัวนางเองก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าว ทั้งเก่งกาจและ...โหดเหี้ยมอำมหิตโดยแท้

เซี่ยไห่ถางสบตาคมกล้าคู่หนึ่ง บุรุษที่นั่งอยู่เบื้องหลังไป๋จื่อ นางหรี่ดวงตาลงเล็กน้อยก่อนเลื่อนแขนเสื้อปิดหน้าไม้ของตน

“ความสงสัยฆ่าคนตายได้ จำเอาไว้ใช้ก็ดี” นางกล่าวกับเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นึกไม่ถึงว่าหลังสังหารคนนางยังกล้าเดินไปเก็บอาวุธลับกลับมา กระทั่งนับจนมั่นใจว่าเก็บกลับมาจนครบ!!!

เมื่อมั่นใจว่าไม่มีหลักฐานใดตกหล่นหญิงสาวจึงหมุนตัวเดินไปหาเฟิ่งหนิง สะกิดไหล่เด็กสาวให้ลุกขึ้น

เฟิ่งหนิงหันไปมองชาวบ้านหลายคน เสียงร้องไห้ดังขึ้นระงมทั้งจากความเสียใจและความหวาดหวั่น เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดลงท่ามกลางบรรยากาศเย็นเยียบและกลิ่นคาวเลือดที่เริ่มคละคลุ้ง นางมองเซี่ยไห่ถางจากนั้นสอดสองแขนกอดเอวอีกฝ่ายเอาไว้เงียบๆ

ความมืดทำให้ไม่อาจออกเดินทางได้ในทันที อีกทั้งในหมู่บ้านนี้น่าจะยังปลอดภัยชั่วคราว เพราะกลุ่มคนที่เข้ามากวาดต้อนล้วนไม่มีใครรอดออกไปส่งข่าว แต่หากให้ดีรุ่งเช้าทุกคนจะต้องแยกย้ายกันหลบหนีไปจากที่นี่ หาไม่หากมีคนของหั่วเหิงมาที่นี่ ผลที่ตามมาอาจร้ายแรงกว่าที่ทุกคนคาด

ชาวบ้านกว่าสามสิบคนช่วยกันนำศพมากองรวมกัน พวกเขาไม่รู้ว่าสมควรทำเช่นไรกับศพพวกนี้ หากเผาก็อาจล่อกลุ่มโจรที่เหลือให้เข้ามา หากจะฝังก็ต้องใช้เวลาขุดหลุมขนาดใหญ่

“พวกท่านไม่มีทางเลือกนอกจากขุดหลุมฝัง แบ่งคนออกเป็นสองส่วนเถิด ส่วนหนึ่งเก็บข้าวของเตรียมตัวออกเดินทาง อีกส่วนช่วยกันลำเลียงและขุดหลุมฝังคนเหล่านี้” เสี่ยวเฮยกล่าวจากนั้นสบตาผู้เป็นนาย

เฟิ่งอวิ๋นฉียังคงมองตรงไปยังหญิงสาวชุดสีน้ำเงินที่กำลังห่อตัวเด็กน้อยกับเสื้อคลุมกันลม มองจากห่อสัมภาระที่วางอยู่ข้างๆ นัยว่าทั้งสองคงกำลังเดินทางไปที่ใดสักแห่ง

“เสี่ยวเจิ้งจื่อ”

“ขอรับนายท่าน”

“เสบียงยังเหลือเยอะหรือไม่”

“ขอรับ” เสี่ยวเจิ้งจื่อส่งห่อเสบียงให้ผู้เป็นนาย มองเขาแบ่งแผ่นแป้งย่างไฟออกมาสองแผ่นจากนั้นเดินตรงไปยังสตรีชุดสีน้ำเงิน

“แม่นาง หากไม่รังเกียจข้าพอมีเสบียง แบ่งให้เจ้ากับ...น้องชาย” เฟิ่งอวิ๋นฉีส่งแผ่นแป้งให้ทั้งสอง

เซี่ยไห่ถางปรายตามองเขาจากนั้นล้วงมือเข้าไปในห่อผ้า นางคว้าเนื้อแห้งออกมาห่อหนึ่ง ส่งให้เขาจากนั้นรับแผ่นแป้งมาส่งให้เฟิ่งหนิง

“ข้ากับท่านไม่มีสิ่งใดติดค้างกัน” นางกล่าวจากนั้นมองเฟิ่งหนิงที่รีบกัดแผ่นแป้ง หลายวันมานี้กินแต่เนื้อแห้งเฟิ่งหนิงเองก็เริ่มกินไม่ลง ดังนั้นมีแผ่นแป้งย่างมาให้กินแม้เหนียวไปบ้างแต่ก็น้อยกว่าเนื้อตากแห้งแน่นอน

“พวกเจ้ากำลังเดินทางไปที่ใดหรือ ชายแดนสองแคว้นเริ่มวุ่นวายดูเหมือนอาจเกิดสงคราม”

“เดินทางไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดหมาย” นางตอบส่งๆ จากนั้นเงียบไป ถึงอย่างนั้นไม่คิดว่าชายหนุ่มจะเซ้าซี้ไม่เลิก เขานั่งเยื้องไปด้านหน้าเล็กน้อยจากนั้นเริ่มสนทนาต่อไป