บทที่ 2.1

สายข่าวของเฟิ่งอวิ๋นฉีรายงานมาว่าพบการเคลื่อนพลที่น่าสงสัยในแนวเขตชายแดน เขาจำต้องแบ่งคนของตนส่วนหนึ่งออกแกะรอยหญิงสาวชุดขาวผู้นั้น ท่ามกลางความไม่เห็นด้วยของคนคุ้มกัน หากแต่พวกเขากลับไม่อาจขัดคำสั่งผู้เป็นนาย

มาถึงตอนนี้ข้างกายอ๋องหนุ่มกลับหลงเหลือคนติดตามคุ้มกันเพียงสามคน ดังนั้นตอนที่พบเข้ากับกองกำลังที่กำลังปล้นชิงกวาดต้อนชาวบ้านตามแนวชายแดน พวกเขาจึงได้แต่ยอมถูกกวาดต้อนเข้าไปในป่า ในใจเฟิ่งอวิ๋นฉีหวังว่าคนเหล่านี้อาจพาไปยังแหล่งกบดาน

มองดูเชลยที่ถูกกลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่าโจรป่า แต่อาวุธในมือกลับมองออกว่าเป็นทหารปลอมตัวมา เขามั่นใจแล้วว่าสายของตนรายงานถูกต้อง ตงโจวกำลังคิดก่อสงครามขึ้นจริงๆ

เพียงแต่...ยังไม่ทันได้ถูกกวาดต้อนออกไปจากหมู่บ้านเล็กๆ บุรุษร่างใหญ่กลับถูกโยนเข้ามาตรงหน้าหัวหน้ากองโจร

ท่ามกลางแสงยามเย็นเพราะพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า หนุ่มน้อยหน้าแฉล้มในชุดรัดกุมสีน้ำเงินก็เดินเข้ามา คิ้วเข้มของเฟิ่งอวิ๋นฉีเลิกขึ้นสูง รอยยิ้มที่มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้น

“ตามหาตัวแทบพลิกแผ่นดิน ที่ไหนได้นางกลับเดินเข้ามาหาข้าเองเสียได้” เขาพึมพำเสียงเบากับคนของตน

หั่วเหิงมองคนของตนที่แน่นิ่งบนพื้น สั่วอิงนับเป็นหนึ่งในยอดฝีมือที่ติดตามเขามานาน ไม่เพียงเป็นนักรบผู้มีพละกำลังมหาศาล แต่ยังเป็นยอดฝีมือที่หาตัวได้ยากผู้หนึ่ง บัดนี้ถูกจับโยนเข้ามาโดยบุรุษรูปร่างอ้อนแอ้นราวกับอิสตรี...

หั่วเหิงหรี่ดวงตามองพิจารณาเด็กหนุ่มใบหน้านวลเนียนซึ่งกำลังเดินเข้ามา ในที่สุดเขาก็มองออกว่านางเป็นสตรีที่เพียงแต่งกายเช่นบุรุษ

“จอมยุทธ์หญิงท่านนี้ ไม่ทราบรู้กฎระหว่างราชสำนักสี่แคว้นและยุทธภพหรือไม่ เรื่องในยุทธภพสี่แคว้นล้วนไม่สอดมือ เรื่องของราชสำนักทั้งสี่แคว้นชาวยุทธ์เองก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยว”

“อ้อ” นางมองเขาด้วยดวงตาเรียบเฉย “บังเอิญข้าไม่ใช่คนของทั้งสองฝ่าย ข้าเพียงผ่านทางมาเท่านั้น อีกอย่าง...” นางกวาดสายตาไปรอบๆ จากนั้นหยุดสายตาที่หั่วเหิง “ที่เจ้าบอกว่าทั้งสองฝ่ายไม่ยุ่งเกี่ยวเพราะเป็นกฎ เช่นนั้นเจ้าเล่าเป็นคนของฝ่ายใด”

เงียบกริบ...

หญิงสาวยิ้มเย็นชา “กล้าอ้างกฎแต่ไม่กล้าแสดงตัวว่าเป็นฝ่ายใด?”

หั่วเหิงกัดฟันกรอดมองตามสายตาของหญิงสาวที่พุ่งเป้าไปยังร่างเล็กมอมแมม เด็กชายผอมบางที่นั่งปะปนอยู่ในกลุ่มคนที่ถูกกวาดต้อน

หญิงสาวกล่าวขึ้น “เสี่ยวหนิง เราไปกันเถิด”

เซี่ยไห่ถางพูดออกมาชัดถ้อยชัดคำพร้อมกับสบตากับเฟิ่งหนิง นางย้ำนักหนาว่าให้เฟิ่งหนิงรออยู่ที่เดิม หลังจากได้ยินเสียงกรีดร้องเนื่องจากการปล้นฆ่า ที่ไหนได้เฟิ่งหนิงกลับวิ่งออกมาจนถูกกวาดต้อนมากับชาวบ้านกลุ่มนี้

หลายคนแปลกใจกับท่าทีของหญิงสาว ผิดกับหั่วเหิงและคนของเขาที่แม้ประหลาดใจแต่ก็หัวเราะออกมาเนื่องจากพวกเขามีถึงยี่สิบห้าคน อีกทั้งทุกคนยังเป็นนายทหารที่ทั้งกำยำและผ่านการต่อสู้มากมายนับไม่ถ้วน

“เจ้า...มาเพื่อช่วยเด็กคนนี้”

“ใช่” เซี่ยไห่ถางตอบเสียงเรียบ

หั่วเหิงส่งสายตาให้ต้าหู่ อีกฝ่ายคว้าคอเสื้อของเฟิ่งหนิง ยกร่างเล็กขึ้นก่อนเหวี่ยงเด็กสาวลงมาอย่างแรง “เอาไปสิ” ยิ่งเห็นเฟิ่งหนิงใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บ พวกมันก็ยิ่งหัวเราะกันเสียงดัง

เซี่ยไห่ถางเดินเข้าไปนั่งลงตรงหน้าเฟิ่งหนิง นางตรวจดูเด็กสาวอย่างละเอียดเมื่อเห็นแผลเล็กน้อยก็โล่งอก ---ไม่เจ็บใช่หรือไม่---

เฟิ่งหนิงส่ายหน้า ---ช่วยพวกเขาได้หรือไม่ ชาวบ้านพวกนี้ล้วนถูกกวาดต้อนเป็นเชลย มีทั้งพวกเด็กๆ สตรี ไม่นานคงถูกสังหารแน่ พวกเขาเป็นบิดา พี่ น้อง และสามีของใครสักคน พวกเขา...ล้วนมีครอบครัว---

เซี่ยไห่ถางสบตาวิงวอนของเฟิ่งหนิง ---ข้าช่วยก็ได้ แต่เราต้องแยกตัวทันทีเพื่อข้ามไปยังต้าเยวี่ย---

ทั้งสองสนทนาด้วยภาษามือจึงมั่นใจว่าไม่มีผู้ใดเข้าใจ เนื่องจากภาษามือนี้เป็นหญิงสาวสอนให้เฟิ่งหนิง ด้านหลังเสียงหัวเราะยังคงดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา

เซี่ยไห่ถางไม่ได้หันไปมองด้านหลัง นางกวาดสายตาไปโดยรอบก่อนชี้มือไปยังจุดหนึ่ง ---จำเพลงครอบครัวหมีที่ข้าเคยสอนเจ้าได้หรือไม่ เจ้าไปนั่งหันหลังตรงนั้น ปิดหู หลับตา ร้องเพลงนั้นในใจสักสามรอบ รอข้า---

เฟิ่งหนิงทำตามที่หญิงสาวบอกทันที ยังไม่ทันได้ถึงจุดที่อีกฝ่ายบอกเสียงตุบคราหนึ่งก็ดังขึ้น เด็กสาวสะดุ้งแต่ก็ไม่ได้หันกลับไปมอง เพียงเดินไปนั่งลง หลับตา สองมือปิดหู จากนั้นนึกเนื้อร้องในใจ