บทที่ 2

สีซือเฉิงปรากฏตัวขึ้นที่โรงพยาบาล โดยมีเจียงซินเดินตามมาติด ๆ

แม้เขาจะนั่งอยู่บนรถเข็น ทว่ากลิ่นอายความสง่างามสูงศักดิ์ที่หล่อหลอมมาเนิ่นนานกลับไม่ลดทอนลงไปเลยแม้แต่น้อย

เจียงซินเป็นคนเข็นรถให้เขา ชุดเดรสยาวสีเบจยิ่งขับเน้นให้เธอดูนุ่มนวลบอบบางน่าทะนุถนอม

ใครเห็นต่างก็ต้องพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า: ช่างเป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมาโดยแท้

“ซือเฉิงเอ๊ย...”

ทันทีที่คุณนายผู้เฒ่าเห็นหน้าหลานชาย ก็ราวกับหาที่ระบายความอัดอั้นเจอ เธอร้องไห้โฮจนแทบยืนไม่อยู่ “ดูสิว่าแกแต่งกับภรรยาแสนดีแบบไหนเข้ามา! ปู่ของแกตายไปทั้งคน เธอยังไม่หลั่งน้ำตาสักแอะ นังคนไร้หัวใจ”

“คุณย่าครับ อย่าพูดแบบนั้นเลย...”

เขาเอ่ยแทรก “ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือจัดการพิธีศพของคุณปู่ให้เรียบร้อย หนิงหนิงเธอไม่ได้ตั้งใจ ถ้าจะโทษก็...”

สีซือเฉิงทอดสายตาที่แฝงไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนมองเคอหนิงซึ่งยืนนิ่งอึ้งอยู่ด้านข้าง บนแก้มซ้ายที่บวมเจ่อเล็กน้อยของเธอมีรอยนิ้วมือทั้งห้าประทับอยู่อย่างชัดเจน

ประกายความปวดใจสายหนึ่งพาดผ่านดวงตาของเขาอย่างยากจะสังเกตเห็น ก่อนที่เขาจะออกรับผิดแทนเหมือนอย่างเคย “ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่ผมมัวแต่คุยธุรกิจจนไม่ได้ดูโทรศัพท์ เลยพลาดสายและข้อความจากหนิงหนิง คุณย่าครับ... ถ้าคุณย่าโกรธจนทนไม่ไหวจริง ๆ ก็ตีผมเพื่อระบายเถอะ เป็นผมเองที่ผิดต่อคุณปู่...”

เคอหนิงมองท่าทีที่ดูจริงใจของเขา ช่างเหมือนสามีจอมคลั่งรักผู้ปกป้องภรรยาเสียเหลือเกิน

แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเขาแกล้งพิการมานานหลายปี เธอจะต้องมาทนรับความอัปยศมากมายขนาดนี้ทำไม...

ทั้งที่เป็นตัวต้นเหตุแท้ ๆ แต่กลับมาสวมบทบาทเป็นพระผู้ช่วยให้รอด

คุณนายผู้เฒ่าสีกล้าดุด่าเคอหนิง แต่กลับทำใจตำหนิหลานชายแท้ ๆ ของตัวเองไม่ลง ได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด

เมื่อเห็นดังนั้น เจียงซินก็ก้าวเข้าไปช่วยลูบหลังปลอบใจ ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตายิ่งดูน่าสงสารจับใจ “คุณย่าคะ พี่รองพูดถูกแล้ว คุณปู่จากไปแล้ว ตอนนี้ตระกูลสีต้องพึ่งคุณย่าเป็นเสาหลักนะคะ ถ้าคุณย่าเศร้าตรอมใจจนเป็นอะไรไป คุณปู่ที่อยู่บนสวรรค์จะหมดห่วงได้อย่างไรคะ?”

เธอเป็นลูกบุญธรรมของลูกชายคนที่สามแห่งตระกูลสี หลังจากที่พ่อบุญธรรมเสียชีวิต เธอก็ถูกเลี้ยงดูมาข้างกายคุณนายผู้เฒ่าตลอด และเป็นหลานสาวที่รู้ใจคุณนายผู้เฒ่ามากที่สุด

ว่ากันว่าเมื่อหกปีก่อนตอนที่เจียงซินจะไปเรียนต่อต่างประเทศ คุณนายผู้เฒ่าถึงกับร้องไห้หนักตลอดทั้งคืน

หญิงชรามองเจียงซินด้วยความรักใคร่เอ็นดู ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่เคอหนิงอย่างดุดัน “ไสหัวไป! นังตัวซวยกินผัวกินโคตร ไสหัวออกไปจากตระกูลสีของฉันเดี๋ยว นี้!”

ถ้อยคำผรุสวาทดังขึ้นไม่ขาดสาย จนสีซือเฉิงเริ่มทนฟังไม่ไหว

เขาบังคับรถเข็นพาเคอหนิงมาส่งที่หน้าลิฟต์ เมื่อเห็นท่าทางเลื่อนลอยไร้สติของเธอ ในใจเขาก็พลันเกิดความรู้สึกสับสนปนเปไปหมด

“เจ็บแก้มอยู่ไหม? ขอผมดูหน่อยสิ”

จังหวะที่เขายื่นมือออกไป เคอหนิงกลับเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ

สีซือเฉิงชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาคิดเพียงว่าเธอคงกำลังเสียใจกับการจากไปของคุณท่าน ประกอบกับเพิ่งถูกกลั่นแกล้งให้ได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจจึงเป็นเช่นนี้

เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเอ่ยปลอบ “คุณย่าทำเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ แต่ท่านก็แค่เสียใจมากไปหน่อย คุณอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ”

“เดี๋ยวพอกลับถึงบ้าน อย่าลืมบอกให้แม่บ้านเตรียมถุงน้ำแข็งมาประคบแก้มด้วยล่ะ ทางฝั่งคุณย่า... เดี๋ยวผมจะช่วยพูดเกลี้ยกล่อมให้เอง คุณไม่ต้องกังวลนะ”

“ซือเฉิง”

เคอหนิงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาจับจ้องไปที่บริเวณข้อพับเข่าของเขา “ขาของคุณ…”

“หืม? ขาผมทำไมเหรอ?”

เขามองตามสายตาของเธอ เสียงร้องไห้จากในห้องพักผู้ป่วยยังคงดังอย่างต่อเนื่อง สีซือเฉิงคล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

เขาระบายยิ้มอบอุ่นที่ทำให้คนมองรู้สึกสบายใจ “วางใจเถอะ ผมไม่เป็นไรหรอก จะไม่ฝืนทำอะไรเกินตัวจนทำให้แผลกำเริบแน่นอน”

“...”

เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีความคิดที่จะพูดความจริง เคอหนิงก็มองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนและผิดหวัง

จังหวะเดียวกับที่ลิฟต์มาถึงพอดี เธอก้าวเท้าเข้าไป วินาทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง ราวกับว่ามันได้ตัดขาดความผูกพันตลอดห้าปีที่ผ่านมาของเธอและเขาลงไปด้วย...

ออกจากโรงพยาบาล เคอหนิงก็นั่งแท็กซี่กลับมาที่คฤหาสน์

ทว่าทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ลำน้ำสายหนึ่งก็ฉีดพุ่งเข้าใส่หน้าเธออย่างจัง

เธอหลับตาและเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะสนุกสนานของเด็กดังขึ้น

“ฮ่า ๆ ๆ คนร้ายถูกปราบแล้ว! ฉันคือฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่!”

“คุณผู้หญิง!”

ป้าหลินซึ่งเป็นแม่บ้านร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบวิ่งหน้าตั้งออกมาจากห้องครัวพร้อมกับดึงทิชชู่ออกมาหลายแผ่น “คุณผู้หญิงไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? รีบเช็ดหน้าก่อนเถอะค่ะ”

เคอหนิงยกมือขึ้นปาดน้ำบนใบหน้า เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นเด็กผู้ชายวัยสี่ห้าขวบคนหนึ่งกำลังถือปืนฉีดน้ำเล็งมาที่เธอ

เด็กคนนี้เธอรู้จักดี...

เขาชื่อเจียงอวิ๋นฮ่วน เป็นลูกชายของเจียงซิน

สมัยที่เคอหนิงเป็นทนายว่าความให้เจียงซิน เธอเคยเจอเขาอยู่หลายครั้ง ตอนนั้นเขายังเป็นเด็กน้อยน่ารักน่าเอ็นดู เรียกเธอว่าคุณน้าทุกคำ

คดีเพิ่งจะสิ้นสุดลงได้แค่เดือนกว่า ๆ ลูกแกะน้อยตัวนี้กลับกลายร่างเป็นจอมมารร้ายไปเสียแล้ว

ยังไม่ทันที่เคอหนิงจะเอ่ยปากถาม ป้าหลินก็รีบชิงอธิบายอย่างร้อนรน “เอ่อ คือว่าคุณผู้ชาย... คุณผู้ชายบอกว่าช่วงนี้ที่บ้านเก่ากำลังวุ่นวายเรื่องงานศพของคุณท่าน กลัวว่าจะไม่มีคนดูแลคุณชายน้อย ก็เลยรับตัวกลับมาที่นี่ บอกให้ฉันช่วยดูแลไปก่อนสองสามวันน่ะค่ะ”

“ไม่ใช่นะ!”

เจียงอวิ๋นฮ่วนเชิดหน้าขึ้นแล้วพูดแทรก “พ่อซือเฉิงบอกว่า ตราบใดที่ผมอยากอยู่ ต่อไปผมก็มาอยู่ที่นี่ได้ตลอดเลย!”

“โธ่ พ่อทูนหัวของป้า!”

ป้าหลินตกใจจนตาแทบถลน รีบยกมือขึ้นปิดปากเด็กน้อยไว้ แต่ก็ไม่กล้าออกแรงมากนักจนเหงื่อซึมเต็มหน้าผากด้วยความร้อนรน “คุณชายรองเป็นลูกพี่ลูกน้องของแม่คุณชายน้อยนะคะ คุณชายน้อยต้องเรียกว่าคุณลุงสิถึงจะถูก…”

เจียงอวิ๋นฮ่วนกัดมือป้าหลินเข้าอย่างจังพลางเบิกตากว้าง “แม่บอกแล้วไงว่าพ่อซือเฉิงไม่ใช่พี่ชายแท้ ๆ ของแม่! พ่อซือเฉิงต่างหากที่เป็นคนให้ผมเรียกแบบนี้!”

เคอหนิงมองดูท่าทีกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของแม่บ้านที่อยากจะอธิบายแต่ก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน แล้วก็รู้สึกขบขันขึ้นมา

หากไม่ใช่เพราะคำพูดประโยคนี้ของเด็กน้อย หากไม่ใช่เพราะเธอเห็นกับตาตัวเองว่าสีซือเฉิงหลอกลวงเธอมาตลอดสามปีเต็ม เธอคงจะเชื่อคำพูดของพวกเขาอย่างสนิทใจไปแล้ว

แต่ตอนนี้...

เธอไม่มีกะจิตกะใจจะไปสืบสาวราวเรื่องอะไรอีกแล้ว

ทำงานเป็นทนายความมาหลายปี เคอหนิงตระหนักดีว่าเมื่อใดที่ฉากหน้าของคำโกหกถูกกระชากออก สิ่งที่ถูกซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังย่อมต้องเป็นความจริงที่สกปรกโสมมที่สุดอย่างแน่นอน

เธอเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน “ให้อาหารเจ้าเฉ่าเหมยหรือยังคะ?”

ป้าหลินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอกำลังพูดถึงสุนัขพันธุ์บิชองตัวน้อยที่บ้าน จึงรีบพยักหน้ารับ “ให้แล้วค่ะ ๆ ตอนนี้กำลังเล่นอยู่ในห้องสัตว์เลี้ยงค่ะ”

เคอหนิงพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าห้องนอนไป

คุณท่านจากไปอย่างกะทันหัน แต่ตระกูลสีเป็นถึงตระกูลผู้ดีเก่าแก่แห่งเมืองหลินงานศพจึงจะจัดอย่างลวก ๆ ไม่ได้

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ที่บ้านเก่ามีแขกเหรื่อมาร่วมไว้อาลัยไม่ขาดสาย

มีเพียงเคอหนิงคนเดียวที่แม้แต่คุณสมบัติจะก้าวเท้าเข้าบ้านเก่าก็ยังไม่มี

สีซือเฉิงอ้างว่าคุณนายผู้เฒ่ายังไม่หายโกรธ เลยบอกให้เธออย่าเพิ่งไปที่บ้านเก่าทุกอย่างเขาและเจียงซินจะเป็นคนจัดการเอง ส่วนเธอมีหน้าที่แค่อยู่บ้านดูแลเจียงอวิ๋นฮ่วนให้ดีก็พอ

ฟังดูราวกับว่าเขานึกถึงจิตใจเธอทุกคำพูด แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นการผลักไสให้เธอเป็นคนนอก

งานเลี้ยงของตระกูลสีก่อนหน้านี้ก็เป็นเช่นเดียวกัน สีซือเฉิงมักจะมีข้ออ้างร้อยแปดมาทำให้เธอต้องขาดร่วมงานเสมอ

เป็นเคอหนิงเองที่โง่งม ถึงขั้นยอมถูกท่าทางสุภาพอ่อนโยนของเขาหลอกลวงมานานหลายปี

แต่เธอก็ไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว

เพียงแต่รู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่ตอนยังมีชีวิตอยู่คุณท่านดีต่อเธอมาก ทว่าหลังจากที่ท่านจากไป เธอกลับไม่มีโอกาสได้ไปส่งท่านเป็นครั้งสุดท้าย

จนกระทั่งงานศพสิ้นสุดลง สีซือเฉิงก็ยังไม่กลับมา

แต่บรรยากาศในบ้านกลับไม่ได้เงียบเหงาเลยสักนิด ชั้นล่างมีเสียงตึงตังโครมครามดังขึ้นตลอดทั้งวัน เจียงอวิ๋นฮ่วนกระโดดโลดเต้นไปมาเป็นลิงค่าง ส่งเสียงหนวกหูจนเธอปวดหัวไปหมด

แต่เคอหนิงก็คร้านที่จะใส่ใจ เธอมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำ

ตอนที่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดลงแล้ว

เธอคิดว่าเป็นสีซือเฉิงโทรมา จึงปัดหน้าจอนับสายด้วยความงัวเงีย ทว่าเสียงที่ดังแว่วมากลับเป็นเสียงของจิ่งจือ

“หนิงหนิง เรื่องเจียงซินที่เธอให้ฉันไปสืบ มีความคืบหน้าแล้วนะ”

จิ่งจือเป็นรุ่นพี่ของเธอ หลังจากเรียนจบก็ได้เป็นหุ้นส่วนของสำนักงานทนายความ หลายปีมานี้เคอหนิงก็ทำงานอยู่ที่สำนักงานทนายความของเธอมาโดยตลอด

“นอกจากข้อมูลที่เรามีอยู่ก่อนหน้านี้ ฉันพบว่าเหตุผลที่เจียงซินไปต่างประเทศในตอนนั้นมีบางอย่างแปลก ๆ เธอไม่ได้สอบติดมหาวิทยาลัยในต่างประเทศหรอกนะ แต่เป็นคุณท่านสีที่ยอมจ่ายเงินใช้เส้นสายส่งเธอไปเรียนต่อ ข้อมูลก่อนที่เธอจะเดินทางไปต่างประเทศมีน้อยมาก ราวกับถูกใครจงใจลบมันทิ้งไป”

เสียงพลิกเอกสารของจิ่งจือดังลอดผ่านสายมา “แต่ฟังจากเพื่อนร่วมชั้นเก่า ๆ ของเธอ เขาเล่าว่าตอนที่เจียงซินยังเรียนอยู่ พฤติกรรมเธอก็ไม่ค่อยดีนัก เห็นว่าไปพัวพันอีรุงตุงนังกับพี่ชายในบ้าน รายละเอียดลึก ๆ ฉันก็ยังไม่ค่อยแน่ใจนัก คาดว่าคุณท่านสีคงจะส่งเธอออกไปเรียนต่อต่างประเทศเพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูลเอาไว้นั่นแหละ…”

“หนิงหนิง... หรือว่าเธอสงสัยเรื่องของเธอกับสีซือเฉิง…”

จิ่งจือทำงานเป็นทนายความมานานหลายปี สัญชาตญาณย่อมเฉียบแหลมเป็นธรรมดา เพียงประโยคเดียวก็จับจุดสำคัญได้ทันที

เคอหนิงเองก็ไม่คิดจะปิดบัง “แล้วพี่คิดว่าไงล่ะ?”

จิ่งจือเงียบไป ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “แล้วหลังจากนี้เธอวางแผนจะทำยังไงต่อ?”

“พี่ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันถนัดอะไรที่สุด?”

จิ่งจือตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก “สิ่งที่เธอถนัดที่สุดก็ต้องเป็นการว่าความ”

จู่ ๆ เธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงร้องออกมาด้วยความตกใจ “นี่เธอคิดจะหย่าเหรอ?!”

เคอหนิงไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป แต่ความเงียบนั้นกลับคล้ายจะบอกทุกอย่างหมดแล้ว

ร่วมงานกันมาหลายปี จิ่งจือย่อมรู้ใจเธอดี ทว่าถึงกระนั้นก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าการตัดสินใจของเธอครั้งนี้ดูจะบุ่มบ่ามไปสักหน่อย

“หนิงหนิง ยังไงซะนี่ก็เป็นเรื่องเมื่อหกปีก่อน แถมยังไม่มีหลักฐานอะไรแน่ชัด เธออย่าเพิ่งวู่วาม…”

“ฉันไม่ได้วู่วาม”

น้ำเสียงของเธอราบเรียบ “จือจือ... สีซือเฉิงให้ลูกของเจียงซินเรียกเขาว่าพ่อ”