ตอนที่ 3

แป้งหอมซื้อของใช้บางส่วนไปแล้ววันต่อมาเขาก็ขับรถไปตลาดเพื่อซื้ออาหารที่กินได้และของใช้ที่เหลือ

ของที่เขาจะซื้อก็มีข้าว แป้ง น้ำตาล เกลือ ถั่ว ไข่ไก่ ผักสดผลไม้ เนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อเป็ด ปลา หมึก กุ้ง หอย ปู

ของที่ซื้อแบบยกลังก็จะมีบะหมี่กึ่งเสร็จรูป  สบู่ แชมพู ผ้าอนามัย กระดาษทิชชู ครีมทาผิว เครื่องสำอาง นมผง ยาต่างเม็ดต่าง ๆ และยาน้ำที่เป็นยาสามัญประจำบ้าน

ซึ่งก่อนที่จะซื้ออะไรแป้งหอมจะถามพ่อค้าแม่ค้าร้านนั้นก่อนว่าทางร้านมีบริการส่งของให้ลูกค้าไหม ถ้าเกิดเขาสั่งของในปริมาณมาก ๆ หากร้านไหนมีบริการส่งเขาก็จะเลือกซื้อร้านนั้น

หลังจากซื้อของที่ตลาดเสร็จเขาก็ขับรถไปร้านขายเครื่องนอน แป้งหอมซื้อเตียงนอน ผ้าปูเตียง ผ้าห่ม หมอน ปลอกหมอน ไปจำนวนหนึ่ง

จำได้ว่าในฝันเขาและคนไร้พลังต้องนอนบนพื้นแข็ง ๆ มีเพียงเศษผ้าบางใช้ห่มกายในตอนกลางคืน

พอเดินออกมาจากร้านก็เห็นว่าร้านข้าง ๆ ขายเสื้อผ้าเด็ก ของเล่น หนังสือและอุปกรณ์ต่าง ๆ

หน้าร้านยังติดป้ายตัวสีแดงว่าลดทั้งร้านเนื่องจากเลิกทำกิจการ ร่างเล็กเห็นแบบนั้นก็เดินเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว สายตาคู่ใสกวาดสายตามองของที่วางอยู่ในภาย ของทุกอย่างยังเป็นของใหม่อยู่ ไม่ใช่ของเก่าที่เอามาโละขาย

พลิกดูป้ายราคาที่ติดก็ตาลุกวาว

ราคาหลักสิบ

“ ถูกมาก ”

ขายราคานี้เจ้าของร้านไม่กลัวขาดทุนเหรอ เห็นได้ชัดว่าคนที่ได้กำไรคือเขาต่างหาก

ไม่รู้ว่าอนาคตเขาจะได้ของพวกนี้ใช้มากน้อยเพียงใด

แต่นาทีนี้ขอซื้อไปก่อนแล้วกัน

มือเรียวกวาดเสื้อผ้าที่ขาดบนราวตากเดินดุ่ม ๆ ไปที่เคาน์เตอร์

“ คิดเงินด้วยครับ ” ระหว่างที่พนักงานกำลังคิดเงิน แป้งหอมก็เดินไปกวาดของที่แขวนและวางอยู่บนชั้นวางมาให้พนักงานคิดเงินเพิ่ม

“ ค ค่ะ ”   

             พนักงานในร้านในร้านมีสองคน คนหนึ่งคิดเงินอีกคนหนึ่งแพ็คของใส่ลัง แต่ด้วยจำนวนของที่เยอะจึงต้องใช้เวลานานจะให้แป้งหอมนั่งรอก็คงไม่ได้เพราะเขาต้องไปซื้ออย่างอื่นต่อ

พนักงานจึงโทรไปหาเจ้าของร้าน พอได้ยินว่ามีคนมาเหมาของในร้านไปจนหมดก็ตกใจมาก เขาจึงขอคุยกับคนที่ซื้อ

“ สวัสดีค่ะ ฉันเป็นเจ้าของร้านชื่อสายใจ ”

“ สวัสดีครับ ”

แป้งหอมคุยกับเจ้าของร้านเรื่องการส่งของ ปลายสายบอกว่าขอเวลาในการแพ็คของสองวันแล้วจะนำของไปส่ง เขาตอบตกลงไปก่อนจะส่งมือถือให้พนักงานคุยต่อ

ร่างเล็กจ่ายเงินพร้อมกับเขียนที่อยู่ส่งให้พนักงาน จากนั้นก็เดินออกจากร้านไป

ในหัวก็คิดว่าจะซื้อเมล็ดผักไปลองปลูกในมิติ เขารู้ดีว่าของที่ซื้อมาสักวันก็ต้องมีวันหมด ถ้าได้ปลูกพืชผักเอาไว้กินเองคงจะดีไม่น้อย

เมล็ดผักที่ซื้อมีทั้งมะเขือเทศ แตงกวา คะน้า ผักกาดขาว ผักบุ้ง ถั่วฝักยาว กะเพรา ผักชี พริกและอื่น ๆ

ทั้งนี้เขายังซื้อต้นกล้าผลไม้ที่เพาะจนโตพอสมควรแล้วมาปลูก มีต้นมะพร้าว ต้นส้ม ต้นทุเรียน ต้นมะม่วง ต้นมังคุด ต้นเงาะ ต้นฝรั่ง ต้นแอปเปิล ต้นลำไย ต้นลิ้นจี่ และต้นอื่น ๆ อีกอย่างละสิบต้น

หลังจากที่ออกจากร้านขายต้นไม้แป้งหอมก็ขับรถต่อไปยังร้านอาหารที่อยู่ใกล้ ๆ เนื่องจากท้องน้อย ๆ ของเขาเริ่มประท้วงแล้ว พอเข้ามานั่งในร้านพนักงานก็เดินรับออเดอร์ทันที

“ สวัสดีค่ะ ลูกค้าจะรับอะไรดีคะ ” พนักงานสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ ผมเอาต้นยำกุ้ง ผัดผงกระหรี่ทะเล แล้วก็ข้าวเปล่าถ้วยหนึ่งครับ ”

“ จะรับเป็นน้ำอะไรดีคะ ”

“ ผมขอน้ำเปล่าครับ ”

“ ได้ค่ะ  ลูกค้ารออาหารซักครู่นะคะ ”

ระหว่างที่นั่งรอก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยมากกำลังโวยวายใส่ผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกับเธอ ชายหนุ่มคนนั้นหล่อมาก หล่อแบบตะโกน ไม่แปลกใจเลยที่มีแฟนสวย

ด้วยความที่โต๊ะของเขากับโต๊ะของอีกฝ่ายอยู่ติดกันทำให้ชายหนุ่มได้ยินที่ทั้งคู่พูดกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“ ทำไมพี่อลันถึงเย็นชากับฟ้าใสแบบนี้ พี่อลันก็รู้ไม่ใช่เหรอคะว่าฟ้าใสชอบพี่ ชอบมาตั้งนานแล้วด้วย ” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ เธอแอบชอบพี่อลันมาตั้งแต่เด็ก ๆ และคิดมาตลอดว่าโตขึ้นเธอจะได้แต่งงานกับอีกฝ่ายเพราะครอบครัวของพวกเราสนิทกัน

“ กินข้าวเถอะ ” ตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ ฟ้าใสไม่อยากกิน ” เธอเอ่ยอย่างเอาแต่ใจ แม้จะรู้ว่าอีกคนไม่เคยง้อเธอเลยสักครั้ง เป็นเธอที่โกรธแล้วก็หายเอง

“ งั้นฉันจะให้ลูกน้องพาเธอไปส่งบ้าน ”

ฟ้าใสได้ยินก็ยิ่งไม่พอใจที่อีกฝ่ายทำเหมือนไม่อยากอยู่กับเธอ ทุกครั้งที่เธอไปหาชายหนุ่มก็บ่ายเบี่ยงตลอด กว่าเธอจะชวนอีกฝ่ายมากินข้าวด้วยกันก็แสนจะยากลำบาก

“ ฟ้าใสไม่ไปไหนกับใครทั้งนั้น ถ้าพี่อลันจะให้ฟ้าใสกลับบ้านพี่อลันก็ต้องไปกับฟ้าใสด้วย ”

“ ฉันมีธุระที่ต้องไปทำคงไปกับเธอไม่ได้ ”

“ ข้ออ้าง ที่พี่ไม่ไปเพราะไม่กล้าเจอหน้าพ่อกับแม่ของฟ้าใสมากกว่า ”

“ ทำไมฉันต้องไม่กล้า แต่ฉันไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไปที่นั่น ”

“ ทำไมจะไม่มี พี่ต้องไปพูดเรื่องการหมั้นของพวกเราสองคนยังไงละคะ พี่อลันลืมไปแล้วเหรอว่าพ่อแม่ของพี่สัญญากับพ่อแม่ของฟ้าใสว่าโตขึ้นจะให้พวกเราแต่งงานกัน ”

“ พ่อกับแม่ของฉันตายแล้วและฉันก็ไม่คิดจะแต่งงานกับเธอ ” ถ้วยคำเย็นชาดุจน้ำแข็งเสียดแทงลึกเข้ามาในหัวใจคนฟัง

เย็นชาชะมัดเลย พูดแบบนี้ผู้หญิงเขาเสียใจนะ แป้งหอมต่อว่าอีกคนในใจไปหลายประโยค หลังจากที่ได้ฟังบทสนทนาจากโต๊ะข้าง ๆ มาสักพักหนึ่ง

ดวงตาคู่ใสแอบชำเรืองมองหน้าคนใจร้ายที่หักอกผู้หญิง ใบหน้าของอีกฝ่ายเรียบเฉยไร้ความรู้สึก อลันรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองมาสักพักแล้ว พอหันไปมองก็เจอกับกระต่ายขาวตัวหนึ่งแอบมองอยู่

มุมปากหยักของชายหนุ่มกระตุกขึ้นเล็กน้อยจนแทบมองไม่ออก นอกจากชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านแล้วกระต่ายตัวนี้ยังขี้ตกใจด้วยสินะ

แป้งหอมถูกจับได้ว่าแอบมองก็รีบหลบสายตาคมกริบของชายแปลกหน้าทันที

โชคดีที่พนักงานเดินมาเสิร์ฟอาหารพอดีเขาจึงใช้ร่างกายของอีกฝ่ายเป็นที่กำบังชั่วคราว

“ อึก ทำไมคะ ฟ้าใสไม่สวย ไม่ดีตรงไหน ทำไมพี่อลันถึงรักฟ้าใสไม่ได้ ”

ฟ้าใสบีบน้ำตาเพื่อหวังให้อีกคนสงสาร พอเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ได้สนใจเธอทั้งยังมองไปทางอื่น เธอจึงหันไปมองด้วยความสงสัย พบว่าพี่อลันกำลังมองใครบางคนที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ ยิ่งได้ยินคำตอบจากปากของคนที่เธอแอบรักก็ทำให้เธอรู้สึกเสียใจมาก

“ ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ”

“ ใครเหรอคะ ” ฟ้าใสกลั้นใจถามออกไป หน่วยน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเสียใจจริง ๆ ไม่ใช่แกล้งทำ

“ ฉันไม่จำเป็นต้องบอกเธอ ”

แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้บอก แต่มีเหรอที่ฟ้าใสจะไม่รู้ในเมื่อสายตาของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอมันแสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลังสนใจใครบางคนอยู่

ทั้งที่เธอนั่งอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ ทำไมพี่อลันถึงไม่มองมาที่เธอบ้าง

“ พี่อลันสนใจเขาเหรอคะ ”

“ ไม่เกี่ยวกับเธอ ฉันขอเตือนอย่ายุ่งกับเขา ”

เขารู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้ามีนิสัยร้ายกาจยังไง ถ้ารู้ว่าเขามีคนรักเธอไม่มีทางอยู่เฉย ๆ แน่และหากมีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ เขาย่อมปกป้องคนที่ตัวเองชอบมากกว่าลูกสาวของเพื่อนพ่อที่ไม่สนิท

“ หึ พี่อลันเป็นห่วงมันเหรอคะ ” ริมฝีปากสีแดงสดเหยียดยิ้มมุมปาก กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

“ ... ”

อลันไม่คาดคิดว่าความเงียบของเขาจะทำให้หญิงสาวโกรธจนลุกขึ้นไปหยิบแก้วน้ำสาดใส่หน้าของคนที่ไม่รู้จัก ร่างสูงผุดลุกขึ้นไปยืนขวางฟ้าใสอย่างรวดเร็ว

 “ อะ แคก ๆ นี่คุณมาสาดน้ำใส่ผมทำไม ” แป้งหอมลุกขึ้นยืนพร้อมกับหันไปโวยใส่คนที่สาดน้ำใส่เขา

ทั้งหน้าทั้งเสื้อเปียกไปหมด น้ำที่โดนสาดก็เป็นน้ำเย็นบวกกับแอร์เย็น ๆ ทำเอาร่างเล็กตัวสั่นเล็กน้อยด้วยความหนาว

“ แกมาอ่อยพี่อลันของฉันก็ต้องโดนแบบนี้แหละ ” แค่พูดยังไม่พอ ฟ้าใสยังจะปรี่ตัวเข้าไปตบอีกฝ่ายเพื่อสั่งสอน ทว่าอลันไม่ยอมให้เธอได้ทำอย่างที่ตั้งใจ ร่างสูงจึงจับแขนของฟ้าใสเอาไว้เพื่อไม่ให้ไปทำร้ายคนอื่น

“ เธอคิดจะทำอะไร ” เอ่ยเสียงเข้ม

“ พี่อลันปล่อยแขนฟ้าใสเดี๋ยวนี้นะ ฟ้าใสจะไปตบมัน ”ความโกรธครอบงำทำให้เธอไม่สนใจสายตาของคนอื่น ๆ ที่อยู่ภายในร้านอาหาร

“ พอได้แล้ว ”

ฟ้าใสสะบัดแขนออกจากการจับกุม ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองคนที่หลบอยู่หลังร่างสูงด้วยความโกรธแค้น

“ ถ้าเธอทำอะไรคนของฉันอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน ”

“ พี่อลัน... ” หัวใจของเธอแตกสลายเมื่อเห็นคนที่ตัวเองรักไปปกป้องคนอื่น

“ ฟ้าใสไม่ยอมจบแค่นี้แน่ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ” ประโยคแรกเธอบอกกับคนตรงหน้า ส่วนประโยคหลังเธอบอกกับคนที่มาอ่อยพี่อลันก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าออกจากร้านอาหารอย่างขุ่นเคือง