ตอนที่ 4

แป้งหอมรู้สึกมึนงงและตกใจไปพร้อมกัน ไม่เข้าใจว่าตัวเองไปทำอะไร อยู่ ๆ หญิงสาวคนนั้นก็มาสาดน้ำใส่เขาแถมก่อนไปยังมองเขาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ

ผู้หญิงอะไรน่ากลัวเป็นบ้า

“ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ” เสียงทุ่มต่ำเอ่ยถามคนตัวเล็กกว่าด้วยความเป็นห่วง

“ ไม่ครับ ” แค่เปียกเท่านั้นเอง

“ พี่มีเสื้อสำรองที่รถอยู่ พี่จะพาเธอไปเปลี่ยน ”

“ เอ่อ ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกครับ ผมนั่งตากแอร์แปบเดียวเสื้อก็แห้งแล้ว ” แป้งหอมว่าอย่างเกรงใจ

“ ห้ามปฎิเสธครับ ใส่เสื้อเปียกตากแอร์เย็น ๆ แบบนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัด ”

“ ไม่...ฮะ ฮัดชิ้ว ” พูดไม่ทันขาดคำร่างเล็กก็จามติดกันหลายครั้ง เขายิ้มแห้ง ๆ หลังจากที่หยุดจาม

“ ตามพี่มาครับ ”

แป้งหอมไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ ได้เดินตามหลังชายแปลกหน้าไปติด ๆ พร้อมกับจ้องมองแผ่นหลังกว้างของคนด้านหน้าอย่างครุ่นคิด นี่เขาใจง่ายไปหรือเปล่า ถ้าเกิดอีกฝ่ายเป็นคนร้ายจับตัวไปเรียกค่าไถ่จะทำไง

หรือว่าจะแอบวิ่งหนีไปตอนนี้เลย

แต่ชุดสูทที่อีกคนใส่ก็ดูแพงอยู่นะ ไม่น่าจะเป็นคนร้าย

ตัวสูงขายาว หน้าตาหล่อ วัดจากสายตาน่าจะสูงสักร้อยแปดสิบกว่า สเปคผู้ชายในฝันเลย

ใบหน้าหวานส่ายไปมาจนผมหน้าม้าปลิว ไม่ได้ ๆ ถึงอีกคนจะหล่อและดูดีมาก ๆ ก็เถอะ ห้ามไว้ใจเด็ดขาด

ระหว่างที่แป้งหอมกำลังถกเถียงกับตัวเองอยู่ในใจทั้งคู่ก็เดินมาถึงลานจอดรถพอดี

อลันเดินมาหยุดที่รถของตัวเอง เขาเปิดประตูรถข้างหลังก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวออกมา

“ นี่ครับเสื้อ ”

“ ขอบคุณครับ ”

“ เธอ เอ่อ...เข้าไปเปลี่ยนเสื้อในรถพี่ก็ได้ครับ ”

แป้งหอมไม่ได้ปฏิเสธมุดเข้าไปในรถ ส่วนอีกคนก็ช่วยปิดประตูให้ เขาถอดเสื้อที่เปียกออกแล้วเอาเสื้อตัวที่แห้งมาใส่

แต่เหมือนเสื้อของอีกคนจะตัวใหญ่เกินไป พอยืนแล้วชายเสื้อยาวไปถึงหัวเข่าเหมือนกับเด็กน้อยที่แอบไปหยิบเสื้อของพ่อมาใส่เลย

“ ยื่นแขนมาสิ เดี๋ยวพี่พับแขนเสื้อขึ้นให้ ” แป้งหอมยื่นมือไปข้างหน้าตามที่อีกคนบอก มือหนาพับแขนเสื้อขึ้นจนไปถึงข้อศอก

“ เสร็จแล้วครับ ” อลันจุดยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

“ ขอบคุณครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับเสื้อด้วย ผมจะรีบซักมาคืนคุณให้เร็วที่สุด ”

“ เรื่องเสื้อพี่ไม่รีบหรอก แต่พี่ว่าตอนนี้เธอน่าจะต้องรีบหน่อย ”

แป้งหอมเอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจ เขาต้องรีบไปไหนเหรอ?

“ ไปกันเถอะ ” พูดจบอลันก็จูงมือคนตัวเล็กเข้าไปในร้านอาหาร

จนเดินมาถึงโต๊ะที่มีอาหารวางอยู่แป้งหอมก็ร้องอ๋อออกมาทัน ก่อนหน้านี้เขาสั่งอาหารไว้แต่ยังไม่ได้กินเพราะเกิดเรื่องเสียก่อน เขาจึงชวนอีกคนนั่งกินข้าวด้วยกัน

“ พวกเรายังได้แนะนำตัวกันเลย ผมชื่อแป้งหอมนะครับ เรียกว่าแป้งเฉย ๆ ก็ได้ครับ ”

“ พี่ชื่ออลันครับ เรียกพี่อลันก็ได้เพราะพี่น่าจะอายุมากกว่าแป้งหอม ”

“ ครับ พ พี่อลัน ”

อลันสั่งอาหารเพิ่มสองสามอย่าง พอกินเสร็จเขาก็เป็นคนจ่ายเงิน ตอนแรกแป้งหอมก็ไม่ยอม รู้สึกไม่ดีที่ให้คนที่เพิ่งรู้จักเลี้ยงอาหาร พอจะหารคนละครึ่งอลันก็ไม่ยอม

ร่างเล็กที่ถูกขัดใจก็พองแก้มโกรธ ใบหน้าสวยบูดบึ้ง ยกมือกอดอกอย่างขัดเคืองใจ ทว่าในสายตาของอลันมองว่าคนน้องน่ารักมาก

“ เอาอย่างนี้ดีไหมครับ ครั้งนี้พี่เลี้ยง ส่วนครั้งหน้าแป้งหอมเลี้ยงพี่ สลับกันไงครับ ”

??

พูดแบบนี้หมายความว่าพี่อลันอยากเจอเขาอีกเหรอ

แป้งหอมก็ไม่อยากเข้าข้างตัวเองหรอกนะ แต่สายตาของคนพี่มันฟ้องว่ากำลังสนใจเขาอยู่

“ ตกลงไหมครับ ” ถามย้ำอีกครั้ง

“ ฮึ ก็ได้ครับ ” ที่ยอมเพราะเขาเองก็อยากเจอคนตรงหน้าอีกเหมือนกันหรอกนะ

 ทั้งคู่แลกเบอร์กันก่อนจะแยกย้ายกันไปคนละทาง ร่างเล็กมาถึงห้องก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงอย่างหมดแรง

“ เฮ้อ ”

ไม่คิดเลยว่าเขาจะทำหลายอย่างภายในวันหนึ่งกัน เล่นเอาหมดแรงไปเหมือนกัน แป้งหอมพักเหนื่อยจนพอใจก็ลุกขึ้นเดินไปอาบน้ำ

หลังจากที่ขับรถตะลอนมาทั้งวันพอได้อาบน้ำเย็น ๆ ก็ทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้น

แป้งหอมอาบน้ำปะแป้งจนตัวหอมฉุยก็มานอนเล่นบนเตียง ขาเรียวเล็กตีไปมากลางอากาศ ในหัวก็กำลังคิดว่าพรุ่งนี้จะทำอะไรบ้าง

คิดไปคิดมาใบหน้าหล่อเหลาของใครบางคนที่เพิ่งเจอเมื่อตอนเย็นก็ปรากฏขึ้นมาในหัว

เขาซุกหน้าลงบนหมอนพร้อมกับกัดริมฝีปากบางเบา ๆ ด้วยความเขิน

“ อื้อ คิดถึงพี่อลันจัง ” พูดเสียงอู้อี้

ไม่ว่าจะในอดีต หรือในอนาคตที่แป้งหอมฝัน เขามั่นใจว่าไม่เคยเจอกับพี่อลันมาก่อน อาจเป็นเพราะปัจจุปันเขาไม่ได้ดำเนินชีวิตเหมือนกับในความฝันทุกอย่างเลยเปลี่ยนแปลงไป

แป้งหอมนอนคิดไปเรื่อยเปื่อยไม่นานก็พล็อยหลับไป ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เช้าแล้ว

วันนี้แป้งหอมพักไปซื้อของหนึ่งวันแต่ก็ยังขับรถไปข้างนอกอยู่ดีเพื่อไปที่โกดังเก็บของ

พอมาถึงปุ๊บเขาก็ทำการเก็บทุกของทั้งหมดเข้ามิติอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ขับรถกลับห้อง

พอมาถึงห้องแป้งหอมเข้ามาในมิติแล้วลงมือนำเมล็ดผักที่ซื้อมาปลูก โดยเริ่มจากปลูกผักกาดขาวก่อน เขาขุดหลุมเล็ก ๆ สำหรับหยอดเมล็ดผักลงไปแล้วก็กลบดินเบา ๆ พอทำเสร็จก็เดินไปตักน้ำมารด

น้ำในลำธารใสมาก ใสจนเห็นปลากำลังแหวกว่ายไปมา ครั้งแรกที่เข้ามาในมิติแป้งหอมไม่ทันได้สังเกตว่าในนี้มีอะไรบ้าง พอเห็นปลาตัวโตอยู่ในน้ำก็รู้สึกตื่นเต้น เพราะเขาสามารถจับปลามาทำเป็นอาหารได้

            ร่างเล็กรีบตักน้ำใส่บัวรดน้ำแล้วเดินกลับไปที่แปลงผัก ทันทีที่น้ำหยดลงบนดิน ต้นผักกาดขาวก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นจากดินและโตขึ้นเรื่อย ๆ จนสามารถเก็บกินได้เลย

            ภาพตรงหน้าทำเอาแป้งหอมเบิกตากว้าง นิ่งอึ้งไปหลายวินาที

“ น นี่มัน มหัศจรรย์มาก ”

พอเห็นแบบนั้นแล้ว ร่างเล็กก็รีบหยิบเมล็ดผักอื่น ๆ อย่างพริกขี้หนู พริกชี้ฟ้า คะน้า ถั่วฝักยาว แตงกวา มะเขือเทศ กะหล่ำปลี มาปลูกด้วย ผลลัพธ์ที่ได้คือผักสดอวบ ๆ น่ากิน

แป้งหอมลองตัดผักกาดขาวมาที่ปลูกมาหัวหนึ่งแล้วนำมาเปลี่ยนเทียบกับผักกาดขาวที่ซื้อมาจากตลาด เห็นได้ชัดว่าผักที่เขาปลูกหัวใหญ่กว่า กรอบและอร่อยกว่าทำเอาชาวสวนตัวน้อยรู้สึกปลื้มปลิ่ม

ร่างเล็กสนุกกับการปลูกผักจนลืมดูเวลา เสียงท้องร้องทำให้เขาหยุดงานที่ทำอยู่

“ วันนี้พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน ”

หลังจากที่ทำงานมาอย่างเหน็ดเหนื่อย พื้นที่โล่งก็ถูกแทนที่ด้วยแปลงผัก

แป้งหอมเดินไปล้างหน้าล้างมือที่ลำธาร ก่อนจะเดินไปหาอะไรกิน เขาหยิบแอปเปิลมากัดกินในหัวก็กำลังคิดว่าจะจัดการกับข้าวของที่ซื้อมาอย่างไรดี

ของบางอย่างสามารถเก็บไว้ในกระปุก ลิ้นชักและลังได้ แต่บางชิ้นก็ไม่มีที่จะเก็บ อีกทั้งยังวางอยู่บนพื้นที่โล่ง ๆ ไม่มีหลังคา มองแล้วรู้สึกขัดตายังไงไม่รู้

“ อืม ถ้ามีโกดังไว้เก็บของพวกนี้เหมือนกับตอนที่เช่าโกดังก็คงจะดี  ” เสียงบ่นเบา ๆ สร้างปาฏิหาริย์ได้ภายในพริบตา

โกดังขนาดใหญ่ที่เหมือนกับโกดังที่แป้งหอมเช่าในโลกข้างนอกปรากฎขึ้นตรงหน้า

“ อะ... ” แป้งหอมรู้สึกช็อกจนพูดไม่ออก กว่าจะเรียกสติคืนกลับมาได้ก็ผ่านไปแล้วหลายนาที

ขนาดถือแอปเปิลไว้ในมือก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำร่วงไปตั้งแต่ตอนไหน

ชายหนุ่มค้นพบว่าในมิตินี้สามารถเปลี่ยนไปตามสิ่งที่เขาต้องการได้ เขายื่นมือไปข้างหน้าพร้อมกับตวัดมือเบา ๆ ของทั้งหมดก็ลอยขึ้นจากพื้นดินแล้วลอยไปที่ชั้นวางในโกดังอย่างเป็นระเบียบ

“ ถ้าขอบ้านสักหลังด้วยจะได้ไหมนะ ” เขานึกภาพบ้านที่อยากได้ในหัว บ้านนั้นก็ปรากฏขึ้นภายในพริบตา

ขาเรียวเล็กรีบเดินเข้าไปสำรวจบ้าน ไม่ว่าจะมุมไหนของบ้านแป้งหอมก็ชอบ เรียกได้ว่าเป็นบ้านในฝันของเขาเลยก็ว่าได้

โครก เสียงท้องร้องดังขึ้นอีกครั้ง

“ สงสัยต้องหาข้าวกินอย่างจริงจังแล้วสิ ” แป้งหอมว่าขึ้นก่อนจะออกจากในมิติ และเมื่อชายหนุ่มเข้ามาในมิติอีกครั้งเขาก็พบว่าข้างโกดังเก็บของมีต้นแอปเปิลที่ออกผลดกอยู่เต็มต้น