Chapter: ตอนที่ 31
กระสุนที่ไม่มีใครคาดคิดปัง! เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วห้อง ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที พิมพ์พลอยยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่ากระสุนกำลังพุ่งเข้าหาเธอ แต่มีคนหนึ่งขยับตัวเร็วกว่าความคิด คิรากร “พลอย!” ชายหนุ่มพุ่งเข้าไปหาเธอทันที ร่างสูงใหญ่เข้าบังด้านหน้าโดยสัญชาตญาณ พร้อมกับดึงเธอเข้ากอดแน่น ตุ้บ! แรงกระแทกดังขึ้น แต่ไม่ใช่เสียงกระสุนเจาะร่างอย่างที่ทุกคนคิด เพราะในจังหวะเดียวกันนั้น อีกคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาเช่นกัน คิรภพ “ระวัง!” ร่างของชายวัยกลางคนกระแทกใส่พายุเต็มแรง ทำให้ปลายกระบอกปืนเบี่ยงออก กระสุนพุ่งชนผนังด้านหลังแทน เศษกระจกแตกกระจายไปทั่ว ... “จับมัน!” คิรากรตะโกน ทีมรักษาความปลอดภัยรีบเข้าชาร์จตัวพายุทันที เกิดการต่อสู้ชุลมุนกลางห้อง พายุพยายามยิงซ้ำ แต่ถูกคิรภพกระแทกข้อมือ ปืนหลุดกระเด็นไปไกล “แกคิดว่าจะหยุดฉันได้เหรอ!” พายุตะโกน ก่อนชักมีดออกมา แต่ยังไม่ทันลงมือ เจ้าหน้าที่อีกสองคนก็เข้าล็อกตัวเอาไว้ จนล้มลงกับพื้น ... ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว จนกระทั่งพายุถูกใส่กุญแจมือ ทุกคนจึงเริ่มหายใจได้อีกครั้ง “พลอย!” คิรากรจับไหล่หญิงสาว สำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า “เจ็บตร
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-27
Chapter: ตอนที่ 30
คนทรยศกลางทะเล“มีคนของ K อยู่บนเรือลำนี้” คำพูดของต้นน้ำทำให้ทุกคนนิ่งงัน เสียงสัญญาณเตือนยังดังต่อเนื่อง นาฬิกานับถอยหลังบนจอมอนิเตอร์เหลือเวลาไม่ถึงยี่สิบสองนาที แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่า คือการไม่รู้ว่าใครคือศัตรู “ต้นน้ำ” คิรากรคุกเข่าลงตรงหน้าเด็กชาย “มองเห็นอะไรอีกไหม” ต้นน้ำหอบหนัก ใบหน้าซีดจนแทบไม่มีสีเลือด เห็นได้ชัดว่าการใช้ความสามารถต่อเนื่องกำลังทำร้ายร่างกายเขา “ผมเห็น...” “...” “เห็นคนถือปืน” “...” “เห็นเลือด” “...” “แล้วก็เห็นพี่พลอยร้องไห้” พิมพ์พลอยรีบจับมือเขา “พอแล้วต้นน้ำ” “ไม่ต้องฝืน” เด็กชายส่ายหน้า ก่อนพูดต่อ “คนคนนั้นอยู่ใกล้มาก” “ใกล้มากจริง ๆ” ... คิรากรมองไปรอบห้อง ในตอนนี้ คนที่อยู่ตรงนี้มีเพียง เขา พิมพ์พลอย ต้นน้ำ คิรภพ ธนกฤต และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกสี่คน ทุกคนต่างมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าพูดอะไร เพราะความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจทุกคน ... ทันใดนั้น เสียงวิทยุก็ดังขึ้น “หัวหน้าครับ!” “ว่าไง” “พบระเบิดอีกสองจุดแล้ว” “ดี” “แต่มีเรื่องแปลก” คิรากรขมวดคิ้ว “อะไร” ปลายสายเงียบไปวินาทีหนึ่ง ก่อนตอบ “ระบบรักษาความปลอดภัยบนเ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-18
Chapter: ตอนที่ 29
เกมสุดท้ายเริ่มต้นWELCOME TO THE FINAL GAME — K ตัวอักษรสีแดงกระพริบอยู่บนหน้าจอ พร้อมเสียงสัญญาณเตือนที่ดังไปทั่วเรือ ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ! บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนเป็นความโกลาหลทันที “ทุกคนออกจากเรือเดี๋ยวนี้!” คิรากรสั่งเสียงเฉียบ ทีมรักษาความปลอดภัยรีบเคลื่อนไหว แต่คิรภพกลับจ้องหน้าจอไม่กะพริบ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง “ไม่ใช่ระเบิดธรรมดา” เขาพูดขึ้น “อะไรนะ” ธนกฤตหันมาถาม “นี่เป็นสไตล์ของกฤตภพ” “...” “ถ้าเขาต้องการฆ่าเรา” “เรือคงระเบิดไปแล้ว” คำพูดนั้นทำให้ทุกคนชะงัก “หมายความว่าไง” พิมพ์พลอยถาม คิรภพหันมามอง แววตาเย็นลง “เขากำลังเล่นเกม” ... ทันใดนั้น จอมอนิเตอร์ทุกจอในห้องก็ดับลง ก่อนภาพใหม่จะปรากฏขึ้น เป็นชายสูงวัยคนหนึ่ง ผมหงอก ใบหน้าสง่างาม แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา “สวัสดีทุกคน” รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก “ไม่ได้เจอกันนานนะ” ธนกฤตหน้าซีดทันที “พี่...” ใช่ ชายคนนั้นคือกฤตภพ หัวหน้าตัวจริงขององค์กร K ... “ยินดีต้อนรับสู่เกมสุดท้าย” เสียงของเขาสงบนิ่ง เหมือนกำลังคุยเรื่องสภาพอากาศ “เกมนี้ง่ายมาก” “...” “เลือกหนึ่งคน” “...” “แล้วคนที่เหลือจะรอ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-18
Chapter: ตอนที่ 28
กลางทะเลแห่งความจริงภาพถ่ายบนหน้าจอทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ชายสองคนที่ควรเป็นศัตรู กลับยืนเคียงข้างกัน หนึ่งคือคิรภพ อีกหนึ่งคืออดีตผู้ก่อตั้งองค์กร K คนที่ทุกคนเชื่อว่าเสียชีวิตไปนานแล้ว “นี่มันอะไรกันแน่” พิมพ์พลอยพึมพำ คิรากรจ้องภาพนั้นไม่วางตา เพราะคนในรูปคือพ่อของเขา ชายที่หายตัวไปจากชีวิตตั้งแต่เขาอายุสิบขวบ ชายที่ไม่เคยติดต่อกลับมาอีกเลย “เราต้องไปเจอเขา” คิรากรพูดเสียงเรียบ แต่ทุกคนรู้ว่าข้างในเขาไม่ได้สงบเลย “มันอาจเป็นกับดัก” ธนกฤตเตือน “ผมรู้” “...” “แต่ผมจะไป” ไม่มีใครห้ามได้ ... เช้าวันต่อมา เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวทะยานขึ้นจากสนามบิน มุ่งหน้าสู่ทะเลอันดามัน บนเครื่องมีเพียงคิรากร พิมพ์พลอย ธนกฤต ต้นน้ำ และทีมรักษาความปลอดภัยจำนวนหนึ่ง ตลอดทาง ไม่มีใครพูดมาก แต่ความคิดของแต่ละคนกลับวุ่นวายไม่ต่างกัน โดยเฉพาะพิมพ์พลอย เธอมองทะเลกว้างผ่านกระจก หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เพราะคนที่กำลังจะได้พบ อาจเป็นพ่อแท้ ๆ ของเธอ หรืออาจเป็นคนที่ทำลายชีวิตแม่ของเธอ ก็ได้ ... สองชั่วโมงต่อมา เฮลิคอปเตอร์ลดระดับลง เบื้องล่างคือเรือยอชต์สีขาวขนาดใหญ่ ลำเดียวกับที
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-18
Chapter: ตอนที่ 27
ผลตรวจที่เปลี่ยนทุกอย่าง“ครั้งนี้ฉันจะไปรับลูกสาวของฉันด้วยตัวเอง” คำพูดของชายปริศนาดังก้องอยู่ท่ามกลางเสียงคลื่นทะเล ขณะที่อีกฟากหนึ่ง ในกรุงเทพฯ ทุกคนกำลังรอคำตอบสำคัญที่สุด ผลตรวจ DNA ... เช้าวันต่อมา พิมพ์พลอยนอนไม่หลับทั้งคืน เธอลงมาที่ห้องครัวของเพนต์เฮาส์ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง แต่เมื่อเดินเข้าไป กลับพบว่ามีคนอยู่ก่อนแล้ว คิรากร ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าเครื่องชงกาแฟ ในชุดลำลองสีเทา ผมยุ่งนิดหน่อย ต่างจากภาพประธานบริษัทที่ทุกคนคุ้นเคย “ตื่นเช้าจัง” เขาพูดโดยไม่หันมา “คุณก็เหมือนกันค่ะ” พิมพ์พลอยตอบ ก่อนนั่งลงที่โต๊ะ “นอนไม่หลับเหรอ” “นิดหน่อย” “เพราะผลตรวจ?” หญิงสาวพยักหน้า ตามตรงแล้ว เธอกลัว กลัวว่าความจริงจะพรากทุกอย่างไป กลัวว่าคนที่เธอรัก จะกลายเป็นคนที่เธอไม่มีสิทธิ์รัก คิรากรเดินมาวางแก้วนมอุ่นตรงหน้า เหมือนทุกครั้ง “ดื่มก่อน” “ขอบคุณค่ะ” ทั้งคู่เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่คิรากรจะพูดขึ้น “ไม่ว่าผลจะออกมายังไง” “...” “ฉันจะอยู่ข้างเธอ” หัวใจของพิมพ์พลอยสั่นไหว “ถ้ามันเป็นผลที่แย่ล่ะคะ” “ไม่มีผลไหนแย่” เขาตอบทันที “มีแต่ความจริง” “...” “และเราจะจัดการมันด้วยกัน”
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-18
Chapter: ตอนที่ 26 ความจริงที่ต้องพิสูจน์“คิรภพ...คือพ่อของพี่คิระ” คำพูดของต้นน้ำยังคงดังก้องอยู่ในห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมทุกคน หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก พิมพ์พลอยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุน สมองว่างเปล่า หัวใจเย็นเฉียบ เพราะถ้าสิ่งที่วรินทร์พูดเป็นความจริง และถ้าสิ่งที่ต้นน้ำเห็นเป็นความจริงเช่นกัน นั่นหมายความว่า... เธอกับคิรากรอาจมีสายเลือดเดียวกัน “ไม่จริง” คิรากรพูดขึ้นเป็นคนแรก น้ำเสียงหนักแน่น จนทุกคนหันมอง “ผมไม่เชื่อ” “คิระ...” ธนกฤตเรียกเบา ๆ “ยังไม่มีอะไรยืนยัน” ชายหนุ่มกำหมัดแน่น ก่อนหันไปมองพิมพ์พลอย หญิงสาวกำลังนั่งนิ่ง ใบหน้าซีดขาว ดวงตาแดงก่ำ ภาพนั้นทำให้หัวใจของเขาเจ็บอย่างบอกไม่ถูก “ฟังฉันนะ” เขาเดินเข้าไปนั่งตรงหน้าเธอ “เราจะไม่สรุปอะไรจากคำพูดคนตายหรือภาพนิมิต” “...” “จนกว่าจะมีหลักฐานจริง” พิมพ์พลอยเม้มปากแน่น ก่อนพยักหน้าช้า ๆ แม้ในใจจะสับสนจนแทบแตกสลาย ... เช้าวันรุ่งขึ้น คิรากรสั่งการทันที “ตรวจ DNA” ธนกฤตพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นคือวิธีที่เร็วที่สุด” “ตรวจของใครบ้างคะ” พิมพ์พลอยถาม “ของฉัน” คิรากรตอบ “ของเธอ” “..
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-15
Chapter: ตอนที่ 26 คำสารภาพของมาเฟียหลังจากอรยาจากไป พิมพ์ชนกยังคงนั่งอยู่ในห้องทำงาน กล่องของขวัญเล็ก ๆ วางอยู่บนโต๊ะ ข้างในเป็นสร้อยข้อมือเงินเส้นบาง พร้อมการ์ดใบหนึ่ง ลายมือสวยงามของอรยาเขียนไว้ว่า "ขอบคุณที่เข้ามาทำให้เขามีความสุข ดูแลเขาแทนฉันด้วยนะ" หญิงสาวอ่านซ้ำหลายรอบ ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง หัวใจสั่นไหวจนควบคุมไม่อยู่ ที่ผ่านมา เธอพยายามบอกตัวเองว่าอย่าหวัง อย่าฝัน อย่าคิดเข้าข้างตัวเอง แต่วันนี้ คนที่เคยเป็นรักแรกของภาคิน กลับเป็นคนมายืนยันว่า เขารักเธอ ค่ำวันนั้น พิมพ์ชนกกลับถึงคฤหาสน์ช้ากว่าปกติ แต่ทันทีที่เดินเข้าบ้าน ก็ต้องชะงัก เพราะโต๊ะอาหารถูกจัดเอาไว้เรียบร้อย มีอาหารหลายอย่างที่เธอชอบ พร้อมเทียนหอมกลิ่นอ่อน ๆ บรรยากาศเหมือนร้านอาหารหรู "นี่..." "กลับมาแล้วเหรอ" เสียงทุ้มดังขึ้น ภาคินเดินออกมาจากห้องครัว ในชุดเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้น ดูหล่อจนใจสั่น แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือ เขากำลังถือจานอาหารอยู่ "คุณทำอาหาร?" พิมพ์ชนกถามอย่างไม่อยากเชื่อ "อืม" "คุณเนี่ยนะ" "ชลธีบอกว่าผู้หญิงชอบ" หญิงสาวหลุดหัวเราะทันที จนภาคินยิ้มตาม "งั้นถ้าไม่อร่อย" "..." "ไปด่าชลธี" "ฮ่า
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-27
Chapter: ตอนที่ 25 รักแรกที่ยอมถอยเช้าวันจันทร์ พิมพ์ชนกมาถึงบริษัทพร้อมหัวใจที่ยังสับสน ดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่จากภาคินยังอยู่บนโต๊ะทำงาน แม้จะผ่านมาหนึ่งคืนแล้ว แต่ทุกครั้งที่มอง หัวใจก็ยังเต้นแรงเหมือนเดิม เธอไม่เคยได้รับดอกไม้จากเขาเลย ตลอดชีวิตแต่งงาน นี่คือครั้งแรก และนั่นต่างหากที่น่ากลัว เพราะความหวังที่เธอพยายามดับมาตลอด กำลังกลับมาลุกโชนอีกครั้ง ช่วงสาย ภาคินได้รับโทรศัพท์จากอรยา น้ำเสียงของเธอฟังดูจริงจัง "คิน" "ว่าไง" "ฉันอยากเจอคุณ" "มีอะไรหรือเปล่า" "มีค่ะ" หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ "เรื่องสำคัญ" หนึ่งชั่วโมงต่อมา ภายในคาเฟ่เงียบสงบแห่งหนึ่ง อรยานั่งรออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าสวยหวานยังเหมือนเดิม แต่วันนี้ แววตาของเธอดูสงบนิ่งกว่าทุกครั้ง ภาคินนั่งลงตรงข้าม "เกิดอะไรขึ้น" อรยายิ้มบาง ๆ ก่อนมองผู้ชายที่เคยเป็นทั้งรักแรก และรักเดียวของเธอ มาเนิ่นนาน "ฉันจะกลับยุโรป" ภาคินชะงัก "เมื่อไหร่" "อีกอาทิตย์หนึ่ง" "..." "หมออนุญาตแล้ว" ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ แต่กลับไม่มีความตกใจอย่างที่คิด ไม่มีความรู้สึกอยากรั้ง ไม่มีความเจ็บปวดเหมือนเมื่อหลายปีก่อน และนั่นทำให้อรยายิ้
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-18
Chapter: ตอนที่ 24 สงครามดอกไม้บรรยากาศบริเวณทางออกสวนดอกไม้เงียบลงทันที เมื่อผู้ชายสองคนยืนเผชิญหน้ากัน คนหนึ่งคือภาคิน สามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย อีกคนคือธาม ผู้ชายที่พร้อมจะเข้ามาดูแลพิมพ์ชนกในวันที่เธออ่อนแอ และตรงกลาง คือหญิงสาวที่กำลังทำตัวไม่ถูก "พี่ธาม..." พิมพ์ชนกเอ่ยเรียกเบา ๆ ธามยิ้มอ่อน ก่อนยื่นช่อดอกไม้สีขาวให้ "ยินดีด้วย" "ยินดี?" "เห็นพิมพ์กลับมายิ้มได้อีกครั้ง" คำพูดนั้นทำให้เธอชะงัก เพราะตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา มีคนสังเกตเห็นความรู้สึกของเธอเสมอ ยกเว้นคนที่เธอรัก อย่างภาคิน หรืออย่างน้อย... ก็เคยเป็นแบบนั้น "ขอบคุณค่ะ" พิมพ์ชนกกำลังจะรับดอกไม้ แต่มีมือหนึ่งยื่นเข้ามาก่อน ภาคิน เขารับช่อดอกไม้แทนเธอ หน้าตาเฉย "ขอบคุณ" ธามเลิกคิ้ว "ผมให้พิมพ์" "ภรรยาผมรับแล้ว" ภาคินตอบเรียบ ๆ ทั้งที่คนรับคือเขา จนพิมพ์ชนกแทบสำลักอากาศ ส่วนธามกลับหัวเราะออกมา "คุณภาคิน" "..." "คุณหึงเก่งกว่าที่ผมคิดนะ" คำพูดนั้นแทงใจดำเต็ม ๆ แต่ภาคินยังคงหน้านิ่ง "ผมไม่จำเป็นต้องตอบ" "จริงเหรอครับ" รอยยิ้มของธามยังสุภาพ แต่สายตาจริงจังขึ้น "งั้นก็ดี" "..." "เพราะผมตั้งใจจะจีบพิมพ์จริง ๆ" เงี
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-18
Chapter: ตอนที่ 23 แผนง้อเมียของมาเฟียตลอดทางกลับกรุงเทพฯ พิมพ์ชนกพยายามทำตัวเป็นปกติ แต่ประโยคสุดท้ายของภาคินยังวนเวียนอยู่ในหัว "งั้นฉันจะทำให้มีสิทธิ์" ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงดีใจจนเก็บไปฝัน แต่ตอนนี้ หัวใจของเธอไม่กล้าหวังอีกแล้ว เพราะความหวังที่มากเกินไป มักตามมาด้วยความผิดหวังเสมอ หลังกลับถึงคฤหาสน์ พิมพ์ชนกกำลังจะขึ้นห้อง แต่ภาคินกลับเรียกไว้ "พิมพ์" "คะ" "พรุ่งนี้ว่างไหม" หญิงสาวชะงัก "มีประชุมช่วงบ่ายค่ะ" "ตอนเช้าล่ะ" "ว่าง" ภาคินพยักหน้า เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนพูดสั้น ๆ "ดี" "..." "เตรียมตัวไว้" พิมพ์ชนกขมวดคิ้ว "เตรียมตัวไปไหน" "เดี๋ยวรู้" พูดจบก็เดินขึ้นห้องทันที ปล่อยให้เธอยืนงงอยู่คนเดียว อีกด้านหนึ่ง ภายในเพนต์เฮาส์ของชลธี "อะไรนะ?" ชลธีแทบสำลักน้ำ เมื่อได้ยินแผนของภาคิน "แกจะพาเมียไปเดต?" "ใช่" "ฮ่า ๆ ๆ ๆ!" เสียงหัวเราะดังลั่นห้อง จนภาคินอยากถีบเพื่อนตกโซฟา "ตลกมาก?" "มาก" ชลธีตอบทันที "คนอย่างแกเนี่ยนะจะจีบเมีย" "มีปัญหา?" "ไม่มี" ชายหนุ่มยกมือขึ้น "แต่ขอถ่ายคลิปเก็บไว้หน่อย" "ชลธี" "โอเค ๆ" เขารีบหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนเริ่มสอนอย่างจริงจัง "ข้อแร
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-18
Chapter: ตอนที่ 22
ความจริงที่หัวใจปฏิเสธไม่ได้หลังจากวางสายกับพิมพ์ชนกในคืนนั้น ภาคินยังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น โทรศัพท์อยู่ในมือ สายตาจ้องหน้าจอดับสนิท ซ้ำไปซ้ำมา คำว่า "ไม่รู้ค่ะ" ยังคงดังก้องอยู่ในหัว หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่สนใจ เธอจะอยู่หรือไปก็เป็นสิทธิ์ของเธอ แต่ตอนนี้ เพียงแค่คิดว่าเธออาจตัดสินใจเดินจากไปจริง ๆ หัวใจกลับรู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก วันต่อมา ภาคินไปโรงพยาบาลตามปกติ อรยาดูสดใสขึ้นมาก หมอบอกว่าอีกไม่นานก็สามารถกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ "วันนี้ดูเหนื่อยนะ" หญิงสาวสังเกตเห็นทันที ภาคินยิ้มบาง ๆ "นิดหน่อย" "เรื่องงานเหรอ" "..." "หรือเรื่องภรรยา" ประโยคหลังทำให้ชายหนุ่มชะงัก อรยาหัวเราะเบา ๆ "ฉันเดาถูกสินะ" ภาคินถอนหายใจ ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้ "ฉันแสดงออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอ" "มาก" คำตอบตรงไปตรงมาทำเอาเขาหลุดหัวเราะ เป็นครั้งแรกในหลายวัน "เมื่อก่อนเวลาคุณมาหาฉัน" อรยาพูดต่อ "คุณจะคุยเรื่องงาน" "หรือไม่ก็เรื่องธุรกิจ" "..." "แต่ช่วงนี้" เธอยิ้มอ่อน "คุณพูดถึงคุณพิมพ์บ่อยมาก" ภาคินนิ่งไป เมื่อนึกย้อนกลับ มันก็จริง เขาพูดถึงพิมพ์ชนกบ่อยกว่าที่คิด พูดถึงตอนที่เธอทำอาหาร
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-18
Chapter: ตอนที่ 21
หัวใจที่เริ่มเลือกหลังจากคืนที่พิมพ์ชนกยื่นเอกสารหย่าให้ ภาคินก็นอนไม่หลับทั้งคืน เขานั่งอยู่ในห้องทำงานจนเกือบเช้า แฟ้มเอกสารยังวางอยู่บนโต๊ะ เหมือนกำลังเยาะเย้ยความรู้สึกของเขา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ การหย่าควรเป็นทางออกที่ดีที่สุด แต่ตอนนี้... แค่คิดว่าพิมพ์ชนกจะเดินออกจากชีวิต หัวใจก็อึดอัดจนหายใจไม่สะดวก เช้าวันต่อมา ภาคินลงมาที่ห้องอาหาร ตามปกติเขาจะเห็นพิมพ์ชนกนั่งดื่มกาแฟอยู่ก่อนแล้ว แต่วันนี้ เก้าอี้ตัวนั้นว่างเปล่า "คุณผู้หญิงออกไปตั้งแต่เช้าครับ" แม่บ้านรายงาน ภาคินขมวดคิ้ว "ไปไหน" "เห็นบอกว่ามีประชุมต่างจังหวัดค่ะ" หัวใจของเขากระตุก แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้ารับ ก่อนนั่งลงที่โต๊ะ อาหารเช้ายังคงเหมือนเดิม แต่กลับรู้สึกจืดชืดอย่างประหลาด ช่วงสาย ภาคินกำลังประชุม แต่สมาธิกลับไม่อยู่กับงาน สายตาเหลือบมองโทรศัพท์อยู่หลายครั้ง ไม่มีข้อความจากพิมพ์ชนก ไม่มีสายโทรเข้า ไม่มีอะไรเลย จนกระทั่งชลธีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็น "จะจ้องโทรศัพท์ให้มันมีข้อความขึ้นมาเองหรือไง" ภาคินส่งสายตาเย็นชาให้ "ยุ่ง" "ทะเลาะกับเมีย?" "..." ความเงียบคือคำตอบ ชลธีหัวเราะ "ฉันเตือ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-18
Chapter: ตอนที่ 9: ปิดบัญชีเลือดบรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยช่วงค่ำคืนที่ควรจะเงียบสงัด กลับเต็มไปด้วยรังสีของความกดดัน ลานเกียร์ที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของศักดิ์ศรี บัดนี้ถูกใช้เป็นกระดานหมากสุดท้ายในการกวาดล้าง ‘มาเฟียวิศวะ’ ที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้คราบวิชาการมานานนับทศวรรษอัคคีรู้ดีว่า ‘ศาสตราจารย์เกรียงไกร’ ไม่ใช่เหยื่อที่จะจัดการได้ง่ายๆ เขาจึงใช้ตัวเองและเมลดาเป็นเหยื่อล่อ โดยนัดหมายส่งมอบ ‘หลักฐานต้นฉบับ’ ที่บ้านพักรับรองในเขตพื้นที่วิจัยหลังมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นจุดอับสายตาและอยู่นอกเหนือการดูแลของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั่วไป"นิก ภีม... ประจำจุดหรือยัง?" อัคคีกระซิบผ่านไมค์จิ๋วที่ติดอยู่ใต้ปกเสื้อช็อป"เรียบร้อย... กล้องวงจรปิดทุกตัวในรัศมี 500 เมตรอยู่ในมือพวกกูแล้ว" นิกตอบกลับมาจากศูนย์บัญชาการเคลื่อนที่ "แต่อัคคี... พวกมันขนคนมาเยอะกว่าที่คิดนะเว้ย มีพวกเด็กช็อปสายมืดจากสถาบันอื่นมาสมทบด้วย มึงต้องระวังตัว!"อัคคีหันไปมองเมลดาที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาจับมือเธอแน่น "เมล... ไม่ต้องกลัวนะ ครั้งนี้พี่จะไม่ยอมให้ใครพรากเมลไปได้อีก"เมื่อก้าวเข้าสู่บ้านพักรับรอง ศาสตราจารย์เกรียงไกรนั่งรออยู่พร้อมชายชุดดำนับสิบ แววตาที่เคยดู
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-12
Chapter: ตอนที่ 8: เงาอดีตที่หวนคืนความสงบสุขมักเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนที่พายุลูกใหม่จะมาถึง หลังจากเหตุการณ์ที่ลานเกียร์ อัคคีและเมลดาเริ่มเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตคู่แบบคนรักปกติ ทว่าในบ่ายวันหนึ่งขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งอยู่ในห้องสมุดกลาง เสียงโทรศัพท์ของเมลดาก็สั่นครืดคราดด้วยเบอร์แปลกจากต่างประเทศ ทันทีที่เธอกดรับ เสียงปลายสายที่สั่นเครือแต่คุ้นเคยก็ทำให้หัวใจของเธอเกือบหยุดเต้น"เมลดา... พ่อเองนะลูก พ่อกลับมาแล้ว"รถยนต์ของอัคคีเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้านพักตากอากาศไม้เก่าแก่แถบชานเมือง สภาพของมันทรุดโทรมจนแทบจำไม่ได้ว่าเป็นที่ดินราคาแพงของตระกูลเกียรติวรโชติ สีไม้ที่เคยนวลตาบัดนี้หลุดลอกจนเห็นเนื้อไม้สีเทา กลิ่นดินที่ชื้นแฉะผสมกับกลิ่นสาบของใบไม้แห้งโชยมาเตะจมูกทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถเมื่อเดินเข้าไปข้างใน กลิ่นอับชื้นของกระดาษเอกสารเก่าที่สะสมมานานหลายปีพุ่งเข้าใส่ประสาทสัมผัส มันคือกลิ่นของความล้มละลายและความโดดเดี่ยว บนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นมีกองเอกสารเหลืองกรอบวางระเกะระกะ เมลดามองภาพเหล่านั้นด้วยหัวใจที่บีบคั้น จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ร่างชายชราซูบผอมซึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางเงามืด"เมล... เมลลูกพ่อ"เสียงเรียกแห
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-12
Chapter: ตอนที่ 7: รอยยิ้มใต้เกียร์หลังจากมรสุมคดีความของอาทิตย์เริ่มเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม ความเงียบสงบที่หาได้ยากก็กลับคืนมาสู่คอนโดหรูอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดเหมือนเก่า ทว่าเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความ ‘ประหม่า’ ระหว่างชายหนุ่มผู้เคยร้ายกาจกับหญิงสาวที่เพิ่งเริ่มเปิดใจอัคคียืนจ้องหน้าตัวเองในกระจกห้องน้ำมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ผู้ชายที่เคยหยิบแค่เสื้อช็อปมาสวมทับเสื้อยืดแล้วออกจากบ้านได้ในห้านาที บัดนี้กลับกำลังกังวลกับทรงผมและการเลือกน้ำหอม"ไอ้คี... มึงจะตื่นเต้นทำไมวะ แค่พาเมลไปกินข้าว" เขาสบถกับเงาตัวเอง แต่เม็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผมกลับฟ้องว่าเขากำลังสติหลุดเขาตัดสินใจหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตามาสวม พับแขนขึ้นเผยให้เห็นรอยสักรูปเกียร์ที่ดูดุดันแต่สะอาดสะอ้าน เขาจงใจเลือกน้ำหอมกลิ่นที่อ่อนโยนขึ้นกว่าทุกวัน เพื่อไม่ให้มันไปรบกวนกลิ่นแป้งเด็กจางๆ ที่มักจะได้กลิ่นจากตัวเมลดาเสมอขณะเดียวกัน เมลดาก็อยู่ในอาการไม่ต่างกัน เธอเลือกชุดเดรสสีขาวนวลยาวคลุมเข่าที่ดูเรียบง่ายแต่สดใส มือเรียวเอื้อมไปกุม ‘สร้อยเกียร์’ ที่ยังห้อยอยู่ที่คอ เธอตั้งใจจะคืนมันให้เขาในวันนี้ เพราะรู้สึกว่าตอนนี้เธอมั่นคงพอที่จะ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-12
Chapter: ตอนที่ 6: อาณาจักรที่ล่มสลายบรรยากาศภายในคฤหาสน์ของ ‘อาอาทิตย์’ ในค่ำคืนนี้เงียบสงัดจนน่าขนลุก ทว่าภายใต้ความเงียบนั้นกลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของสงครามที่กำลังจะปะทุ อัคคีในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเดินเข้าไปในห้องทำงานของอาตัวเองด้วยจังหวะที่มั่นคง แฝงไปด้วยความเดือดดาลที่พยายามกดทับไว้ก่อนหน้านี้ ภายในคอนโดหรูของอัคคีถูกเปลี่ยนสภาพเป็นศูนย์ปฏิบัติการขนาดย่อม ‘นิก’ และ ‘ภีม’ สองเพื่อนสนิทสายวิศวะ นั่งอยู่หน้าจอแล็ปท็อปที่กำลังรันโค้ดเจาะระบบฐานข้อมูลบัญชีบริษัทในเครือของอาทิตย์อย่างบ้าคลั่ง"ไอ้นิก... มึงเจอจุดรั่วของ Firewall หรือยัง?" ภีมถามพลางรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดจนเหงื่อซึมตามไรผม "ถ้าเราเข้าไม่ถึงบัญชีโอนเงินต่างประเทศวันนี้ ไอ้คีไม่มีทางล้มอาอาทิตย์ได้แน่""แป๊บหนึ่งดิวะ! ไอ้แก่นี่มันจ้างโปรแกรมเมอร์มือดีว่ะ แต่มันพลาดตรงที่ใช้รหัสเดิมๆ ที่เคยตั้งร่วมกับพ่อไอ้อัคคี" นิกสบถ แววตาจ้องมองแถบสถานะที่ค่อยๆ ขยับขึ้น "เรียบร้อย! กูเข้าถึง Folder ลับ 'Project A' แล้ว... ไอ้เชี่ย! นี่มันไม่ใช่แค่โกงนะเว้ย แต่มันคือการวางแผนทำให้พ่อไอ้คีกลายเป็นแพะรับบาปตั้งแต่วันแรก!"ในขณะเดียวกัน ที่เซฟเฮาส์แถบชานเมือง ทีมรุ่นน้องวิ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-12
Chapter: ตอนที่ 5: ความจริงใต้หน้ากากหลังจากเหตุการณ์ปะทะกับ ‘วินธัย’ บรรยากาศใน Penthouse หรูของอัคคีก็ตึงเครียดจนถึงขีดสุด อัคคีกลายเป็นคนบ้างานและบ้าอำนาจยิ่งกว่าเดิม เขาแทบไม่ปริปากพูดกับเมลดาเกินสามคำ ทว่าทุกสายตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความคาดคั้นและหวงแหน เมลดาถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้องพักกว้างขวางที่บัดนี้กลายเป็นกรงขังทองคำอย่างสมบูรณ์บ่ายวันหนึ่งขณะที่อัคคีออกไปคุมงานรับน้อง เมลดาที่กำลังทำความสะอาดห้องเพื่อฆ่าเวลาและความฟุ้งซ่าน สังเกตเห็นลิ้นชักโต๊ะทำงานไม้ตัวหนาถูกแง้มทิ้งไว้เล็กน้อย ราวกับเจ้าของรีบร้อนจนลืมล็อกด้วยความสงสัยและความหวังลึกๆ ว่าจะเจอหลักฐานที่ช่วยให้พ้นจากพันธะนี้ เมลดาจึงถือวิสาสะเปิดมันออก ภายในมีเอกสารทางวิศวกรรมมากมาย แต่ลึกลงไปใต้กองกระดาษเหล่านั้น เธอพบซองสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าซองหนึ่ง บนหน้าซองเขียนด้วยลายมือที่เธอจำได้ขึ้นใจ... ลายมือของพ่อเธอ"นี่มัน... จดหมายจากคุณพ่อ?"มือเรียวสั่นเทาขณะคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก เนื้อความในจดหมายไม่ได้พูดถึงการหนีหนี้อย่างที่อัคคีเข้าใจ แต่มันคือการอ้อนวอน... พ่อของเธอเขียนถึงพ่อของอัคคีก่อนจะหายตัวไปว่าเขากำลังถูก ‘หุ้นส่วนอีกคน’ หักหลังและขโมยเงินบริ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-12
Chapter: ตอนที่ 4: เงาที่มองไม่เห็นความสัมพันธ์อันกระอักกระอ่วนระหว่างอัคคีและเมลดาภายในคอนโดหรูเริ่มมีรอยร้าวที่แปลกประหลาด อาการไข้ของเมลดาเริ่มทุเลาลงจากการดูแลแบบ ‘ตบหัวแล้วลูบหลัง’ ของชายหนุ่ม ทว่าพายุลูกใหม่กำลังก่อตัวขึ้นที่หน้าคณะบริหารธุรกิจ เมื่อการปรากฏตัวของใครบางคนกำลังจะเขย่าหัวใจที่ด้านชาของเฮดว้ากหนุ่มให้คลั่งยิ่งกว่าเดิมขณะที่เมลดากำลังเดินสะพายกระเป๋าออกมาจากตึกเรียนด้วยใบหน้าที่ยังซีดเซียวเล็กน้อย รถสปอร์ตหรูสีขาวสะอาดตาก็แล่นมาจอดตรงหน้า ชายหนุ่มท่าทางอบอุ่นในชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบก้าวลงมาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้สาวๆ แถวนั้นถึงกับเหลียวมอง"เมล! เป็นยังไงบ้าง หายไปสองวัน วินเป็นห่วงแทบแย่ โทรไปก็ไม่รับสายเลย"‘วิน’ หรือ ‘วินธัย’ ทายาทเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เพื่อนที่แอบรักเมลดามาตั้งแต่มัธยม เขาคือขั้วตรงข้ามของอัคคีทุกอย่าง ทั้งความใจเย็น อ่อนโยน และความสว่างไสวที่เมลดาโหยหา"วิน... เมลขอโทษที พอดีเมลไม่ค่อยสบายน่ะ" เมลดาฝืนยิ้ม พลางพยายามขยับปกเสื้อปิดรอยเกียร์ที่คอไว้ แต่วินตาไวพอที่จะเห็นสายสร้อยโลหะหนาหนักนั่น"นั่นสร้อยอะไรน่ะเมล? ทำไมมันดูเหมือน..."วินยังพูดไม่จบประโยค เสียงคำรามของเครื่องย
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-06
เข้าสู่ระบบ
