ccuriratn642 的作品

บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยช่วงค่ำคืนที่ควรจะเงียบสงัด กลับเต็มไปด้วยรังสีของความกดดัน ลานเกียร์ที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของศักดิ์ศรี บัดนี้ถูกใช้เป็นกระดานหมากสุดท้ายในการกวาดล้าง ‘มาเฟียวิศวะ’ ที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้คราบวิชาการมานานนับทศวรรษอัคคีรู้ดีว่า ‘ศาสตราจารย์เกรียงไกร’ ไม่ใช่เหยื่อที่จะจัดการได้ง่ายๆ เขาจึงใช้ตัวเองและเมลดาเป็นเหยื่อล่อ โดยนัดหมายส่งมอบ ‘หลักฐานต้นฉบับ’ ที่บ้านพักรับรองในเขตพื้นที่วิจัยหลังมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นจุดอับสายตาและอยู่นอกเหนือการดูแลของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั่วไป"นิก ภีม... ประจำจุดหรือยัง?" อัคคีกระซิบผ่านไมค์จิ๋วที่ติดอยู่ใต้ปกเสื้อช็อป"เรียบร้อย... กล้องวงจรปิดทุกตัวในรัศมี 500 เมตรอยู่ในมือพวกกูแล้ว" นิกตอบกลับมาจากศูนย์บัญชาการเคลื่อนที่ "แต่อัคคี... พวกมันขนคนมาเยอะกว่าที่คิดนะเว้ย มีพวกเด็กช็อปสายมืดจากสถาบันอื่นมาสมทบด้วย มึงต้องระวังตัว!"อัคคีหันไปมองเมลดาที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาจับมือเธอแน่น "เมล... ไม่ต้องกลัวนะ ครั้งนี้พี่จะไม่ยอมให้ใครพรากเมลไปได้อีก"เมื่อก้าวเข้าสู่บ้านพักรับรอง ศาสตราจารย์เกรียงไกรนั่งรออยู่พร้อมชายชุดดำนับสิบ แววตาที่เคยดู

ความสงบสุขมักเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนที่พายุลูกใหม่จะมาถึง หลังจากเหตุการณ์ที่ลานเกียร์ อัคคีและเมลดาเริ่มเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตคู่แบบคนรักปกติ ทว่าในบ่ายวันหนึ่งขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งอยู่ในห้องสมุดกลาง เสียงโทรศัพท์ของเมลดาก็สั่นครืดคราดด้วยเบอร์แปลกจากต่างประเทศ ทันทีที่เธอกดรับ เสียงปลายสายที่สั่นเครือแต่คุ้นเคยก็ทำให้หัวใจของเธอเกือบหยุดเต้น"เมลดา... พ่อเองนะลูก พ่อกลับมาแล้ว"รถยนต์ของอัคคีเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้านพักตากอากาศไม้เก่าแก่แถบชานเมือง สภาพของมันทรุดโทรมจนแทบจำไม่ได้ว่าเป็นที่ดินราคาแพงของตระกูลเกียรติวรโชติ สีไม้ที่เคยนวลตาบัดนี้หลุดลอกจนเห็นเนื้อไม้สีเทา กลิ่นดินที่ชื้นแฉะผสมกับกลิ่นสาบของใบไม้แห้งโชยมาเตะจมูกทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถเมื่อเดินเข้าไปข้างใน กลิ่นอับชื้นของกระดาษเอกสารเก่าที่สะสมมานานหลายปีพุ่งเข้าใส่ประสาทสัมผัส มันคือกลิ่นของความล้มละลายและความโดดเดี่ยว บนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นมีกองเอกสารเหลืองกรอบวางระเกะระกะ เมลดามองภาพเหล่านั้นด้วยหัวใจที่บีบคั้น จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ร่างชายชราซูบผอมซึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางเงามืด"เมล... เมลลูกพ่อ"เสียงเรียกแห

หลังจากมรสุมคดีความของอาทิตย์เริ่มเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม ความเงียบสงบที่หาได้ยากก็กลับคืนมาสู่คอนโดหรูอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดเหมือนเก่า ทว่าเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความ ‘ประหม่า’ ระหว่างชายหนุ่มผู้เคยร้ายกาจกับหญิงสาวที่เพิ่งเริ่มเปิดใจอัคคียืนจ้องหน้าตัวเองในกระจกห้องน้ำมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ผู้ชายที่เคยหยิบแค่เสื้อช็อปมาสวมทับเสื้อยืดแล้วออกจากบ้านได้ในห้านาที บัดนี้กลับกำลังกังวลกับทรงผมและการเลือกน้ำหอม"ไอ้คี... มึงจะตื่นเต้นทำไมวะ แค่พาเมลไปกินข้าว" เขาสบถกับเงาตัวเอง แต่เม็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผมกลับฟ้องว่าเขากำลังสติหลุดเขาตัดสินใจหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตามาสวม พับแขนขึ้นเผยให้เห็นรอยสักรูปเกียร์ที่ดูดุดันแต่สะอาดสะอ้าน เขาจงใจเลือกน้ำหอมกลิ่นที่อ่อนโยนขึ้นกว่าทุกวัน เพื่อไม่ให้มันไปรบกวนกลิ่นแป้งเด็กจางๆ ที่มักจะได้กลิ่นจากตัวเมลดาเสมอขณะเดียวกัน เมลดาก็อยู่ในอาการไม่ต่างกัน เธอเลือกชุดเดรสสีขาวนวลยาวคลุมเข่าที่ดูเรียบง่ายแต่สดใส มือเรียวเอื้อมไปกุม ‘สร้อยเกียร์’ ที่ยังห้อยอยู่ที่คอ เธอตั้งใจจะคืนมันให้เขาในวันนี้ เพราะรู้สึกว่าตอนนี้เธอมั่นคงพอที่จะ

บรรยากาศภายในคฤหาสน์ของ ‘อาอาทิตย์’ ในค่ำคืนนี้เงียบสงัดจนน่าขนลุก ทว่าภายใต้ความเงียบนั้นกลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของสงครามที่กำลังจะปะทุ อัคคีในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเดินเข้าไปในห้องทำงานของอาตัวเองด้วยจังหวะที่มั่นคง แฝงไปด้วยความเดือดดาลที่พยายามกดทับไว้ก่อนหน้านี้ ภายในคอนโดหรูของอัคคีถูกเปลี่ยนสภาพเป็นศูนย์ปฏิบัติการขนาดย่อม ‘นิก’ และ ‘ภีม’ สองเพื่อนสนิทสายวิศวะ นั่งอยู่หน้าจอแล็ปท็อปที่กำลังรันโค้ดเจาะระบบฐานข้อมูลบัญชีบริษัทในเครือของอาทิตย์อย่างบ้าคลั่ง"ไอ้นิก... มึงเจอจุดรั่วของ Firewall หรือยัง?" ภีมถามพลางรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดจนเหงื่อซึมตามไรผม "ถ้าเราเข้าไม่ถึงบัญชีโอนเงินต่างประเทศวันนี้ ไอ้คีไม่มีทางล้มอาอาทิตย์ได้แน่""แป๊บหนึ่งดิวะ! ไอ้แก่นี่มันจ้างโปรแกรมเมอร์มือดีว่ะ แต่มันพลาดตรงที่ใช้รหัสเดิมๆ ที่เคยตั้งร่วมกับพ่อไอ้อัคคี" นิกสบถ แววตาจ้องมองแถบสถานะที่ค่อยๆ ขยับขึ้น "เรียบร้อย! กูเข้าถึง Folder ลับ 'Project A' แล้ว... ไอ้เชี่ย! นี่มันไม่ใช่แค่โกงนะเว้ย แต่มันคือการวางแผนทำให้พ่อไอ้คีกลายเป็นแพะรับบาปตั้งแต่วันแรก!"ในขณะเดียวกัน ที่เซฟเฮาส์แถบชานเมือง ทีมรุ่นน้องวิ

หลังจากเหตุการณ์ปะทะกับ ‘วินธัย’ บรรยากาศใน Penthouse หรูของอัคคีก็ตึงเครียดจนถึงขีดสุด อัคคีกลายเป็นคนบ้างานและบ้าอำนาจยิ่งกว่าเดิม เขาแทบไม่ปริปากพูดกับเมลดาเกินสามคำ ทว่าทุกสายตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความคาดคั้นและหวงแหน เมลดาถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้องพักกว้างขวางที่บัดนี้กลายเป็นกรงขังทองคำอย่างสมบูรณ์บ่ายวันหนึ่งขณะที่อัคคีออกไปคุมงานรับน้อง เมลดาที่กำลังทำความสะอาดห้องเพื่อฆ่าเวลาและความฟุ้งซ่าน สังเกตเห็นลิ้นชักโต๊ะทำงานไม้ตัวหนาถูกแง้มทิ้งไว้เล็กน้อย ราวกับเจ้าของรีบร้อนจนลืมล็อกด้วยความสงสัยและความหวังลึกๆ ว่าจะเจอหลักฐานที่ช่วยให้พ้นจากพันธะนี้ เมลดาจึงถือวิสาสะเปิดมันออก ภายในมีเอกสารทางวิศวกรรมมากมาย แต่ลึกลงไปใต้กองกระดาษเหล่านั้น เธอพบซองสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าซองหนึ่ง บนหน้าซองเขียนด้วยลายมือที่เธอจำได้ขึ้นใจ... ลายมือของพ่อเธอ"นี่มัน... จดหมายจากคุณพ่อ?"มือเรียวสั่นเทาขณะคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก เนื้อความในจดหมายไม่ได้พูดถึงการหนีหนี้อย่างที่อัคคีเข้าใจ แต่มันคือการอ้อนวอน... พ่อของเธอเขียนถึงพ่อของอัคคีก่อนจะหายตัวไปว่าเขากำลังถูก ‘หุ้นส่วนอีกคน’ หักหลังและขโมยเงินบริ

ความสัมพันธ์อันกระอักกระอ่วนระหว่างอัคคีและเมลดาภายในคอนโดหรูเริ่มมีรอยร้าวที่แปลกประหลาด อาการไข้ของเมลดาเริ่มทุเลาลงจากการดูแลแบบ ‘ตบหัวแล้วลูบหลัง’ ของชายหนุ่ม ทว่าพายุลูกใหม่กำลังก่อตัวขึ้นที่หน้าคณะบริหารธุรกิจ เมื่อการปรากฏตัวของใครบางคนกำลังจะเขย่าหัวใจที่ด้านชาของเฮดว้ากหนุ่มให้คลั่งยิ่งกว่าเดิมขณะที่เมลดากำลังเดินสะพายกระเป๋าออกมาจากตึกเรียนด้วยใบหน้าที่ยังซีดเซียวเล็กน้อย รถสปอร์ตหรูสีขาวสะอาดตาก็แล่นมาจอดตรงหน้า ชายหนุ่มท่าทางอบอุ่นในชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบก้าวลงมาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้สาวๆ แถวนั้นถึงกับเหลียวมอง"เมล! เป็นยังไงบ้าง หายไปสองวัน วินเป็นห่วงแทบแย่ โทรไปก็ไม่รับสายเลย"‘วิน’ หรือ ‘วินธัย’ ทายาทเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เพื่อนที่แอบรักเมลดามาตั้งแต่มัธยม เขาคือขั้วตรงข้ามของอัคคีทุกอย่าง ทั้งความใจเย็น อ่อนโยน และความสว่างไสวที่เมลดาโหยหา"วิน... เมลขอโทษที พอดีเมลไม่ค่อยสบายน่ะ" เมลดาฝืนยิ้ม พลางพยายามขยับปกเสื้อปิดรอยเกียร์ที่คอไว้ แต่วินตาไวพอที่จะเห็นสายสร้อยโลหะหนาหนักนั่น"นั่นสร้อยอะไรน่ะเมล? ทำไมมันดูเหมือน..."วินยังพูดไม่จบประโยค เสียงคำรามของเครื่องย