5 ลูกผู้ชาย

ตีสาม…ภากรผวาขึ้นจากเก้าอี้ยาวตรงนี้ ลุกขึ้นเหมือนมีสปริงติดกับตัวเมื่อได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามา…

เขาออกมาถึงเทอเรซหินอ่อนด้านหน้า พ่อเป็นคนแรกที่เขามองเห็น พ่อเดินเข้ามาใกล้เขา เสียงของแม่ตามมา เสียงเอะอะตามเคย…แม่มักจะเป็นคนที่พูดมากเสมอ

“ฉันไม่เห็นด้วยเลยนะคุณ… ทำไมต้องไปเป็นผู้อุปการะเด็กนั่นด้วย ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฝ่ายสังคมสงเคราะห์ของบ้านเมืองซิ คนไข้อนาถาน่ะรัฐบาลดูแลได้… แล้วญาติโยมเด็กนั่นก็คงจะมี… เราจะเสนอตัวเข้าไปทำไม ดีไม่ดีมันก็จะคิดเอาได้ว่าลูกเราส่วนเข้าไปพัวพัน”

พ่อแตะบ่าเขาเบา ๆ มองเข้าไปในดวงตาของเขา แล้วพูดเสียงทุ้มเสมอกัน เป็นน้ำเสียงที่เขาเคยชินเสมอมา

“พ่อยากคุยด้วย ในห้องสมุดนะ เดี๋ยวนี้”

แล้วพ่อก็เดินเร็ว ๆ เข้าไปในตัวบ้าน เขากำลังจะตามเข้าไปแต่คุณนายคว้ามือของเขาเอาไว้ได้ กระตุกหมับทำให้เขาต้องหยุดเดิน หันกลับมามอง

“ไม่น่าเลยนะ…เพราะดื่มเหล้าใช่ไหม ลูกถึงคะนองจนเกิดเรื่องขึ้น คนตายคนหนึ่ง บาดเจ็บอีกคนหนึ่ง…เด็กเพิ่งอายุสิบหก…ยังแต่งเครื่องแบบนักเรียนอยู่เลยนะ”

“อาการหนักมากไหมฮะ”

เขาถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่เหมือนไม่ใช่ตัวของเขาเองอีกสืบไป…เด็กคนนั้น…ใช่…แม่ของเขาพูดถูก ยังแต่งตัวด้วยชุดนักเรียน ยังเด็กนัก…เขาจำได้

“ก็คงจะบอบช้ำเอาการ แต่หมอว่ากระดูกไม่มีหักเลยนะ เหมือนปาฏิหาริย์ แต่จะต้องนอนพักในโรงพยาบาลไปสักระยะหนึ่ง”

“โชคยังดีสำหรับเขานะฮะ” เขาพึมพำ

“แต่ลูกน่ะซิจะโชคร้าย แม่พูดกับพ่อมาตลอดทาง แม่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องให้เด็กนั่นพักอยู่ที่โรงพยาบาลในห้องพิเศษ ราคาแพงปานนั้น ให้หมอดูแลอย่างดีที่สุดอีกด้วย ปล่อยมันไปซิ จะได้หมดเรื่องกันไป”

ชายหนุ่มส่ายหน้าน้อย ๆ

“ผมว่าพ่อทำถูกนะฮะ เป็นผมก็อยากจะทำแบบนั้นเหมือนกัน”

“พูดบ้า ๆ ไปได้ แม่พยายามให้เรื่องนี้ไกลจากตัวแกนะ กร…แม่ไม่อยากให้แกจบลงแค่ตรงนี้”

“พ่ออยากพูดกับผม…คงจะรอผมอยู่แล้ว” เขาปลดมือเธอออกนุ่มนวลเหมือนเคย “เดี๋ยวผมจะมาคุยกับแม่อีกหน”

เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พ่อฟังจนหมด

ฝนตกหนัก…กระจกพร่ามัวมองอะไรไม่เห็น เขาขับรถเร็วและคุยเพลิดเพลินมากับภคินี

“ผมมาเห็นอีกทีก็เข้าใกล้มากแล้วล่ะฮะ ผมเบรคแล้วได้เท่านั้นเอง ผมเสียใจฮะพ่อ”

น้ำเสียงของเขาสั่นสะท้าน

“ผมไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเลย ผมเสียใจจริง ๆ”

เขาซบหน้าลงกับฝ่ามือตัวเอง และทำให้นายดำรงมองเห็นสร้อยเงินที่ข้อมือซ้ายของเขา เดินเข้ามาใกล้ ยกข้อมือของลูกชายชูขึ้น

“ภคินีให้ผมเมื่อตอนหัวค่ำ…”

นายดำรงหยิบเอาอะไรอย่างหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ…แล้วจับฝ่ามือของภากรให้แบหงายออก

แล้วชายหนุ่มก็มองด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เงยหน้ามองพ่ออีกหนหนึ่ง

“เด็กนั่นกระชากไปจากสร้อยเส้นนี้…”

“เด็กนั่นบอกว่าสร้อยเงิน…แกพูดเรื่องสร้อยเงิน พูดย้ำแล้วย้ำอีก…หลายหนเหลือเกิน…แต่แกไม่ได้บอกว่าคนใส่สร้อยเงินเป็นผู้ชาย แกบอกว่าเป็นผู้หญิง”

เหมือนห้องทั้งห้องจะตกอยู่ในความเงียบ จนแม้เสียงหายใจที่ดังกว่าปกติสักนิดก็จะกลายเป็นเสียงดังก้องไปทั่วห้อง

“บอกพ่อได้ไหมว่าความจริงเป็นยังไง”

“ผมขับรถคันนั้นเองฮะ”

ชายหนุ่มยืนกราน

“ผมเอง…”

“เพื่อปกป้องแม่คนนั้นหรือ พ่อรู้นะว่าแกไม่ใช่คนขับรถเร็ว แกไม่ใช่คนประมาท คนสองคนนะ คนหนึ่งตาย อีกคนหนึ่งบาดเจ็บ…”

“พ่อฮะ” เขาเลื่อนตัวลงไปจากเก้าอี้ไปคุกเข่ากับพื้น… “ผมมีเรื่องอยากจะขอร้องพ่อ ช่วยเหลือเด็กนั่นด้วย… ผมรู้สึกผิด เท่าที่ต้องทำให้เรื่องเงียบไม่มีชื่อผมเข้าไปพัวพัน ผมก็รู้ว่าปัญหาสำหรับพ่อมากแล้ว แต่ผมอยากจะขอให้พ่อทำเพิ่มอีก…งานศพผู้หญิงคนนั้น แล้วค่ารักษาพยาบาลเด็กนั่น”

“พ่อต้องทำอยู่แล้ว แต่อย่างที่บอกแกต้องอยู่เฉย ๆ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พ่อจะให้ข้อมูลกับเด็กคนนั้นเอง…แล้วแกจะเป็นผู้บริสุทธิ์”

“ผมคงจะไม่ลืมเรื่องนี้เลย”

“ลืมซะ”

นายดำรงตบบ่าลูกชายหนัก ๆ ยิ้มที่มุมปาก

“อย่างน้อยพ่อก็ได้รู้อย่างหนึ่งว่า แกเป็นลูกผู้ชายพอ เพราะฉะนั้นแกไม่ควรจะมารับผิดชอบกับเรื่องนี้…ไอ้สร้อยเงินนั่นเอาออกไปซะจากมือแกนะ…เอาออกไป…อย่าใส่มันอีก อย่าให้เด็กคนนั้นได้เห็นมัน…ไม่อย่างนั้นแกจะต้องเดือดร้อน…แม่ทั้งคน…ความตายของแม่ไม่มีลูกคนไหนจะปล่อยปละละเลยให้ผ่านไปเฉย ๆ