บทที่ 19 พี่แทน!

บทที่ 19

“พี่บัวคะ คืนนี้มีงานเลี้ยงอีกแล้ว พี่บัวอยู่ด้วยไหมคะ”

“ไม่แน่ใจนะ พี่มีนัดช่วงเย็น”

บุษยาตอบปานขวัญเด็กสาวรุ่นน้องขณะที่ยกจานที่แต่งแล้วเรียบร้อยวางให้พนักงานเสิร์ฟหยิบออกไป

“เออ เดี๋ยวพี่มานะ พี่ไปโทรศัพท์ก่อน”

“แต่ว่าพี่บัว คืนนี้บอสใหม่จะพาแฟนมาด้วย”

เธอดึงสายของผ้ากันเปื้อนออกจากร่างใบหน้ายังยิ้มให้เด็กสาว

“แล้วยังไง”

“อ้าว เราก็จะได้ดูไงคะ เขาว่าเป็นนางแบบดังเมืองนอก เป็นฝรั่ง ปานก็อยากจะขอดูให้ชื่นใจ”

“เรานี่นะ พี่ว่าขืนพี่อยู่ดูก็ไม่มีประโยชน์ พี่จะไปชื่นใจอะไรด้วย”

“แหม ก็ชื่นใจชื่นชมของสวยของหล่อไงคะ”

“เดี๋ยวว่ากันอีกทีนะ พี่ขอไปโทรศัพท์ก่อน”

บุษยาเดินออกไปด้านนอกยังลานจอดรถของพนักงานด้านหลัง แล้วล้วงกุญแจรถออกมาเพื่อเปิดหยิบเอกสารที่อยู่ในรถ แต่เพราะเธอไว้ด้านหลังลึกเกินไปจึงตัดสินใจเข้าไปนั่งในรถ

คุยในรถแล้วกันจะได้ไม่มีคนอื่นได้ยิน

เธอสตาร์ทรถยนต์คันเก่าแล้วหยิบเอกสารออกมาจากซอง กดเบอร์โทรศัพท์ที่ปรากกฎในเอกสาร

ตื๊ด ตื๊ด

“สวัสดีครับ สำนักงานทนายความศักดิ์สิทธิ์ครับ”

“สวัสดีค่ะ ฉันโทรมาจากนายหัวบัญชรค่ะ”

“อ้อ ครับ สักครู่นะครับ”

ปลายสายเงียบไปสักพักจึงมีเสียงของผู้สูงวัยกว่ารับสาย

“ครับ ผมศักดิ์สิทธิ์ครับ”

“ค่ะ ฉันเป็นลูกสาวของนายหัวบัญชร ได้รับเอกสารทวงหนี้แล้วค่ะ แต่ดิฉันเพิ่งจะเปิดอ่านเมื่อวานนี้ ไม่ทราบว่าเราพอนัดคุยกันได้บ้างไหมคะ”

“ได้ครับ แต่ทางที่ดีต้องนัดคุณพ่อของคุณมาด้วยครับ”

“คุณพ่อเสียนานแล้วค่ะ”

คราวนี้ปลายสายเงียบไปนานจนเธอเริ่มใจหาย แล้วเสียงผู้สูงวัยคนเดิมจึงเอ่ยขึ้น

“ถ้างั้นอาจมีข้อปัญหาแล้วล่ะครับ ยังไงผมขอนัดคุณพรุ่งนี้เลย ไม่ทราบสะดวกกี่โมง”

“ช่วงเย็นค่ะเลิกงาน”

“ถ้าแบบนั้นคุณช่วยบันทึกเบอร์โทรศัพท์ผมไว้แล้วติดต่อมาทางข้อความ ผมจะส่งสถานที่นัดไปให้ครับ”

“ได้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”

บุษยาฟุบหน้ากับพวงมาลัยรถหลังจากวางหูโทรศัพท์ไปแล้ว

ตึ๊ง

เสียงข้อความเข้าทำให้เธอเปิดข้อความออกดูทั้ง ๆ ที่ยังนอนฟุบหน้าอยู่บนพวงมาลัย สำนักงานทนายความอยู่อีกฟากของเมือง แต่ไม่ไกลจากทางกลับบ้านมากนัก เธอส่งสติ๊กเกอร์ตอบกลับแล้วปัดหน้าจอปิดลง

ค่อยผงกใบหน้าขึ้นใช้คางเท้ากับพวงมาลัย มือยังกำรอบพวงมาลัยเคาะเป็นจังหวะสมองครุ่นคิดเรื่องการผ่อนส่งอย่างไรในอีกสามสิบปีข้างหน้า

สายตาชำเลืองมองไปรอบลานจอดรถในช่วงสายจนกระทั่งเห็นรถหรูสีดำคันหนึ่งเลี้ยวมาจอดในส่วนของพนักงาน คิ้วขมวดสงสัย

ร่างสูงชะลูดในชุดสูทก้าวลงจากรถด้านเบาะหลัง เธอยืดกายนั่งตรงทันที มองลักษณะบุคลิกที่คุ้นตาไม่ว่าการกวาดมือรวบสาบเสื้อเข้ามาตรงหน้า ลักษณะการก้าวเท้ามายังด้านหน้ารถ ผมดำหยักศกมัดรวบตึงด้านหลัง สีผิวคล้ำอย่างลูกครึ่งผิวสี ขนแขนของเธอลุกเกรียวไปทั้งร่าง ดวงตาคมรีเบิกกว้างปากอ้าค้างเมื่อใบหน้าที่ก้มอยู่พลันเงยขึ้นพูดคุยกับคนที่เดินตามลงมา

พี่แทน!!

บุษยารีบดับเครื่องยนต์กำลังเปิดประตูรถลงไปหา ชายหนุ่มที่เธอรอคอยมาตลอดทั้งชีวิต แต่มือพลันหยุดชะงักเมื่อเห็นผู้หญิงอีกคนก้าวลงจากรถมายืนข้างเขา หญิงสาวชาวต่างชาติสูงโปร่ง หุ่นบอบบางดั่งนางแบบ ผมดำยาวปล่อยสยายกลางหลัง

ร่างเล็กเลื่อนตัวกลับมาที่เดิมหลังพวงมาลัย สายตาจับจ้องชายหญิงคู่นั้นไม่วางตา หญิงสาวคนนั้นยื่นหน้าออกไปพูดอะไรบางอย่างจนเขายิ้มกว้างออกมา ยิ้มกว้างเหมือนที่เคยยิ้มให้เธอ แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นหัวเราะอีกครั้งจนเธอได้ยินเสียงทุ้มกังวาลอย่างพี่แทนแต่เข้มกว่าด้วยวัยที่มากขึ้น

ดวงตาสีฟ้าสดที่เธอไม่ได้เห็นมานาน ดวงตาสีฟ้าที่เคยมองแต่เธอ มาบัดนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว เขามองหญิงสาวคนนั้นอย่างรักใคร่ก่อนโอบเอวพาเดินออกจากลานจอดรถเข้าโรงแรมไปทางด้านประตูพนักงาน

พี่แทน!!

มือกำพวงมาลัยสั่นสะท้านจนไม่สามารถกำมันได้อีกต้องปล่อยมือออกแล้วกอดตัวเองไว้จนแน่น หลังงองุ้มขดลงร่างทั้งร่างสั่นระริกจากอาการตื่นตระหนกและปวดร้าว

หรือเราอาจเข้าใจผิด ใช่เราอาจเข้าใจผิด

บุษยาสูดน้ำมูกเข้าลึกสะกดกลั้นน้ำตา เธอจะมัวมานั่งเสียใจแบบนี้ไม่ได้ เธอควรไปถามพสุธาให้รู้เรื่อง

เขาเองก็คงลำบากมามากเมื่อตอนที่ออกจากบ้านเธอไป แต่เดี๋ยวนี้ไม่ใช่แล้ว เขากลายเป็นคนมีเงินคนหนึ่งดูจากรถยนต์ที่เขาใช้

เธอนึกถึงบอสคนใหม่ ชาวต่างชาติลูกครึ่งที่คนในโรงแรมพูดถึงมาสักพักแล้ว แม้ว่าเธอยังไม่เคยเขา แต่เธอต้องทำให้แน่ใจว่าบอสคนใหม่เป็นพี่แทนหรือไม่ และพี่แทนจะยังจำเธอได้หรือเปล่า พี่แทนยังเห็นความสำคัญของเธอ เรื่องราวความรักของเด็กหนุ่มเด็กสาวหรือไม่

คำถามเวียนวนในใจร้อนรน บุษยาตัดสินใจลงจากรถ คืนนี้เธอจะอยู่ที่งานเลี้ยงเพื่อดูว่าผู้ชายคนนั้นใช่พสุธาหรือเปล่า ถ้าใช่ เขาจะจำเธอได้ไหม

ความเหนื่อยล้าเกาะกุมไหล่บอบบางที่ทำงานหนักมาแต่เช้าจรดค่ำ เธอยืนมองพนักงานลำเลียงอาหารออกจากครัวชั้นล่างแล้วนำมาจัดใส่จานในโถงด้านหลังของห้องรับรองขนาดใหญ่ วันนี้ทางจังหวัดได้จัดเลี้ยงนักธุรกิจที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจของเมือง เธอยืนชะเง้อมองไปตามโต๊ะแต่ยังไม่เห็นชาวต่างชาติคนไหนสักคน

“พี่บัวชะเง้อมองอะไรคะ”

“ก็ดูบอสคนใหม่ไงปาน ไหนเธอบอกว่าเขาจะมา”

“โธ่! พี่บัว โน้นอยู่ห้องวีไอพีนั่งกับผู้ว่า”

ร่างเล็กขยับตัวหลีกทางให้ปานขวัญถือจานผ่านเข้าไปในโถงจัดเลี้ยงเอียงหน้าหวานคมไปทางห้องวีไอพี คิ้วเรียวคันศรขมวดยุ่งทันที จะเข้าไปข้างในได้อย่างไร?

พนักงานที่อยู่ในห้องต้องสวมชุดไทยเอกลักษณ์ของภาคใต้สีชมพูเข้มออกบานเย็นซึ่งเป็นสีประจำโรงแรมและเป็นสีของดอกบัวผุด ดอกไม้ประจำจังหวัด

บุษยาเดินกลับลงยังแผนกเสื้อผ้าด้านล่าง ตามปกติชุดพวกนี้พนักงานแต่ละคนต้องเช่าตัดเป็นของตัวเอง แต่ไม่แน่อาจมีหลงเหลืออยู่ในแผนก

“คุณบัว มีอะไรให้ช่วยไหมคะ”

“พอดีจะมาถามว่าชุดไทยสำหรับพนักงานห้องวีไอพียังพอมีเหลือบ้างไหม”

“ทำไมคะคุณบัว เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”

“วันนี้แขกมากันเยอะมาก พนักงานไม่พอต้อนรับ พี่เลยอยากจะเข้าไปช่วยน้อง ๆ ด้านใน”

“อ้อ รอสักครู่นะคะ มีเหลืออยู่ชุดเดียวค่ะ เด็กใหม่ยังไม่มารับ คุณบัวเอาไปใส่ก่อนได้เลยค่ะ”

บุษยารีบรับแล้วเข้าไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า พอเธอสวมชุดไทยประยุกต์ภาคใต้สีชมพูเรียบร้อยจึงรีบตรงกลับไปยังชั้นบนงานเลี้ยงทันที เห็นพนักงานกำลังลำเลียงอาหารชุดที่ห้าแล้ว เหลืออีกสามชุดก็จะหมด

“อ้าวพี่บัว ทำไมใส่ชุดนี้”

“พี่จะเข้าไปห้องวีไอพี เออ พี่ขอยืมป้ายชื่อหน่อยนะ”

บุษยารีบแกะแผ่นป้ายชื่อพนักงานบนหน้าอกด้านซ้ายของปานขวัญโดยที่เด็กสาวห้ามไม่ทัน

“พี่บัว!!”

“เดี๋ยวพี่เอามาคืน”

ช่วงนี้ภายในโรงแรมยังคงให้พนักงานที่ทำงานในห้องวีไอพีสวมหน้ากากอนามัย เธอจึงไม่ต้องกังวลว่าใครจะจำได้

เธอคว้าเอาถาดอาหารจากมือของน้องพนักงานคนหนึ่งแล้วพยักหน้าให้อย่างจำได้ก่อนเปิดประตูเข้าไป เสียงหัวเราะพูดคุยภายในห้องของคนในโต๊ะวีไอพีจำนวนสิบคน นั่งเป็นโต๊ะจีนวงกลมเช่นกัน

บุษยาสังเกตว่าภายในห้องมีชายหนุ่มยืนประจำอยู่ด้านหลังของเสี่ยรังสรร เธอกวาดตามองไปรอบโต๊ะ และเห็นเขาได้ในทันทีเมื่อมองครั้งแรก

พี่แทน!! จริง ๆ ด้วย