ตอนที่ 10 อย่างอนนักเลย

ดรัณพาปรินดาเดินออกจากร้านโดยโอบไหล่บางไว้แน่น ทว่าสัมผัสอบอุ่นนั้นกลับได้รับเพียงความเย็นชาตอบกลับ เมื่อคนตัวเล็กเดินตัวแข็งทื่อด้วยความน้อยใจที่เขาเพิ่งจะขวางกั้นความฝันของเธอไปหมาดๆ

“รัณ! รัณคะ!” เสียงหวานใสที่กังวานขึ้นทำให้ทั้งคู่ต้องชะงักฝีเท้า ดรัณหันไปตามเสียงนั้นทันที ปรินดาถึงกับเบิกตาค้างเมื่อเห็นร่างระหงในชุดเดรสสีสดสุดเซ็กซี่ของ ลินลี่หรือญาณิศานางเอกละครชื่อดังที่กำลังเป็นกระแสอยู่ในขณะนี้ เธอเดินนวยนาดเข้ามาหาดรัณด้วยท่าทางสนิทสนมเกินคำว่าคนรู้จัก

จังหวะที่ปรินดายังไม่ทันตั้งตัว นางเอกสาวคนสวยก็ตรงเข้าจับมือของนายหัวหนุ่ม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าจุมพิตที่แก้มของเขาอย่างโจ่งแจ้งต่อหน้าต่อตาเธอ!

หัวใจของปรินดาร่วงหล่นไปอยู่ที่ปลายเท้า ความเจ็บจี๊ดแล่นพล่านไปทั่วอก ภาพความสนิทสนมชิดเชื้อและสัมผัสที่ดูโหยหานั้นบอกชัดเจนโดยไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆ ว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่เคยลึกซึ้งและพิเศษเพียงใดในอดีต หรืออาจะเป็นปัจจุบันด้วยที่เธอยังไม่รู้

ปรินดาพยายามบิดตัวขยับถอยห่าง ก่อนจะพยายามปลดมือหนาที่เกาะกุมไหล่เธอออกอย่างสุดความสามารถ แต่เขากลับยิ่งรัดแน่นจนเธอแทบหายใจไม่ออก ในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำถามประชดประชันว่า ‘ถ้าอยากจะพลอดรักกันกลางห้างขนาดนี้ ทำไมไม่ปล่อยเธอไปเสียก่อน!’

“ลินลี่คิดถึงคุณจัง คุณหายหน้าไปนานเลยนะคะรัณ” ญาณิศาพึมพำเสียงหวานชิดริมฝีปากได้รูป ทว่าดรัณกลับใช้มือหนาอีกข้างที่ว่างอยู่ดันร่างระหงของนางเอกสาวออกห่างอย่างนุ่มนวล

การถูกผลักไสทำให้ญาณิศาชะงัก เธอปรายสายตาคมจิกมองร่างเล็กบางที่ยืนอยู่ข้างเขาด้วยสายตาเหยียดระคนสงสัย

“คุณมาทำอะไรที่นี่ ลินลี่” ดรัณถามกลับเสียงเรียบ ท่าทางนิ่งสงบของเขาดูเดาใจได้ยาก

“ลินลี่นัดคุณวิกรมไว้น่ะค่ะ เราจะมีอีเว้นท์ในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า ก็เลยนัดกันมาคุยรายละเอียดที่นี่ค่ะ” นางเอกสาวตอบพลางขยับยิ้มทรงเสน่ห์ก่อนจะแสร้งถามถึงคนข้างกายเขา

“ว่าแต่... รัณมากับใครเหรอคะไม่เห็นแนะนำให้ลินลี่รู้จักเลย?”

“นี่แก้ม แฟนผมเอง” ดรัณตอบสั้นแต่ชัดเจน ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้ปรินดา

“แก้ม... นี่คุณลินลี่ เป็นเพื่อนของพี่”

“รัณเพิ่งมาจากเกาะเหรอคะ ลินลี่ไม่รู้เลยว่ารัณจะมา” ญาณิศาเอ่ยข้ามหัวปรินดาไปอย่างเสียมารยาท เธอไม่แม้แต่จะปรายตามาทำความรู้จักตามคำแนะนำของดรัณ

“น่าอิจฉาจริงๆ เลยนะคะ... แต่ลินลี่ต้องไปแล้วล่ะ”

นางเอกสาวทิ้งท้ายด้วยยืดตัวหอมแก้มดรัณฟอดใหญ่ ก่อนจะปรายตามองค้อนร่างบางอีกครั้งด้วยความหมั่นไส้ แล้วสะบัดเดินจากไปด้วยมาดนางเอกผู้สง่างาม

ดรัณก้มลงมองคนในอ้อมแขน เขายิ้มบางๆ อย่างคนอารมณ์ดี ทว่ากลับไม่มีคำอธิบายใดๆ หลุดออกมาจากปาก มือหนาทำเพียงกระชับเอวกิ่วให้ก้าวเดินตามเขาไป

ความเจ็บปวดที่ถูกมองข้ามและความหึงหวงที่ทำได้เพียงเก็บกักไว้ข้างใน กำลังกัดเซาะกำแพงหัวใจของเธอให้พังทลายลงทีละน้อยในทุกก้าวย่างที่เดินตามแรงชักจูงของเขา

ปรินดาเริ่มไม่แน่ใจกับอนาคตของตัวเองอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์ที่หน้าโรงภาพยนตร์ยังคงติดตาและตรึงอยู่ในใจไม่จางหาย ความชิดเชื้อของดรัณกับนางเอกสาวคนนั้นทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นคลอนจนรู้สึกหวิวๆ เหมือนคนจะเป็นลม ทว่าการที่เขาประกาศก้องต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นว่าเธอเป็นแฟนก็เปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ล่ามเธอไว้ ทำให้จำต้องอดทนไม่อาจปริปากบ่นหรือแสดงอาการไม่พอใจออกมาได้

“วันนี้ไปทานมื้อเย็นที่บ้านพี่อีกนะครับ”

เสียงทุ้มเข้มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบสะอ้านภายในรถ ขณะที่ล้อหมุนวนเข้าสู่เขตคฤหาสน์อัครเดโช ปรินดาเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาคู่สวยหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด

“ค่ะ”

เธอรับคำเพียงสั้นๆ พยายามสะกดกั้นหยาดน้ำตาที่จวนจะรินไหล ความขื่นขมจากภาพจุมพิตที่หน้าโรงภาพยนตร์ยังคงติดค้างอยู่ในใจ เมื่อมาถึงหน้ามุขคฤหาสน์หลังงาม ปรินดารีบเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินนำลิ่วเข้าไปข้างในทันทีโดยไม่แม้แต่จะรอชายหนุ่มที่เดินตามหลังมา

ดวงตาคมกริบของดรัณมองตามแผ่นหลังบางที่แฝงไปด้วยความแง่งอนนั้นไปจนสุดสายตา อารมณ์ที่คุกรุ่นทำให้เขาหันไปกระชากเสียงใส่ลูกน้องที่เดินออกมาต้อนรับ

“ไอ้เอิบ... เดี๋ยวแกไปเตรียมเหล้ามาให้ฉันหน่อย”

“นายหัว ทำไมไม่ซื้อเข้ามาจากข้างนอกเลยล่ะครับ เผื่อผมเลือกไม่ถูกใจ” เอิบเอ่ยถามตามประสาซื่อ โดยไม่รู้ว่าพายุกำลังจะลง

“เฮ้ย!!... เดี๋ยวนี้แกกล้าเถียงฉันหรือไอ้เอิบ! บอกให้ไปซื้อก็ไปซื้อมาสิวะ!” ดรัณตวาดเสียงห้าวห้วนจนเอิบสะดุ้งสุดตัว ไม่กล้าสบตาพิฆาตของเจ้านายด้วยกลัวจะถูกส่งไปลงนรกจริงๆ เข้าสักวัน

“เอ่อ!!... ครับๆๆ ผมจะรีบไปซื้อให้เดี๋ยวนี้ล่ะครับนายหัว” เอิบรับคำพัลวันก่อนจะกระโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์คู่ใจบึ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“ให้มันได้อย่างนี้สิวะ แต่ละคน!”

“เอ่อ... นายหัวครับ” สิน ลูกน้องคนสนิทรวบรวมความกล้าเดินเข้ามาถาม

“พวกผมไม่เคยเห็นนายหัวกินเหล้าน่ะครับ ปกตินายหัวจะดื่มแต่ชาไทยหรือไม่ก็ชาชัก แต่นี่นายหัวสั่งเหล้า พวกเราก็เลยแปลกใจเท่านั้นเองครับ ไอ้เอิบมันก็คงจะงงเหมือนกัน”

“ทำไม? ฉันอยากจะดื่มบ้าง ใครจะทำไม หรือพวกแกมีปัญหา!”

“มะ... ไม่... ไม่มีครับ!” เหล่าชายฉกรรจ์ลูกน้องจากเกาะถ้ำในชุดชาวเลรีบตอบพร้อมกันอย่างลนลาน

“แล้วถ้าไอ้เอิบมา บอกให้มันเอาเหล้าไปส่งให้ฉันด้วย” สิ้นคำสั่ง ดรัณก็สะบัดตัวหมุนกลับเข้าบ้านไปอย่างหัวเสีย “ไม่รู้จะกวนตีนอะไรกันนักหนาไอ้พวกนี้” ดรัณบ่นพึมพำ ก่อนจะเดินไปที่บาร์เครื่องดื่มภายในคฤหาสน์

 ผ่านไปครู่ใหญ่ ลูกน้องที่ชื่อเอิบก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมถุงกระดาษในมือ

“นายหัวครับ ของที่สั่งได้แล้วครับ”

“ขอบใจมาก... แกไปเรียกคุณแก้มให้มาหาฉันที่นี่ทีสิ”

“เอ่อ... แล้วทำไมนายหัวไม่ไปเรียกเองล่ะครับ”

“ไอ้เอิบ!” ดรัณตวาดซ้ำจนลูกน้องตัวดีรีบหดคอ

“ครับๆๆ ผมจะขึ้นไปตามเดี๋ยวนี้ล่ะครับ!” เอิบตั้งท่าจะเดินขึ้นบันได แต่เสียงเข้มก็ตวาดดังลั่นเสียก่อน

“อยู่ห้องรับแขก!” ดรัณสำทับก่อนจะรินน้ำสีอำพันลงแก้วทรงสวย แล้วกระดกน้ำรสขมนั้นลงคอรวดเดียวจนหมดแก้ว ความร้อนผ่าวของแอลกอฮอล์แผ่ซ่านไปทั่วอก กระตุ้นความปรารถนาในกายให้ยิ่งคุกรุ่น

 “หึ หึ ทำเป็นงอนไปเถอะ”

“พี่รัณเรียกแก้มมาทำไมคะ” เสียงหวานราบเรียบดังขึ้น ปรินดาเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าบาร์เครื่องดื่ม ร่างบางในชุดที่ยังคงดูสวยสง่าแต่ใบหน้ากลับนิ่งเฉยจนดรัณรู้สึกอึดอัด

“งอนอะไรพี่หรือเปล่า” คำถามของดรัณทำให้หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย

“เปล่าค่ะ”

“นอนที่นี่มั้ย พี่ขี้เกียจขับรถกลับคอนโด”

 “แก้มไม่ได้เตรียมชุดมาเปลี่ยนค่ะ ก็ไหนพี่บอกจะพามาทานข้าวไงคะ”

“ก็ไปสิ ป่านนี้คงตั้งสำรับกันครบแล้วมั้ง” ดรัณวางแก้วเหล้าลง ก่อนจะผุดลุกขึ้นโอบเอวบางของเธอไว้ แม้ปรินดาจะขยับตัวประท้วงเล็กน้อยแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

มื้อค่ำในคฤหาสน์ผ่านไปท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด ปรินดาทานอาหารได้เพียงเล็กน้อยเพราะความจุกแน่นในอก เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีความสุขที่จะอยู่ที่นี่ ดรัณจึงจำต้องยอมตามใจหญิงสาว เขาพาเธอกลับไปที่คอนโดหรูของเขาแทน เพราะข้ออ้างที่ว่าเธอไม่ได้เตรียมชุดมาเปลี่ยนซึ่งดรัณรู้ดีว่าไม่ใช่

หลังจากอาบน้ำชำระร่างกายจนเย็นฉ่ำ ดรัณในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมสีเข้มก็ตรงดิ่งไปเข้าไปโอบกอดเด็กสาว เธออยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งของเขาที่กว้างจนปิดต้นขาเนียน ดวงตาคมกวาดมองเธอตั้งแตหัวจรดเท้า เสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้นที่เขาเลือกให้ดูตลกขบขันแต่กลับแฝงด้วยความน่าค้นหาอย่างบอกไม่ถูก

มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางแล้วออกแรงกระตุกเพียงครั้งเดียว ร่างนุ่มนิ่มก็ถลาลงไปนั่งแหมะอยู่บนตักกว้างทันที

“ทำไมไม่ใส่ชุดที่พี่ซื้อให้” เขาถาม เสียงทุ้มเริ่มแหบพร่า

“ก็ยังไม่ได้ซักจะใส่ได้ยังไงคะ” เธอตอบพลางเบี่ยงหน้าหนีปลายจมูกโด่งที่เริ่มซุกไซ้ไปตามพวงแก้มนุ่มอย่างถือวิสิทธ์

“นึกว่าไม่อยากใส่เพราะกลัวโป๊”

“ก็อยากใส่อยู่หรอกค่ะ แต่ไม่อยากเป็นเหยื่อของคนหื่นแถวนี้”

“หึๆ เด็กโง่” กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นกายชายทำเอาคนบนตักเริ่มใจสั่น

“จะใส่หรือไม่ใส่ พี่ก็ลากแก้มขึ้นเตียงอยู่ดีนั่นแหละ” สิ้นเสียงฝ่ามือร้อนผ่าวเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางอย่างแผ่วเบาแต่จงใจเรียกกระแสความซ่านสยิว

“พี่รัณ... อย่าค่ะ” ปรินดาถามซ้ำอีกครั้ง เสียงเริ่มสั่นพร่าเมื่อริมฝีปากร้อนๆ ของเขายังคงคลอเคลียหยอกเย้าอยู่ที่ใบหูหอมกรุ่นของเธอไม่ยอมห่าง