ตอนที่ 9 ทำลายความฝัน

ดรัณหยิบสร้อยเส้นนั้นออกมา แล้วขยับเข้าไปยืนซ้อนหลังร่างบาง มือหนารวบผมยาวสลวยของเธอไปไว้ด้านข้าง เผยให้เห็นลำคอระหงและแผ่นหลังเนียนละเอียด เขาบรรจงสวมสร้อยเพชรล้ำค่าลงบนคอของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสเย็นเฉียบของอัญมณีตัดกับลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดอยู่ข้างใบหู

“สวย เหมาะกับแก้มมากเลย” ดรัณพึมพำชิดซอกคอหอมกรุ่น สายตาคมไม่ได้มองที่เพชรในกระจกเลยแม้แต่นิด แต่กลับจับจ้องที่เงาสะท้อนของหญิงสาวที่มีหยาดเพชรประดับอยู่บนทรวดทรงอันงดงาม

“คงแพงน่าดู แก้มไม่กล้าใส่หรอกค่ะ” ปรินดาประท้วง พยายามจะเอื้อมมือไปถอดออก แต่ถูกมือหนาจับรวบไว้เสียก่อน

“สำหรับพี่... ไม่มีอะไรแพงเกินไปสำหรับแก้มหรอก” เขาหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า สายตาที่ทอดมองมานั้นเปี่ยมไปด้วยความลุ่มหลง

“ใส่ไว้เถอะ พี่บอกว่าไงหืม์”

“ค่ะ อยู่กับพี่รัณห้ามดื้อ”

“ดีมาก ถ้าไม่ดื้อคืนนี้พี่จะผ่อนปรนให้” คำพูดที่แสนหวานเร้าอารมณ์นั้นทำให้ปรินดาหน้าร้อนวูบ วงแขนแข็งแรงตวัดโอบเอวคอดกิ่วแล้วรั้งให้ร่างนุ่มนิ่มเบียดชิดกับแผงอกกว้างท่ามกลางแสงระยิบระยับของเพชรนับร้อยกะรัตในห้องนั้น

“พี่รัณ... ที่นี่บริษัทนะคะ” เธอประท้วงเสียงสั่น เมื่อใบหน้าคมซุกไซ้ลงมาที่ซอกคอขาวผ่อง

“ห้องนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอกถ้าพี่ไม่อนุญาต” ดรัณไม่ฟังเสียงทัดทาน เขาฉกวูบลงจูบริมฝีปากอิ่มอย่างรุนแรงและโหยหา จูบหวานล้ำและหนักหน่วงราวกับจะตีตราจองเธอไว้ให้แน่นหนายิ่งขึ้น ปรินดาเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสรุกราน มือเล็กๆ ขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มพับลงไป

กว่าเขาจะยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ปรินดาก็หอบหายใจจนอกอิ่มกระเพื่อมไหวอยู่ใต้สร้อยเพชรน้ำงาม ดรัณมองภาพนั้นด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะจัดการเก็บเครื่องประดับชิ้นอื่นๆ และจูงมือน้อยเดินออกมาจากห้องนิรภัย

“ไปบ้านพี่กันเถอะ...เดี๋ยวจะค่ำ อยากกินเมนูอะไรเป็นพิเศษมั้ยพี่จะสั่งแม่ครัวทำให้”

“ไม่ค่ะ แก้มกินได้หมด” เขาโอบเอวบางคอดกิ่วของเธอ ก่อนจะพาเดินกลับไปยังลิฟต์เพื่อมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์

รถยุโรปคันหรูแล่นมาจอดสนิทที่หน้ามุขคฤหาสน์หรูหลังงามที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง แสงไฟจากตัวบ้านที่ส่องกระทบตัวรถยิ่งขับให้บรรยากาศดูโอ่อ่าจนน่าเกรงขาม

“ตื่นเต้นเหรอแก้ม มือเย็นเชียว”

ดรัณเอ่ยขึ้นพลางเอื้อมมือหนามารวบกุมมือเล็กของเธอไว้แน่น สายตาคมเหลือบมองใบหน้าหวานที่ดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ความนุ่มนวลในกระแสเสียงของเขาขัดกับบุคลิกที่ดูดุดันอย่างสิ้นเชิง

“นิดหน่อยค่ะ... บ้านพี่รัณหลังใหญ่มาก แก้มกลัวจะทำตัวไม่ถูก”

“บอกแล้วไงว่าอยู่กับพี่ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ใครจะมองยังไงไม่ต้องสน... สนแค่พี่คนเดียวพอ”

เขาบีบมือเธอเบาๆ ราวกับจะส่งผ่านความมั่นใจและกำลังใจให้ ก่อนจะดับเครื่องยนต์ ทันทีที่เขาก้าวลงจากรถและพาเธอเดินเข้าสู่ตัวบ้าน พนักงานในบ้านหลายคนต่างพากันมายืนเข้าแถวต้อนรับอย่างเป็นระเบียบ ดรัณโอบเอวบางของปรินดาไว้อย่างถือสิทธิ์ พาเดินผ่านประตูไม้แกะสลักบานยักษ์เข้าสู่ห้องโถงกลางที่เพดานสูงลิ่วประดับด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลทอประกายระยิบระยับ

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะคุณดรัณ ป้าคิดว่าคุณจะอยู่แต่ที่คอนโดเสียแล้ว” ป้าสายหัวหน้าแม่บ้านเก่าแก่เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม ทว่าสายตาแหลมคมกลับสะดุดอยู่ที่สร้อยเพชรน้ำงามบนลำคอระหงของหญิงสาวแปลกหน้า แสงวาววับนั้นเป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าผู้หญิงคนนี้สำคัญต่อเจ้านายของเธอเพียงใด

“ป้าสาย... เดี๋ยวให้คนจัดโต๊ะอาหารเลยนะ วันนี้ผมพาแฟนมาทานมื้อค่ำที่นี่”

คำพูดของดรัณทำให้คนรับใช้หลายคนลอบสบตากันด้วยความประหลาดใจ ปรินดายกมือไหว้ทักทายป้าสายอย่างอ่อนน้อม ท่าทางไร้จริตจะก้านและแววตาที่ดูซื่อบริสุทธิ์ของเธอทำให้หัวหน้าแม่บ้านมีสีหน้าที่อ่อนลงเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู

“พี่รัณคะ... แก้มขอไปห้องน้ำก่อนได้ไหมคะ” เธอประซิบถามเสียงแผ่ว ความตื่นเต้นทำให้เธอเริ่มทำอะไรไม่ถูก

“ได้สิ... ป้าสาย เดี๋ยวเรียกใครก็ได้ให้พาคุณแก้มไปห้องน้ำหน่อย”

ดรัณปล่อยให้คนรับใช้พาปรินดาแยกตัวออกไป ปรินดาจัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินออกมาล้างมือที่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำหรู เธอจ้องมองผู้หญิงในกระจกบานนั้น ผู้หญิงที่สวมเดรสราคาแพงและสร้อยเพชรราคาหลักล้าน ทว่าหัวใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนและวูบไหว ในขณะที่กำลังจัดแต่งทรงผมอยู่นั้น เสียงซุบซิบนินทาจากด้านนอกก็แว่วเข้ามาให้ได้ยิน

“ป้าคะ... เพชรน้ำงามขนาดนั้น คุณดรัณคงจะถูกใจผู้หญิงคนนี้มากสินะคะ ถึงได้ยอมให้ของล้ำค่าขนาดนี้”

“แกอย่าไปยุ่งเรื่องของเจ้านาย มีหน้าที่อะไรก็ไปทำไป๊!” เสียงป้าสายรีบดุเพื่อตัดบทคนใช้จอมสอดรู้

ปรินดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจก่อนจะเดินกลับออกมา ดรัณรอเธออยู่แล้วและพาเธอไปยังห้องอาหารขนาดใหญ่ที่มีโต๊ะยาวทำจากไม้ชั้นดี อาหารใต้รสจัดจ้านและอาหารฟิวชันหลากชนิดถูกทยอยนำมาเสิร์ฟจนเต็มพื้นที่

“จะทานหมดเหรอคะพี่รัณ... ทำมาเยอะขนาดนี้” ปรินดาเงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะอย่างฉงน

“ปกติเขาก็ทำประมาณนี้อยู่แล้ว” เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบพลางมองอาการตื่นโต๊ะอาหารของเธอด้วยความเอ็นดู

“แต่เยอะมากเลยนะคะ เสียดายจังถ้ากินไม่หมด”

“คิดเสียว่าเรามาทานบุฟเฟต์ไงแก้ม ไม่ต้องกินจนหมดก็ได้ กินแค่อย่างละนิดอย่างละหน่อย ลองชิมรสชาติฝีมือป้าสายเค้าหน่อย พี่ว่ารสชาติไม่แพ้ร้านหรู ๆ เลยนะ”

ดรัณตักแกงเหลืองหน่อไม้ดองของโปรดส่งให้เธอ สายตาที่ทอดมองหญิงสาวในชุดเดรสตัวสวยดูอ่อนโยน จนคนรับใช้ที่ยืนคอยปรนนิบัติอยู่รอบๆ ต่างพากันก้มหน้า เพราะไม่เคยเห็นเจ้านายผู้เคร่งขรึมที่คลั่งรักได้ถึงเพียงนี้

วันต่อมา ณ ร้านอาหารหรูหราใจกลางห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ขณะที่ดรัณและปรินดากำลังนั่งรอเวลาเข้าชมภาพยนตร์อยู่นั้น ร่างระหงของสาวประเภทสองที่เคยเป็นคนชักชวนให้ปริญดาเดินแบบในชุดฟินาเล่คืนนั้นก็เดินนวยนาดตรงเข้ามาทักทาย พร้อมกับหนุ่มใหญ่ท่าทางภูมิฐานในชุดสูทเนี้ยบกริบ

“สวัสดีค่ะคุณดรัณ” เธอเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะแนะนำชายหนุ่มข้างกาย

“นี่คุณวิกรมค่ะ เจ้าของช่องสตาร์นิว”

“สวัสดีครับ คุณวิกรม” ดรัณทักทายกลับตามมารยาท

“คุณดรัณกับน้องแก้มมาทำอะไรแถวนี้คะ” สาวสองคนเดิมถามขึ้นอย่างจีบปากจีบคอ

“ผมพาแก้มมาดูหนังครับ” ดรัณบอกเสียงเรียบ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงสายตาของวิกรมที่จ้องมองปรินดาอย่างจาบจ้วง

“สวัสดีครับน้องแก้ม... นี่นามบัตรพี่ครับ” วิกรมขยับรอยยิ้มพราวเสน่ห์พลางยื่นนามบัตร ส่งให้หญิงสาวตรงหน้า “เผื่อน้องแก้มจะสนใจมาลองงานในวงการดูบ้าง สวย ๆ แบบนี้ พี่รับประกันเลยว่าตำแหน่งนางเอกเบอร์อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแน่นอน”

ปรินดายิ้มบางๆ เธอเหลือบมองนายหัวหนุ่มข้างกายที่บัดนี้แผ่รังสีคุกคามออกมาจนบรรยากาศรอบๆ เริ่มเย็นยะเยือก มือเรียวเล็กยื่นออกไปรับนามบัตรนั้นมาไว้ในครอบครอง

วิกรมกลับไม่ยอมละสายตาไปง่ายๆ เขาถือวิสาสะใช้สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้เดรสตัวสวยอย่างละลาบละล้วง ทว่าเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงสายตาอำมหิตที่รุนแรงจากคนตัวโตที่ยืนอยู่ข้างๆ หญิงสาว หนุ่มใหญ่เจ้าของช่องดังก็ถึงกับต้องส่งยิ้มเจื่อนๆ กลับไปให้

ดรัณในตอนนี้หน้าบึ้งตึงจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ ดวงตาคมกริบฉายแววดุดัน

“ขอบคุณ... ที่หวังดีครับ” เขาเน้นคำชัดถ้อยชัดคำ

“แต่ผมคงไม่ให้แฟนผมทำงานอย่างที่คุณว่าหรอก”

มือหนาของดรัณคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วรั้งร่างของปรินดาให้เบียดชิดกับแผงอกแกร่งอย่างแสดงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ สัมผัสที่หนักหน่วงนั้นทำให้ปรินดาสะดุ้งโหยง เธอสัมผัสได้ถึงแรงหึงหวงที่พุ่งพล่านอยู่ในตัวเขาจนต้องก้มหน้าหลบสายตาทั้งสองคู่ด้วยความอึดอัดใจ

“ขอบคุณนะคะคุณวิกรม” ปรินดารีบตอบรับสั้นๆ เธอไม่กล้าทำตัวดีใจจนเกินงามเพราะเกรงกลัวอารมณ์ของคนข้างกายที่ใกล้จะระเบิดเต็มที

“น้องแก้มเก่งมากครับ พี่ขอชื่นชม เดินฟินาเล่คืนนั้นเล่นเอาหนุ่มๆ อึ้งกันไปทั้งงานเลย ถ้าไม่สนใจเป็นนักแสดง จะลองเป็นผู้ประกาศข่าวก็ได้นะครับ” วิกรมทิ้งท้ายด้วยสายตาพราวเสน่ห์ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปพร้อมสาวสวยคนเดิม

ปรินดามองนามบัตรในมือด้วยแววตาเป็นประกาย การเป็นผู้ประกาศข่าวคืออาชีพในฝันของเธอมาตั้งแต่เด็กๆ และตอนนี้โอกาสนั้นกำลังวางอยู่ตรงหน้าแล้ว

“ว่าไง อยากเป็นนางเอกรึ!” เสียงห้าวห้วนติดจะประชดประชันของดรัณดังขึ้น ทำเอาคนตัวเล็กต้องรีบสอดนามบัตรเก็บเข้ากระเป๋าสะพายใบน้อยของตนทันที

“ไม่ใช่นางเอกซะหน่อยค่ะ แก้มแค่อยากเป็นแค่ผู้ประกาศข่าว”

“เสียใจด้วยนะ เพราะพี่ไม่อนุญาต!” ดรัณบอกเสียงแข็ง ตัดความหวังของเธออย่างไม่มีเยื่อใย