ตอนที่ 6/2 เหมือนจะมีใจ แต่ก็เปล่า

“ว้ายยยย!” เสียงกรีดร้องของต้นหยงดังพร้อมกับเสียงน้ำในอ่างที่กระเพื่อมใส่ตัวจนเปียกโชกเพราะพายัพดึงร่างเด็กสาวลงมาจนตอนนี้เธอคร่อมตัวเปล่าเปลือยของเขา

“คะ…คุณทำอะไรคะเนี่ย อื้อออ! อึก” ยังไม่ทันได้ส่งเสียงน่ารำคาญไปมากกว่านั้น ริมฝีปากอวบอิ่มโดนประกบจูบอย่างรวดเร็ว แม้จะขัดขืนตั้งใจดิ้นหนีขลุกขลักในอ้อมกอดแข็งแรงแต่กลับโดนมือหยาบจับรั้งไว้แน่น

เขาล็อคศรีษะเธอให้เอียงรับจูบเร่าร้อน ฟันคมๆ ขบกัดกลีบปากจนเลือดซิบเพราะเห็นว่าต้นหยงไม่ให้ความร่วมมือ จนเมื่อเธอเผลออ้าปากเพราะความเจ็บ เขาจึงดันลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัด สำรวจทั่วโพรงปากอิ่ม จูบกระชากวิญญาณจนต้นหยงที่ไม่ประสีประสาและพึ่งถูกผู้ชายจูบครั้งแรกแทบขาดอากาศหายใจ

“อึก…อื้อ” พายัพป้อนจูบรุนแรงหนักหน่วงใส่เด็กสาวมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งเป็นการลงโทษและความปรารถนาที่กำลังก่อตัว เขาคงเผลอใจไปมากกว่านี้หากต้นหยงไม่ทุบอกซ้ำๆ เรียกสติ

“เฮือกกก! ฮึก” เมื่อหลุดจากพันธนาการริมฝีปากเดือดเร่า ต้นหยงที่ทั้งตกใจและเสียขวัญจนไม่อาจกลั้นน้ำตาไหว เธอทั้งเจ็บปากและเจ็บใจที่เขาทำราวกับเธอเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์

“ร้องไห้ทำไมวะ!” พายัพถามเสียงหงุดหงิด ทั้งที่เขาก็ตกใจตัวเองเช่นกันที่หักห้ามใจตัวเองไม่ได้และทำอย่างนั้นลงไป

นี่เด็กสิบเจ็ดนะเว้ย! มีสติหน่อย

“ฮึก..ฮือ หนูเจ็บ” ต้นหยงร้องไห้ มือก็แตะๆ ริมฝีปากที่เลือดไหลซิบๆ ทำไมเขารุนแรงกับเธอขนาดนี้ เธอก็คน มีหัวใจมีความรู้สึกเจ็บเป็นเหมือนกันนะ

“สำออยจริงๆ ถ้าจะร้องก็ไปร้องข้างนอก” เขาเอ่ยไล่อย่างไม่ไยดี ต้นหยงจึงค่อยๆ พาร่างเปียกน้ำเหมือนลูกหมาขึ้นจากอ่าง ร้องไห้กระซิกๆ ไปรอคนใจร้ายด้านนอก

“โธ่เว้ย! กูเป็นบ้าอะไรวะเนี่ย ไปจูบเด็กนั่นทำไมวะ” พายัพทุบกำปั้นลงอ่างจนน้ำกระจาย เขาด่าตัวเองที่ไม่รู้จักยับยั้งใจ ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ทั้งที่ตั้งใจนักหนาว่าจะไม่มีทางล่วงเกินเด็กกะโปโลแบบต้นหยงเด็ดขาดแต่วันนี้เขากลับกลืนน้ำลายตัวเอง

ชายหนุ่มสงบสติอารมณ์จนใจเดือดปุดๆ ค่อยเย็นลงตามลำดับ เขาคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาใส่ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำเพื่อมองหาร่างเล็กของต้นหยงที่ไม่รู้หลบไปนั่งร้องไห้ตรงไหน

“พรมนี้ราคาเท่าไรเธอรู้ไหม” เขาเจอเธอแล้ว เด็กสาวนั่งขดข้างเตียง แถมยังนั่งบนพรมขนสัตว์ราคาแพงซะด้วย

ต้นหยงส่ายหน้าทั้งที่ยังร้องไห้ตัวสะอื้น

“ห้าล้าน แล้วตอนนี้เธอก็ทำมันเปียกไปหมด มูลค่าของมันลดลงแบบนี้ใครจะรับผิดชอบ”

งกชิบเป๋ง ต้นหยงก่นด่าเขาอยู่ในใจที่ยังหน้าเลือดใส่เธอไม่หยุด เด็กสาวค่อยๆ ถดตัวออกมาจากพรมและนั่งแปะบนพื้นแทน เขาเห็นแล้วก็เวทนา

“ลุกขึ้น” ถึงจะโกรธแต่เธอก็ยังทำตามคำสั่ง เมื่อต้นหยง ลุกขึ้นก็ถูกมือหนารวบกำพาเดินไปยังอีกฝั่งของห้อง เขากดตัวเธอให้นั่งลงก่อนจะหยิบทิชชู่ซับเลือดมุมปาก

“ฮึก! เจ็บ” เต็มใจทำให้หรือเปล่าเถอะถึงได้ทำแรงขนาดนั้น เด็กสาวเงยหน้ามองคนตัวโตผ่านม่านน้ำตาขี้แย

“คราวหน้าวอย่าดื้อ อย่าเถียง เข้าใจไหม” เห็นหน้าโง่ๆ ตอนร้องไห้แล้วก็สงสารนิดหน่อย พายัพเช็ดเลือดเสร็จก็เช็ดน้ำตาให้ต้นหยง ส่วนน้ำมูกเธอควรเช็ดเอง

“คุณชอบดุหนูก่อน ฮึกๆ”

“ก็เธอทำตัวน่าดุเอง”

“หนูขอโทษ ต่อไปหนูจะไม่ดื้อกับคุณอีกแล้ว” ต้นหยงได้เรียนรู้ว่าเธอควรเชื่อฟังคำสั่งของพายัพมากกว่าทำตัวแข็งข้อมีปัญหากับเขา เพราะมันไม่คุ้มกับความเจ็บเลยสักนิด

“ดีมาก เชื่อฟังอย่างนี้ค่อยน่าคุยด้วยหน่อย” มือสากลูบหัวเล็กพร้อมรอยยิ้มบางที่เด็กสาวมองเห็นเพียงครู่เดียวเท่านั้น ก่อนความเคร่งขรึมจะกลับมายึดครองใบหน้าหล่อของเขาเหมือนเดิม

เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้าย ชอบดุด่าให้เธอเสียใจแล้วก็มาทำเป็นพูดดี นิสัยตบหัวแล้วลูบหลังแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ

ต้นหยง | Part

วันต่อมาฉันต้องไปลาออกจากร้านคาเฟ่ของแม่พี่บูม ถามว่าโดนอะไรบ้าง บอกได้หลายคำเลยว่าโดนไปเยอะ พี่บูมแทบจะฉีกอกฉันแล้วเฉดหัวออกจากการเป็นรุ่นพี่รุ่นน้อง ยังดีที่ความน่าสงสารพอเหลืออยู่ พอฉันส่งแววตาน่าเห็นใจ พี่บูมบอก ว่าโกรธไม่ลงและจากนี้คงไม่รับฉันทำงานอีกแล้ว

แน่นอนว่ามันต้องเป็นอย่างนั้น เพราะฉันเองก็ตลบแตลงถึงสองครั้งทั้งที่พี่บูมช่วยคุยกับแม่และออกหน้ารับแทนตลอด

ฮืออออ หยงขอโทษนะพี่บูมแต่หยงจำเป็นจริงๆ

เมื่อฉันต้องทำงานที่คฤหาสน์อัครเตโชภิวัฒน์อย่างจริงๆ จังๆ พอทำงานของตัวเองเสร็จก็ดันเหงาเพราะไม่มีอะไรให้ทำอีก จะไปช่วยในครัวก็โดนป้าแม่บ้านใหญ่และพี่ๆ คนอื่นเชิญออกมา โดยให้เหตุผลว่าอะไรที่คุณพายัพไม่ได้สั่งฉันก็ไม่ควรเข้าไปยุ่ง

จ๋อยเลยดิ เจื่อนเลยดิ เจอแบบนั้นฉันก็เร้นกายหนีมานั่งหลบแดดใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนหลังบ้านที่ตอนนี้ไม่ค่อยร้อนเท่าไรนัก กับมีลมพัดเบาๆ ชวนเคลิ้มหลับ

“อยู่นี่เอง ผมหาตั้งนาน”

“พี่ตะวันมีอะไรเหรอคะ” ฉันรีบลุกพร้อมปัดเศษใบไม้ที่ติดเกงกาง มองคนมาใหม่ที่ยืนหน้านิ่งรอคุยบางอย่าง

“เจ้านายให้ผมมารับคุณต้นหยงไปที่คลับครับ”

ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเองเพื่อยืนยันคำพูดของพี่ตะวันเมื่อครู่ว่าตัวเองไม่ได้หูฝาดไป

“ใช่ครับ เจ้านายสั่งผมมาอย่างนั้น รีบไปกันในตอนที่เจ้านายยังอารมณ์ดีเถอะครับ” ฉันถอนหายใจเบาๆ ให้กับคนตรงหน้าที่ถอดแบบเจ้านายมาเกือบหมด

เมื่อมาถึงคลับ พี่ตะวันก็นำฉันไปยังชั้นบนสุด ห้องทำงานของคุณพายัพที่มีเจ้าตัวนั่งทำงานอยู่ในนั้น วันๆ ฉันเห็นเขายุ่งอยู่แต่กับงาน พวกเอกสารเป็นแฟ้มเรียงสูง

“มานี่สิต้นหยง” คุณพายัพเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะออกคำสั่งกับฉันในทันที “ส่วนมึงก็อยู่แถวๆ นี้ กูจะได้เรียกใช้สะดวก” และก็กำชับเสียงเข้มกับพี่ตะวันด้วย

เมื่อลูกน้องเขาออกไปจากห้อง ทำให้เหลือแค่เราสองคน ฉันก็เดินไปหยุดๆ จ้องๆ ด้านหน้าคนตัวโตที่ยังคงวุ่นกับเอกสารมากมาย

“เอ่อ…คุณให้พี่ตะวันพาหนูมาที่นี่ทำไมคะ”

“ก็เธอเบื่อไม่ใช่เหรอ”

“คุณรู้ได้ไง ติดกล้องวงจรปิดส่องหนูเหรอ”

“หึ คนของฉันในคฤหาสน์นั่นแหละที่เป็นกล้องวงจรปิด” ฉันมองเขาตวัดลายเซ็นบนแผ่นกระดาษพลางพยักหน้าเข้าใจ คนของเขาเยอะแยะขนาดนั้นก็คงมีใครสักคนเอาเรื่องฉันนั่งหงอยๆ ใต้ต้นไม้ไปบอกล่ะมั้ง

“เห็นเบื่อๆ เลยเรียกมาใช้งานสักหน่อย”

“ไม่นะคะ! หนูไม่เสิร์ฟเหล้าให้ใครนะ” ฉันปากไวรีบปฏิเสธจนคนตัวโตชำเลืองสายตาคมกริบมองดุ

“อย่าตีโพยตีพายไปก่อนได้มั้ย แค่เรียกให้มานวดไหล่ หัดฟังให้จบประโยคหน่อย”

“ขอโทษค่ะ” ฉันยิ้มแหยในทันที คิดว่าจะถูกเขาส่งไปบริการเหล้าให้พวกวีไอพีเหมือนตอนนั้น

“แล้วยื่นบื้ออะไรอีก มานวดดิ”

“คะ? อ๋อค่ะๆ นวดค่ะ” โอ้ย แกจะลนลานอะไรนักหนานะต้นหยง ก็ไม่แปลกใจนักถ้าคุณพายัพจะชอบเรียกว่าเด็กโง่บ้าง ยัยบื้อบ้าง ยัยเซ่อบ้าง แล้วก็หลายสรรพนามที่เขาสรรหามาเรียกฉัน

ระหว่างกำลังนวดไหล่คนตัวสูงอย่างเป็นการเป็นงาน ประตูห้องถูกเคาะจากบุคคลด้านนอก พอคุณพายัพกดกริ่งขวามือเพื่อเป็นสัญญาณอนุญาตให้เข้ามาได้ ประตูสีเข้มจึงถูกผลักเปิดเข้ามาด้วยเจ้าของร่างสวยสมส่วน หน้าตาดีคนหนึ่ง

“บัญชีร้านของปีแล้วที่คุณพายัพสั่งค่ะ” เธอวางแฟ้มเอกสารปึกใหญ่ตรงหน้าเขา ก่อนดวงตากลมโตด้วยคอนแทคเลนส์จะมองฉันอย่างใคร่สงสัยว่านังเด็กนี่มันเป็นใคร

ไม่รู้สิ ฉันแค่ไม่ชอบให้ใครมองแบบนั้น ใบหน้าพี่สาวท่านนี้พร้อมปะทะกับฉันสุดๆ

“เรียบร้อยดีไหมคะ” น้ำเสียงหวาดหยดพร้อมสายตาหวานเยิ้มมองคุณพายัพแทบจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว เห็นแล้วหงุดหงิดลูกกะตาชะมัด ซึ่งก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าหงุดหงิดไปทำไม

“อืม เรียบร้อยดีครับ ขอบคุณจุ๊บแจงมาก เดี๋ยวที่เหลือผมจัดการต่อเอง” เขาก็เหมือนกัน ทีคุยกับฉันเสียงนี่ดุเหมือนหมาว้อ แต่พอเป็นสาวสวยเข้าหน่อยก็เสียงอ่อนลงตั้งเยอะ แล้วแบบนี้เรียกสองมาตรฐานได้ไหม

คุยงานเสร็จคุณจุ๊บแจง จุ๊บๆ อะไรนั่นก็เดินออกไป แต่ก่อนหน้านั้นฉันแอบเห็นนะว่าเธอทิ้งสายตาบางอย่างให้คุณพายัพและเขาก็ดันตอบรับด้วยการยิ้มมุมปาก

เขาเจ้าเล่ห์มาก! และฉันก็มองเขาออก

“โอ้ย! ต้นหยง นี่เธอแค้นอะไรฉันรึปล่าววะ อีกนิดจะบีบคออยู่แล้วเนี่ย” คนตัวสูงร้องเสียงหลงเพราะฉันเผลอใส่อารมณ์ลืมตัวไปหน่อย เกือบประทุษร้ายเจ้าของคลับโดยมิตั้งใจแล้วสิเรา

“ขอโทษค่ะ หนูเห็นคุณทำงานหนักเลยตั้งใจนวดให้หายเหนื่อย”

“ก่อนหายเหนื่อยฉันคงได้หายไปจากโลกนี้ก่อนน่ะสิ” เขาสะบัดตัวใส่ฉันอย่างหงุดหงิดแล้วก็เอ่ยไล่เหมือนเคย

“นวดแค่นี้ก็ไม่ได้เรื่อง จะไปไหนก็ไปเลยไป” ดุเก่ง ไล่เก่ง

แล้วใครเป็นคนให้พี่ตะวันไปรับฉันมาล่ะ ใครเป็นคนสั่งฉันให้นวด ใครกันล่ะโว้ยถ้าไม่ใช่เขา!

จู่ๆ ก็หงุดหงิดจนอดไม่ได้ที่จะเดินลงส้นรองเท้าดังๆ อย่างตั้งใจกวนประสาท ต่อให้เขาดุว่าจะจับตีก้นให้เข็ดฉันก็ไอด้อนแคร์